Blogs

 

Stage lopen bij EenVandaag: hectiek en stress

14 feb 2011, 20:15 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.

Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn.. 
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.

Nieuwsdienst

Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk. 

Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'

En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'

Montage

De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.' 

En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.

De uitzending

Het allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!

Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.

Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Valentijnscolumn: Het meisje met de twee rozen

14 feb 2011, 15:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Alweer Valentijnsdag. Met lelijke kaartjes bij de Bruna, slijmerige liedjes op de radio en stomme acties op school. Over het laatste kan ik meepraten sinds mijn brugger-tijdperk. Ik was schattig en naïef, zullen we maar zeggen. Wanhopig mag ook.

Vijf lange jaren geleden hing er een affiche op het prikbord. Roze en rozig, een lokkertje voor veel leerlingen met rode koontjes. Want het was bijna Valentijn en voor twee euro bezorgde jij je lief een roos en daarmee ongekende populariteit in de klas.

Ook ík had stille hoop een roos te mogen ontvangen. Natuurlijk kocht ik er zelf geen, dat was niet cool.

14 februari werd zo'n druilerige maandag die wel op een drama of tijdelijke depressie móest uitlopen. We hadden les, Duits ofzo, zo'n vak waar je niet warm of koud van werd. Schaapachtig staarde iedereen een beetje voor zich uit. Totdat er op de deur werd geramd door een stoere zesdeklasser. Met rozen.

Ogen als schoteltjes, klamme handjes en hoop, oneindige hoop beheerste onze klas op dat moment. De spanning was ondraaglijk. Drie rode rozen verschenen vanachter de brede rug van de ouderejaars. Het lokaal begon nog meer te stinken naar zweet dan het al deed, maar al snel klonken de verlossende woorden.

"Eén meisje in deze klas krijgt twee prachtige rozen, chill zeg." Met een onverschillig gezicht keek hij de klas door, maakte oogcontact met een paar meisjes en veranderde toen mijn leven met wat hij zei. "Twee rozen voor Annemieke."

Nog voordat ik echt besefte dat mijn naam was geroepen, krulden mijn mondhoeken zich omhoog. Binnen een fractie van een seconde had ik al bedacht dat ik ze de hele dag trots zou dragen. Iedereen zou me 'het meisje met de twee rozen' noemen.

Ik strekte mijn arm al uit om mezelf te identificeren, toen er plotseling nog iets tot me doordrong. Ik was niet de enige Annemieke in de klas...

De andere Annemieke was veel populairder dan ik, gebruikte zelfs al make-up en droeg minirokjes. Wohooo.

Schichtig als een muisje deed ik snel alsof ik jeuk had ik mijn haar, en bracht ik mijn arm weer naar beneden. Toch had ik tijdens de paar passen die de jongen in mijn richting deed, nog een vleugje hoop op de derde roos. Maar nee, het mocht niet zo zijn. Annemieke 2 was dus de gelukkige, samen met een meisje dat voor zichzelf een roos had gekocht.

En ik? Ik ben maar met opgeheven hoofd naar de volgende les gegaan. Wel met wangen zo rood als de diepdonkere kleur van Annemieks rozen. Ze zouden mij veel beter staan.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Koch: Zomerhuis met zwembad

14 feb 2011, 15:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.

De posters van het boek Zomerhuis met Zwembad heb je waarschijnlijk al in honderdduizend bushokjes zien hangen. Herman Koch is al jaren bekend van het programma Jiskefet (He lullo's, Goedesmorgens, juffrouw Jannie), maar als schrijver brak 'ie pas door met het boek Het Diner. Het vorige week uitgekomen Zomerhuis met Zwembad is het vervolg daarop.

De titel verwijst naar de vakantie waarin de huisarts Marc Schlosser één van z'n patiënten, de BN'er Ralph Meier, in Frankrijk opzoekt. Die heeft daar 'n poepchique zomerhuis met zwembad gehuurd. In die vakantie wordt de 13-jarige dochter van Marc verkracht. Wie dat gedaan heeft? Je voelt de bui al hangen.

