Op elke Open Dag van een mbo, hbo of universiteit word je verleid met gratis koekjes, glimmende vloeren, avontuurlijke stage-ervaringen en stralende studenten. Alles schreeuwt: "KOM HIER STUDEREN!"
Hoe zorg je ervoor dat je niet in die reclamevalkuil trapt en een realistisch beeld van de opleiding krijgt?
Samen met studiekeuzeadviseur Jacky Limvers hebben we een stappenplan voor je in elkaar geschroefd.
VoorafStap 1: "Ga voor jezelf na waaraan je ideale studie moet voldoen. Wil je veel contacturen, of juist liever zelfstudie? Wil je met klasgenoten aan projecten werken of veel begeleiding van docenten?" steekt Jacky van wal. Dat zijn belangrijke dingen om je af te vragen voordat je zelfs maar denkt aan de richting Rechten, Psychologie of Journalistiek.
Stap 2: "Start je computer op en zoek goed op internet waar verschillende opleidingen over gaan, hoe het onderwijs is georganiseerd en wat je ermee kunt worden." De details dus: weten wát je nou eigenlijk leert bij journalistiek en op welke manier.
Jacky raadt vervolgens aan om tenminste twee opleidingen uit te kiezen waar je nóg meer over wilt weten. Opleidingen waarvan je de de Open Dag kunt bezoeken.
Ter plekkeStap 3: "Ga dan pas naar een Open Dag. De kans is namelijk klein dat je enthousiast over een opleiding wordt als je er weinig tot niks over weet," zegt Jacky. Dus... werk aan de winkel om info en data te scoren!
Stap 4: "Gebruik de Open Dag om de sfeer te ervaren en te kijken wat voor soort studenten en docenten er bij een opleiding rondlopen. Zie je jezelf daartussen?"
Maar ja, dan loop je daar een beetje verloren tussen alle goedbedoelende mensen met hun zuurstokroze idealisme... Het stellen van de juiste vragen is dan de kunst, vindt Jacky.
Belangrijk: stel veel vragenZe geeft wat voorbeelden: "Wat voor vakken krijg je? Kan ik de boeken inzien? Wat voor banen hebben oud-studenten zoal gekregen? Hoeveel eerstejaars kappen met hun studie en hoe komt dat?" Kritische vragen dus.
Die kritische vragen moet je ook aan de rondlopende studenten stellen, adviseert Jacky. Wat er nou zo geweldig aan die opleiding is, dat vertellen ze je vanzelf wel. Maar wat zijn nou eigenlijk de minder leuke kanten? En even concreet: hoeveel uur per week zijn ze aan 't blokken?
Maak aantekeningen (dat staat slim) of krijg je vader of moeder zo gek dat voor je te doen. Zorg hoe dan ook dat je je belangrijke vragen hebt gesteld. Achteraf kan zo'n receptioniste aan de telefoon namelijk nooit zulke goeie antwoorden geven als de docenten en leerlingen zelf.
Heel veel succes!
Meer Open Dag-tips? Klikklik.
![]()
Een nieuwe trend: freerunnen! Je weet wel, de snelste route van A naar B vinden, door over prullenbakken te springen, over daken te koprollen en aan dakgoten te hangen.
Ook de Rozenstruik heeft deze rage ontdekt, en daarom legden twee gelukkige cameramannen deze le-vens-ge-vaarlijke stunts vast. Met gastrollen vertolkt door Dylan Haegens, Lisa Wagenaar en Tim Holwerda. Don't try this at home!
P.s. Praten met de makers, posters bestellen of het geheim leren achter de verbluffende special effects in deze video? Klik om op ons abonneren, over ons te tweeten, ons te like'en en te krabbelen!
![]()
Hoe kom je nou in hemelsnaam aan een leuk boek om te lezen? Altijd lastig, een goeie keuze maken voor je literatuurlijst. Om te voorkomen dat jij straks opgezadeld zit met saaie meuk van 900 pagina's, hebben we iets bedacht:
Samen met onze amigo's van Whyilovethisbook.com filmen we 150 scholieren die in elk 1 minuut vertellen wat hun favoriete boek is. Daarvoor bezoeken we 9 scholen in Nederland en Vlaanderen én hebben we onze eigen bloggers voor de camera gezet.
Hieronder deel 2 van het resultaat van de draaidag op Scholieren.com Headquarters in Utrecht:
Deel 1 van onze bloggersfilmpjes.
