
Gooi je CD's weg, donder iTunes van je computer af en flikker je iPod maar uit het raam: de platen zijn terug. De zwarte schijven die tot voor kort alleen nog maar je opa's zolder domineerden, zijn in de run voor werelddominatie.
Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals zingen via 'n app, nutteloze twitterfeiten en skywalking. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties!
Maar waarom?
Alles dat ooit hip, stoer, of modieus was, wordt weer een keer retro. Denk aan ouderwetsche casettebandjes, analoge fotografie en typemachines. Zo ook de lp's. Want nu alles digitaal is, is er weer behoefte naar tastbaarheid. Platen zijn daarom een logische oplossing.
Muziek om aan te raken
Als je zo'n plaat goed bekijkt (je ouders hebben er vast nog wat over van vroegah), zie je hele dunne groeven zitten. Die stellen niet zomaar eentjes en nulletjes voor, maar zijn directe vertalingen van de geluidsgolven van de muziek. Je hebt alleen iets nodig om door die groeven heen te gaan en mee te trillen met de golfjes en heuveltjes: de naald van de platenspeler. Echt 'tastbare' muziek dus.
Wat platen misschien nog wel cooler maakt, is de hoes die er omheen zit. Ook die hebben een retro-status bereikt met hun vaak kleurrijke afbeeldingen en titels van klassieke nummertjes (denk Elvis Presley met 'Heartbreak Hotel', The Beatles met 'Yesterday and Today'). Bovendien zijn de hoezen hartstikke tof aan de muur of op 'n andere plek om je kamer te pimpen.
Een blijvertje?
LP's zijn natuurlijk nooit ècht weggeweest. Enkele platenwinkels in het land hebben hun hoofd boven water weten te houden, en een handjevol muziekliefhebbers (en de nodige hipsters) zijn nooit overgestapt op digitaal. De laatste jaren is de plaatverkoop zelfs gestegen! Als het aan mij ligt, gaan platen dus nog een hele tijd mee. Tot Spotify weer retro wordt.

De MaS verdwijnt, alcohol pas vanaf 18 en je eigen studie betalen. Het regeerakkoord van Rutte en Samson werd gister gepresenteerd. En er gaat veel veranderen voor ons: scholieren en aanstaand studenten.
Wat precies? Ik heb het eens even goed uitgezocht, zodat jij dat niet meer hoeft te doen.
Middelbare school1. De maatschappelijke stage, net ingevoerd door minister Van Bijsterveldt, wordt op kleuterleeftijd de nek omgedraaid. In 2015 is ´ie niet meer verplicht. De liefhebber mag nog wel met oma'tjes wandelen, F-jes trainen of biebboeken rangschikken. Maar het hoeft niet meer.
2. Jij (of je ouders) mag je schoolboeken voortaan weer zelf gaan betalen. Sinds 2009 kreeg je ze gratis van school, maar ook deze wet van Van Bijsterveldt wordt weer ongedaan gemaakt. Als je ouders weinig geld verdienen, krijgen ze iets meer kinderbijslag.
3. De leraren worden beter, tenminste dat belooft de regering. Hoe dan? De eisen rondom lerarenopleidingen worden aangescherpt, het aantal onbevoegde docenten voor de klas wordt teruggedrongen, en de mogelijkheden om slecht functiorende docenten aan te pakken nemen toe. Hèhè.
Studeren4. Het sociale leenstelsel wordt ingevoerd, dat wisten we al. Je krijgt dus geen basisbeurs meer, maar moet alles later terugbetalen. Vanaf collegejaar 2014/2015. Overigens blijft de aanvullende beurs (extra geld dat je kon krijgen als je ouders weinig verdienen) wel bestaan.
5. Het goede nieuws: de langstudeerboete wordt afgeschaft. Deze regel hield in dat studenten bij meer dan één jaar vertraging een boete van 3000 euro moest betalen per extra jaar dat ze over hun studie deden.
6. Zeg maar dag tegen de OV-studentenkaart. In plaats daarvan krijgen studenten vanaf 2015 een kortingskaart. Wat voor kortingskaart is niet duidelijk. MBO'ers gaan er wel op vooruit: die hadden nooit een OV-studentenkaart, maar krijgen nu wel een kortingskaart. Het protest is al losgebarsten: binnen 24 uur ondertekenden meer dan 25.000 mensen de petitie op studentenovmoetblijven.nl.
