Melvins school bestaat uit twee gebouwen. Niks mis mee, maar docenten moeten steeds heen en weer fietsen. En dat kost tijd.
Z'n roostermaker had daarvoor een slim maar niet zo fijn idee: het 10e lesuur! Tot kwart over vijf 's middags op school, dat mag toch niet? Het LAKS en de Vlaamse Scholierenkoepel geven antwoord...
In het hectische leven van scholieren is er één baken van rust: het LAKS. Wanneer wij het allemaal even niet meer weten, staan zij klaar met een antwoord. Ook een vraag? Reageer hieronder, mail of bel het LAKS: info@laks.nl / 020 5244060.
Vlaamse scholieren kunnen terecht bij de VSK, en hier vind je hoe je contact met hen opneemt.
Beste,
Ik zit in 5-vwo en op mijn school is sinds kort een 10e lesuur ingevoerd. Mijn school is namelijk verdeeld over twee locaties en de docenten moeten dus de hele tijd heen en weer fietsen tussen die gebouwen. Daar hebben ze extra tijd voor nodig en dus hebben we nu langer les.
Als ik van het eerste tot het tiende uur les heb, dan zit ik van half negen tot kwart over vijf op school! Ik heb wel 3 pauzes, maar dit is echt veel.
Mag dit zomaar?
Alvast bedankt voor jullie tijd,
Melvin
"Een lesrooster tot 17.15 uur is wel een uitzonderlijke lange dag. Het zal voor jullie (maar ook voor jullie docenten) lastig zijn om tot het einde geconcentreerd te blijven. Het lijkt ons dus geen optimale situatie.
Zelf bepalen
Maar: scholen mogen wel helemaal zelf bepalen hoe ze hun rooster opstellen. Daarbij is het natuurlijk niet de bedoeling dat leerlingen bijvoorbeeld 's nachts les krijgen, of overbelast raken. Maar de lestijden die jij noemt, mogen wettelijk gezien wel.
Geen maximum
Er is geen maximum gesteld aan het aantal uren dat een school les moet geven, alleen een minimum: alle scholen moeten in de onderbouw en bovenbouw 1000 uren lestijd organiseren. In het examenjaar is dat iets minder: 700 lesuren.
Stap naar de MR
De medezeggenschapsraad (MR) heeft adviesrecht over de schoolroosters. Zij mogen dus tips geven aan de roostermakers en directie. In de MR zitten docenten, ouders en leerlingen. Zij kunnen dus meepraten over hoe een rooster het beste in elkaar kan worden gezet.
Handtekeningen
Je kunt jullie ontevredenheid dus het beste doorgeven via de leerlingen die in de MR zitten, bijvoorbeeld door een handtekeningenactie. Hoe meer leerlingen het met jou eens zijn, hoe sterker je staat."
Het VSK-antwoord (voor Vlamingen): nee"De schoolweek in Vlaanderen duurt minstens 28 lesuren van 50 minuten in het voltijds secundair onderwijs. In de meeste scholen heb je tussen de 32 en 36 uur les per week. De school kan zelf het aantal lesuren bepalen.
Deze lesuren moeten wel gelijkmatig gespreid worden over de vijf lesdagen. De ene dag heel veel lessen en een andere dag bijna geen, mag dus niet. Je schooldag mag ten vroegste om 8 uur beginnen, dus niet eerder. Hij eindigt ten vroegste om 15 uur en ten laatste om 17 uur.
De school kan op dit dagschema wel een afwijking of een uitzondering aanvragen, maar dit gebeurt niet zo vaak. Een school kan dus niet zomaar beslissen om tot kwart over vijf les te geven, nee."
![]()
Zo raar: vertel je in Nederland dat je iets moois hebt of ergens goed in bent, dan vinden mensen je meteen een opscheppende arrogante kwast.
Je kop boven 't maaiveld uitsteken is hier niet de bedoeling. Zelfs niet als 't echt een hele knappe is. Zonde.
Toch heb ik na lang zoeken zes bikkels op het schoolplein gevonden, die schijt hebben aan dit Nederlandse cultuurtje. Ik zette ze voor het blok en vroeg hen: wat vind jij (stiekem) supermooi aan jezelf?