Meer weten over dit project & meer scholierenfilmpjes zien? Klikkerdeklik.
![]()
Hoe kom je nou in hemelsnaam aan een leuk boek om te lezen? Altijd lastig, een goeie keuze maken voor je literatuurlijst. Om te voorkomen dat jij straks opgezadeld zit met saaie meuk van 900 pagina's, hebben we iets bedacht:
Samen met onze amigo's van Whyilovethisbook.com filmen we 150 scholieren die in elk 1 minuut vertellen wat hun favoriete boek is. Daarvoor bezoeken we 9 scholen in Nederland en Vlaanderen én hebben we onze eigen bloggers voor de camera gezet.
Hieronder deel 1 van het resultaat van de draaidag op Scholieren.com Headquarters in Utrecht:
Deel 2 van al onze bloggersfilmpjes.
Meer weten over dit project & meer scholierenfilmpjes zien? Klikkerdeklik.
De relatieboom. Was-'ie jou al opgevallen, of ben je nog geen vijftien-plus? Op die leeftijd wil namelijk (bijna) iedereen ineens supergraag een relatie. In elke vierde klas schieten verliefde stelletjes ineens als paddenstoelen uit de grond. How come?
[p]Ik hoef maar m'n Facebook-nieuwsfeed door te scrollen en ik zie alweer een "I love you baby", een "AL 4 MAANDJES SCHATJE Samen op vakantieOok op school zie je ze vanaf de vierde klas overal: stelletjes zoenend, vol passie lachend of hand in hand lopend. Schattig en aandoenlijk. Liefdesbetuigingen op elkaars Twitter, samen op vakantie gaan, bij elkaar komen eten. Puberale liefde.
Ligt het aan de leeftijd van vijftien/zestien? Hebben wij pubers van die leeftijd ineens een giga behoefte aan serieuze liefde in ons leven?
Chick scorenMisschien ligt het bij de jongens ietsje anders. Misschien beginnen bij hen de seksuele verlangens heel erg op te spelen, en zien ze er op vijftien- of zestienjarige leeftijd volwassen genoeg uit om daadwerkelijk die ene grote wens in vervulling te laten gaan.
Ze scoren een chick met als missie: de ontmaagding. Dat zal vast bij meisjes ook een rol spelen, maar in mindere mate.
GezelligheidsdiertjesWant bij meisjes ligt het volgens mij een stuk ingewikkelder. Meisjes zijn gezelligheidsdiertjes. Misschien dat die laag ijs en de enorm koude temperaturen in de winter meespelen bij ons pubermeisjes. En willen we de eerste winter op of na ons vijftiende een liefkozend vriendje om elke zaterdagavond naast te zitten op de bank. Met een zak chips en een mooie romantische film.
Bovendien zijn we kuddedieren: als de helft van onze vriendinnengroep een vriendje heeft, wordt die groepsdruk toch wel dramatisch verhoogd. Je ziet iedereen met een succesvolle relatie en doet graag mee met de trend. Je wilt liever niet de enige zijn die forever alone over blijft, om weer scrollend door je nieuwsfeed een foto van je beste vriendin zoenend met haar vriendje te zien.
DramatischMaar is een relatie op je vijftiende dan wel zo mooi als het klinkt? Wellicht niet. Op de vraag of relaties wel bij pubers horen, heb ik nog geen antwoord gevonden.
We zijn puberaal, met andere woorden: dramatisch, opvliegerig. Daarom zie je misschien bij dat ene meisje bij jou in de straat haar burgerlijke status om de dag veranderen.
Die ene specialeWe laten in onze dramatiek misschien vrienden vallen, of meisjes voelen zich gedwongen tot seks. Er zijn immers zoveel meisjes die binnen een paar weken gedumpt worden en over wie de gekste verhalen te ronde doen nadat ze besloten hadden hun maagdelijkheid "aan die ene speciale jongen" te geven. Misschien moeten we die relaties toch maar bij volwassenen deponeren.
Kevin,
Ik had moeite met een aanhef, maar dit is 'm geworden. Deze aanhef. Jouw naam klopt niet. Ik heb hem gefingeerd, want ik wil niet dat de hele online wereld mijn liefde voor jou kent.
Sorry. Het spijt me. Maar dat kan je me vast wel vergeven. Na al die keren dat ik onder je tafel heb gezeten.