7. Als je een tweede studie gaat doen, mag de instelling waar je gaat studeren zelf bepalen hoeveel collegegeld ze je vragen. En reken er maar niet op dat het goedkoper wordt dan de standaard 1771 euro.
Alcohol, drugs en theater8. Alcohol vanaf 18! Het gaat nu echt gebeuren. Men maakt zich zorgen om het gezuip van jongeren want dat "leidt tot grote schade."
9. Maar: de wietpas wordt alweer afgeschaft. En - voor als je het vergeten was - toegang was en blijft officieel alleen toegestaan voor 18+-ers.
10. De cultuurkaart blijft! Hiep hiep hoera, je kunt dus nog steeds met korting naar de film en musea. Of naar Perry. Of de CoolCat of zo.
Dat is alles uit het regeerakkoord waar wij wat van gaan merken, de rest mag je dus vergeten.
Maar let op: het duurt nog even voor de maatregelen zijn doorgevoerd.
En als je het allemaal vreselijk vindt: de afgelopen jaren maakte geen enkele regering z'n kabinetsperiode af en ging een groot deel van de plannen de prullenbak in.
We've got a winner! Nederlandse en Vlaamse beroepsrecensenten mogen ieder jaar een auteur verblijden met een prijs van 50.000 euro (!) en een sculptuur.
In 2012 wint de Vlaming Peter Terrin met zijn boek Post Mortem. Een psychologische roman over een schrijver die zijn dochtertje van 4 aan een hersenbloeding verliest.
Post Mortem is wat je noemt keiharde literatuur.
De jury legt uit waarom dit boek de terechte winnaar is met een paar filosofische woorden: "In deze tijd waarin wij zoeken naar houvast en waarin de media steeds meer ons leven construeren, kiest de jury voor een auteur die de liefde verklaart aan de literatuur. Welk houvast kan de literatuur nog bieden als het noodlot toeslaat en de camera draait? Post mortem beantwoordt die vraag."
Onze boekverslagenschrijver en docent Nederlands Cees schreef al een kwaliteitsuittreksel. Post Mortem staat nu ook in het prijzenoverzicht van Scholieren.com.
Cees oordeelt: "Het is best een ingewikkelde roman voor scholieren. Post Mortem draait in feite allemaal om de verhouding tussen fictie en werkelijkheid. Daarvoor hanteert de schrijver het perspectief van het Droste-blik: een verhaal in een verhaal in een verhaal. Als geheel is het echter een sterke roman die mijns inziens toch ook beter voor scholieren te lezen is dan de vorige roman De bewaker."
Ik ga graag naar de sportschool. Niet voor het sporten natuurlijk, neen, om te observeren. Elke keer als ik daar ben, voel ik me als Bear Grylls in de wildernis.
Met camouflagetakjes in mijn haar hurk ik achter de grote ventilatoren en tuur ik stiekem naar de sporters. In mijn tas geen handdoekje of waterfles, maar een verrekijker en kapmes.
Sporters zijn namelijk uitermate boeiende mensen en het is een feest om naar ze te kijken. Ze zijn op te delen in vier subgroepjes. The Big Four.
Het alfamannetje
Heel makkelijk te spotten. Zijn er spiegels in de sportschool? Dan zie je daar zeker twintig alfamannetjes voor. Al gewichtheffend kijken ze gebiologeerd naar hun opbollende spieren. Riviertje kwijl op hun kin.
Meestal dragen alfamannetjes een mouwloos shirt (in het beste geval: geen shirt!), een klein handdoekje subtiel over de schouder en hebben ze spieren waar zelfs de Hulk nog u tegen zegt. Fascinerend aan het alfamannetje is hun machogedrag. Let maar eens op: als er andere kuddedieren in de buurt zijn, zal het alfamannetje extra hard tellen. Denk: "Vijf, zes, zeven, acht, negen... Twintig... Driehonderdachtendertig..."
Het wannabe-alfamannetje
Lopen meestal rond met een door een trainer opgesteld workoutschema in de hand. Weten natuurlijk niet wat een Dumbbell Flexion Extension Extreme is, en zwalken daarom wanhopig tussen de apparaten door terwijl ze subtiel op de naambordjes proberen te gluren.