Marc is trouwens een hele bijzondere huisarts, want hij doet heel cynisch over zijn werk. "Aandacht is beter dan medicijnen", vindt 'ie, dus geeft hij elke patiënt twintig minuten spreektijd. Dat levert een heel grappig eerste deel van de roman op, waarin je wel panisch wordt over wat je eigen huisarts allemaal niet bij je zou kunnen flikken.

Want Marc vermoedt dat Ralph iets met de verkrachting van zijn dochter te maken heeft en zint op wraak. En daarvoor heeft 'ie alle kansen als hij ontdekt dat Ralph kanker heeft. In plaats van hem te helpen, zorgt hij dat Ralph juist nog meer uitzaaiingen krijgt. Dat levert hem later een rechtzaak bij het Medisch Tuchtcollege op, maar dat boeit hem geen drol: alle rechters daar zijn allemaal dikke vriendjes van 'm.

Omdat Marc in de ik-figuur vertelt, is er sprake van een onbetrouwbaar perspectief. Gaandeweg ga je vraagtekens zetten bij de beroepseer van de dokter. En dat levert wel een vermakelijke roman op, met als thema 'hoe ver mag je gaan om je eigen kinderen te beschermen?'.

Boekverslagenschrijver Kees: "Dat was eigenlijk ook al het thema van Het Diner. Alleen jammer dat het einde in Zomerhuis wat minder spectaculair is. Maar het nieuwe boek is zeker een aanrader voor havo- en vwo-leerlingen. Het telt 381 bladzijden, maar is een echte pageturner. Ik vind het wel drie punten waard." 


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Rubriek lezen: liefdesbrieven

14 feb 2011, 15:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Bij kleffe tijden horen kleffe verhalen. Daarom nu een verzameling van vijf ziek zoete en zwijmelachtige boeken. Niet zomaar de liefde als thema, hele liefdesbrieven staan dit keer centraal. Speciaal om jou vandaag een helpende hand te bieden: wie weet kun je à la minute wat inspiratie opdoen voor je kaartje of liefdesverklaring.

Love Letters – Ursula Doyle [173 pag.]

Lang geleden schreven mensen nog met een ganzenveer en bracht een lakei de verzegelde envelop naar de dame of heer in kwestie. In dit boek zijn bijzondere liefdesbrieven van beroemdheden gebundeld. Dat ze stokoud zijn maakt niks. Het is juist interessant om te lezen dat Napoleon, net als jij en ik, worstelde met jaloezie en verlangen.

P.s. ik ben verliefd – Jaques Vriens en Mirjam Oldenhave [110 pag.]

Deze is voor de wat jongere lezers, maar evenmin een leuk en spannend boek. Sonia is verliefd op een jongen van achttien, Sander. Terwijl Sonia nog maar dertien is. Ai ai, age alarm. Ze schrijft hem een brief. Maar gaat 'ie haar ook terugschrijven?

Letters to Juliet – Lise Friedman en Ceil Friedman [176 pag.]

Dit romantische verhaal is pas in de bioscoop verschenen met Amanda Seyfried in de hoofdrol. Maar voorafgaand aan een film gaat meestal een boek, en hier dus ook. Het gaat over alle brieven die aan Juliet worden geschreven. Brieven vol liefdesperikelen, waarbij Juliet om hulp wordt gevraagd. Het antwoord komt niet echt van Romeo, maar van tientallen vrijwilligers in de stad Verona.

Die Leiden des jungen Werthers – Goethe [330 pag.]

Goed voor je reputatie bij je docent Duits: deze briefroman (verschenen in het Nederlands als 'Het lijden van de jonge Werther') wordt gezien als een hoogstandje in de literatuur. Werther schrijft brieven aan zijn goede vriend Wilhelm over zijn verliefdheid op Lotte, die helaas al verloofd is met een ander. Toch blijft Werther Lotte zien en dit is een kwelling die van kwaad tot erger gaat...Interessant, maar wel erg Deutsch. En dik.
Hooglied – De Bijbel [ 12 pag.]

