
En de winnaar is bekend: Joanne Hoekstra mag zich officieel jonge dichter des vaderlands noemen! Dat werd zaterdag bekend gemaakt op het 'Doe maar dicht maar' festival in Groningen. Joanne treedt in de voetsporen van de master: de 'volwassen' dichter des vaderlands, Ramsey Nasr.
PoeziefilmpjesSannemaj Betten en Kenza Bolsius werden tweede en derde. Joanne had helemaal niet verwacht dat ze zou winnen, omdat Kenza eerst meer stemmen had. Uiteindelijk won Joanne echter met 48% van de stemmen!
De drie meiden maakten elk 'n filmpje waarin ze hun gedicht voordragen. We publiceerden ze alle drie al eerder. Hieronder zie je het filmpje van Joanne, 'In het hoofd van haar broer'.
Begeleid door poeziepro'sJoanne mag zich nu twee jaar lang 'jonge dichter des vaderlands' noemen. En dat niet alleen: ze mag optreden op literaire festivals, wordt begeleid door de echte poeziepro's en mag gedichten publiceren op Scholieren.com (!). Ze schreef trouwens al eerder 'n gastgedichtje voor Scholieren.com: lees 'm hier.
"HONDERDTWINTIG EURO? Belt dat kind dagelijks naar de maan of zo?" denken veel ouders die onze telefoonrekeningen betalen.
En geef toe: zo'n abbo is duur. Zo'n (30 x 12 =) 360 euro per jaar ben je zo kwijt voor basic bellen, sms'en en een toestel.
Maar waarom is het eigenlijk zo duur? Omdat telecomproviders een aantal slimme trucs hebben om jouw rekening op te krikken:
De eerste truc heeft te maken met die tachtigduizendtriljoen sms'jes die je per maand naar je vriendin/vriend/moeder/tante/oma stuurt. Het zit namelijk zo: voor elk sms'je dat jij over hetzelfde netwerk stuurt (dus de ontvanger dezelfde provider heeft als jij) kost dat die provider eigenlijk bijna niets. Pas als je van het ene netwerk naar het andere netwerk sms't, kost dat jouw provider bijvoorbeeld 5 cent. Dat bedrag gaat dan naar de ontvangende provider.
Maar... als je oma jou een sms'je terugstuurt, dan betaalt háár provider 5 cent aan jouw provider. Die spelen dus eigenlijk quitte. Conclusie: jouw sms-contact met oma kost beide providers niets, maar ze vangen wel allebei 5 cent. En wie betaalt dat, juist: jij. En oma.
Als je sms'jes over internet zou versturen...Ja, dat klinkt raar inderdaad: sms'en over internet, maar het geeft een goed beeld van hoe belachelijk duur sms'en op je mobiel eigenlijk is. Een MB is een stukje informatie en of dat nou een stukje informatie via internet is of een stukje informatie via sms is, het blijven MB's. Toch raar dat providers je voor een sms-MB zo'n 2500x meer (!!) laten betalen dan voor een internet-MB...
Beetje duizelig? Bekijk dit filmpje:
Buiten je bundel gaan?Die 120 euro die je vader eens in de maand voor je neer moet tellen, ligt waarschijnlijk niet aan het abonnement zelf, dat ligt ergens tussen de 10 en 40 euro of zo. Hoe kan er dan toch 120 euro op de teller staan?
Dat komt omdat providers een handige truc gebruiken bij het samenstellen van abonnementen. Als het gemiddelde verbruik bijvoorbeeld 200 sms'jes, 150 belminuten en 400 MB internet is, dan verkoopt de provider abbo's die daar nét onder zitten: 150 sms'jes, 100 belminuten en 300 MB internet of zo.
Waarschijnlijk verbruik je onbewust dan elke maand nét meer dan wat er in je bundel zit, en daarmee zet je de geldkraan open. Voor elke minuut, sms of MB buiten je bundel betaal je gigantisch veel meer dan diezelfde eenheid binnen je bundel. Dan komt die 120 euro ineens snel in zicht...
