Kerst is voorbij en na alle geforceerde gezelligheid en rare culinaire dingen zijn we onze familie zo ontzettend zat dat ze moeten uitkijken om niet als after-kerstdiner te eindigen. Eten, eten, en nog meer eten, totdat je niet meer kan en alles er weer uitkotst.
Boeken staan vaak bekend als droogvoer maar toch kun je er lekker trek van krijgen als er eten in voorkomt naast net zo appetijtelijke sores om over te lezen als moord en overspel.
Het diner – Herman Koch [301 pag.]
Prettig en ongestoord dineren, dat is wat de meeste ouders willen als ze even zonder kinderen zijn. Twee echtparen hebben een diner in het boek van Herman Koch en praten over koetjes en kalfjes maar vermijden hét gesprek over een streek die hun kinderen hebben uitgehaald. Die streek kan hun toekomst verwoesten en geeft dit verhaal een bloedstollend spannend plot.
Julie en Julia – Julie Powell [351 pag.]
Dit heerlijke boek heb ik gelezen tot aan het hoofdstuk dat ik misselijk werd van een moord op een kreeft, de grote hoeveelheid boter en vieze vis. Het leest makkelijk en het is nog waargebeurd ook. Julie Powell is bored tot en met, in een opwelling besluit ze een jaar lang een oud receptenboek te volgen "Mastering the Art of French Cooking" van Julia Child. Ze houdt er een weblog van bij en inmiddels is het zo succesvol geworden dat er ook een film van is gemaakt met Meryl Streep en Amy Adams.
Het Schnitzelparadijs – Khaled Boudou [332 pag.]
Op een blauwe maandag heb ik ooit nog eens bij Van der Valk gewerkt totdat ik alles uit mijn handen liet vallen, blaren had op mijn armen en er spinazie in het tapijt zat. In het Schnitzelparadijs heet Van der Valk 'De Blauwe Gier'. De Marokkaanse Nordip werkt er als keukenhulp. In de heilige plek der eten worden geheimen aan hem toevertrouwd, frustraties geboren en een verhaal in gang gezet.
De eetclub – Saskia Noort [238 pag.]
Hoewel dit boek niet als hoogstaande literatuur wordt gezien ben ik toch erg benieuwd, misschien wel juist daarom: is het vast niet zo saai. Het gaat over een groep mensen, die rijk zijn, goed te eten hebben, leven in de meest prachtige huizen en met elkaar bevriend zijn. Als een man omkomt bij een brand blijkt dat achter de oppervlakkige schijnwereld van luxe iets heel anders zit. De ontknoping schijnt als een verrassing te komen.
Chocolat - Joanne Harris [384 pag.]
Van chocolade wordt ieder meisje blij. Als je dan toch nog een boek voor Engels moet kiezen is het wel ideaal om voor een verheelijking van chocolade te gaan. Vreemdelinge Vianne Rocher komt in een conservatief Frans dorpje wonen en opent een chocolaterie tegenover de kerk. De dorpelingen zijn niet erg enthousiast maar misschien kan een chocoladetruffel ze wel verleiden... Ook verfilmd, met Johnny Depp.
Deze rubriek wordt gemaakt in samenwerking met Stichting Lezen, zij hebben er verstand van. Dat wil zeggen: de redactie van Scholieren.com wordt geholpen bij de zoektocht naar boeken die in de lijst passen, maar als we het kut vinden, dan zeggen we dat gewoon.
De grootste Nederlands-Vlaamse schrijfwedstrijd Write Now! is weer van start. Ik hou het verloop van de wedstrijd goed in de gaten, want als er een scholier wint, is dat misschien wel een versterking voor onze redactie.
De winnaar van 2009 Maxim Roozen schreef na zijn huldiging maandenlang voor Scholieren.com, maar in 2010 won er een 22-jarige studente - te oud voor ons. Wie valt er dit jaar in de prijzen? Jij?
