Zomervakantie, da's synoniem voor 'zo ver mogeljk van je schoolboeken vandaan blijven'. Maar niet voor ruim vijfhonderd überslimme scholieren uit de hele wereld die deze week meedoen aan de jaarlijkse Internationale Wiskunde Olympiade, dit keer in Amsterdam.
Maandag én dinsdag zitten ze 4.5 uur lang gebogen over onmogelijke wiskundige vraagstukken die voor ons Chinees lijken. Breinbreken met maar één doel: een gouden medaille. Ik was zondag bij de openingsceremonie.
De lichten van het RAI Theater gaan uit als er een groepje violisten begint te spelen. De zaal is gevuld met meer dan vijfhonderd kandidaten uit zo'n honderd landen (maximaal zes deelnemers per land), die allemaal hun bordje met hun land erop zo hoog mogelijk proberen te houden.
En honderd landen, dat zijn er veel. Argentijnen in trainingspakken, Aziaten met mondkapjes en Arabieren in lange, witte gewaden. Zelfs Panama is aanwezig, dat onder luid applaus van het publiek hun enige(!) deelnemer presenteert. Verder blijkbaar geen Einsteins, daar?!
Hoog opgetrokken broeken Een kickflip voor de openingsceremonie.[/p]Hoewel de organisatie duidelijk z'n best doet om er een enigszins 'stoer' evenement van te maken - op de openingsdag zijn er jongens op BMX'en en skateboards, dansende meisjes en hiphop van Lupe Fiasco op de achtergrond -, bestaat het merendeel van de deelnemers toch uit gebochelde jongens met brilletjes en hoog opgetrokken broeken.
Zelfs de organisatie is daarvan op de hoogte. "Daar komt nerd-Korea." fluistert een organisator voor ons. Als spreker en wiskundige Robbert Dijkgraaf daarna het podium betreedt, wordt de vergelijking met Harry Potter al snel gemaakt.
Het Nederlands teamEn dan: het Nederlandse team mag zich voorstellen op het podium. Zonder enige zenuwen, bijna relaxed, zwaaien 'onze jongens' naar het publiek. Ondanks hun ontspannen houding hebben ze een flinke eer hoog te houden. Al eerder won het Nederlandse team namelijk twee gouden, vier zilveren en drie bronzen medailles, en kwamen ze hierdoor op de eerste plek van het landenklassement.
"We kennen elkaar ongeveer een jaar, soms twee, en komen van verschillende scholen," vertelt Ragnar (16), een van de Nederlanders. "We zijn al een jaar aan het trainen. Vorige week hadden we nog een trainingsweek op Texel met Nieuw-Zeeland. Die hebben vaak een jetlag, dus die zijn wat eerder hierheen gekomen."
Opgesloten in een wiskunde-lokaalEn waarom doet-'ie eigenlijk mee aan de Olympiade? Ragnar: "Ik ben op de middelbare school wel goed in wiskunde. Ik heb aan de voorrondes meegedaan, daar ben ik doorheen gekomen, en nu zit ik in het team! Nee, je kan nu echt niet gaan weigeren."
Het Nederlandse sterrenteam betreedt het podium.[/p]Ik ben nog niet helemaal overtuigd. Je zit, in je zomervakantie, twee keer vierenhalf uur opgesloten in een lokaal waar je wiskundesommen maakt. Wat is daar zo cool aan? "Het is gewoon echt heel erg leuk als je een opgave eindelijk hebt opgelost. En je kunt hier mensen over de hele wereld ontmoeten."
Eerst twee uur nadenkenEn het is totaal niet zoals wiskunde op school, vertelt Ragnar. "Je hebt meetkunde, algebra, gestalttheorie, maar bijvoorbeeld geen statistiek. Het is eigenlijk niet vergelijkbaar met de middelbare school.
Op de basisschool maak je sommetjes, op de middelbare school krijg je een opgave en je lost het op. Hier krijg je een opgave, dan ga je eerst twee uur bedenken wat je gaat doen en dan pas begin je met oplossen."
Geen leuke meisjes"Heb je al wat leuke meisjes rond zien lopen?" vraag ik Jeroen (14), een andere Nederlandse deelnemer. "Niet op gelet," lacht hij. "Er zijn vooral jongens hier. Ik denk dat het gewoon ligt aan de interesses van meiden," zegt hij slim. Net op dat moment loopt er een zeldzaam meisje voorbij. Met een glimlach loopt Jeroen weg naar zijn hotel, om nog even goed uit te rusten voor twee dagen Einsteinig knallen.