Klein, maar niet minder vervelend...Daarnaast zijn er nog wat andere sneaky trucjes die jou zo'n boze pa opleveren:
- Het kost een provider echt geen 45 euro om jouw nieuwe abonnement klaar te maken. Meer dan de gegevens in de winkel invoeren zal het niet zijn, maar toch betaal je er flink voor.
- Vaak duren voicemailboodschappen eeuwen, omdat je eerst het hele telefoonnummer te horen krijgt. En elke seconde kost je geld...
- Voor gesprekken van een paar seconden als "Hee, ik sta nu bij club X, kom hierheen!" moet je een volle minuut betalen. Op de lange termijn tikt dat lekker aan...
Alternatief?Dat ik deze trucjes aan je uit kan leggen heb ik te danken aan Whatthebliep.nl, een site voor en door jongeren die jou proberen dit soort trucjes uit te leggen. Maar ja, van voorlichting wordt jouw telefoonrekening natuurlijk geen cent lager, dus is een deel van hen is vorige week een eigen telecomprovider gestart: *bliep. Zonder al bovenstaande, zweren ze plechtig.
Tot nu toe klinkt het in elk geval veelbelovend - en best goedkoop. Het coolste is misschien nog wel dat jongeren bij *bliep de baas zijn: gasten als Robert van Hoesel (18) bijvoorbeeld. Of 't wat wordt? Wij houden 't in de gaten...

Vorig weekend ging het toch echt gebeuren. De Apocalyps leek een strontvliegje in vergelijking met deze gebeurtenis. Ik mocht Pinkpop gaan beleven van binnenuit. As part of the crew.
Nee, niet backstage, maar as part of the telefoonoplaadcrew. Maar toch. Hemels werk, nietwaar?
Als ik me op zaterdagochtend meld, lijkt het me de best deal ever: een uurtje of zes per dag werken en de rest van de tijd genieten van de geniale muziek en goeie sfeer. En vooral: helemaal gratis!
Niets anders
Twee dagen later kan ik me daar niks meer van herinneren. Ik sta tussen grote kasten met nummertjes en ingangen. Ingangen die je normaal gesproken in auto's gebruikt om je peuk mee aan te steken. Ik doe al dagenlang niets anders dan telefoons aan een oplader koppelen en in zo'n gat stoppen. Als ik naar de lange rij van mensen en hun telefoons kijk, slaak ik een diepe zucht. Hoe ga ik al die apparaten in godsnaam allemaal in die kast krijgen?
Mijn collega's rennen heen en weer, terwijl ik alleen maar kan denken aan de pijn in mijn voeten. Ik wil niet meer heen en weer rennen. Ik wil weg. Het veld op, muziek luisteren.
CrewontbijtBovendien knort mijn maag als een motherfucker. Ik heb amper gegeten, ondanks het feit dat ons ontbijt gigantisch goed geregeld was, in tegenstelling tot het algemene Pinkpop-crewontbijt.
Want geloof me, Pinkpop is misschien hemels, maar het werknemersontbijt niet: dat beperkt zich tot een blikje oprotcola en een bruin broodje. Onze telefoonopladersontbijtruimte bestaat echter uit twee tostiapparaten, twee koffiezetapparaten, een waterkoker, twee koelkasten en een vrieskast. Genoeg om je mee te vermaken dus.
Linkin ParkMaar goed, ik heb dit baantje natuurlijk niet voor niks aangenomen: een vriendin/collega en ik willen heel graag The Cure en Paul Kalkbrenner zien. In ruil daarvoor moeten we tijdens Linkin Park werken - het lijkt me de minst leuke act in het rijtje, dus ik ben er content mee.
Als we tijdens Linkin Park tóch even vrij krijgen, word ik overspoeld door het ultieme festivalgevoel. Wow, wat is dít vet zeg, voornamelijk door het hoge meezinggehalte. Ik had nooit verwacht zoveel liedjes te kennen van Chester Bennington & co.