Je moet tussen de 15 en 24 zijn en een tekst van max. 2000 woorden inleveren. Als je de regionale voorronde doorkomt en de finale wint, krijg je ondermeer een Macbook en verdien je een paar optredens ('auteur leest uit eigen werk'). Bovendien ben ik niet de enige die de wedstrijd in de gaten houdt, verschillende winnaars van de afgelopen jaren hebben inmiddels hun eerste roman of dichtbundel uitgegeven.
Als je voor 25 januari je inzending opstuurt maak je kans op een lunch bij succesauteur Renate Dorrestein thuis. De definitieve deadline is 14 februari. In juni weten we of een van onze redacteuren gewonnen heeft, ik daag jullie in ieder geval uit mee te doen!
Spijbelen wordt tegenwoordig keihard aangepakt, vooral in Rotterdam zijn ze er goed in geworden. Maar bij Rik (geen Rotterdammer) is het nog steeds een fluitje van een cent, zo liet hij laatst in een reactie op een artikel op Scholieren.com weten. "Als je er een uur niet bent, dan haal je een uur in. Maakt niet uit wanneer."
En hij somde nog een paar laffe maatregelen op, dat klonk interessant vond ik. Tijd voor een interviewtje met Rik dus.
Simpel en risicovrij"Ik spijbel zelf niet, omdat ik denk dat dingen die je opsteekt tijdens lessen handig kunnen zijn om te weten. Niet zozeer voor toetsen, maar voor in het algemeen – voor later bijvoorbeeld. Maar ik weet van heel veel van mijn vrienden dat het heel makkelijk is om te spijbelen," vertelt Rik me aan de telefoon. Uit privacy overwegingen noemen we de school van Rik niet.
"Stel je hebt het achtste uur les en het zesde en zevende uur vallen uit. Dan ga je gewoon weg zonder je af te melden en je wordt gemeld als absent. Dan krijg je later een mailtje van de verzuimcoördinator dat je moet terugkomen en hoeveel uur precies. Dat is vaak maar een uurtje als je een uur hebt gespijbeld. Heel simpel en redelijk risicovrij dus."
Rik vertelt verder: "Je kunt na school komen, en als je je huiswerk bij je hebt is er niks aan de hand. En laatst hoorde ik van iemand dat hij zich 's morgens om acht uur moest melden en dat de conciërge toen het uur als 'ingehaald' noteerde. En daar hebben we dus een verzuimcoördinator voor..."
Leerplichtambtenaar?Zijn er dan geen instanties zoals leerplicht die ingrijpen – het moet er toch een beetje raar uit zien in de administratie van de school? "Ik heb de leerplichtambtenaar nog nooit gezien op school. Ik kan me wel vaag herinneren dat iemand ooit een boete heeft gekregen omdat 'ie niet aanwezig was tijdens de toetsweek, maar dat was het dan wel. Er is een vrouw, de 'verzuimcoördinator' die alles regelt wat met afwezigheid te maken heeft. Maar alleen als je veel achter elkaar spijbelt of als je afwezigheid echt opvalt meldt zij dat aan je mentor of aan de rector. Soms raakt ze ook gewoon de absentiebriefjes kwijt..." aldus Rik.
Hoe zou het dan moeten?Erg moeilijk is het dus niet om te spijbelen bij Rik op school. Coördinatoren die briefjes kwijt raken, conciërges die een half uur eerder melden zien als ingehaald lesuur, 1 op 1 inhalen en een milde aanpak. Hoe zou Rik het zelf aanpakken? "Sowieso proberen de lesuitval te beperken. Veel mensen gaan gewoon weg als het zesde en het zevende uur uitvallen terwijl ze nog het achtste uur les hebben. En dat 1 op 1 inhalen moet veel strenger, als je meer zou moeten inhalen wordt het al vervelender en is dat dus een reden minder om te spijbelen."
Hoe gaat het bij jou op school met absentie en spijbelen? Zijn ze net zo mild als bij Rik op school of zijn ze veel strenger? Laat van je horen – desnoods anoniem!
Rik hebben we voor de zekerheid een andere naam gegeven, want je zult zien dat zijn school opeens wel weet hoe ze moeten straffen, als ze dit artikel lezen.