Het wannabe-alfamannetje kan 13 tot 50 jaar oud zijn, draagt meestal een ruim shirt met korte mouwen en, als je geluk hebt, een matchende zweetband op het hoofd. Terwijl ze dertig kilo proberen op te tillen, gluren ze stiekem naar de echte alfamannetjes. En fantaseren ze over een sixpack.
De midlifemoeder40+vrouw. Las op een dag in haar favoriete tijdschrift Happinez 'Een gezonde geest in een gezond lichaam!'. Heeft sindsdien een Gouden Abonnement op de sportschool, maar komt ongeveer één keer in de maand. Leest terwijl ze op de crosstrainer zit een gelul-boek, in de categorie In balans: 10 jaar jonger in 10 stappen, hoe je je eigen evenwichtige ik kan bereiken.
Ik raad wel aan enkel de midlifemoeder te proberen te spotten als je een sterke maag hebt. Het komt nog wel eens voor dat ze geen BH aan heeft. Tijdens het sporten, ja! Bij elke beweging die ze maakt, bungelen haar gepensioneerde melkmachines vrolijk mee.
Het obesitaspatiëntjeZeldzaam! Als je deze ziet, pak je lasso en tackel ze! Droog ze tussen twee planken en prik ze in je plakboek. De obesitaspatiëntjes vormen een tragische groep.
Kinderen van 9 tot 14 met duidelijk overgewicht, die van de huisarts hier moeten sporten. Jongetjes met borsten, meisjes met totaal niet flatterende fluorescerend roze shirts. Komen meestal één keer, gaan daarna weer terug naar huis om Sonja Bakker maar weer eens te proberen.
En dan heb je ons nog. De kijkers. De mensen die zo opgaan in de tumultueuze sportschooljungle, dat we vergeten waar we ook al weer voor kwamen. Sporten. Oh ja.

Vergeet Nova Zembla, Minoes en zeker Costa. Onze kernblogger Hidde wil graag de allerbeste Nederlandse speelfilm van de laatste jaren maken.
Daarvoor bestookt-'ie onze redactie momenteel met verzoekjes om geld. Want voor een grootse film heeft-'ie wel een grootse zak met geld nodig, meent hij.
Grote plannen, grote mond? Eens checken.
Hidde, je gaat een film maken, terwijl je juist bekend staat om je blogs waarmee je lezeressen aan het huilen maakt. Hoezo heb je nu ineens filmplannen?
Ik ben al langer met film bezig. Na mijn documentaire Greekonomics en de tweede prijs daarmee op het Nationaal Online Filmfestival voor Scholieren wilde ik eens iets anders doen. Een speelfilm leek me echt een leuke uitdaging.
Hoe ga je dat doen?
Allereerst moet je natuurlijk een goed verhaal hebben, en as we speak herschrijf ik het boek Jongste zegt nee van Angela Mastwijk tot een goed script om mee verder te gaan. Maar voordat we kunnen filmen, moeten we wel geld regelen. En dat doen we hip, met crowdfunding.
Crowdfunding? Digitaal bedelen bij vreemde mensen zoals op Kickstarter.com?
Yep, maar dan via Voordekunst.nl, een platform waar je artiesten kunt sponsoren en er zelf iets voor terugkrijgt. Doneer je een tientje dan krijg je bijvoorbeeld een bedankje thuisgestuurd, doneer je drieduizend euro dan krijg je premièrekaarten en komt je naam groot op de aftiteling.
We hebben nog iets meer dan honderd dagen de tijd om €11.500 bij elkaar te krijgen. In de eerste week hebben we al 10% daarvan opgehaald.
Zeker van al je ooms en tantes gekregen?
Nee, via crowdfunden bereik je ook mensen die je niet kent. Ik kreeg een aantal berichten van wildvreemden die geld hadden gestort of zelfs met het gezin een bepaald bedrag aan het sparen zijn.
Maar waarom heb je bijna 12.000 euro nodig? Da's toch hartstikke veel?
Nee, dat is eigenlijk helemaal niet veel. Een gemiddelde Nederlandse speelfilm kost 900.000 euro. Apparatuur huren is duur, maar ook de draaidagen zelf kosten geld. Ik kan de acteurs, jonge talenten, natuurlijk geen Hollywood-salaris geven, maar ze krijgen wel een reiskostenvergoeding en eten en drinken op de set.
Wat als je niet voldoende geld binnenhaalt?