Niet meteen je neus ophalen, want het kan ook best cool zijn: een bijbelboek lezen. Hooglied heeft maar twaalf pagina's. Niiiice! Koning Salomo en een eenvoudig herderinnetje hebben een dialoog in de vorm van gedichten. En die liefde die wordt beschreven... die is zoeter dan wijn en kostbaarder dan parfum. Klinkt als blabla, maar is echt boeiend. Alleen al een aanrader om erachter te komen wat voor zwoele woordjes ze eeuwen geleden in elkaars oor fluisterden. Kun je misschien nadoen.

Deze rubriek wordt gemaakt in samenwerking met Stichting Lezen, zij hebben er verstand van. Dat wil zeggen: de redactie van Scholieren.com wordt geholpen bij de zoektocht naar boeken die in de lijst passen, maar als we het kut vinden, dan zeggen we dat gewoon.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Stage lopen bij EenVandaag: hectiek en stress

14 feb 2011, 15:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.

Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn.. 
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.

Nieuwsdienst

Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk. 

Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'

En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'

Montage

De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.' 

En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.

De uitzending

Het allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!

Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.

Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Valentijnscolumn: Het meisje met de twee rozen

14 feb 2011, 11:37 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Alweer Valentijnsdag. Met lelijke kaartjes bij de Bruna, slijmerige liedjes op de radio en stomme acties op school. Over het laatste kan ik meepraten sinds mijn brugger-tijdperk. Ik was schattig en naïef, zullen we maar zeggen. Wanhopig mag ook.

Vijf lange jaren geleden hing er een affiche op het prikbord. Roze en rozig, een lokkertje voor veel leerlingen met rode koontjes. Want het was bijna Valentijn en voor twee euro bezorgde jij je lief een roos en daarmee ongekende populariteit in de klas.

Ook ík had stille hoop een roos te mogen ontvangen. Natuurlijk kocht ik er zelf geen, dat was niet cool.

14 februari werd zo'n druilerige maandag die wel op een drama of tijdelijke depressie móest uitlopen. We hadden les, Duits ofzo, zo'n vak waar je niet warm of koud van werd. Schaapachtig staarde iedereen een beetje voor zich uit. Totdat er op de deur werd geramd door een stoere zesdeklasser. Met rozen.

Ogen als schoteltjes, klamme handjes en hoop, oneindige hoop beheerste onze klas op dat moment. De spanning was ondraaglijk. Drie rode rozen verschenen vanachter de brede rug van de ouderejaars. Het lokaal begon nog meer te stinken naar zweet dan het al deed, maar al snel klonken de verlossende woorden.

"Eén meisje in deze klas krijgt twee prachtige rozen, chill zeg." Met een onverschillig gezicht keek hij de klas door, maakte oogcontact met een paar meisjes en veranderde toen mijn leven met wat hij zei. "Twee rozen voor Annemieke."

Nog voordat ik echt besefte dat mijn naam was geroepen, krulden mijn mondhoeken zich omhoog. Binnen een fractie van een seconde had ik al bedacht dat ik ze de hele dag trots zou dragen. Iedereen zou me 'het meisje met de twee rozen' noemen.

Ik strekte mijn arm al uit om mezelf te identificeren, toen er plotseling nog iets tot me doordrong. Ik was niet de enige Annemieke in de klas...

De andere Annemieke was veel populairder dan ik, gebruikte zelfs al make-up en droeg minirokjes. Wohooo.

Schichtig als een muisje deed ik snel alsof ik jeuk had ik mijn haar, en bracht ik mijn arm weer naar beneden. Toch had ik tijdens de paar passen die de jongen in mijn richting deed, nog een vleugje hoop op de derde roos. Maar nee, het mocht niet zo zijn. Annemieke 2 was dus de gelukkige, samen met een meisje dat voor zichzelf een roos had gekocht.

En ik? Ik ben maar met opgeheven hoofd naar de volgende les gegaan. Wel met wangen zo rood als de diepdonkere kleur van Annemieks rozen. Ze zouden mij veel beter staan.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Koch: Zomerhuis met zwembad

14 feb 2011, 11:37 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.