Pas op! Als je gezond wilt blijven, zou je eigenlijk maar beter even niet naar school kunnen gaan. Sinds de kerstvakantie voorbij is, waart er een griepgolf door Nederland. En ieuw, in een benauwd klaslokaal neem je zó de snotkop van je klasgenoot over.
Volgens de officiële cijfers is er nog lang geen griepepidemie in Nederland, maar Carl Koppenschaar van de website degrotegriepmeting.n weet wel beter. Aan de telefoon met Scholieren.com zegt-'ie: "Bijna niemand in Nederland gaat met griep naar de huisarts, dus veel dokters hebben het idee dat er nog niet zoveel aan de hand is."
Wél epidemie"Maar op onze website geven al die mensen wél aan hoe ze zich voelen. Momenteel tellen we bijna 500 zieken per honderdduizend Nederlanders, zo goed als een epidemie dus."
En helaas pindakaas, maar daarbij zijn opvallend veel jongeren de lul. "Die hebben nog geen volledige immuniteit opgebouwd, en zijn dus minder goed beschermd. Ook een griepprik werkt nooit honderd procent." Ging die pijnlijke naald dus misschien voor noppes je bovenarm in.
Gelukkig, vakantieEn zo'n ranzig schoolgebouw dat je met duizend anderen moet delen, is ook niet echt goed voor je gezondheid. Veel te veel hoestende leraren, knuffelige klasgenoten en vieze deurkrukken. Carl: "De officiële griepmeet-organisatie zegt dat de griepgolf net op tijd geremd werd omdat alle scholen twee weken dichtging, en de ziekte zich zo niet snel meer verspreidde. Maar ja, dat gaat nu dus gewoon weer verder."
Moeten we dan maar weer hysterisch liters handenwasgel en mondkapjes gaan kopen, net als tijdens de uitbraak van de Mexicaanse Griep van vorig jaar? "Nee, gewoon goed je handen wassen en de hygiënische regels in acht nemen (niezen in een zakdoek, en zo). Maar ook al probeer je vanalles en was je elke minuut je handen, het verspreidt zich op een gegeven moment toch wel". Want ook door 'contactloos' naast iemand te zitten, kun je ziek worden.
SnotvakantieVoorlopig maar een beetje oppassen dus. Of anders juist vragen of je klasgenoot even expres recht in je gezicht kan hoesten, want da's één van de snelste manieren om bacteriën te laten verspreiden. Fijn als je twee weken vakantie niet genoeg vond.
Op het onderwijs van nu is veel kritiek, terecht. Scholieren.com presenteert daarom een radicale omslag in onderwijsland, geen les zal ooit meer hetzelfde zijn. We zeggen nutteloosheid vaarwel. Schooldirecteuren van Nederland luistert!
KortingAls we wiskunde onder de loep nemen is het vernietigen van verhaaltjessommen over bruggen en knikkers absoluut noodzakelijk. Aan nare grafieken en continue verdelingen heb je niks in de toekomst. Wat we écht willen weten en oefenen is hoe je binnen no time 30% korting in de Zara berekent, hoeveel gram suiker er in een taart moet en hoe je charmant een Ikea kast in elkaar timmert, om niet onder te doen voor je mannelijke naasten.
Daarnaast zou het fijn zijn iedere twee maanden een reisje te maken naar Frankrijk, Engeland of Duitsland. Als je Grieks hebt ga je natuurlijk fijn naar Chersonnisos maar ik zou kiezen voor de Cote d'Azur in het prachtige Frankrijk.
Als we dan toch mogen reizen stijgt mijn motivatie voor andere talen. Waarom geen Italiaans en Spaans? Ik hou van pizza en tortilla en niet te vergeten dat de jongens daar heel knap zijn... We zullen belangrijke woorden als cervessa en gelato leren, met een paar bisous en besos erbij.
DisneylandMaar om authentieke cultuurverschillen te leren gaan we gewoon naar Disneyland Parijs. De confucianistische Mulan, Franse Aristokatten en Oosterse Alladin maken je duidelijk dat eergevoel in China net zo belangrijk is als trots in Frankrijk. Dat handen afhakken onderdeel is van de Arabische cultuur en onder een lelijk iemand als het Beest een mooi karakter kan schuilgaan.