The CureEn dan eindelijk The Cure, de band waarvoor ik dit baantje heb aangenomen en die me even het idee geeft dat ik alleen op de wereld ben. Op het moment dat Robert Smith het podium op komt, word ik warm van binnen. De glimlach die hij na elk nummer heeft en het ultieme genieten bij Close to Me geeft me het idee dat de band nog net zo puur is als toen-'ie begon.
"Don't struggle like that, and I will only love you more." zing ik luidkeels mee, zo hard dat ik de dag erna geen stem meer heb. Even vergeet ik mijn vermoeide voeten - ik heb hoogstens pijnlijke knieën van het dansen. Wauw.
Helemaal niet hemels
Maar als ik na drie dagen doodop thuis mijn bed induik, realiseer ik me dat werken op Pinkpop toch niet zo hemels was. Dit baantje was behoorlijk kut, eigenlijk. Zo lang op je benen staan en heen en weer lopen is een ware hel. Ook al spaar je 160 euro voor een weekendkaart uit en raak je in extase door The Cure, dit is het niet waard.
Een festival is gewoon niet de plek om te werken, weet ik nu. Het put je zodanig uit dat 't de laatste dag gewoon niet meer te doen is en je minder van je optredens kunt genieten. Dit was wat mij betreft een mooie, maar vooral eenmalige ervaring. Een festival, dat is gewoon vakantie - en dat moet vooral zo blijven.

Ooit nagedacht hoe het zou zijn om te moeten betalen voor internet? Een nachtmerrie, nietwaar? Internet is gratis, want dat hoort zo. Een eerste levensbehoefte.
We staan er alleen nooit bij stil waarom internet eigenlijk gratis is. Het komt niet door gulle websitebouwers of het opwekken van stroom als je typt.
Het komt door een geheime liefde in ons leven: reclame.
Jij vindt van niet? Jawel. Na het lezen van dit verhaal wel.
Reclame = vervelendJa, reclame is kut. Iedereen die muziek downloadt (iedereen dus) kent het: de eindeloze reeks advertenties. Je ziet eerst chatboxjes met foto's van meisjes met inkijk en de opwindende openingszin: "Hey, you live in Zeist too!? Wanna come hang out?"
Bij het volgende album kom ik een vrouw tegen die schreeuwt dat ik haar uit moet kleden. Om haar heen zweeft nog meer advertentietroep. Ook reclame als "kun jij sneller opdrukken dan de computer?" en"dit is geen grap, je bent de 1.000.000ste bezoeker," kom je constant tegen, zodat je bijna niet meer ziet of je kwaliteitsmuziek in huis haalt, de eerste de beste top 40-artiest of dat je een iPad aan het winnen bent.
Reclame = privacyschendingNaast dat het vervelend is, weet het internet ook teveel van je. Wat iedereen op internet uitvreet moet-'ie zelf weten, maar er kijken constant programma's mee over je schouder. Heb je net een mooi appartement in Lissabon geboekt voor je examenreis, zie je overal reclame voor spotgoedkope, extreem luxe huisjes in Lissabon. Wat een toeval!
Ik was benieuwd hoe ver de arm van reclame reikt. Op Vertalen.nu typte ik 'zwembad' in – en jawel: een zwembadadvertentie. En internet vergeet nooit iets. Ik zie nog steeds zwembadadvertenties langskomen, omdat de cloud denkt dat ik een zwembad in mijn tuin wil.
Je geld of je viewsAl met al is reclame een zeikend medium dat té geïnteresseerd is in jou. Toch mogen we niet klagen. Kort gezegd: het zwembadenbedrijf betaalt geld aan websites, die websites tonen jou zwembadadvertenties, verdienen zo geld, kunnen hun boodschappen betalen en hoeven dus jouw geld niet, alleen je 'views'. Want hoe meer views, hoe meer geld natuurlijk. Door dit fantastische systeem kunnen memorabele websites als Scholieren.com bestaan.