De posters van het boek Zomerhuis met Zwembad heb je waarschijnlijk al in honderdduizend bushokjes zien hangen. Herman Koch is al jaren bekend van het programma Jiskefet (He lullo's, Goedesmorgens, juffrouw Jannie), maar als schrijver brak 'ie pas door met het boek Het Diner. Het vorige week uitgekomen Zomerhuis met Zwembad is het vervolg daarop.

De titel verwijst naar de vakantie waarin de huisarts Marc Schlosser één van z'n patiënten, de BN'er Ralph Meier, in Frankrijk opzoekt. Die heeft daar 'n poepchique zomerhuis met zwembad gehuurd. In die vakantie wordt de 13-jarige dochter van Marc verkracht. Wie dat gedaan heeft? Je voelt de bui al hangen.

Marc is trouwens een hele bijzondere huisarts, want hij doet heel cynisch over zijn werk. "Aandacht is beter dan medicijnen", vindt 'ie, dus geeft hij elke patiënt twintig minuten spreektijd. Dat levert een heel grappig eerste deel van de roman op, waarin je wel panisch wordt over wat je eigen huisarts allemaal niet bij je zou kunnen flikken.

Want Marc vermoedt dat Ralph iets met de verkrachting van zijn dochter te maken heeft en zint op wraak. En daarvoor heeft 'ie alle kansen als hij ontdekt dat Ralph kanker heeft. In plaats van hem te helpen, zorgt hij dat Ralph juist nog meer uitzaaiingen krijgt. Dat levert hem later een rechtzaak bij het Medisch Tuchtcollege op, maar dat boeit hem geen drol: alle rechters daar zijn allemaal dikke vriendjes van 'm.

Omdat Marc in de ik-figuur vertelt, is er sprake van een onbetrouwbaar perspectief. Gaandeweg ga je vraagtekens zetten bij de beroepseer van de dokter. En dat levert wel een vermakelijke roman op, met als thema 'hoe ver mag je gaan om je eigen kinderen te beschermen?'.

Boekverslagenschrijver Kees: "Dat was eigenlijk ook al het thema van Het Diner. Alleen jammer dat het einde in Zomerhuis wat minder spectaculair is. Maar het nieuwe boek is zeker een aanrader voor havo- en vwo-leerlingen. Het telt 381 bladzijden, maar is een echte pageturner. Ik vind het wel drie punten waard." 


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Rubriek lezen: liefdesbrieven

14 feb 2011, 11:37 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Bij kleffe tijden horen kleffe verhalen. Daarom nu een verzameling van vijf ziek zoete en zwijmelachtige boeken. Niet zomaar de liefde als thema, hele liefdesbrieven staan dit keer centraal. Speciaal om jou vandaag een helpende hand te bieden: wie weet kun je à la minute wat inspiratie opdoen voor je kaartje of liefdesverklaring.

Love Letters – Ursula Doyle [173 pag.]

Lang geleden schreven mensen nog met een ganzenveer en bracht een lakei de verzegelde envelop naar de dame of heer in kwestie. In dit boek zijn bijzondere liefdesbrieven van beroemdheden gebundeld. Dat ze stokoud zijn maakt niks. Het is juist interessant om te lezen dat Napoleon, net als jij en ik, worstelde met jaloezie en verlangen.

P.s. ik ben verliefd – Jaques Vriens en Mirjam Oldenhave [110 pag.]

Deze is voor de wat jongere lezers, maar evenmin een leuk en spannend boek. Sonia is verliefd op een jongen van achttien, Sander. Terwijl Sonia nog maar dertien is. Ai ai, age alarm. Ze schrijft hem een brief. Maar gaat 'ie haar ook terugschrijven?

Letters to Juliet – Lise Friedman en Ceil Friedman [176 pag.]

Dit romantische verhaal is pas in de bioscoop verschenen met Amanda Seyfried in de hoofdrol. Maar voorafgaand aan een film gaat meestal een boek, en hier dus ook. Het gaat over alle brieven die aan Juliet worden geschreven. Brieven vol liefdesperikelen, waarbij Juliet om hulp wordt gevraagd. Het antwoord komt niet echt van Romeo, maar van tientallen vrijwilligers in de stad Verona.

Die Leiden des jungen Werthers – Goethe [330 pag.]