Als de deadline over iets meer dan honderd dagen niet gehaald wordt, dan wordt al het geld teruggestort naar de donateurs, minus de aftrek van één euro administratiekosten voor Voordekunst.nl. Maar gezien het groeiende aantal donaties verwacht ik dat niet.
Waar gaat de film eigenlijk over?
De hoofdpersoon is veertien jaar en stopt met eten, valt natuurlijk erg snel af met alle gevolgen die daarbij horen. Het gaat ook over depressiviteit, iets wat steeds meer jongeren lijkt te overkomen. Dat hoop ik te kunnen vangen in beeld.
Hoe laat je een acteur erg snel afvallen?
Haha, daar zitten we nu nog een beetje mee. Het gaat namelijk om twintig kilo. Je kunt niet iemand vragen even niks te gaan eten voor de film, dus moeten we het met visagie en kleding oplossen.
Jij had zelf anorexia. Is dit de verfilming van jouw levensverhaal?
Nee, ik probeer het zakelijk te bekijken. Ik zal er qua regie en visie wel iets van mezelf in stoppen, maar niet teveel. Wel vind ik het belangrijk dat het geen 'damesfilm' met allemaal gezeik over hoe erg anorexia wel niet is. Het is natuurlijk heel naar, maar ik vind dat het ook goed kan aflopen en dat je er iets van kunt leren. Dat was bij mij tenminste het geval.
Helpt school je nog een beetje?
Ze hebben (nog) niet gedoneerd, maar ik mag mijn vrije deel van mijn vakkenpakket invullen met dit project. Ik heb veel gesprekken met m'n mentrix die de Filmacademie heeft gedaan en ik moet bij mijn examen de film laten zien. Of op z'n minst delen ervan als het nog niet af is. Maar tegen die tijd, in 2014, is de film wel af!
Meer weten? Klikkerdeklik.

Deze titel provoceert nogal, maar dat is ook de bedoeling. Op deze godverdomse bol leven wij allemaal. Dimitri Verhulst beschrijft hoe wij zijn ontstaan, met veel zelfbedachte woorden. Volgens Yannick zal het ons boeien, van begin tot end.
Elke week op Scholieren.com: een Why I Love This Book-boekenvideo waarin een scholier vertelt over dat ene supertoffe boek wat-'ie gelezen heeft. Eentje die nog niet zo bekend is als Het gouden ei of Komt een vrouw bij de dokter. Superhandig voor je leeslijst!
Seks, oorlog en etenDit boek is geen roman. Het is meer een kritisch essay over de mens die eigenlijk helemaal niets uitvoert. In het begin van het boek komt de mens uit het water en gaat aan land. In het boek wordt een mens consequent 't genoemd. Verhulst gebruikt heel originele taal, maar ook shockerende woorden, zoals uit de titel van het boek blijkt. In het boekverslag op scholieren.com, staat daarover: 'Vloeken in de titel is weer wat anders dan vloeken in de tekst. Over de tekst kun je discussiëren, of het functioneel is of niet. Maar een titel is om te intrigeren. Het kan niet anders dan bedoeld zijn om te shockeren.'
In tweehonderd pagina's wordt de evolutie van 't beschreven met zwarte humor waaraan niks positiefs kleeft. Wat mensen uiteindelijk hun hele leven doen is toch niet veel meer dan zich ontlasten, eten, seks hebben en oorlog voeren. Je mag hem lezen voor je lijst, tenzij je school problemen met de titel heeft. Even vragen dus.
Meer boekenvideo's? Check hier het hele overzicht van de 187 filmpjes die we samen met Nederlandse en Vlaamse scholieren en onze collega's van Why I Love This Book hebben gemaakt.
Lokalen als legbatterijen, vreemde schoolniveaus en systematische beoordelingen: wij Nederlanders weten niet beter. Maar is het Nederlandse schoolsysteem eigenlijk wel zo goed? Ik verdiepte me in het onderwijs over de grens en ontdekte van niet.
In de Verenigde Staten en Engeland kun je verschillende vakken op verschillende niveaus volgen. Dat in tegenstelling tot Nederland: volg je vwo? Dan word je geacht álle vakken op vwo-niveau te volgen.
Iets wat eigenlijk nergens op slaat: er zijn weinig scholieren die bij alle vakken op eenzelfde niveau zitten. De één is bijvoorbeeld goed in taal maar stuntelt met de eenvoudigste sommetjes, terwijl de ander moeiteloos ingewikkelde algebra oplost maar in het Frans nog geen broodje hamburger kan bestellen.