Wil je dat wij blijven bestaan? Wil je gratis websites blijven bezoeken? Ga naar Zeist! Neem drie zwembaden in je tuin, win een iPad omdat je (serieus, dit is GEEN grap) de 1.000.000ste bezoeker bent, kleed niet-bestaande vrouwen uit, neem elke dag een ander huisje in Lissabon, druk je honderd keer op tegen de computer en regel alvast je uitvaart.
Alleen dan kan internet blijven voortbestaan. Dus OMARM RECLAME! (nee, dit is géén reclame voor reclame).

Heerlijk, zo'n koud -legaal!- biertje of wijntje na een zwaar eindexamen. Een regelrechte ramp, vindt het CDA: die wil de minimumleeftijd voor alcoholgebruik verhogen naar 18 jaar. Maar dát houdt ons toch niet uit de buurt van die koelkast?
Eerder deze week zijn er door de Eerste Kamer al een paar andere besluiten genomen. Supermarkten die nog steeds alcohol aan zestienminners verkopen, riskeren per 1 januari een vette straf. En als je als puber 'verboden alcohol' op straat of in de kroeg bij je hebt, ben je voortaan strafbaar. Lief bedoeld hoor, maar zo komt Nederland natuurlijk niet van alle puberale zuipschuiten af.
Te abstractWat ik mis, is voorlichting. Want waarom mag je als puber eigenlijk geen alcohol drinken? "Je hersencellen sterven er van af", is het enige wat ik hoor. Dat is hetzelfde als: "je moet je huiswerk maken, anders vind je later geen goede baan". Het is te abstract. Het is voor ons veel te onduidelijk, dus negeren we het maar.
Het zou juist de taak van de overheid moeten zijn om ons perfect voor te lichten. Op elke straathoek zou een poster moeten hangen met waarom alcohol zo slecht voor je is. Ondersteund door plaatjes en schokkende feiten: "Mensen die voor hun achttiende drinken, verdienen in hun latere leven gemiddeld 50% minder dan zij die in hun jeugd nooit hebben gedronken." Dat schrikt tenminste af.
Feestjes zullen veranderenAls het de overheid zou lukken om goede voorlichting te geven, zijn al die ingewikkelde regels nergens voor nodig. Dan lukt het mij om op een feestje niets te drinken, omdat ik me meteen besef wat ik er mee kapot maak. Goede, concrete voorlichting zorgt voor een gouden toekomst.
Feestjes zullen dan veranderen en bier is vervolgens niet cool meer. Met een flesje tomatensap in de hand zingen we "want drank is slecht ja-la-la-la" in koor mee met de nieuwste zomerhit.
Ik was er klaar voor. Ik had ervoor geblokt, en goed ook. Ik stond klaar voor de start van mijn examen TeHaTex, maar school besloot anders.
"Je naam staat niet op de lijst, dus je mag dit examen niet maken," hoor ik tien minuten van tevoren.
Dit méén je niet.
Mijn hart bonst ergens bij mijn stembanden, maar ik houd nog braaf even mijn glimlach vast. Mijn ogen verraden echter mijn pijn: dikke tranen rollen over mijn gezicht en vallen op mijn zwarte suède schoenen. Sommige tranen vallen niet, maar blijven haken in mijn mondhoeken.
Bij voorbaat gezaktIk mag het niet maken? Ik moet weer naar huis? Moet ik herkansen? Ben ik bij voorbaat al gezakt? Ik raak in paniek van alle scenario's die door mijn hoofd schieten. "Waarom zou dat niet mogen? Ik heb toch gewoon alle schoolexamens gemaakt en nu voor het examen geleerd?" De leraar negeert mijn smeekbedes en verwijst me naar de administratie. Lachend.
Maar daar blijkt de administratiemeneer me ook niet te kunnen helpen. Als je niet op De Lijst staat, ben je blijkbaar reddeloos verloren. Mijn hele persoonlijkheid en leven is gekrompen tot mijn elfletterige naam - eentje die niet op de lijst staat, bij hen niet bekend is en dus niet mee mag doen. Hij staart een beetje hulpeloos voor zich uit, ik kan het hem toch ook niet kwalijk nemen.
