Elke maandag op Scholieren.com: een nieuw boekverslag in de spotlights. Meestal een nieuw boek, altijd veruittrekseld door leraar Nederlands Kees van der Pol. Een uittreksel waar je van op aan kunt, dus.
Kees' nieuwste boekverslag gaat over Jetset, geschreven door Marion Pauw. Hee! Gaat bij die naam een belletje rinkelen? Kees legt uit: "Het is alweer Marions vijfde thriller binnen een klein aantal jaren. In 2008 won ze de Gouden Strop met Daglicht, die als een pychologische thriller kan worden gezien".
Ach so. En haar nieuwe boek dan? "Met Jetset heeft ze een klassieke 'whodunit' willen schrijven. De vraag blijft dan ook tot het einde toe overeind: wie heeft de moord op de jetsetman Alex Zilver gepleegd? Deze man heeft geen brandschool geweten, is vanuit het niets tot iets geworden en er zijn enkele mensen die gruwelijk de pest aan hem hebben".
Alex Zilver is arrogant genoeg om juist dié lui uit te nodigen voor een luxe cruise op een privé-jacht in de Carribean. Kees: "De mensen die hij belazerd heeft zijn aan boord en hij heeft een nieuwe vrienden meengenomen, aan wie zijn puberdochter Igoné een bloedhekel aan." En dan wordt het spannend: "Eenmaal op zee deinst de schrijfster er ook niet voor terug om enkele heel duidelijke seksscènes in te voeren. Door middel van een meervoudig hij/zij-perspectief krijg je het verhaal van verschillende standpunten te zien. Daardoor ga je als lezer ook meer mensen verdenken".
Aanrader? Mwah, beetje. "Het is een lekker vlot geschreven verhaal, maar het blijft toch allemaal wel wat oppervlakkig. De clou van de whodunit vind ik bovendien niet zo sterk, om over de ronduit zwakke epiloog nog maar te zwijgen. Toch zullen scholieren er wel veel leesplezier aan beleven. Een eenvoudig nummer voor je leeslijst, maar misschien wel iets te licht voor een vwo-eindexamenleerling.
Vier van de vijf ouders denken dat hun kind nog nooit drugs heeft gebruikt, blijkt uit een enquête van De Telegraaf. Hebben jouw ouders een goed beeld van wat jij allemaal uitspookt? Eens even kijken wat de uitslag van onze nieuwe poll wordt.
Ouders vs. werkelijkheidOuders denken een goed beeld te hebben van wat hun puberkind uitspookt. Slechts 1 op de 30 ouders zegt geen idee te hebben of hun kind wel eens drugs heeft gebruikt. 79% zegt dat hun kinderen nog nooit iets gebruikt hebben, 6% denkt dat jullie dat één keer hebben gedaan, 7% denkt dat jullie dat soms doen.
Als we het Trimbos-instituut mogen geloven (zij doen onderzoek naar dit soort dingen), heeft in werkelijkheid 17% van de scholieren wel 'ns cannabis gebruikt. Harddrugs-gebruik onder scholieren is minimaal, alleen XTC haalt nog 2,4%. Als je deze cijfers dus naast die van het Telegraaf-onderzoek legt, lijkt het drugsgebruik onder scholieren dus aardig overeen te komen met dat wat ouders denken.
Bekend bij hele schoolToch is iedere joint die op het schoolplein gerookt wordt er één te veel, vinden alle ouders en ook minister Opstelten van Veiligheid & Justitie. Opstelten vindt ook dat scholieren die drugs gebruiken bekend gemaakt moeten worden aan de hele school en de ouders. "Jongeren die dingen verkeerd doen, moeten nadrukkelijk zichtbaar zijn", aldus de minister tegen een journalist van De Telegraaf. „Blowen is slecht, het hoort niet op school."