Puck (17) en Henrike (15): "Mijn hoofd is ook niet lelijk!"Wanneer ik deze twee geliefde klasgenoten van Frans tegenkom, kijken ze elkaar eerst nog eens twijfelend aan na mijn vraag. "Ja, ehh. Nou, ik vind mijn figuur niet lelijk of zo, " antwoordt Puck. "En ik ben ook wel blij met mijn ogen en mijn lach!"
Henrike daarentegen is erg in d'r hum met haar benen. "Ja, en mijn hoofd is ook niet lelijk of zo! "
Hanneke (15) en Pauline (16): "Ik zou wel wat groter willen zijn"De twee vriendinnen Pauline en Hanneke hebben duidelijk moeite met mijn vraag, en kunnen me vooral vertellen wat ze mooi vinden aan elkáár. "Ik vind Hannekes wenkbrauwen erg mooi," vertelt Pauline mij. Ja, lief van je hoor, maar daar kom ik dus niet voor.
Gelukkig neemt Hanneke dat compliment met open armen in ontvangst: ze is er zelf ook blij mee, vertelt ze. "En ik ben ook blij met mijn haar, alleen niet vandaag," lacht ze. "Maar verder zou ik wel graag wat langer willen zijn, nu ben ik maar 1 meter 60."
Pauline zou absoluut niet langer willen zijn; wel is ze blij met haar haar en vindt ze haar lippen "ook wel oké".
Patrick (16): "Uh, mijn lengte?"
Ondanks Hanneke en Pauline kom ik er tijdens mijn zoektocht achter dat vooral jongens het moeilijk vinden te zeggen wat ze mooi vinden aan zichzelf. Raar, want je zou toch juist verwachten dat de meisjes het meest onzeker zouden zijn - of zich zo voor zouden doen.
De zestienjarige Patrick heeft daar geen last van, hoewel hij het wel lastig vindt om iets positiefs over zijn uiterlijk te bedenken. Na lang denken is hij er dan toch over uit. "Ik denk dat ik dan toch wel blij ben met mijn lengte. Ik ben tenminste niet zo klein als sommige jongens."
Claire (16): 'Ik ben blij met mijn ogen'
Eindelijk een instant positivo: Claire is er gauw over uit wat zij mooi aan zichzelf vindt. "Ik ben blij met mijn ogen, ze hebben een bijzondere kleur. "
Wel vindt ze het jammer dat iedereen zo bescheiden is. "Als je iets mooi aan jezelf vindt, mag je dat best op een normale manier laten zien! "
En jij? Stop 'ns met zeiken over je pukkels en spekbuikje en zeg op: wat vind jij (stiekem) juist supermooi aan jezelf?
MC Biggah is polder-gangstah. Wie? Die gast van Holland in de Hood, de realityserie waarin acht Nederlandse rappers naar de hood van Los Angeles gingen om door te breken.
Inmiddels is-'ie terug in Nederland en zes weken lang op tv geweest. Moet hij de groupies al van zich afslaan?
Ik sprak 'm over z'n audities, zijn moeder en zijn wereldfaam in Nederland.
HyvesJamail werd op Hyves benaderd om mee te doen aan het tv-programma. "Eerst heb ik natuurlijk gecheckt of het wel een echt bedrijf was," zegt hij. "Je weet het natuurlijk maar nooit..."
Daarna moest Jamail twee keer auditie doen. "Toen ik daarna hoorde dat ik mee mocht doen aan het programma en naar de Hood mocht, was ik ontzettend blij." Wel heel iets anders dan het schrijven van wat gedichtjes, waar z'n rapcarrière op zijn twaalfde mee begon. Onschuldig en lief.
Mama is belangrijk"Ik heb heel veel geleerd in de Hood," zegt Jamail. "Het belangrijkste is misschien nog wel dat je altijd jezelf moet blijven, wat er ook gebeurt."
Wat was het allermooiste moment? "Toen we in de studio een nummer mochten opnemen en voor onze moeders mochten zingen. Dat was echt heel erg leuk, vooral omdat mijn moeder zo belangrijk voor me is."