Erop los vloekenIk kan het niet laten en vloek erop los. Wel binnensmonds natuurlijk, want een dame houdt altijd keurig haar mond gesloten en toont een glimlach. Binnensmonds is waar het echt gebeurt. Ondertussen tikt de tijd door en is het al 8:58 uur. Ik doe nog een derde poging bij iemand anders om te bewijzen dat ik écht een leerling ben en écht het vak heb gevolgd, maar ook die mag niet baten.
Terwijl ik angstvallig mijn opkomende agressie probeer te temmen (want een dame...), word ik op mijn schouders getikt door een boomlange kerel die me herkent. Mijn held, realiseer ik me een seconde later. "Zij volgt dit vak wel. Zij mag gewoon dit examen doen." Deze meneer komt als een geschenk uit de hemel. "Dit is een meisje dat het vak versneld mocht doen. Waarschijnlijk staat ze daardoor niet op de lijst, maar schrijf haar naam er maar gewoon onder."
Ik zwééf terug naar de examenzaal, neem plaats en begin aan het examen. Puur genieten.
PotjandorieAchteraf dacht ik: ik had wél gewoon publiekelijk door het lint moeten gaan. Want wat als ik die reddende engel niet had gehad? Dit zijn niet zomaar toetsen, DIT ZIJN POTJANDORIE MIJN EINDEXAMENS! De toetsen die het einde van je middelbare schoolcarrière inluiden en je een stap dichterbij het volwassen leven brengen.
Mocht jou dit ooit overkomen: vloek niet binnensmonds zoals ik dat deed, maar gil en stampvoet zo hard mogelijk. Trek de administratiemeneer aan zijn snor, maak jezelf kenbaar en klaag de school desnoods aan. In tijden van liefde, oorlog en eindexamens is alles geoorloofd.
Een cadeautje voor alle vwo'ers, of je nou al in Chersonissos zit of nog blokt voor je Spaans: iedereen krijgt één puntje gratis voor z'n examen Engels!
De vraagOpgave 42 hoorde bij de algemene voorwaarden van een productaanschaf. De vraag luidde: "Op welke zinsnede uit de verkoopvoorwaarden moet de klant zich beroepen wanneer hij bezwaar wil aantekenen tegen de prijsverhoging? Noteer de eerste twee en de laatste twee woorden van deze zinsnede."
Oké, tot zover best helder toch?
Het antwoordMaar dan het correctievoorschrift. Die lijkt in eerste instantie niet eens zo heel raar: "although products ... was placed (/ subject to availability) (in 2.5)". Toch leverde dat veel klachten op bij het LAKS, vertelt examenklachtenbaas Alderik. "Die 'although' hoefde er namelijk niet per se bij. Veel scholieren begonnen hun citaat met het woord 'products', maar dat zou volgens het correctievoorschrift volledig foutgerekend moeten worden."
Je zou verwachten dat de examenmakers dan ook dát citaat goed zouden rekenen, maar nee: ze geven iedereen gewoon één gratis punt voor deze vraag, ongeacht je antwoord. Of je nou met 'although', 'products', iets anders of helemaal niets begint. "Misschien omdat de vraag sowieso al erg moeilijk was, bijvoorbeeld."
Havo EngelsVandaag werd er trouwens nog een kleine andere wijziging van het correctievoorschrift van havo Engels bekend. Bij vraag 4 wordt voortaan ook een ander antwoord goedgekeurd: op nummer 4 is naast 'Kelly' is ook 'Marsha (Dawson)' goed.
Achttienduizend vwo'ers kropen vandaag naar de finish van hun eindexamens: Frans. Morgen worden er alleen nog wat zeldzame talen getoetst (havo en vwo Fries en Turks en zo), maar de meeste scholieren hebben dus VAKANTIEEEE!
Al begon die niet bepaald relaxed voor onze examenbloggers...