Ik ben verliefd op je. Helemaal. Dat weet jij ook, maar ik wil weten waar ik aan toe ben. "Liefde is als een toverbal in meer dan duizend smaken," zei groot dichter Jordy van Loon ooit, en ik heb deze toverbal meerdere keren in mijn mond mogen nemen. Waarvoor dank.
Ik weet nog hoe ik je leerde kennen. Ik liep in mijn grijze rok en zwarte body. Ik schudde jouw hand met de opmerking: "Ik ken jou volgens mij nog niet?" en jij moest lachen. Ik ook. Toen kwam ik tot overmaat van ramp nog voor je zitten en raakten we aan de praat over onze liefde voor Jimi Hendrix, The Rolling Stones en David Bowie. It all went uphill from there.
Ik vind je geil. De manier waarop je loopt en waarop je jouw stift beroert als je mij iets over de economie van ons land probeert uit te leggen. De manier waarop je lacht. En de momenten die ik het meest koester zijn de momenten waarop je achter me komt staan omdat ik weer eens mijn mobiel in mijn hand heb. Ik keek de laatste keer subtiel over mijn schouder en vroeg aan je: "Wat?" Daarop zette je jouw eeuwige glimlach weer voort. Prachtig.
Nu weet ik dat je eigenlijk al met je broek op je knieën zit na het lezen van deze alinea's. Maar ik wil duidelijkheid, Kevin.
Ik wil niet meer wanhopig naar je lonken in een leeg lokaal. Mijzelf niet meer blootleggen aan de gevaren van een mogelijke afwijzing. De kans dat jij uit jezelf laat weten of je een toekomst in ons ziet, is even klein als dat er in 2012 nog een Elfstedentocht komt. Terwijl ik eigenlijk maar één ding wil: met jou en twee koppen hete chocolademelk op de bank zitten. Want je weet wat er komt van hete chocolademelk...
Wees duidelijk, Kevin. Ik wil niet meer dat ene meisje zijn waar je maar bovenop kruipt als het jou uitkomt. Ik wil niet meer de leerling zijn. En de mogelijkheid is er. Ik ben geen twaalf meer. Ik ben meerderjarig. Het kan.
De vraag is echter: wil jij dit ook? Ik vrees dat ik 'm ook zelf wel zou kunnen beantwoorden, maar alsjeblieft, verras me. Maak me blij. Laat me zien dat ik niet meer ben dan een stuk scholierenvlees waar je jouw lusten op botviert.
Kusjes van de economie-leerling die hunkert naar een nieuwe ontmoeting met je kloppende lid,
Nina
Alleen het stempeltje 'anorexia' was blijkbaar niet genoeg. De toevoeging 'controlfreak' ook niet: er was méér psychologisch onderzoek nodig om mij te doorgronden. Veel meer.
Het Gote Onderzoek. Van tevoren maakten mijn mede-eetgestoorden en zelfs de artsen me bang. "Het duurt verschrikkelijk lang en is supervermoeiend", "het bepaalt de rest van je behandeling" en "het beïnvloedt echt de rest van je leven, hoor".
Toen Hidde (15) nog maar 35 kilo woog, trokken zijn klasgenoten aan de bel. Nu zit Hidde in therapie voor anorexia. Met allemaal meisjes. De komende vier maanden blogt hij op Scholieren.com over zijn weg naar een gezonde toekomst.
Als ik na een wekenlange wachtlijst hoor dat ik eindelijk aan de beurt ben, moet ik huiveren. Er zijn leukere manieren om je vrije dag in te vullen, maar helaas: er is geen ontsnapping meer mogelijk.
Isoleercel-kantoortjeAls ik 's ochtends vroeg het kille gebouw van de eetstoornissenkliniek binnenloop, word ik opgevangen door een minstens net zo kille vrouw. Ik moet plaatsnemen in een veel te klein kantoortje. Vergeleken met deze kamer is een isoleercel een luxueus appartement.
De ochtend begint met een slaapverwekkende mondelinge test, bedoeld om vast te stellen of ik wellicht naast anorexia óók ADHD, autisme en/of een seksverslaving heb. Talloze vragen over bijvoorbeeld de locatie van India en het verband tussen ijs en stoom volgen. Ik lach lief en geef antwoord.
Een psycholoog zei ooit: "als je naar therapie komt met één probleem, willen we dat je bij het weggaan weet dat je er tien hebt, zodat je kan blijven terugkomen". Blijkbaar is dat hier het businessmodel.