WorkshopsEn nu? "Ik mis de Hood natuurlijk wel en wil ook zeker terug" vertelt Jamail. Maar hier in Nederland heeft hij het ook aardig druk. "Ik doe nu tegenwoordig verschillende shows, geef veel interviews en geef ook rapworkshops." Vorig weekend was hij bijvoorbeeld nog de gangmaker van de lokale discotheek in het Limburgse boerengat Helden, vanavond sloopt-'ie in de partyscene van Brunssum (ook Limburg) het dak eraf.
Hij vervolgt: "Soms moet ik ook een show hosten, dat vind ik ook cool om te doen." Stuk voor stuk projecten die hij zonder Holland in da Hood echt niet had gehad.
Stad niet meer veiligHoe zit het met de groupies? Heeft hij net als Justin Bieber vier bodyguards en een onopvallende outfit nodig om even in Nederland te kunnen winkelen? "Ik kan de stad niet meer veilig in,'' zegt Jamail meteen. "Iedereen vraagt om handtekeningen en wil met me op de foto."
En ja, daar zit ook vrouwelijke aandacht bij. "Als ik een vriendin zou hebben, zou ze al die aandacht denk ik niet zo leuk hebben gevonden," lacht Jamail.
Niet serieus genomenRedacteur Justine schreef onlangs een fel betoog over deelnemers van programma's als Holland in de Hood , die volgens haar niet doorhebben dat ze compleet in de zeik worden genomen. Heeft Jamail wel eens het gevoel dat mensen hem niet serieus nemen?
"Soms wel, soms niet," geeft hij toe. "2 van de 10 keer gebeurt het dat mensen met me op de foto willen en het niet echt menen. Dat vinden ze dan grappig of zoiets, maar daar trek ik me niks van aan. Ik heb er geen spijt van dat ik heb meegedaan aan de show."
MC Biggah's rapreis terugzien? Dat kan: alle afleveringen vind je hier.
Hoe krijg je pubers zover dat ze de schoolkantine niet meer bevuilen? De rector van middelbare school Het Streek in Ede weet een succesvolle methode. Zet simpelweg de leerlingen in de pauze op straat. "In de onderbouw is het al veel schoner," vertelt rector Marjolein Willems ons.
Juist de foodfights maken de pauzes zo leuk natuurlijk, maar het kan schoolleiding / conciërges tot waanzin drijven. Want hoe beteugel je een paar honderd opstandige pubers zoals jij?
Het Rembrandt in Veenendaal sloot de aula en stopte met het verkopen van eten.
Het CSV in Veenendaal trok de schoolpas van de vervuilers in.
Geen slaafHet Streek pakte het een stuk steviger aan, maar dat deden ze niet zomaar. Het was al jaren een enorme bende. ''We hebben al verschillende pogingen gedaan,'' vertelt rector Marjolein Willems. ''Niets heeft geholpen. Dus werd het tijd om te laten zien dat het écht een groot probleem was.''
Teamleiders en rector gingen alle klassen langs om hen te vertellen dat ze er goed klaar mee waren. Natuurlijk ontkenden alle leerlingen dat het hun schuld was: "Wij doen dat niet, dat doen andere klassen.''
Maar ondertussen is de conciërge de pineut, die samen met de klassen die corvee hebben de afvalberg mogen opvegen. De waarschuwing van rector Willems: "Als jullie dit niet doen, gaan we andere acties ondernemen. De conciërge is geen slaaf van jullie of ons."
EmotiesMaar beter werd het niet. Waardoor afgelopen maandag alle leerlingen op het plein pauze moesten houden, waar het in deze tijd van het jaar natuurlijk niet echt warm is. ''Ze reageerden heel emotioneel,'' zegt Willems. ''Sommigen waren boos, anderen moesten erom lachen. 'Dit meen je toch niet serieus?' Ze hadden niet verwacht dat de school écht een maatregel zou nemen.''
En wat blijkt? Dit heeft wel het beoogde effect. ''In de onderbouw is het al veel schoner,'' legt Marjolein Willems content uit. ''Met leerlingen van de bovenbouw gaan we in gesprek. Zij willen samen zoeken naar een oplossing.''