"Frans is echt mijn moeilijkste vak," had Tjeerd van tevoren al aangekondigd. En dat bleek wel. "Het was echt hel. Een dramatoets, dat vond iedereen. Ik weet niet of ik het zelf ga nakijken. Alleen in de hoop dat het meevalt, misschien. Ach, ik heb in elk geval genoeg andere punten ter compensatie. Hoop ik."
Fransheid kwijtOok bij Merel en Jorinde ging 't merde en très grave en zo. Merel: "Het ging best slecht voor mijn doen, het was ontzettend lang en best moeilijk..." Jorinde: "Het begin ging heel goed, maar op de helft raakte ik mijn fransheid kwijt, mede doordat de personen voor en achter me verkouden waren. Als ik meer tijd had gehad was het vast wel wat beter gegaan, maar helaas. Ik dacht dat ik wel wat vrolijker zou zijn na mijn laatste examen. Gelukkig zal de alcohol het leed verzachten."
De enige blogger die wél een positieve reden heeft om een fles wijn open te trekken, is Annemieke. "Het ging eigenlijk wel redelijk. Vannacht kon ik bijna niet slapen van de zenuwen, maar uiteindelijk was de toets best relaxed en was ik op tijd klaar. Onze klas was dit keer de enige in de examenzaal en ik kon me een stuk beter concentreren dan tijdens oefentoetsen, omdat er geen ramen waren om naar buiten te staren. Afhankelijk van de normering heb ik tussen de 5.9 en 7.9 gehaald."
Voor altijd vanafEn nu al onze bloggers: vakantie! Drie maanden lang, als het goed is. Merel is superblij, maar Annemieke (vorig jaar gezakt) is wat terughoudender. "Het voelt heerlijk, maar niet zoals vorig jaar. Toen dacht ik: 'nu ben ik hier voor altijd vanaf,' maar nu moet ik dat nog maar even zien."
Laten we gewoon kappen met die examens. En nee, daar bedoel ik niet deze een-na-laatste examendag mee. Laten we het centraal eindexamen volledig afschaffen.
Dat is namelijk elk jaar het doodvonnis van duizenden scholieren.
Een bacteriebom van rondvliegend speeksel. Een invasie van stresseczeem op zweetlichamen. En als je na drie weken ploeteren voor de laatste keer je pen hebt neergelegd, wordt het lijden alleen maar erger. Geleerde hoofdstukken worden verdrongen door verslavingen, groepsreizen naar Cherso of eindeloos gepieker.
Elk jaar opnieuwKranten berichten medelijdend over zielige scholieren die in deze hitte studeren en het grote aantal kalmeringsmiddelen dat wordt verkocht. Ze zullen over een paar weken een klein kader vullen met het percentage gezakten en geslaagden en dan begint volgend jaar alles weer opnieuw. Met steeds een groter aantal gezakten, met steeds belachelijkere eisen, met steeds weer dat rotexamen.
Is het niet dieptriest dat het al jaren zo gaat? Dat als je zegt dat je examens hebt, iedereen meelevend knikt en sterkte roept, terwijl ze terugdenken aan hun eigen zwoegen? Waarom bestaat het eigenlijk nog? Is er IETS positiefs te bedenken aan het hele eindexamen? Probeer eens een leuk woord te associëren met het examen. De ijsjes na afloop tellen niet. Behalve een diploma is er niks moois aan. En een diploma zouden we ook op heeeel andere manieren kunnen krijgen.
Bij 20 euro boodschappenGeen omkoperij, vervalsingen of een diploma bij 20 euro boodschappen. Ik wil een systeem met studiepunten. Zo gaat dat op universiteiten en hbo's ook. Waarom op de middelbare school dan niet? Op die manier worden scholieren alle jaren dat ze leerplichtig zijn, gestimuleerd om hard te werken. Aan het eind moeten ze toch aan die studiepunten zijn gekomen.
Het hangt niet meer af van één moment, maar van heel veel factoren. Je huiswerk maken kan punten opleveren, de toetsen die je moet halen, maar dus ook kunt herkansen, werkstukken en cultuuruitjes ook. Een perfect systeem, al zeg ik het zelf. Uiteindelijk gaat het er toch om dat je dingen wéét, je ontwikkelt en jezelf leert motiveren om dingen te doen. Niet dat je altijd net geluk hebt gehad met net aan overgaan of net aan slagen.