Dan komen we tot de exacte kant van school. Een aantal vakken die mijn minachting verdragen maar misschien wel jouw beste kant zijn. Gevaarlijke stofjes en enge formules doen hun best je hart te veroveren in het alom aanvaarde natuur- en scheikunde. De grap van een kilo veren of een kilo lood snapte ik pas toen ik veertien was en dat zegt wel iets over mijn gebrek aan inzicht in dit subject.
Nu was mijn best gelukte proefje het maken van karamel, én dat is pas belangrijk als je vrouw bent en van chocolaatjes houdt met een vleugje hemelse stroop. Daarnaast is het belangrijk te weten hoe de straling van de zon werkt als we aan het zonnen zijn op het strand van Scheveningen. We willen immers niet Lindsey Lohan worden die of teveel worteltjes heeft gegeten maar waarschijnlijk teveel onder de zonnebank heeft gelegen.
De mooiste kindjesMet biologie val je in slaap terwijl er over plantjes wordt gesproken maar ben je het eens met de opkomst van informatie over het DNA. Je moet tenslotte toch wel weten met wie je de mooiste kindjes kunt krijgen als je later groot bent. Literatuur is alleen maar de moeite waard als er ook een film van is. Ga maar na, 'De ontdekking van de hemel', 'Eline Vere' en 'De Tweeling', ze zijn allemaal te verkrijgen in de schoolbieb. Het voordeel is dat je kunt meepraten over het plot én de filmversie.
De conclusie is dat we met een kleine verandering hier en daar leren we hoe we economisch moeten winkelen, communiceren en zoenen in het Frans (of op zijn Frans) en tenslotte weten we alles over de Griekse goden uit Disneys Hercules. Ja, laat mij maar een school beginnen, dat wordt leuk!
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
Dit keer tipt onze boekverslagenschrijver Kees van der Pol het boek De lach en de dood, pas de tweede roman van schrijver Pieter Webeling. Een erg interessant verhaal, dat zich vrijwel geheel afspeelt in een Pools vernietigingskamp. De Amsterdamse komiek Ernst Hofman ('Zonder Ernst Geen Humor' is zijn lijfspreuk) wordt opgepakt en in de veetrein naar het kamp hopeloos verliefd op Hlena. Eenmaal in het kamp worden ze echter gescheiden.
Het is het laatste jaar van de oorlog en de omstandigheden in het kamp zijn bar en boos. De blokoudste vraagt of Ernst met een voorstelling de gevangenen aan het lachen kan brengen in ruil voor betere omstandigheden in de barak. Dat lukt hem met een geniale imitatie van Charlie Chaplin. Later vraagt de kampcommandant hem ook voor de Duitsers op te treden. Eerst weigert hij, maar nadat hij voor de laatste 'douchebeurt' van de Joden zijn gruwelijke taak heeft verricht, stemt hij toch toe met optredens voor de SS. In ruil daarvoor zullen hij en zijn geliefde Helena de oorlog overleven.
Hoe ver mag je in een oorlog moreel gaan, is een van de centrale vragen in deze roman. En kun je met humor de ellendigste omstandigheden overwinnen? Wanneer je dit boek lijst zullen je de passages over de Jodenvernietiging je altijd bij blijven, denkt Kees.
Het boek heeft de structuur van een kadervertelling: Ernst treedt op in 1946 en denkt bij zijn eerste voorstelling terug aan de oorlog. Dat is wel jammer, want door de structuur weet je dat Ernst de oorlog heeft overleefd. De vraag blijft dan: heeft Helena dat ook gedaan?
Conclusie van Kees: een mooie roman met enige onwaarschijnlijkheden, maar absoluut de moeite waard om te lezen. Alle 285 pagina's lang.
Opbrengst: 2 punten voor je literatuurlijst, denkt Kees.