Het is kwart over acht 's ochtends. De bel is al een tijdje geleden gegaan. Ik sluit aan in de rij waarin ik al vijf jaar lang iedere ochtend sta: die bij het loket van de telaatbriefjesmevrouwen.
De eerste ontmoeting
Ik weet het nog goed, die eerste keer dat ik in aanraking kwam met deze telaatbriefjesmevrouwen, op andere momenten van de dag ook wel conciërges genoemd. Ik heb er even voor moeten graven in dat verdomde Magister om erachter te komen, maar het was op 28 september 2006. Toen ik nog een verse brugpieper was.
Ik haalde braaf dat markeerstiftgele briefje op, waarop stond dat ik ongeoorloofd te laat was. Bijna huppelend ging ik naar de les, nog niet wetende dat ik hier nog vaak zou komen.
Vijf jaar aan dode bomenEn nu, vijf jaar later, sta ik er alweer. In de tussentijd zijn er heel wat bomen gekapt voor mijn telaatbriefjes en de absentiebrieven voor het thuisfront. En ken ik de telaatbriefjesmevrouwen ook heel wat beter.
We hadden een slechte start gemaakt, maar zoals dat een echte vriendschap betaamt: daar zijn we bovenop gekomen. Ik weet dingen van hen die alleen ík weet, omdat ik een graaggeziene klant ben in het telaatbriefjescircuit. Wat zoal? Daar laat ik me niet over uit. Da's pas vriendschap, he.
Niet alleen ík heb de afgelopen vijf jaar een ontwikkeling doorgemaakt, maar de briefjes ook. In de tijd dat ik flink wat centimeters ben gegroeid, heb ik de telaatbriefjes in de loop der jaren zien veranderen. Van markeerstiftgeel naar oranje rond het WK voetbal vorig jaar.
Business as usualDe jongen vóór mij neemt zijn telaatbriefje in ontvangst en loopt weg. Een nieuweling, een maagd op het gebied van telaatbriefjeservaringen, zoveel is wel duidelijk.
Dan ben ik aan de beurt. Ik hoef mijn naam niet te zeggen, en waarvoor ik kom al helemaal niet. De printer begint de roken wanneer-'ie mijn briefje probeert uit te spugen. Op de één of andere manier gebeurt dat altijd als-'ie met mijn absentiemateriaal bezig is. Business as usual.
Als warme briefjes over de toonbankOndertussen praat ik wat met één van de telaatbriefjesmevrouwen. Ze verzucht dat ik alweer in het examenjaar zit, en dat de tijd snel gaat. Ik beaam het, hoe cliché dat ook mag zijn.
De printer is klaar met afdrukken, en de mevrouw haalt het briefje eruit. Ze wappert er nog even mee en geeft hem dan aan mij. Het briefje is nog warm. Nog vers.
ToekomstplannenNa nog wat heen en weer gepraat vraagt ze wat ik van plan ben om na mijn eindexamen te gaan doen. Ik vertel haar over mijn ambitie om naar de School voor Journalistiek te gaan, maar dat de toelating wel streng is. Ze zegt dat ik het wel ga halen en steekt me een hart onder de riem.
Wanneer ik me dan eindelijk naar de les wil begeven, roept ze me na dat ik hen wel op de hoogte moet houden. Ik roep terug dat ik dat zeker zal gaan doen.
Waarschijnlijk sta ik er morgenochtend toch wel weer.
Of-'ie nou Echte Literatuur schrijft, is nog maar de vraag. Zelf vindt-'ie van wel, maar een hoop leraren Nederlands schudden bedroefd het hoofd als je met Komt Een Vrouw Bij De Dokter het klaslokaal betreedt.
Maar Kluun léést zeker wel literatuur. Het liefst Joe Speedboot, een meesterwerk dat je absoluut wél voor Nederlands mag lezen.
De goedbedoelde leestips van je ouders of docenten blijken vaak geen reet aan. Daarom elke twee weken op Scholieren.com: een aanrader van een Bekende Nederlander of ander aansprekend figuur.
Geloof ons: deze wil je wél lezen.
Lezen die hap"Ik vind Joe Speedboot, geschreven door Tommy Wieringa, een ontzettend mooi boek," zegt Kluun. "Ik hoorde van steeds meer mensen dat ze het een fantastisch verhaal vonden. En lezers zijn de beste recensenten, dus toen dacht ik: lezen die hap!"