Goed voor je reputatie bij je docent Duits: deze briefroman (verschenen in het Nederlands als 'Het lijden van de jonge Werther') wordt gezien als een hoogstandje in de literatuur. Werther schrijft brieven aan zijn goede vriend Wilhelm over zijn verliefdheid op Lotte, die helaas al verloofd is met een ander. Toch blijft Werther Lotte zien en dit is een kwelling die van kwaad tot erger gaat...Interessant, maar wel erg Deutsch. En dik.
Hooglied – De Bijbel [ 12 pag.]

Niet meteen je neus ophalen, want het kan ook best cool zijn: een bijbelboek lezen. Hooglied heeft maar twaalf pagina's. Niiiice! Koning Salomo en een eenvoudig herderinnetje hebben een dialoog in de vorm van gedichten. En die liefde die wordt beschreven... die is zoeter dan wijn en kostbaarder dan parfum. Klinkt als blabla, maar is echt boeiend. Alleen al een aanrader om erachter te komen wat voor zwoele woordjes ze eeuwen geleden in elkaars oor fluisterden. Kun je misschien nadoen.

Deze rubriek wordt gemaakt in samenwerking met Stichting Lezen, zij hebben er verstand van. Dat wil zeggen: de redactie van Scholieren.com wordt geholpen bij de zoektocht naar boeken die in de lijst passen, maar als we het kut vinden, dan zeggen we dat gewoon.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Stage lopen bij EenVandaag: hectiek en stress

14 feb 2011, 11:37 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.

Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn.. 
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.

Nieuwsdienst

Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk. 

Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'

En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'

Montage

De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.' 

En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.

De uitzending

Het allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!

Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.

Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Koch: Zomerhuis met zwembad

14 feb 2011, 07:31 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.

De posters van het boek Zomerhuis met Zwembad heb je waarschijnlijk al in honderdduizend bushokjes zien hangen. Herman Koch is al jaren bekend van het programma Jiskefet (He lullo's, Goedesmorgens, juffrouw Jannie), maar als schrijver brak 'ie pas door met het boek Het Diner. Het vorige week uitgekomen Zomerhuis met Zwembad is het vervolg daarop.

De titel verwijst naar de vakantie waarin de huisarts Marc Schlosser één van z'n patiënten, de BN'er Ralph Meier, in Frankrijk opzoekt. Die heeft daar 'n poepchique zomerhuis met zwembad gehuurd. In die vakantie wordt de 13-jarige dochter van Marc verkracht. Wie dat gedaan heeft? Je voelt de bui al hangen.

Marc is trouwens een hele bijzondere huisarts, want hij doet heel cynisch over zijn werk. "Aandacht is beter dan medicijnen", vindt 'ie, dus geeft hij elke patiënt twintig minuten spreektijd. Dat levert een heel grappig eerste deel van de roman op, waarin je wel panisch wordt over wat je eigen huisarts allemaal niet bij je zou kunnen flikken.

Want Marc vermoedt dat Ralph iets met de verkrachting van zijn dochter te maken heeft en zint op wraak. En daarvoor heeft 'ie alle kansen als hij ontdekt dat Ralph kanker heeft. In plaats van hem te helpen, zorgt hij dat Ralph juist nog meer uitzaaiingen krijgt. Dat levert hem later een rechtzaak bij het Medisch Tuchtcollege op, maar dat boeit hem geen drol: alle rechters daar zijn allemaal dikke vriendjes van 'm.

Omdat Marc in de ik-figuur vertelt, is er sprake van een onbetrouwbaar perspectief. Gaandeweg ga je vraagtekens zetten bij de beroepseer van de dokter. En dat levert wel een vermakelijke roman op, met als thema 'hoe ver mag je gaan om je eigen kinderen te beschermen?'.

Boekverslagenschrijver Kees: "Dat was eigenlijk ook al het thema van Het Diner. Alleen jammer dat het einde in Zomerhuis wat minder spectaculair is. Maar het nieuwe boek is zeker een aanrader voor havo- en vwo-leerlingen. Het telt 381 bladzijden, maar is een echte pageturner. Ik vind het wel drie punten waard." 


0 reacties | lees origineel...

› Meer...