Als het aan Harrie Velderman (53) ligt, wordt er voortaan niemand meer uitgestuurd. Ja, dat lees je goed: geen briefjes meer, niet meer nakomen en nooit meer kloten met die achterlijke prikstokken!
Drs. Harrie geeft al twintig jaar les en vindt een leerling de klas uitsturen ongeveer het stomste wat je als docent kan doen. In plaats daarvan pleit Harrie voor de switch, waardoor zelfs de grootste bek verandert in een gehoorzame zijscheiding. Nu zelfs de leraren gaan twijfelen aan het nut van schoolstraffen, vond Scholieren.com het tijd worden om dit switchfenomeen eens nader te onderzoeken.
Leerling wil niets lieverHarrie weet waar hij het over heeft: hij is inmiddels vijf jaar bezig met een promotieonderzoek naar "verwijderen uit de klas" aan de Univerisiteit Utrecht. "De straf is voor de meeste mensen helemaal niet erg. Zij zijn ongemotiveerd en willen vaak niets liever dan er uit gestuurd worden. Voor de leraar is het ook niet fijn, want het is zijn taak om mensen les te geven en iemand iets te leren in plaats van weg sturen."
In de twintig jaar dat Harrie les geeft, heeft hij pas twee keer een leerling de klas uitgestuurd en als leerling is hij er zelf slechts één uitgestuurd - als we hem op zijn woord geloven, natuurlijk.
ContactSinds de lijfstraffen zijn afgeschaft moet de leraar toch enigszins orde zien te houden: een klas vol doorgedraaide puistenkoppen rustig houden is geen makkelijk werk.
"Het is de taak van de leraar om les te geven, maar nog belangrijker is de taak om de leerlingen te boeien. Dát is wat veel leraren anders moeten doen; ze moeten hun lessen wat meer pit geven. Vertel eens een leuke anekdote, maak een grapje, kortom: zoek contact met de leerlingen. Als er iets is wat ik in mijn 20 jaar als leraar heb geleerd is het wel dat leerlingen niet meedoen met de les, omdat ze vaak geen idee hebben waar het over gaat of wat er van ze verwacht wordt!"
Het key-word volgens Harrie is dan ook communicatie. "Wanneer iemand niet het gewenste gedrag vertoont kun je verschillende dingen doen: negeren, waarschuwen, er uit sturen of praten. Ik hield er sowieso niet van om mensen er uit te sturen. Wanneer iemand zat te klieren hoefde ik hem alleen hèèl even aan te kijken en dan wist hij het gewoon: back-off from mr. Velderman." Oké, misschien zei hij het niet in deze specifieke bewoordingen, maar de boodschap is duidelijk.
"Het is belangrijk om iedereen gemotiveerd te houden. Niet alleen saaie theorie, maar ook praktische opdrachten horen in een les voor te komen."
Now switch!Wanneer iemand echt niet meer te houden is, stuur hem er dan niet de gehele les uit, maar doe de switch! "Bij de switch worden mensen er uit gestuurd voor tien minuten. Gedurende deze tien minuten vult de uitgestuurde een enquête in met onder andere vragen waarom hij of zij er uit gestuurd is, waarom hij niet meedeed met de les en wat 'ie had moeten doen om er niet uitgestuurd te worden.
"Tegelijkertijd vult de leraar zo'n zelfde vragenlijst in, maar dan met de vraag wat hijzelf anders had kunnen doen. Hierna volgt een gesprek tussen leraar en leerling en bespreken ze samen hoe ze er voor kunnen zorgen dat de leerling in het vervolg goed mee kan doen met de les."
En...dat werkt?
"O ja! Uit mijn onderzoek kwam naar voren dat in de klassen waar er uit sturen volledig was vervangen door switch het aantal 'misdragingen' erg afnam en aanzienlijk lager was dan in de 'gewone' klassen."
Conclusie?Leraar en leerlingen moeten beter communiceren om er achter te komen waar het fout gaat. Wauw, waarom hebben mijn leraren daar nooit aan gedacht!? Waarschijnlijk omdat bij mij op school een chronisch tekort aan coole leraren heerst. Ik wou dat al mijn leraren Harrie's waren.