Het boek gaat over de puber Fransje Hermans. Fransje zit in een rolstoel. Hij is lam, op één arm na. Zijn leven kabbelt voort, tot de jongen Joe Speedboot in zijn gehucht Lomark komt wonen. Vanaf dat moment krijgt z'n leven zin.
Dit is volgens Kluun zijn allermooiste boek, omdat het over Echte Vriendschap gaat. Kluun: "En Tommy Wieringa krijgt het voor elkaar je te laten geloven dat het mogelijk is om met een paar jongens een vliegtuig te bouwen en een buurvrouw naakt te zien zonnen in haar achtertuin. Het is een echt jongensboek."
SchrijfstijlHij vervolgt: "Tommy Wieringa is een stilist die gezegend is met een groot inzicht in de psyche van de mens en met humor, liefde en mededogen over mensen schrijft."
Een boek dat Kluun dus koestert, en het daarom vol trots (inclusief persoonlijke boodschap van Wieringa) in z'n boekenkast prijkt. Alleen...op de vraag hoe vaak-'ie het boek dan al herlezen heeft, antwoordt hij: "Ik herlees zelden boeken. De nog-te-lezen-plank in mijn kast is al overvol."
Enne... heeft dit boek ook overeenkomsten met Kluuns eigen leven? Lachend: "Nee, Lomark is een slaperig dorp, ik zou er doodgaan."
Meer tipsEr zijn in Kluuns boekenkast maar weinig boeken die kunnen tippen aan Joe Speedboot, vindt hij. "Maar de boeken Ik haal je op ik neem je mee en Jij en Ik van Niccolò Ammaniti gaan ook over ongelukkige pubers en zijn ook erg leuk."
Het boek Joe Speedboot van Tommy Wieringa mag zeker gelezen worden voor de boekenlijst, hier zijn 43 boekverslagen te vinden. Omdat Ik haal je op Ik neem je mee en Jij en Ik van Ammaniti uit het Italiaans vertaald zijn, zullen sommige docenten ondanks het literaire gehalte toch gaan protesteren. Vraag het dus eerst even na op school!
![]()
Dean (17) hoorde drie dagen voor de zomervakantie dat hij niet over zou gaan naar havo-5.
Hij was eerder al van vwo naar havo afgestroomd en moest daarom nu definitief van school af.
Omdat geen enkele andere school 'm aan wilde nemen, zat hij vanaf eind augustus thuis op de bank.
Allereerst: de reden van Deans verwijdering. Door slecht gedrag kreeg hij een 1 voor een toets M&O: volgens Dean omdat hij de (nieuwe) docent bij z'n voornaam noemde en dat bij diegene in het verkeerde keelgat schoot.
"Een 1 dus, maar als ik me goed zou gedragen zou ik de toets aan het eind van het schooljaar opnieuw mogen maken. Zo niet, dan bleef het een 1," legt hij uit. Dit gebeurde al in het begin van het schooljaar, toen Dean de docent verder eigenlijk nog helemaal niet kende. En de docent Dean dus ook niet.
Derde onvoldoendeNaar eigen zeggen gedroeg Dean zich het hele jaar als een engeltje, maar liet de docent de 1 toch staan. Dat leverde Dean een 5,3 voor M&O op z'n eindrapport op: zijn derde onvoldoende, dus één teveel om over te gaan.
Dean: "Ik ben nog naar de docent gestapt, maar die stuurde me weer naar de afdelingsleider, en die stuurde me weer terug naar hem." Van het kastje naar de muur, en zo vlak voor de zomervakantie kwam er geen oplossing meer.
Wie dit hoort, krijgt snel de neiging te denken dat Dean gewoon een ontzettende etter geweest moet zijn, zo eentje die de school liever kwijt dan rijk is. Hij ontkent dit echter en noemt zichzelf een "rustige jongen. Niet zo iemand die brutaal doet of duidelijk aanwezig is." En dus heeft hij reden genoeg om zich behoorlijk genaaid te voelen, vindt hij.