Vijanden zien lijdenNet als ik denk dat het relevante deel nu toch wel zal beginnen, wordt er een enorme stapel vragenlijsten onder mijn neus geschoven. Ik lees de eerste vraag en realiseer me dat het ergste nog moet komen. "Vindt u het fijn om uw vijanden te zien lijden?" Als ik 'ja' aankruis, zie ik de aantekeningen in mijn dossier al voor me: "patiënt heeft antisociale persoonlijkheidsstoornis".
Niks alleen maar anorexia, dat mocht ik willen. Bij iedere vraag die ik met 'ja' beantwoord, zie ik mijn kansen op een goedbetaalde baan in de toekomst verdwijnen.
Langzaam worstel ik me door de ellenlange vragenlijsten. Absurde, niet-relevante vragen beloon ik met een even absurd antwoord. Het zal ze leren, die psychologen. "Heeft u wel eens een ervaring gehad waarbij u het gevoel had dat tijd en ruimte geen rol speelden?" Jazeker, gisteren nog.
Gestoorde vriendenNa een honderdtal soortgelijke vragen ("welk metaal is bij normale temperatuur vloeibaar?", "voelt u drang om schoon te maken?") dwalen mijn gedachten af naar mijn vrienden en familieleden. En herken ik ineens alle psychische stoornissen die ze stuk voor stuk hebben.
Ineens zie ik de angststoornis waar mijn beste vriendin al jaren last van heeft, en de hypochondrische neigingen van mijn vader. Maar zo heeft iedereen aparte trekjes, daar hebben we geen vierhonderd pagina's tellend onderzoek voor nodig. Toch?
Tien stoornissenKlokslag vier uur zet ik uitgeput het laatste kruisje in het juiste vakje. Ik heb het overleefd: zes uur lang. Op dezelfde keiharde stoel. Ik strompel het gebouw uit, loop het bos in en stort neer op het meest dichtstbijzijnde bankje.
Vandaag ben ik ongetwijfeld tien psychische stoornissen waar ik voorheen nog nooit van had gehoord, rijker geworden. Het leven valt niet mee als anorexiapatiënt.
![]()
Jort Kelder is journalist, columnist en televisiepresentator. Die van die maatpakken, bretels en streepjesoverhemden.
Deze businessbobo is regelmatig te gast in De Wereld Draait Door en je hoort zijn stem geregeld in reclames van de Friesland Bank. Welke roman over geld en zaken kan hij ons aanraden?
De goedbedoelde leestips van je ouders of docenten blijken vaak geen reet aan. Daarom elke twee weken op Scholieren.com: een aanrader van een Bekende Nederlander of ander aansprekend figuur.
Geloof ons: deze wil je wél lezen.
"Om eerlijk te zijn lees ik aanzienlijk meer non-fictie dan literatuur: vooral biografieën en geschiedkundige werken," begint Jort zijn antwoord.
Hersentjes niet klaar"Maar toen ik op het vwo zat, moesten we zo'n 35 boeken voor de literatuurlijst lezen. Voor veel grote literatuur waren mijn hersentjes nog niet klaar. Of zijn Der Faust (109 pagina's ingewikkeld Duits) en Ulysses (246 pagina's oud-Engels) tegenwoordig wel literaire crackers die de schooljeugd vanzelfsprekend tussen twee lesuren door verslindt?" Eh, nou, nee, Jort. Daarom vragen we jou ook om leestips.
Hij komt terug op de vraag wat zijn favoriete 'zakelijke' boek is: "Als het over geld en succes gaat, resteert er maar één werkje. Kaas van de schrijvende reclameman Willem Elsschot. Dat beschrijft in een luttel aantal pagina's (makkelijk voor de lijst!) het treurige lot van Frans Laarmans, een man die eigenlijk tegen wil en dank een tycoon tracht te worden.
Uiteraard faalt die poging jammerlijk, maar dat geeft ook weer troost voor eenvoudige zielen. In Kaas ontmaskert Elsschot ook veel van de belangrijkdoenerij die de zakenwereld omgeeft. Een vermakelijk boekje."
DamoclesIs er dan nog iets niet-zakelijks wat Jort ons kan aanraden voor Nederlands? "Als eindexamenscholier maakte De donkere kamer Van Damocles indruk op me, net als alle andere boeken van Willem Frederik Hermans, trouwens. Hij maakte sowieso indruk."
Zelfs volgens Wikipedia is De donkere kamer Van Damocles een boek dat veel door scholieren gelezen wordt voor de literatuurlijst. 318 pagina's over moorden en leugens tijdens en na de Tweede Wereldoorlog.