Oftewel: scholen moeten zoiets niet geheim houden omdat ze bang zijn dat dat niet goed is voor hun imago en scholieren moeten aan de schandpaal. Maar wat moeten we ons daar bij voorstellen? Foto's van de 'misdadigers' bij de conciërge? Namenlijstje in de nieuwsbrief? Vastbinden aan een paal op het schoolplein zodat bruggers er rotte tomaten naar mogen gooien?
Wat vinden jullie: goed idee, zo'n schandpaal? Geef hieronder suggesties hoe jouw schooldirectie blowende scholieren het beste voor aap zou moeten zetten.
Update: de directeur van een vmbo-school in Haarlem zegt in de lokale krant: "Als de maatregelen zó streng worden, dan gaat het zeker ondergronds. Nog stiekemer. En als ik er dan niks van weet, kan ik er ook niks aan doen. Nu heb ik er nog enigszins vat op.''
Uitslag: 73% van onze bezoekers zegt nooit drugs te gebruiken, blijkt uit een peiling op Scholieren.com. 12,5% gebruikt 'vaak' drugs, 8% soms en 7% heeft één keer drugs gebruikt.
Een angstaanjagende broer en een gestoorde vriend, het lijkt wel of iedereen stevig in de war is. Hoe komt dat toch? Is het de seks? De drugs? De drank?
Ik staarde naar de familiefoto aan de muur. Ik zag het gezicht van mijn oma, mijn neven, mijn ooms ex en haar voluptueuze boezem.
Temidden van de dertig gezichten straalde mijn opa's lach. Mijn opa kan lachen als de beste. Nu zelfs beter dan vroeger.
Vroeger mopperde hij wel vaak, en nu nog steeds wel. Maar ach, ik vergeef het hem, de wereld om hem heen is zo veranderd. Zo onherkenbaar als een vrouw onder een boerka. Er moesten zich voor hem vele geheimen schuilhouden onder de sluier. Maar nu is hij zelf één van de geheimen geworden.
Ik kijk naar de fauteuil waar opa altijd in zat. Opa was één met de stoel en niet alleen omdat het leer met duizend rimpels perfect kleurde bij zijn huid. Nee, zeker niet alleen daarom. De stoel was net zo sterk en machtig als opa. Gelukkig kunnen stoelen niet praten, anders hadden we nóg meer moeten discussiëren. Daar was namelijk opa's specialiteit.
Opa raakte steeds verder verstrikt in de stoel en de geheimen. Uitendelijk moest hij naar een huis voor oude mensen.
Oma mist opa. Ik denk omdat ze nooit meer een telefoontje zal krijgen en kan zeggen ''Piet, telefoon voor jou.''
Als je iemand minder vaak kunt zien of zelfs voorgoed kwijt raakt, zijn dat de dingen die je het meest zult missen. Iemands geur, samen avondeten of een ander voorwerp dat net als de fauteuil die eerst deel van een geliefde was, maar nu alleen nog maar een plaatsinnemend object is. Jammer dat mijn oma geen braille beheerste, dan had ze opa's stoel nog kunnen lezen. Misschien had opa wel 'Ik hou van jou' in de kreukels van de rugleuning geschreven.
Opa is nu alleen met zijn geheimen. Nou ja, helemaal alleen ook niet: hij zit tussen de andere opaatjes in de inrichting. Waar ze samen mopperen van 's ochtends 5 tot 's avonds 11. En onze familie bezoekt hem zo vaak mogelijk.
Het doorspoelen van het toilet trok me uit mijn gedachten. Mijn mama kwam van de wc af. "Zullen we?'' vroeg ze. Oma en ik zeiden niets. We dachten alleen. Denken zoals we altijd deden, en zullen blijven doen. Ik todat ik ook verstrikt raak in mijn web van bedenkseltjes, ideetjes en verhaaltjes. Oma ook.
We stonden op en liepen achter mijn moeder aan naar buiten om vervolgens met de auto naar opa te gaan.