Eigen schuld?Maar had hij er, ondanks dat goede gedrag, niet gewoon voor moeten zorgen dat hij die andere onvoldoendes niet had? "Natuurlijk heb ik zelf ook fouten gemaakt," geeft hij toe.
"Ik had ook gewoon beter kunnen presteren. Naast school heb ik nog een eigen webdesignbedrijfje. Ik heb precies de minimumcijfers proberen te halen die ik nodig had om over te gaan, zodat ik nog wat tijd voor klanten overhield."
De school van Dean reageert nuchter op de situatie, als wij ze bellen: "Het is altijd moeilijk om te zeggen dat er geen fouten zijn gemaakt, maar we zijn van mening dat dat aan onze kant inderdaad niet is gebeurd."
2500 leerlingenDean is niet de enige: jaarlijks zitten 2500 Nederlandse leerlingen minimaal een maand thuis omdat ze geen school hebben. Dean is dan nog een 'gewone' thuiszitter: hij behoort tot een klein percentage dat bijvoorbeeld door slechte cijfers thuis is komen te zitten.
De rest zit thuis door psychische problemen, gedragsproblemen of problemen thuis. Ze kunnen gewoon écht niet meedraaien in een gewone klas, maar er is geen enkele speciale school beschikbaar waar ze dat wél kunnen.
Wat kan het LAKS doen?Wat als je niet zulke problemen hebt, maar alleen een conflict met je leraar? Chanine Drijver (voorzitter van 't LAKS) legt uit: "We kunnen de school wel gaan bellen, maar elke school heeft het recht iemand weg te sturen om welke reden dan ook. Wij als LAKS kunnen daar verder weinig aan doen. We adviseren scholieren dan ook het conflict dat je hebt, binnen de school op te lossen."
Ze vervolgt: "Scholen zijn verplicht om een geschillencommissie te hebben. Als je het niet met je leraar op kunt lossen, kun je dus altijd nog een officiële klacht binnen je school indienen."
Scholen zoeken via TwitterEn dan? Omdat het LAKS niets voor 'm kon betekenen, is Dean zelf maar op zoek gegaan naar een nieuwe school. "Ik heb op Twitter gevraagd naar scholen waar ik terecht zou kunnen, en een blog geschreven."
Met meer dan drieduizend followers zit dat wel goed. Of toch niet? "Honderden mensen reageerden, maar helaas kon ik bij geen enkele school terecht." Dean diende namelijk overal verzoeken in, maar van een aantal scholen kreeg hij helemaal geen reactie.
Van de meesten gelukkig wel, maar nooit goed nieuws: de aanmeldprocedures waren al gesloten, of de scholen zaten al vol. De waarheid, of misschien smoesjes omdat ze liever geen van school gekickte jongen wilden aannemen? Hoe dan ook, Dean was veroordeeld tot lange schooldagen thuis op de bank.
Wel een schoolPas eind september ontdekte hij dat een 'oude' school verplicht is om een nieuwe school voor je te vinden, voordat ze je mogen uitschrijven. Toen- 'ie daarmee naar z'n oude plek stapte en om hulp vroeg, werd 'm inderdaad probleemloos een helpende hand uitgestoken.
Dankzij hen kon Dean ineens op het nippertje nog instromen bij het Media College, de mbo-opleiding Interactive Design. "En daar ben ik heel erg blij mee, want ik hoopte zó dat ik snel weer naar school zou kunnen." Eind goed al goed, maar daar had Deans oude school 'm dus best wat eerder mee mogen helpen...
Dean wil liever niet dat de naam van z'n oude school op Scholieren.com gepubliceerd wordt. "Omdat de schoolleiding me na die tweets is gaan helpen, zit ik nu weer fijn op school. Daar ben ik ze dankbaar voor en daarom wil ik liever ook niets slechts over hen melden."
![]()
Met weemoed denk ik wel eens terug aan vorig jaar. Als de leraar er niet was, had ik een uurtje vrij. Logisch toch?
Inmiddels is het woord 'lesuitval' Oudneerlandsch: bij mij op school, en in veel andere leerfabrieken, mag je GEEN ENKEL UUR MISSEN! Als een docent ziek is, komt een ander babysitten op onze klas.