BijbelJort: "Ook mag ik iedere leerling adviseren de Bijbel te lezen. Waarom? Omdat onze hele Westerse cultuur aan dat boek opgehangen is, van het taalgebruik tot allerlei rituelen en gebruiken. Doe er Uw voordeel mee, maar wantrouw alles wat geschreven wordt."
En Jort sluit af met een wijze les: "Gebruik alle boeken slechts als munitie om je eigen opvattingen onderbouwd te kunnen afvuren."
In onze database staan 54(!) boekverslagen over Kaas, en drie over De donkere kamer van Damocles. Van de Bijbel zijn er op Scholieren.com nog geen boekverslagen. Schrijf jij de eerste?
Elke Open Avond wordt mijn school bestormd door achtstegroepers. Met open mond bekijken ze de glimmende school vanuit bijna-bruggerperspectief. Zo ook mijn zusje Aagje.
Ook ik (doorgewinterd vwo-6'er) bekijk die avond mijn school vanuit Aagjes' ogen.
Nou ja, een soort van.
De dag voor de Open Avond loopt er een glazenwasser rond op school en wordt de aula uitgeruimd en opnieuw ingedeeld.
Op de avond zelf ziet de school er op zijn propagandabest uit. Iedereen staat klaar om het tere kinderzieltje der bijna-brugger te verwelkomen in onze prachtige school.
Vrolijke blonde meisjesBij de ingang vertellen een paar blonde meisjes ons vrolijk dat we het beste eerst de bruggerroute kunnen volgen. Aagje ziet potentiële vriendinnen in deze vrolijke blonde meisjes.
We hangen onze jas aan de kapstok, krijgen een kopje thee, een glas ranja en twee koekjes van drie stralende jongetjes en meisjes. Aagje wil de bruggerroute doen dus we gaan de bruggerroute doen.
WiskundepuzzelHet eerste lokaal op de bruggerroute – wiskunde – is helemaal afgeladen met jongetjes en meisjes met een ontiegelijk hoge schattigheidsfactor. Iedereen wil de wiskundepuzzel doen. Aagje ook.
De wiskundepuzzel bevat een viertal A4'tjes met allemaal mooie ruimtelijke figuren die je kunt vouwen en waar je mee kunt knutselen. Precies wat ik de afgelopen zes jaar heb gedaan: vouwen en knutselen. In het lokaal is ook een aantal tafels met échte wiskundeboeken, maar om onverklaarbare reden zijn de bijna-bruggers vooral bij de wiskundepuzzeltjes te vinden.
Twinkeling bij DuitsDe bruggerroute bestaat verder vooral uit vaklokalen (ze ruiken fris en naar stofzuiger) van onder meer Nederlands, Duits, Frans en beeldende vorming. Bij Duits is een groepje brugklassers fanatiek bezig met het huiswerk en ik zie aan de twinkeling in Aagje's ogen dat ze zou willen dat zíj daar huiswerk zat te maken.
Bij Nederlands hebben ze hele lekkere snoepjes. Bij Frans praat de juf écht Frans en iedereen vindt dat leuk. Ik inmiddels niet meer. Bij beeldende vorming liggen de allerbeste kunstwerkjes van de allerbeste leerlingen op tafel en Aagje is onverminderd enthousiast over de gedachte dat zij later ook zo leert tekenen.
Kind in een snoepwinkelNa de bruggerroute gaan we de scienceroute lopen. Míjn lokalen langs: het verduisterde natuurkundelokaal, het skelet bij biologie, de uitvergrote moleculen bij scheikunde en als hoogtepunt het laboratorium.
Aagje blijft maar vragen of ik ook wel eens in het laboratorium mag komen ("elke dag") en of ik dat dan ook leuk vind ("enorm") en wat we dan doen ("proefjes") en of dat niet eng is ("nee").
Maar ondanks mijn antwoorden trekt ze vijf minuten later zo blij als een kind in een snoepwinkel een witte jas aan. Even later tuurt ze aandachtig met een bril op door een microscoop.
De aardigste mensenAagje vindt de mensen van het laboratorium en de mevrouw van Frans de aardigste mensen die er zijn. Ik moet zeggen dat ze na zes jaar nog prima te verdragen zijn, maar óók deze mensen zijn wel eens chagrijnig of boos. Maar niet op de Open Avond.
De microscoop, de wiskundepuzzels, de hele lekkere snoepjes en de allerbeste kunstwerkjes van de allerbeste leerlingen ziet Aagje pas over een jaar weer. Op de volgende Open Avond.