Géén niveausAnderzijds kan het hebben van helemaal géén niveaus soms juist handiger zijn. De Nederlandse Kika (15) zit in vwo-4 en ging tot de tweede klas in Spanje naar school. "Iedereen volgt daar hetzelfde niveau," vertelt ze. Net zoals de basisschool dus. "In Spanje sloeg ik een klas over, omdat het me allemaal makkelijk afging. Pas na vier jaar middelbare school (ESO) kan je optioneel twee jaar bachillerato doen. Iedereen mag dat, je cijfers van de ESO maken niet veel uit." Zo haalt iedereen dus hetzelfde papiertje (de één wat sneller dan de ander) en kan iedereen die dat wil, doorleren voor de universiteit.
In Nederland werkt dat precies tegenovergesteld. In groep acht wordt er voor jou al bepaald of je later zal eindigen als bliepmiep bij de Albert Heijn of carrière maakt als academicus. Tot spijt van veel jongeren: ze hadden liever hun best gedaan om een hoger niveau te bereiken of een andere school gekozen. Iets wat ze zichzelf niet kunnen verwijten, want hoe banaal is het om een toekomst te baseren op de verantwoordelijkheid van een elfjarige?
Persoonlijke aandacht
Kavita (18) heeft daarentegen bijna haar hele leven internationaal onderwijs gevolgd. "Op internationale scholen is er vaak een persoonlijke leerlijn ingesteld, die leerlingen toestaat op diverse niveaus te werken. In één klas zitten leerlingen van diverse niveaus, waardoor school echt een weerspiegeling van de maatschappij is."
Ook interessant: "Vaak werk je naar een einddoel, bijvoorbeeld een tentamen, toe. De weg naar dat einddoel mag je zelf vastleggen, maar daar krijg je wel hulp en begeleiding bij. Het is je eigen keuze hoeveel lessen je daarin volgt."
Ik vraag haar of ze die grote vrijheid als positief ervaart of juist voor misbruik zorgt. Kavita: "Het is een leerproces. Ik heb bijvoorbeeld een hekel aan wiskunde, dus plande ik in dat ik amper wiskundelessen had. Maar je moet toch naar een tentamen toewerken. Toen ik merkte dat dat alleen maar stress opleverde, heb ik tóch besloten meer wiskunde te volgen."
Ze vervolgt: "Je creëert een bepaald verantwoordelijkheidsgevoel en leert jezelf heel goed kennen. En mocht het verkeerd gaan, dan heb je altijd nog ondersteunende begeleiding. In Nederland is alles al voor je gekozen."
Persoonlijker onderwijs
Daar kan het Nederlandse onderwijs nog een hoop van leren. Want hállo, echt niet alle leerlingen zijn hetzelfde. We zijn personen, geen cijfertjes en grafiekjes in Magister! Ook wij brutale rotpubers hebben gevoelens, problemen, we zijn niet perfect.
'Maar je kan ook denken aan de schoolloze kindertjes in Afrika!' is de uitspraak van de gemiddelde docent als je kritiek levert op ons onderwijssysteem. Nee, ik denk niet aan de kindertjes aan Afrika, ik denk aan de kindertjes in vooruitstrevende landen op goede scholen. Scholen die meer doen dan naïeve beelden van leerlingen schetsen en in hokjes plaatsen.
Wij leerlingen hebben behoefte aan persoonlijker onderwijs, waar we begrepen worden, ons niet hoeven te vervelen of juist op onze tenen hoeven te lopen. Wij hebben behoefte aan méér dan het stampen van natuurkundige wetten en Engelse woordjes. Wanneer gaat school dat voor ons regelen?
Sinds kort is mijn beste vriend méér dan een beste vriend. In de zin van, eh, liefde. Dat is natuurlijk heel erg leuk, superromantisch, we houden onmeunig veel van elkaar, bla-die-bla-die-bla. Ik zal jullie al het zwijmelige gezwets besparen.
Maar afgezien van alle regenbogen, rozenblaadjes en hysterische aanmaak van fenylethylamine, brengt liefde ook een dilemma met zich mee. Vlak nadat destijds-enkel-nog-Beste-Vriend en ik besloten dat we officieel in luv zijn, was het tijd om dat de wereld te vertellen. Maar dat was nog niet zo simpel als gedacht.