Dat scholieren daar een bloedhekel aan hebben, wisten we allang. Maar ook onze schattige docenten deinzen massaal achteruit bij het horen van het woord 'ophokuur'.
Nee, surveillance-uur"Nou ja, ophokuur," zegt mijn docent aardrijkskunde desgevraagd na wat gemompel en een slok koffie. "Het heet surveillance-uur, wat mij betreft." Vervolgens lult hij ruim tien minuten lang en geeft hij mij zo een kijkje in een lerarenkop.
Als ik 'm eindelijk tot bedaren weet te brengen, vraag ik hem wat hij ervan vindt. Van dat surveillance-uur, ophokuur of keiharde marteluur.
Na nog eens vijf minuten lullen komt hij tot de kern: "Als je volgens je planning lesstof wilde kopiëren, dan baal je wel als je ineens moet surveilleren."
Niet voor bovenbouwersIk snap hem wel. En ook meteen waarom docenten zich zo weinig ziekmelden: als ze een keer een dagje thuis willen blijven vanwege een verkoudheidje, zijn hun collega's daar meteen de dupe van. Met dat schuldgevoel smaakt de hoestsiroop nóg ranziger.
Wel geeft mijn docent aan dat hij het niet nutteloos vindt: "Surveillance-uren zijn goed. Al zijn vijfde- en zesdeklassers oud en wijs genoeg om te bepalen of ze naar het café gaan, of liever in de Bosatlas bladeren." De vierdeklassers zijn wat hem betreft dus nog te smurfbruggerig om daar zelf over te beslissen. En de onderbouw al helemaal.
Kut"Het is inderdaad kut als je moet surveilleren zonder dat je dat wilt," zegt een jonge lerares Duits. Kut?!
Ze geeft aan dat leraren de dupe van elkaars ziektes zijn, maar een invaldocent de leerlingen vaak nog wel braaf aan het werk kan zetten als de vorige docent nog wat lesstof had opgegeven. En ook bij haar komt het woord ophokuren er niet in. Optimistisch vertelt ze: "Ik zeg liever surveillance-uur." Kut.
Wiskundig optimisme
Wij scholieren zijn helden in het klagen over ophokuren - tot protestacties met ME en waterkanonnen aan toe. Kunnen de docenten ook een beetje zeiken over dat kutte surveillance-uur?
"Nee!" lacht mijn wiskundeleraar die, op zijn sokken in sandalen na, een geweldig aardige man is. "Als je als docent klaagt over ophokuren, ligt dat aan jou. Je kan er namelijk altijd wel iets leuks van maken."
Hij geeft me een spoedcursus 'Hoe overleef ik een ophokuur als docent?'. Hij komt met survivaltips als roddelen over leerlingen en zelfs over zijn collega's (dit liever niet in de onderbouw), maar ook voor een les Nederlands met een wiskundige nasmaak is hij niet te beroerd.
Alle leraren ophokkenNa dit allemaal gehoord te hebben, denk ik dat leraren juist wel baat hebben bij wat ophokuren. In de strijd tegen hun midlifecrisis is het juist goed als ze oefenen om overal de zonnige kant van in te zien.
Na lekker wat ophokuurtjes zullen ze getraind raken en vinden ze zo'n uur niet langer een kopieerobstakel, maar de perfecte gelegenheid om hun sociale skills (lees: roddels) te updaten. Lekker alle docenten bij elkaar, terwijl de leerlingen, inclusief onderbouw, de kroeg in mogen. Dan confronteren ze die arme leerlingen tenminste niet met de vieze nasmaak van de hoestsiroop van die docent.
Wat is het eerste waar jij aan denkt bij het woord 'Teletekst'? Waarschijnlijk iets met je vader, duffe neonkleurige letters en voetbaluitslagen.
Maar Teletekst is zoveel meer dan verspringende pagina's in een hoofdpijnveroorzakende lay-out. Sterker nog, het ligt ten grondslag aan een gloednieuwe rage. Batmanning is zó last month.
In de rubriek 'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals de trend om te liefdesverdriet weg te zuipen en het een duckface te trekken op de foto. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties.
Dat op z'n kop hangen is het toch niet helemaal, moeten de bedenkers van deze trend gedacht hebben. En dus riepen ze een nieuwe vorm van batmanning (owling, planking...) in het leven, genaamd '101-ing'.