Benieuwd hoe de Nederlanders het er vanaf brengen? Er zijn maar liefst drie dagen nodig om alle antwoorden na te kijken. De uitslag wordt zaterdag bekend gemaakt en hier gepubliceerd.
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!
![]()
Ruwan en z'n idiote gewelddadige filmvriendjes uit Amersfoort hadden eigenlijk al afscheid genomen van Scholieren.com, maar zijn speciaal voor jou nog één keer terug. Klaar om jouw school compleet te verwoesten, zodat deze zomervakantie eeuwig zal voortduren.
De twee jonge filmmakers Ruwan en Nick maakten ieder maandelijks voor Film@Scholieren een korte film. Nick brengt een Nijmeegse soapparodie, Ruwan Amersfoortse baldadigheid. Meer zien?
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!
![]()
Het gaat verschrikkelijk slecht met Nederlandse kermissen. En dat is maar goed ook, vind ik. Als het op kermissen aan komt, ben ik de boze smurf. Ik haat kermissen, ik haat botsauto's, ik haat touwtje trekken. Uitmoorden die hap!
Het magische conceptHet idee van kermis is namelijk misleidend. Want de kermis in mijn hoofd is een mooi feest vol schitterende lichtjes, vlaggetjes en zuurstokken. Huppelende kinderen die hun ouders zonder mokken gehoorzamen - ondanks de suikerspin die zowel hun kindermaagjes als hun gebeugelde gebitwerk heeft geplamuurd.
Altijd prijs bij het ballengooien, waar je voor een slordige € 3,50 zo'n mooie grote uilenknuffel krijgt die aan het plafond hangt. In gedachten slalom ik elegant op mijn rolschaatsen, tussen de draai- en zweefmolens. Een rondbuikige man in zuurstokcolbert vraagt aan me of ik misschien op de foto wil. Dat wil ik dan natuurlijk wel, om de kermis van mijn leven nooit meer te vergeten.
De werkelijkheid
Maar nee, de werkelijkheid is het tegenovergestelde van het idyllische beeld dat ik in mijn hoofd geschetst heb. Om te beginnen is de grond gemaakt van kots. Iets dikker in de kring om de zweefmolen. Dat krijg je van al die suikerspinnen.
De mooie, grote, uilenknuffels aan het plafond van het 'altijd-prijs-kraampje' (hoe noem je al die kraampjes op de kermis eigenlijk?) win je nooit. Niemand. Die zijn alleen maar om de krijsende, ADHD-ende kinderen en hun rijke ouders te lokken.
Stomme hagedissen
De enige prijs die gewonnen wordt is eigenlijk altijd zo'n stom, plakkerig, hagedis-achtig speeltje dat je tegen ramen kunt gooien.
En als ik me woest een weg baan door de irritante, gillende kindermassa en vis ik om de vijf seconden plukken natte suikerspin van mijn wangen. De oordopjes die ik ingedaan heb tegen dat verschrikkelijke, typische kermisgeluid (wooooh, woooh, altijd prijs, altijd prijs, wooh, wooh!) vallen per ongeluk in de poel rotjes onder mijn voeten.
Uitroeien die kermisgangersSchreeuwend val ik uit tegen de rondlopende fotografen, als ze vragen: "Foto, mevrouw? Foto, mevrouw? Maar tien euro, mevrouw!" Nee, ik wil geen foto, godverdomme. Zie ik er uit alsof ik hier een foto van wil? Ik haat foto's.
De enige reden dat ik hier een foto van zou willen, is zodat ik ermee naar de maffia kan stappen die dan voor een vriendenprijsje heel discreet alle kermisgangers voor mij uit zal roeien. Altijd prijs.
DDDDKTOG
Gelukkig hoeft de maffia er hier niet aan te pas te komen, want het lijkt er dus op dat de kermis toch al een langzame en pijnlijke dood aan het sterven is.
U bent allen bij mij thuis uitgenodigd om geschiedenis te schrijven op De Dag Dat De Kermis Ten Onder Gaat (ook wel DDDDKTOG). Wat we gaan doen is een verrassing, maar neem op-de-kermis-gewonnen-knuffels en -hagedissen mee. Voor lucifers wordt gezorgd.