RelatieIk belde als eerste mijn onbiologische zusje op. Na achttien minuten van onsamenhangend gestamel kwam het er eindelijk een beetje uit. "Eh, Nienke, ik heb, eh, een... relatie." BEM. Relatie. Ik voelde me gelijk tien jaar ouder, compleet volwassen.
Relatie klinkt als gezamenlijke bankrekeningen, kleurenstaaltjes vergelijken in de Gamma en elke zondagavond samen op de bank naar de Tros TV show Op Reis kijken. En dat nog leuk vinden ook. Bovendien kan je aan een relatie 'werken'. Bestaat er zoiets als 'relatietherapie'. Whrààà! Ik ben zestien, goedemiddag! Nadat ik één keer 'relatie' had gezegd, besloot ik het nooit meer te doen.
VerkeringDe volgende avond zaten mijn oom en tante wijn te drinken in onze woonkamer. "Weet je," zei mijn vader jolig, terwijl hij in het bakje borrelnootjes graaide. "Onze Lot heeft verkering!" BEM. Verkering. Ditmaal voelde ik me tien jaar jonger.
Ik zag mezelf weer na schooltijd in de lege fietsenstalling staan, een verfrommeld liefdesbriefje in de hand. Met daarop, netjes aan mekaar geschreven: 'Wil je met mij?' en misschien nog een paar asymmetrische hartjes. Bij verkering denk ik aan de tijd dat elke vorm van fysiek contact vies was en aan
en
en
op Hyves. Whrààà! Ik ben zestien, goedemiddag! Nein, nein, nein.
Wat dan wel? 'We zijn nu samen'? Blèh. Nog erger: "We zijn nu samen één." Klinkt alsof we allebei in lange gewaden rondlopen, John Lennon-brillen dragen en niets anders doen dan wiet roken. Niet heel gepast.
'We hebben een romance'? Juist. Hij is mijn twintig jaar oudere, sigaarrokende baas en ik zijn verleidelijke secretaresse. Stiekem zoenen achter het Cup-a-Soup-carrousel, terwijl thuis zijn gezinnetje op hem wacht. 'We zijn onafscheidelijke soulmates en hebben eindelijk toegegeven in onze vlammende, passionele liefde voor mekaar'? Beetje te Twilight.
'We zijn op liefdesavontuur.' Doet het vast goed als je 40+ bent en elkaar hebt ontmoet op Edarling.nl. Samen lekker impulsief met rugzakjes om naar verre oorden, zoals Brabant of Limburg.
VerratieDit is echt een typische tienerkwestie. We zijn weer net te jong voor een relatie, maar weer te oud voor verkering. We zitten er weer lekker tussenin.
Laten we gewoon een ander woord bedenken. Een woord dat zegt: 'We zijn nog niet volwassen, maar vinden elkaar oprecht leuk. We houden heel veel van mekaar, maar zullen hoogstwaarschijnlijk nooit trouwen.' Verratie of zo. Laten we allemaal massaal verratie gebruiken, zodat het snel de van Dale haalt! Scheelt weer een hoop gezeur.

Hét land van de homoseksuelen - denk aan de Gay Pride en Paarse Shirt-dag - heeft wat nieuws bedacht. Sterker nog: demissionair onderwijsminister Marja van Bijsterveldt heeft wat nieuws bedacht. Alle Nederlandse scholen moeten vanaf december verplicht les gaan geven over homoseksualiteit.
Waarom moet er nou weer een aparte voorlichting komen en kan dat niet gewoon tijdens de 'normale' seksuele voorlichting? Wat is er zo anders aan homoseksualiteit?
Een tijd geleden kreeg ik zelf homovoorlichting op school. Waar het zo'n beetje op neer kwam: 'Hoi, hier staan we dan, we zijn homoseksueel, wees niet bang! We zijn heel normaal hoor! We hebben alleen geen seks via het piemeltje-vagina-principe!'
De homoseksuele gastdocenten stonden voor de klas als aapjes in de dierentuin, hun traumatiserende ervaringen te delen die ze in hun leven als homoseksueel hebben meegemaakt. Met andere woorden: ze zijn blijkbaar zo anders dan de rest van de samenleving, dat ze voor de klas moeten uitleggen dat ze eigenlijk heel normaal zijn.