Het concept is simpel, maar masterlijk:
1. Ga naar Teletekst-pagina 101
2. Kies één van de headlines
3. Beeld deze headline zo creatief of letterlijk mogelijk uit
4. Maak daar een foto van
5. Plaats die op internet. Eventueel kunnen anderen raden wat je uit hebt gebeeld.
C'est tout.
Voor wie de clue nog niet helemaal doorheeft, hier een paar van mijn eigen pogingen om neonletters tot leven te brengen:
Oke – ik geef toe, die laatste was misschien een beetje flauw. Maar hee, ik ben ook maar een amateur. Voor de beter gelukte exemplaren is er een speciale Facebook-pagina opgericht (onder de categorie 'professioneel sportteam'...), waar mensen uit het hele land hun creatieve uitbeelding van het Teletekst-nieuws posten.
Hilarisch, kijken dus. En daarna: do try this at home, wat mij betreft.
En voor wie de foto's echt niet begreep, hieronder de headline-antwoorden:
Foto 1: "Vliegramp Rusland door fout piloot"
Foto 2: "Huisartsen steeds minder gekort"
Foto 3: Aanslag Frans satirisch blad"
![]()
Er zijn strengere examenregels ingevoerd. Als de afgelopen examenlichting daar al mee te maken had gehad, waren vorig jaar twee keer zoveel leerlingen gezakt.
En wat blijkt bovendien? Een goeie 80% van de scholieren die hun eindexamen nog moeten doen, weet eigenlijk niet zo goed wat die strengere regels inhouden.
Tijd voor een stukje voorlichting van de redactie van Scholieren.com, voor alle scholieren in Nederland.
Strengere exameneisenHet gaat om de volgende twee nieuwe regels:
1. Je moet op het Centraal Examen gemiddeld minimaal een 5,5 voor al je vakken samen halen, dit staat los van je cijfers die je in het schoolexamen hebt gehaald. Als je voor je SE's allemaal zevens haalt, volstaat het niet meer om op je CE allemaal vieren te halen.
2. Havo en vwo leerlingen mogen nu nog maar één 5 voor de 'kernvakken' Nederlands, Engels en wiskunde halen (maar deze regel is pas voor de eindexamens in 2013!).
Dat het aantal zakkers dubbel zo hoog was geweest, staat in een onderzoek van de Voortgezet Onderwijs-raad. Als de vorige examenlichting afgerekend was met de strengere eisen, waren er 18.000 extra leerlingen gezakt. Op het vwo zou niet dik 11% gezakt zijn, maar ruim 20%. Op de havo zou in plaats van bijna 15% een goeie 25% (!) zijn gezakt en ook op het vmbo zou niet ruim 7%, maar een goeie 17% het nog eens over moeten doen.
Ik zat nog even te spieken in mijn cijferlijst van afgelopen jaar, maar ik had het nog steeds wel gehaald gelukkig.
Meer gezakte meidenOpvallend is dat vooral veel meisjes de dupe zouden zijn geweest. Van de 18.000 extra zakkers, zijn er 10.600 meisje, tegenover (maar) 7.400 jongens.
Nu geldt voor jou misschien ook wel: als je hoort dat de eisen strenger zijn, ga je harder werken en haal je het tóch. Maar daarom is het wel opvallend wat het LAKS heeft uitgezocht:
Scholieren niet op de hoogteWant het Landelijk Aktie Komitee Scholieren ondervroeg 751 leerlingen over de nieuwe examenregels. En bijna 80% (!) wist niet precies wat de nieuwe examenregels inhouden. Hoor jij daar waarschijnlijk ook bij? Lees dit artikel nog eens door.
Brief voor scholierenNaar aanleiding van dit onderzoek plaatste het LAKS een brief in De Volkskrant, waarin zij de leerlingen oproepen om elkaar in te lichten over de nieuwe regels. Het LAKS schrijft ook ''teleurgesteld te zijn over de gebrekkige informatievoorziening van het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap''.
En dat ministerie heeft de kritiek ter harte genomen en het allemaal nog eens goed op een rijtje gezet. Hierzo.