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!
![]()
Volgend schooljaar of later op kamers? Opgepast: dikke kans dat je veel te veel moet betalen voor die uit de kluiten gewassen bezemkast.
Voor meer dan de helft van alle Nederlandse studentenkamers wordt namelijk meer huur gevraagd dan wettelijk is toegestaan. Gemiddeld vier tientjes per maand zelfs.
Juist om te voorkomen dat arme studentjes zwaar opgelicht worden, is een aantal jaar geleden een systeem met maximale huurprijzen in het leven geroepen. Uit onderzoek van de Landelijke Studentenvakbond (het LAKS voor studenten, zeg maar) blijkt nu dat dat weinig uitmaakt.
Ze huren toch welWant omdat de kamernood zo hoog is, kunnen huisbazen vragen wat ze willen; studenten huren het toch wel. 61% van de studenten betaalt daardoor teveel voor z'n kamer, gemiddeld 41 euro per maand.
Waarom protesteren studenten daar dan niet tegen? Meestal weten niet eens dat ze teveel betalen (of wat ze ertegen kunnen doen), of vinden ze het veel te veel moeite om in actie te komen of een nieuwe kamer te zoeken. En bij diezelfde huisbaas moet je ook aankloppen als je verwarming het hartje winter begeeft. Die kun je maar beter te vriend houden, dus.
Sittard, daar moet je heenUit het onderzoek blijkt trouwens ook dat de gemiddelde kamer afgelopen schooljaar 274,22 euro per maand kostte, voor zo'n 17,5 vierkante meter. Je maandelijkse studiefinanciering (266 euro) kun je dus meteen inleveren bij je huisbaas.
In Amsterdam zijn de kamers het duurst: 403 euro. In Sittard het goedkoopst, daar zit je voor 265 euro al goed. Maar ja, wat kun je dáár nou weer studeren? Nog best veel, blijkbaar...
Tip: meer steden en hun kamerprijzen? Klik!
Je boeken zijn ontkaft, de waterijsjes liggen in de vriezer en je hangmat is opgehangen. Kortom: het is vakantie! Maar na een paar weken krijg je toch heimwee naar het pesten van je leraren en het halen van hoge cijfers.
Je kunt in een hoekje gaan zitten huilen, maar ook deze game gaan spelen: Pocket Academy, een app waarin je een schoolcampus runt. Ik heb 'm alvast voor je gespeeld.
Doel van het spel
Kort gezegd is het doel om een zo groot en succesvol mogelijke school te bouwen met zoveel mogelijk leerlingen. Dat klinkt verschrikkelijk saai, maar dat is het niet.
De game is erg uitgebreid en je kunt van alles doen om je pixelige leerlingen tot de beste van het land te maken.
In het diepeHoe werkt dat? In het begin van het spel word je een beetje in het diepe gegooid. De extreem korte uitleg vooraf helpt je weinig, en de uitgebreidere handleiding van 32(!) schermpjes was juist te lang. Met gewoon maar beginnen en uitproberen lukt 't je gelukkig ook wel.
Je kijkt van bovenaf op je schooltje waar je leerlingen rondlopen. De game is in pixelstijl: alles is een beetje blokkerig en hoekig. Ik vind het in ieder geval mooier dan slecht afgewerkte gezichten.
Research points
Je leerlingen doen eigenlijk de meeste dingen zelf. Ze lopen rond op je campus om zelfstandig te leren, eten te kopen en te sporten. Daarbij worden ze beter in één van de vier kwaliteiten: kennis, sportiviteit, populariteit en houding.
Ook verdienen ze research points, waarmee jij als almachtige schooldirecteur veel kunt doen. Ik liet een va mijn leerlingen bijvoorbeeld aan een biologie-wedstrijd meedoen. Mijn scholier faalde helaas, maar als-'ie wint stijgt het niveau van dat vak op je school. Daardoor gaan alle leerlingen meer schoolgeld betalen, waardoor jij meer verdient.
In het roodNu ik het toch over geld heb: dat is een beetje een probleem. Leerlingen opleiden, examens laten doen en gebouwen onderhouden kost allemaal geld. Je begint met 20.000 virtuele dollars, maar als je eenmaal op gang bent dan kosten de leraren en onderhoud ongeveer twee keer zoveel als wat die arme studentjes aan schoolgeld betalen.