De autodeur ging voorzichtig open en mijn schoenen knarsten op het natte grind. Ik ben hier voor de eerste keer, mama en oma voor de tweede keer. Het was een groot wit gebouw, met een zijgebouw aan de linkerkant. Het gebouw was grotendeels bedekt met klimop. Oma, mama en ik liepen langs het half dichtgeslibde kikkerpoeltje richting de ingang.
Het was een mooie ochtend. We kwamen binnen door een draaideur, hoe cliché, meldden ons bij de balie en liepen verder, tenminste zo deden mijn moeder en oma. Ik strompelde maar wat achter ze aan, beduusd door de autorit en mijn slaaptekort. We stonden voor opa's deur. Het fijne aan deze ochtend was dat we weer konden zeggen: ''we komen voor opa''.
Tijd om hem te groeten, ook al denkt hij dat ik Don Guillermo ben en mijn moeder en oma twee conquistadores zijn. Spaanse soldaten, in plaats van naaste familieleden.
Ik hou van opa. Ook al houdt opa van conquistadores.
And the winner is...SCHOLIEREN.COM! Hoera!
Afgelopen donderdag zijn we verkozen tot Beste Website Van Het Jaar in de categorie Educatie. YEAH! In 2009 waren we al de meest populaire website, dit jaar waren we de allerbeste. Qua aantal publieksstemmen moesten we het dit keer helaas afleggen tegen Kennisnet.nl, maar wij hadden dus lekker wel 'n hoger rapportcijfer (voor navigatie, inhoud en ontwerp) gekregen van diezelfde stemmers.
En die prijs moest natuurlijk geïncasseerd werden, tijdens 'n chique diner met héél veel eten en een Beurs van Berlage vol met 280 netjes aangeklede websitemakers. Eigenaar Jon mocht het mega-podium opklimmen, met presentatrice Nikkie Plessen praten én zoenen (op d'r wangen, maar toch), om uiteindelijk de eeuwige roem en een zwarte ingelijste award in ontvangst te nemen. Die krijgt een mooi plekje op onze nepschoorsteenmantel voor de open-haard-tv.
Iedereen die op ons gestemd heeft: dankjewel! Wij trekken de kinderchampagne open. Proost!
Joany, Eefje en Wendy Buenen mogen zich de eerste drieling ter wereld noemen die samen een boek over een drieling heeft geschreven. Hun tweede boek ligt net in de winkel: Drie keer verliefd. Hoe schrijf je met zijn drieeën aan één verhaal? Om de beurt schrijven ze een hoofdstuk, ieder over een eigen personage. Wendy schrijft over Marieke, Eefje over Esther en Joany over Alice. Veel gebeurtenissen zijn gebaseerd op hun echte leven.
Het verhaal van Drie keer verliefd gaat over de drielingzussen Esther, Marieke en Alice die samen op vakantie gaan. Alice en Esther hebben er zin in, maar Marieke voelt zich onzeker. Ze denkt de laatste tijd veel aan Esthers vriendje Lucas. Ze is in de war en in paniek. Ze zou toch nooit verliefd worden op dezelfde jongen als haar eigen zus? Dan gebeurt het: Marieke en Lucas zoenen elkaar. Esther is woedend! De zussen hebben voor het eerst van hun leven echt ruzie en praten niet meer met elkaar. Alice weigert partij te kiezen. De vakantieplannen zijn dus van de baan. Komt het ooit nog goed tussen de zussen of is hun onverbrekelijke band toch niet bestand tegen jaloezie, concurrentie en valse beschuldigingen?
Voor meer informatie kun je hier het boekverslag lezen!
Winnen?!
Wij mogen maar liefst 10 exemplaren van Drie keer verliefd verloten. Wil jij het meidenboek winnen? Vul dan je gegevens in en win!