Wat denk jij? Moeten de briefjes en prikstokken blijven of is de switch dé methode van 2011?
Maar dat is niet de reden waarom ik de gala's, die mijn school om de meest onbenulligste redenen organiseert, haat.
Nee, waar mijn diepgewortelde afkeur van schoolevenementen vandaan komt is denk ik het feit dat er altijd een overvloed is van patsers-die-foto's-van-zichzelf-in-de-spiegel-maken en meisjes-die-alleen-met-jongens-omgaan-die-drie-jaar-ouder-zijn.
Laat mij even een beeld voor je schetsen, laten we zeggen een worst case scenario.
Gala, dan sta je daar, met mensen van je school die je nauwelijks kent, tegen elkaar aan te hijgen. Wintergala, dus het is griepweer! Dan hijg je niet meer maar ben je gewoon snot van elkaar aan het proeven. En als je dan al niet verkouden bent ruik je en drink je het zweet. Tenzij er genoeg deodorantbussen leeggespoten of sigaretten gerookt zijn.
Maar ja, dan ben je natuurlijk deodorant of gore rooklucht aan het ademen.
Tot zover het ventilatieprobleem, er is nog iets. Iedereen probeert te praten terwijl niemand in de gaten heeft dat daar de muziek te hard voor staat. Toch probeer je het en dan bloeden je stembanden na vijf minuten 'praten'. Uiteindelijk wil je even rust en ga je naar buiten maar, weet je het nog? WINTER! Voordat je buiten bent lig je al met je blije bakkes in de sneeuw, zo glad is het.
Ik denk dat het idee zo wel duidelijk geworden is.
Een enorme, natte en muffe mensenmassa.
Rijstepap, dat vind ik wel een goede metafoor.
Ach, er komen nog momenten waarvoor ik in het pak mag. Bijvoorbeeld het eindexamengala, daar heb ik wel echt zin in.
Want het is toch leuk om te zien hoeveel tijd de dames in hun jurk steken en heren worstelen met de stropdas. Bier, lekkere muziek, dansen.
Oh en niet te vergeten, die heerlijk bedwelmende sfeer die ervoor zorgt dat je helemaal vastplakt aan je liefde. Eigenlijk is die sfeer alles waard. Het meest geserveerde drankje zorgt dat je het gesnotter, het gezweet en het geschreeuw helemaal vergeet en je geniet van dat ene, unieke moment.
De zesjescultuur, zesmincultuur of zesjesmentaliteit. Nederland is d'r slachtoffer van. Ons oud-premiertje Balkenende deed de volgende uitspraak: "Waarom genoegen nemen met een zesje? Waarom middelmatigheid tot deugd verheffen?"
Het probleem: bij sommige vakken voelt een zes als een tien. Ik ben zelf dus echt intens, van top tot teen blij met een vijf voor wiskunde waar ik met moeite een drie voor scoor. Echt. Ik zou schreeuwen, dansen, gillen van geluk. Ik zou me een zesje niet kunnen voorstellen op dit moment. Ben ik nu geestelijk uitgedaagd of heb ik motivatieproblemen? Of 'verhef ik middelmatigheid tot deugd'? Dacht het niet.
Ik ben liever een schoolvoorbeeld van een zesjescultuur op een bepaald niveau dan dat ik op een niveau daaronder vrij hoog scoor. Trouwens nog een steengoed argument: het hoogste is een tien, de helft is vijf. Maar een zes is voldoende. Beetje oneerlijk, eigenlijk. Stiekem zou een vijf dus 'middelmatig' zijn.
Wat wil je ook doen aan zo'n zogenaamde zesjes cultuur? Zweepslagen opnieuw invoeren? De nieuwe voldoende een zeven maken? Zoals Chinese methodes zoveel druk op kinderen zetten dat ze willen wegrennen van huis als hun rapport niet vol tienen staat? Sure, Chinese kinderen halen goede cijfers. Maar toen ik laatst voor aardrijkskunde (een vak waar ik een vijf voor sta, overigens) een paar paragraafjes leerde over China bleek dat die kinderen het liefst huilend in een hoekje willen gaan zitten of in een gat verdwijnen dan hun 'minder dan perfect' rapport te laten zien.