Traditioneel martelmiddelHet examen is eigenlijk een achterhaald en traditioneel martelmiddel dat ons limiteert om te kunnen doen waar we goed in zijn. Vooral met die nieuwe regelingen worden we gestraft wanneer we slecht zijn in wiskunde of Engels. Compenseren gaat haast niet meer, presteren moet en zul je. Het is beter voor jou, voor mij, voor de hele maatschappij als we het examen afschaffen.

Best een rustig examendagje vandaag. De meeste vmbo'ers hadden al vrij, de havisten hadden maar één vak.
Alleen de vwo'ers hadden er twee: muziek en -autsj- het alom gevreesde economie...
Vwo: Muziek en economieZelfs blogger Tjeerd, toch een beetje de nerd van onze redactie, had het zwaar van tevoren. "Normaal gesproken is economie mijn beste vak, maar nu heb ik door gebrekkige voorbereiding toch zweethandjes." Ook Merel is niet echt positief, laat ze vlak van tevoren weten. "Ik heb zojuist een 6.0 voor een proefexamen economie gehaald. Het leven is mooi. Nouja, tot half 2 vanmiddag dan."
Maar hoe ging het echt? Tjeerd is best tevreden. "Het was echt pittig, al bleek dat ik alles wat gevraagd werd, wel voorbereid heb. En ik zal vast en zeker wel een voldoende hebben, hoor."
Merel is minder blij: "Het ging best wel kut. Heel anders dan normaal: bij oefenexamens heb je 70% rekenvragen en 30% redeneervragen, nu is het andersom. En met berekenvragen kun je altijd zelfs wat punten sprokkelen als je eindantwoord fout is, maar met redeneren ben ik bang dat ik een heleboel 'verplichte' termen niet in mijn antwoord genoemd heb. Ik hoop op een 5.4 zodat ik een voldoende sta, maar ik denk niet dat ik dat heb gehaald."
Slechts 1106 Nederlandse vwo-leerlingen hadden vandaag examen Muziek. Weinig meningen op Twitter dus. @Maartenhopman94 was in elk geval erg blij met de onderwerpen: "Wat een geluk dat Chasing Cars in het muziekexamen zat!
Havo: NatuurkundeOver havo Natuurkunde zijn de meningen verdeeld, zo blijkt op Twitter. @Jetwedda schrijft: "Natuurkunde helemaal verkloot, maarja het is vakantie! Yeaaaah". @Kreftson zegt juist "Heuuhjj natuurkunde goed gemaakt" en ook @TommesG is blij: "Natuurkunde tussen 6,7 en 8,7 #nice". Gefeliciteerd!
Vmbo: Fries, Spaans, Turks, ArabischEn dan die eenzame taalexamens op het vmbo, waarvan geen hond weet dat ze bestaan. 30 vmbo'ers deden vandaag eindexamen Fries, 25 deden er Arabisch, 63 deden Turks en 340 maakten Spaans. Ter vergelijking: in totaal zijn er zo'n 128.000 eindexamenkandidaten vmbo in Nederland...
Wij hebben wat rondgevraagd op Twitter en krijgen in elk geval wat positieve reacties: @_sselvii's examen Turks ging goed (met een
erachter) en @aukio schrijft: "Klaar #easy #vakantieee". Geniet ervan!
De vmbo'ers hebben nu écht vakantie, de havisten en vwo'ers moeten nog tot en met vrijdag door. Havo heeft morgen een dagje vrij, vwo heeft morgen Frans. Vrijdag volgen tot slot nog Fries, Russisch, Spaans, Turks en Arabisch voor beide niveaus. Succes!
Meer examennieuws vandaag: extra punten voor havo en vwo, een correctievoorschrift vmbo dat toch wel klopte en een gerucht over een landelijke herkansing dat dikke onzin bleek...