Mijn oplossing: gewoon veel geld uitgeven en hopen dat het goed komt. Uitkomst? Het werkte, na anderhalf jaar kwam er eindelijk meer binnen dan ik uitgaf. En soms had ik gewoon mazzel: één van mijn leerlingen werd uitgenodigd voor een hondenshow. Hij was zes weken niet op school, maar kwam wel met 4000 dollar winst terug. Kassa!
ConclusieAl met al is Pocket Academy een leuk en verslavend spel. Ook voor wie never nooit gamet!
Jammer dat de lite versie maar tot jaar 2 gaat, daardoor raakte ik net niet verslaafd. De pixeligestijl en de vele opties maken veel goed. Misschien koop ik de volledige versie, dat is weer eens wat anders dan Angry Birds...
Pixel Academy Lite - Gratis
Pixel Academy - Volledige game ( € 2,99 )
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!
![]()
Vorig jaar Pinksteren veranderde het leven van de schrijver A.F. Th van der Heijden in één klap. Zijn 22-jarige zoon Toni kwam die zondagmorgen bij een verkeersongeval om het leven.
Van der Heijden beschrijft in Tonio, een 'requiemroman', wat er met hemzelf gebeurt vanaf het moment dat de politie voor zijn neus staat.
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
Stekker eruitVan der Heijden gaat meteen met zijn vrouw naar het ziekenhuis en vertelt wat hem onderweg te binnenschiet. De eerste kennismaking met zijn vrouw, de geboorte van zijn zoon, diens jeugd, de gezinsvakanties in Frankrijk waar hij o.a. Robin van Persie ontmoet. In het ziekenhuis blijkt dat de toestand van Tonio hopeloos is, en snel daarna wordt de stekker uit de beademing getrokken.
Dat wordt voornamlijk in deel I van de roman beschreven. In deel II vertelt Van der Heijden wat er na de dood en de begrafenis van Tonio gebeurt. Hij gaat na hoe de laatste ogenblikken van zijn zoon verlopen zijn, en wie het meisje was dat hij in de laatste dagen heeft gefotografeerd.
Leest als een treinOnze boekverslagenschrijver en leraar Nederlands Cees is erg enthousiast over het nieuwe boek. "Van der Heijden doet alsof er geen sprake is van een roman maar van een autobiografisch relaas. Maar ook in dit indrukwekkende boek maakt hij gebruik van alle literaire technieken die hij ook in zijn grote romancycli De tandeloze tijd , de MOVO-tapes en Homo Duplex hanteert."
Een gigagoed boek dus, maar wel een beetje dik. Cees: "Hoewel het verhaal als een trein leest, ben je er toch wel een flinke tijd mee bezig. Bovendien word je overvoerd met trieste gegevens, wat op den duur toch tegen gaat staan. Het is een hele dikke roman van meer dan 600 bladzijden; ik vraag me bij deze schrijver wel eens af of hij het niet allemaal wat korter kan vertellen."
Vier vette puntenDat wordt boekworstelen dus. Maar: "Wie deze roman op zijn literatuurlijst wil zetten, verdient er mijns inziens wel vier vette punten mee," aldus Cees.
![]()
"Geef jouw leraar op voor de Allerslechtste Leraar van het Jaar-verkiezing en ga met je hele klas naar de film Bad Teacher!"
Een vijftienjarig meisje van het Mill-Hill College in Goirle merkte die boodschap van Radio 538 op en liet zich dat geen twee keer zeggen. Ze gaf haar leraar op en won, maar werd zelf geschorst.
Monster van Loch Ness
De VWO-leerlinge noemde haar docent 'Het Monster van Loch Ness' en plakte daar nog wat flinke social media-promotie aan vast. Via twitter riep ze leerlingen op te stemmen. Uiteindelijk had ze die bioscoopkaartjes in haar zak, maar hoeft ze op school tijdelijk haar gezicht niet meer te laten zien.
De slechtste leraar
De leraar in kwestie is namelijk minder blij met de publiekelijke beledigingen. Het meisje had hem niet ingelicht over zijn deelname (daar moest hij via internet achter komen), en dat vindt-'ie erg. Radio 538 vindt het jammer dat de winnares geschorst moest worden, want volgens hen is altijd duidelijk geweest dat de verkiezing grappig bedoeld was.