Audrey Flowers is anders. Noem het naïef. Eigenaardig. Of simpelweg: een laag IQ. Haar rustige leventje staat op z'n kop als haar vader na een ongeluk in coma ligt in een ziekenhuis in Canada. Audrey moet haar vliegangst overwinnen om hem op te zoeken – haar schildpad Winnifred blijft achter bij onhandige vrienden. Bij aankomst wachten haar meer vragen dan antwoorden over haar familie en verleden. Audreys unieke blik op de wereld en alle detectivevaardigheden die ze dankzij haar Cluedo-verslaving heeft opgedaan, zorgen voor een onvergelijkbaar avontuur.
De auteur van Waar zijt gij, Schildpad (uitgeverij Mistral) is de Canadese schrijfster Jessica Grant. Zij heeft de Amazon.ca First Novel Award gewonnen, is finalist van de CLA Young Adult Book Award 2010 en genomineerd voor de Evergreen Award.
Let op, het Nederlands Dagblad zegt: 'Het is een boek voor jonge literaire doorbijters die van dubbele bodems houden.'
Waar zijt gij, schildpad winnen?
Ben jij een doorbijter en houd je wel van een goed boek? Wij mogen maar liefst 10 exemplaren weggeven. Het enige wat jij hoeft te doen is je gegevens invullen en wie weet win jij dan wel het boek!
De bruine leren tas recht naast het bureau, de grijze haren naar achter gekamd. Zijn bril op zijn wenkbrauwen, de klas geconcentreerd aan het werk. Alles is zoals het altijd is. Bijna alles. Ik kijk op van mijn proefwerkblaadje. Hij lijkt geconcentreerd op zijn krant. Ik werp een blik naar de buurman: niks te zien. Ik kijk weer naar mijn eigen blaadje. Normaal geeft hij natuurkunde. Dan legt hij uit over zwaarte-energie, straling, elektriciteit en noem maar op. Vandaag niet. Vandaag surveilleert hij bij mijn toets Frans.
Wat heeft hij het vaak gezegd: "Frans. Pff. Wat heb je daar aan." Dan grinnikte ik. Hij liet een moment van stilte vallen en ging dan verder: "Kijk! Natuurkunde. Daar kan je wat mee. Daar heb je wat aan. Maar wat heb je aan Frans?"
En daar zit hij dan. In het Frans-lokaal. Door de zure appel heen te bijten. Hij leest de krant, ik probeer het beste van de toets te maken. Zo nu en dan kijk ik op om te zien wat hij aan het doen is, welke krant hij leest. De Volkskrant. Toen hij het lokaal binnenkwam, hoorde ik hem teleurgesteld mompelen: "O. Is hier geen computer?"
Want ik heb met die surveillanten te doen. De surveillanten die door de roostermaker geplaatst zijn bij de toets van een vak wat ze alleen nog kennen van hun nachtmerries. Ze zijn opgeleid om leerlingen iets bij te brengen over het vak waar ze passie voor hebben. Híj is aangenomen om drie dagen in de week Natuurkunde te geven. En waar belandt hij? In een stoffig Franslokaal, zonder computer en met een groep leerlingen die hier liever óók niet had willen zijn.
Gelukkig is de toets Frans binnen twee uur afgelopen. Dan wordt onze surveillant gewoon weer natuurkundeleraar. Dan kan hij ongestoord uitleggen over zwaarte-energie en straling.
Tot de volgende toetsweek. En zo gaat dat al dertig jaar.
Het IDFA. Tot een tijdje terug bestempelde ik dat festival altijd als een typische ver-van-mijn-bed-show, omdat dat in mijn geval ook zo was. Letterlijk ver weg, in Amsterdam. Met internationale documentaires. Leek me ook niet erg leuk trouwens, de ganse dag in een bioscoop te zitten om een beetje naar het verhaal van anderen te kijken. Maar ja, dingen veranderen.