De rest van het jaar is school gewoon school. En geen pretpark met springkussens en waterglijbanen.
Experimentje: geen volwassen rechter die een stoute jongere veroordeelt en straf (boete, klusjes, celstraf) oplegt, maar een leeftijdsgenoot die dat doet.
In Amerika is 't een groot succes, maar zou het in Nederland ook kunnen werken? Blogger Tjeerd (16) hijst zich een dag in een toga om een medepuber te veroordelen.
De bus stopt voor het Paleis van Justitie. Ik moet mijn tas bij de balie afgeven en die gaat samen met mijn portemonnee, telefoon en sleutels door het röntgenapparaat. Ik moet door een detectiepoortje en word gefouilleerd.
Of je nou rechter bent of niet, al je acties worden wantrouwend gadegeslagen door een groepje beveiligers. Het opperhoofd knikt nors en ik mag door de grote glazen deur de rechtbank van Arnhem in.
Minder muf
Een bode doet de deur van de rechtszaal voor ons open. Het ruikt er minder muf dan ik had verwacht. Voor in de ruimte is een grote tafel met vijf grote stoelen op een verhoginkje geplaatst.
Aanwezig zijn een Officier van Justitie (degene die altijd een straf voorstelt), een 'echte' volwassen jeugdrechter (degene die een uiteindelijke beslissing neemt over een straf) en drie andere jongeren die samen met mij vandaag jeugdrechtertje spelen. Plus een cameraploeg en verslaggever van EenVandaag, die een uitzending aan dit eenmalige experiment wijden.
Oké, daar gaan we dan. Zo echt en serieus mogelijk begint het proces, al zit er helemaal niemand in het beklaagdenbankje. In plaats daarvan staat er een televisiescherm waarop een film wordt afgespeeld van drie jongeren die een strafbaar feit begaan. Fictie, natuurlijk.
VechtpartijDe situatie: drie jongens slaan een meisje en haar vriendje in elkaar omdat zij 'de ex van' is. Ik zie het filmpje en moet denken aan de robbertjes die bij ons op het schoolplein wel eens uitgevochten worden. Zelf heb ik mijn vuist nog nooit op andermans kaak gezet, maar ik kan me voorstellen dat dit eens gebeuren kan. Uit woede. Of omdat iemand anders je écht wat vervelends heeft aangedaan. Verdien je dan straf? Mwah.
De Officier van Justitie (ook een volwassene!) heeft daar wel een duidelijke mening over. Alle drie de jongeren verdienen een fikse taakstraf van ruim 50 uur, stelt ze voor. Die gasten zouden dus weken achtereen na schooltijd propjes moeten prikken omdat ze een keer iemand geslagen hebben. Vijftig uur voor een beetje knokwerk!
Veel te lange taakstraf
Natuurlijk mag je niet slaan. Maar verdien je dan weken achtereen een taakstraf? Vandaag ben ik, zestien jaar en waarschijnlijk de enige keer in mijn leven, jeugdrechter. Ik mag samen met mijn drie minderjarige collega-rechters beslissen. Meteen als ik de eis van de Officier van Justitie hoor, vind ik zelf dat dat teveel is. Het is toch stom dat je als brave scholier die per ongeluk eens vecht, dat moet bekopen met een superlange taakstraf?
Als het aan mij ligt, moet die eis van de Officier van Justitie dus flink omlaag: tien uur vind ik wel genoeg.
Natuurlijk is er geen échte jongere die ik moet veroordelen, maar als dat wel zo was geweest had-'ie aan mij dus een goeie gehad. Nu de andere drie nog.
Duidelijk in de lensNadat we het filmpje drie keer hebben gezien en alles vier keer duidelijk in de lens hebben gezegd, gaan de camera's uit. De verslaggeefster pakt in. De dienstbode laat ons de rechtszaal uit en mijn toga mag uit. Misschien ben ik zelf niet zo geschikt om leeftijdsgenoten te veroordelen. Maar mijn drie collega's? Je ziet het vanavond in EenVandaag.
Een deel van de reportage van EenVandaag vind je hieronder. De overige filmpjes over het experiment staan hier. Daarnaast heeft EenVandaag 1700 jongeren uit het 1V Jongerenpanel hun mening gevraagd over zo'n jeugdrechtbank: 63% vindt het maar niks. Alle uitslagen van dat ondezoek vind je hier.