Juich je dan niet een heel klein beetje toe, zoals bij de Gay Pride, dat homo zijn iets aparts is en dus ook apart moet worden besproken? Hoort homoseksualiteit niet gewoon bij normale seksuele voorlichting?
DildoIn de tweede klas kregen we die befaamde 'gewone' seksuele voorlichting. Het stelde vrij weinig voor: we moesten aanhoren wat er gebeurt als een piemeltje in een vagina gaat, hoe je zwangerschap en soa's kunt voorkomen en ten slotte moesten we een condoom aanbrengen op een dildo. Maar ik kan me niet herinneren dat mijn leraar ook uitlegde dat lesbische vrouwen en homoseksuele mannen andere dingen deden in bed.
Maar dat moeten we juist óók horen. Bij dezen vraag ik dus de volgende minister van Onderwijs serieus te overwegen om homoseksualiteit in de reguliere seksuele voorlichting te mengen. Want zo hoort het.

Tweetende meisjes zijn irritant. Ze vervuilen Hidde's timeline met diepe, Engelse teksten. Maar wáárom?
In deze nieuwe rubriek schrijven Hidde en Jorieke elkaar brieven. Over typische jongen/meisje vraagstukken waar niemand je het antwoord op kan geven. Ook een levensvraag? Deel het met ons in de reacties!
Deze week: 'Waarom zijn meisjes zo gevoelig op Twitter?'
Hidde: de jongenLieve Jorieke,
"I can't deal with this anymore", "Work hard and learn from your mistakes", "I can't live without you anymore." Als ik dit lees, krijg ik direct kotsneigingen.
Als ik 's ochtends opsta, begint het al. Ik hoef mijn iPhone maar te pakken en ik word er meteen mee geconfronteerd: gevoelige meisjes op Twitter. Ze vervuilen mijn timeline met diepe, Engelse teksten – vaak vol spelvouten – over hoe zwaar hun leven wel niet is. Ik vind het vooral vre-se-lijk irritant.
Maar het is niet zo dat die irritante tweets er alleen 's ochtends zijn. Nee, was dat maar zo. Het gaat de hele dag door. Ik krijg bijna de neiging om te tweeten: "It's so hard being me, but nobody knows. All those tweets make me sad. I don't want this anymore." Maar ik doe het maar niet: no way dat #mylifeissohard trending topic wordt. Nooit.
Maar om even terug te komen op het waarom: is het leven van al die meisjes écht zo zwaar? Worden ze dagelijks geslagen door hun vader, verkracht op weg naar school en/of gepest door bruggers? Lijkt mij niet. Dus wat zeiken ze eigenlijk? De aandachtshoeren.
Lieve Jorieke, waarom doen meisjes altijd zo verschrikkelijk gevoelig op Twitter?
Jorieke: het meisje
Lieve Hidde,
Als jouw zeer gewaardeerde collega zou ik nu natuurlijk moeten zeggen: walgelijk! Ik begrijp ze niet! Weg met die meiden! Maar nee. Ik ben ook een meisje (no shit Sherlock) en maak me er daardoor ook weleens schuldig aan. Kan er niets aan doen. (Vergelijk het eens met scheten laten in het openbaar: daar kunnen jullie toch ook niks aan doen?) Het is onze natuur.
Toch zal ik het proberen uit te leggen. Wat is hier nu zo leuk aan? Ik denk om aan te tonen dat wij meisjes ook een diepere laag hebben. Dat er achter die dikke laag foundation, het bontje van onze UGGs-laarzen en onder onze Nickelsonjas ook gevoel zit. En eigenlijk hebben we ook gelijk. Het leven van een vrouw ís ook zwaar. Iedere ochtend moeten we weer concluderen dat we niets hebben om aan te trekken. Iedere dag moeten we een ander rondje door het huis lopen als we aan het bellen zijn. Soms trek je het dan even niet meer. En dan tweet je een tekst die de lading een beetje dekt, in de hoop dat iemand je begrijpt.
Dus Hidde: accepteer deze meisjes. Vind je ze toch vervelend? Block ze lekker op Twitter, gooi ze uit je timeline en negeer ze voor de rest van je leven. Zij hun hobby, jij een schone timeline. Probleem opgelost.
Overigens: ik heb je ontvolgd op Twitter. Die tweets over je filmprojectje vind ik schijtirritant.
Liefs,
Jorieke