Zaandam, 11 juli 2011[/p]Beste,
Hallo,
HOE KUN JE!!!???
Tja, ik zal het je maar gewoon meteen vertellen, beste klasgenoot. Ik weet niet precies hoe ik het moet zeggen, maar ehm... jij hebt zoveel gemist in je opvoeding! Allemaal omdat je het mooiste tv-programma ter wereld nog nooit hebt gezien...
Het is werkelijk schandalig. Ik durf je niet eens aan te kijken. Ik zou wel eens willen weten:
Hoe kan jij nou weten hoe een zaag klinkt?
Wat weet jij nou van boterhammen met pindakaas?
Hoe heb jij ooit tot twintig leren tellen zonder de hulp van...SESAMSTRAAT?
Ja, dat lees je goed. Sesamstraat. Een straat waar mens en blauwe vogel in vrede naast elkaar wonen. Waar niet wordt gediscrimineerd op afkomst of huidskleur. Waar het oké is dat twee mannen samenwonen. Een prachtige, vreemde show waar jij he-le-maal niets van hebt mee gekregen.
De geweldige herinneringen waarin je in je voetjespyjama aan de buis gekluisterd zit om vervolgens keihard lachend over de grond te rollen als Ernie een banaan in zijn oor stopt, die zul je never nooit krijgen.
En zoveel mooie momenten met Ieniemienie heb jij gemist. Een lach hier, een traan daar. Dat laatste vooral toen Tommie zijn hartverscheurende lied over zijn lekke bal zong. Ik word er nog emotioneel van als ik er aan terugdenk.
Maar het doet jou niks. Jij haalt je schouders op en zegt: "Ik weet niet waar je het over hebt."
Arme jij. Jij zegt "Ik heb niets gemist, ik heb er niks mee. Ik las een boek en speelde buiten. En ik ben toch ook goed terecht gekomen, niet?" Nou, nee.
..... zie ik Pino lopen met meneer Aart
..... zie ik Grover met zijn rode superheldencape
..... zie ik Oscar, de grote chagrijn waarvan iedereen houdt.
En wat zie jij?
Een testbeeld misschien? Een verdwaalde gedachte aan Tommie met een onderbroek over zijn hoofd? Oh, nee dat kan niet. Want meneer vond zichzelf te goed voor Sesamstraat.
"Wacht, ik herinner me wél wat. Er was toch een of ander biggetje, Plurk of zoiets?" Ten eerste: hij/zij heet Purk. Ten tweede: dat roze misbaksel kwam er pas later bij. Die telt dus niet.
Mijn hart breekt een beetje. Ik ben bang dat het voor jou te laat is. Jouw leven zal nooit zo fijn zijn als het mijne. Verder rest mij nog één woord en dan is mijn tirade voorbij: Poehee.
Groet,
Esmee
P.S: Ja, dat klopt. Ik citeerde net Tommie.
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!
Het is zaterdagmiddag, het regent en ik sta in een cd-winkel. Waarschijnlijk is dat een uiterst vreemde plek voor een jongen van 15 lentes oud. Want weet jij nog wat dat is, een cd-winkel? Sommigen noemen het ook wel 'platenzaak'.
Da's een plek in een winkelcentrum waar je voor heel erg veel geld platte schijfjes met muziek kunt kopen. En daar hoor ik als vijftienjarige helemaal niet te zijn,. Ik zou gewoon alles illegaal moeten downloaden omdat me dat geld én tijd bespaart. Zo op het eerste gezicht heeft zo'n bezoekje aan een cd-winkel dus alleen maar nadelen.
Maar toch sta ik in die platenzaak en ik koop er zelfs een cd. Omdat ik dat daar wel vaker doe, kijkt de verkoper niet meteen raar op als ik (ík, vijftienjarige) naar de toonbank loop. Toch vraag ik me af wat hij denkt als hij mij ziet afrekenen. Of ik stoned ben? Of knettergek? Of ik ben blijven hangen in mijn kinderjaren waarin ik elke zaterdag cd's kocht met mijn vader? Ik weet het zelf niet, maar echte cd's kopen blijf ik doen.