Onbekend met docu's
Een tijdje geleden kregen alle redacteuren van Scholieren.com namelijk een mailtje van het IDFA. Of wij misschien ambitie hadden om jurylid te spelen? En of ik wellicht ook geïnteresseerd was in documentaires? Misschien wel. Zoals wel vaker verzuchtte ik dat me het heel leuk leek om te doen, maar dat ik geen enkele link of ervaring had met het filmwereldje. Dus ik stuurde een lange e-mail waarin ik mezelf heel positief neerzette, en trouwens ook vertelde dat ik 'jammer genoeg geen enkele referentie heb met documentaires of films'. Toen begon het tragische Lange Wachten.
PrivilegesEn opeens kreeg ik een mailtje. "Gefeliciteerd. Je bent uitgekozen voor onze jury! Zou je aanstaande donderdag naar Amsterdam kunnen komen?" stond er in de e-mail. En ik kon niet. Maar dat maakte blijkbaar niets uit, want twee weken later stond ik in de Amsterdamse Reguliersbreestraat mét VIP-pas. Heel leuk natuurlijk. En toen mij verteld werd dat ik met deze pas een aantal privileges zou krijgen zoal onbeperkt films kijken, vragen stellen aan makers, toegang tot alle feestjes/afterparty's en natuurlijk last but not least heel veel gratis eten en drinken. Chill.
School? MisschienHet festival is inmiddels bijna een week bezig en ik moet laten vallen dat het me wel pleziert. Mijn dagen zien er momenteel een beetje zo uit: 1) opstaan, 2) misschien naar school gaan, misschien in Amsterdam wakker worden, 3) films kijken, 4) De Makers allemaal boeiende vragen stellen (het valt op dat je vragen erg goed kunt recyclen) 5) een borrel, 6) een avondmaaltijd, 7) een afterparty of een poging om de trein te halen. Niet slecht, dunkt me.
De Grote Prijs
Maar ik moet natuurlijk ook een beetje serieuze dingen doen. Zoals bedenken welke van de films ik eigenlijk het beste/leukste/mooiste/ontroerendste vind. En dat is best lastig. Zeker als je je gaat bedenken dat jouw mening ook een stem heeft in De Grote Prijs die ik aanstaande vrijdag voor het oog van veel te veel mensen ga uiteiken, de Doc U Award. En dat ik zelf ook echte achter die keuze moet staan. En als ik dan eindelijk een eurofistisch moment hebt waarop ik denk dat ik het allemaal weet, dan moet ik het nog even eens worden met mijn mede-juryleden.
Rode-loper-skillsSinds gisteren weet ik dan ook wie De Grote Prijs zou gaan winnen en het is me nog niet overkomen dat ik op het Rokin ben gaan staan om alle voorbijgangers toe te schreeuwen dat film LALALALALALALALALALA zou gaan winnen. Nee, dát is me nog niet overkomen. Maar dat ga ik wel doen. Vrijdagavond. Televisie. Live op idfa.nl en later op HollandDoc. Nu mijn rode-loper-skills nog even oefenen, en dan ben ik er klaar voor. Denk ik.
[/p]"Op een dag vroeg ik aan mijn moeder: 'Mam, wat vind jij ervan als ik een navelpiercing vraag voor mijn verjaardag?"[/p]Dit is Harmke, volgens eigen zeggen een hockeykut. Ze is 16 jaar oud, havist en in het bezit van een een eigen mening en eigen weblog. En die zijn absoluut de moeite waard.[/p]De stukjes zijn herkenbaar. Harmke schrijft zonder blikken of blozen over het laten schieten van haar navelpiercing. Over slapen met sloffen aan. En over zeven keer per week dezelfde docent.[/p]Met andere woorden: als je jezelf weer eens op doelloze foto's op Hyves aan het spotten bent of saaie YouTube-filmpjes bekijkt, denk dan aan Harmke. Want Harmke's blog is een bezoekje zeker waard![/p]
0 reacties | lees origineel...