Waarschijnlijk zouden ze zelfs een paar uur naar Justin Bieber luisteren om het trauma van het rapport laten zien aan hun ouders te voorkomen. Nee, dacht het niet, doe mij maar een zesje!
Motivatie komt naar mijn mening echt vanuit iemand zelf en kan je niet door iemands strot douwen. Als je kinderen onder druk gaat zetten creeër je zo'n beetje het tegenovergestelde van wat je wilt bereiken. Bange kinderen die zo hard hun best doen en áls ze falen voelen ze zich een mislukkeling en worden ze onterfd. Come on. Zoiets moeten we toch zeker niet willen.
Laten we lekker broeden op die gezonde Nederlandse kindertjes, die ja, heel misschien wel slagen met een mager zesje. Maar wel lekker meer tijd hebben om bijvoorbeeld Gossip Girl te volgen of Call of Duty: Black Ops te spelen, en een beetje te socializen. Moet kunnen. Heb je meer tijd over om je niet-schoolse-talenten te ontdekken.
Bovendien geef je kinderen die hard moeten zwoegen om een zesje geen kans meer om hun diploma te halen. Sommige mensen moeten nou eenmaal wel keihard werken voor een zesje, terwijl iemand die het een keertje doorleest zó een zesje scoort en 't daarbij houdt. Niet iedereen die zesjes haalt, werkt er niet voor. Misschien zijn er wel bepaalde andere talenten die zo iemand naast school probeert uit te voeren: nationaal kampioen willen worden met hockey, wedstrijddansen, columns schrijven voor Scholieren.com, lid zijn van een jongerenpartij, in de horeca werken.
Nee. Zo'n zesje is zo slecht nog niet. Eigenlijk is 't een best mooie cultuur. Die zesjesmentaliteit verdient een dikke zes. Plus.
Maria Mosterd was een paar jaar een grote hit onder scholieren, maar sinds is gebleken dat haar boek vol halve waarheden staat, laten jullie het massaal links liggen.
Dagblad Trouw concludeert dat, mede op basis van de uittrekseldownload-cijfers van Scholieren.com.
Weing downloadsIn de maand november 2009 werden de uittreksels op scholieren.com van 'Echte Mannen Eten Geen Kaas' nog 36.000 keer bekeken, maar een jaar later was dat in dezelfde maand nog maar de helft. De afgelopen twee jaar stond het boek nog op de eerste plek in de Scholieren.com Hotlist (onze jaarlijkse top-100 van meestgezochte uittreksels van nieuwe boeken), maar Maria gaat dus vast en zeker die gouden plak inleveren.
TegenboekDaarnaast is er geen hond meer die haar boek nog in de boekhandel koopt: 'Echte Mannen Eten geen Kaas' stond anderhalf jaar lang in de bestseller top-60, maar sinds februari zo goed als nooit meer. Alleen in juni nog even, toen journalist Korterink net het boek 'Echte Mannen Eten Wél Kaas' had gepubliceerd waarin hij schreef dat Maria Mosterd loog. Zijn boek werd massaal gekocht en ook Maria's boekverkopen stegen weer eventjes. Slechts een paar weken, dat wel.
Nep, dus niet boeiendMaar waarom wil niemand dat boek dan meer lezen? De leraar en leerling die voor Trouw geinterviewd werden, zeggen dat het boek een stuk minder interessant is als je weet dat Maria's verhaal waarschijnlijk grotendeels nep is. Maria's uitgever zegt juist dat de dalende verkoopcijfers daar helemaal niets mee te maken hebben: "De verkoop nam al af sinds begin 2010." Volgens hem is de markt inmddels 'verzadigd': iedereen die het boek wilde lezen, heeft dat inmiddels gedaan.
En jij? Heb jij het boek al lang en breed gelezen, of wil je het juist absoluut niet meer doen sinds het zo onzeker is of het allemaal wel écht is gebeurd?