Waarom? De sfeer in muziekzaken is fantastisch. Cool down, even ontspannen, al die bakken doorspitten. Met de man achter de toonbank praten over nieuwe releases - die ik dan trouwens toch eerst even download voordat ik ze koop, omdat ik vijftien euro voor iets onbekends een beetje veel vind. Gewoon even nergens aan denken.
En ik raad het iedereen aan om ook eens te doen. Gewoon, loop die cd-winkel eens in en kijk eens goed om je heen. Rommel een beetje in die bakken en vraag het personeel of je een cd'tje mag luisteren. Dan hoef je 'm niet direct te kopen, echt niet. Praat met vreemde mensen en vergeet even al je shizzle. Dat is fijn. En dan zijn cd's misschien ook niet meer zo vreemd voor de volgende generatie.
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!
Stoer schreeuwende kinderen en oeverloos gegiechel van heel veel mede-bijnabruggers: zo was míjn 'wendag' vroeger. Nu, vier jaar, later zie ik alleen maar nerveuze gezichten van alle nog-heel-even-achtstegroepers.
Sommige toekomstige brugmuggen staren voor zich uit. Ik zie ze denken: "Wat doe ik als de leraar me aanvalt? Zal ik door het raam springen of toch de deur nemen? Zou m'n mama al gebeld hebben?" En ik ben vanaf september 'leerlingmentor' van deze ukkies.
De applausmachineAlle honderzestig staan ze gespannen in de aula. Sommige naast hun ouders, anderen alleen of in een groepje. De vijf toekomstige mentoren staan voorin, lachend en met een zo vriendelijk mogelijk gezicht. Deden ze dat maar altijd.
De afdelingsleider doet zijn praatje: "Het wordt natuurlijk héél gezellig komend jaar, we worden één grote groep." Na elke zin applaudisseren de nuldeklassers vol bewondering. "Als jullie zo doorgaan, staan we hier om 5 uur nog." Een allereerste nablijfdreigement?
Tot mijn middelAls de rest de aula heeft verlaten, blijft 1D achter in de aula. Mijn klasje mag als eerste op de foto. De aanstaande bruggers staan een beetje verwilderd om zich heen te kijken. Voor het eerst zie ik de 26 nieuwelingen bij elkaar. Over het algemeen? Klein. Heel klein. Sommigen komen tot net iets hoger dan m'n middel, slechts één meisje is vijf centimeter langer dan ik.
Langzamerhand komen ze los, sommigen praten met elkaar. "Mag je telefoon hier aan, meneer!?" vraagt een jongen met een opgewonden gezicht. Zijn kuif danst heen en weer. "Nou..." zegt mijn mentor rustig, "Op onze school is dat eigenlijk niet de bedoeling." Hij knikt en kijkt beteuterd voor zich uit. Ik fluister hem voorzichtig toe: "Zet maar op stil." Hij knikt. Wij begrijpen elkaar.
Speeddaten met 12-jarigenTerug in de klas slaan we aan het speeddaten. Juist, speeddaten. Iedereen loopt twee minuten door de klas en probeert van zoveel mogelijk toekomstige klasgenoten te weten komen wat zijn favoriete film, hobby, muziek of vakantiebestemming is. Ik doe natuurlijk ook mee.
Een kleine jongen met lang bruin haar tot op z'n schouders, stapt brutaal op me af. Hij kijkt omhoog en vraagt: "Wat is eigenlijk jouw favoriete muziek?" Ik: "Ik luister alles eigenlijk," "Oh," zegt hij een beetje teleurgesteld. Dan, met een glimlach: "Ook metal?"
Acht keer hetzelfdeNa de gebruikelijke kennismakingspelletjes, een hoop brieven en de mentor die maar liefst acht keer heeft verteld dat het schooljaar 6 september begint, zijn we klaar. "Mag mijn telefoon nu wel aan?" hoor ik rechts van me. "Ja, is goed, we zijn toch klaar," zeg ik.
Als iedereen even later het lokaal uit is, zitten er nog twee binnen. Kuifje en zijn nieuwe vriend. Allebei zitten ze met een Blackberry in hun hand verwoed te Pingen. Mooi, ze beginnen het scholierenleven al te begrijpen.
Het is zomervakantie! Ook onze redactie gaat van de zon genieten. Tot 5 september publiceren we daarom slechts drie artikelen per week, daarna komen we weer op volle kracht terug. En als je ons gaat missen, check dan het beste uit ons archief bij de Klassiekers!