![]()
![]()
Een obsessie hebben voor iets of iemand is al zo oud als de weg naar Rome. Wat doe je daarmee? De Grieken aanbaden goden met offers en mijn moeder hing posters van filmsterren op in haar kamer.
En onze generatie? Die uit z'n obsessie via internet. En in het bijzonder via plaatjesblog Tumblr.
Soms is het niet eens adoratie, maar gewoon diepe interesse in iets of iemands leven.
Looking at cucumbersEen mooi voorbeeld is het inmiddels overbekende Tumblr-blog genaamd kim jong-il looking at things. Daar zijn al honderden foto's gepost van de Noord-Koreaanse dictator Kim Jong-Il die naar dingen staart.
Vooral de enorm dictatoriale sfeer die van de plaatjes spat, maakt dit blog een groot succes. Net als de enorm droge titels: 'kim-jong-il looking at cucumbers', ' - looking at a fish' of '- looking at a girl'.
Lol Dutch peopleMaar er is meer. Zo is er ook een blog in opkomst die alleen maar probeert de stereotype Nederlander vast te leggen, genaamd loldutchpeople.
Op deze blog staan alleen maar foto's van Nederlanders met stevig overgewicht, oorbelletjes en/of stekeltjeshaar. En natuurlijk straalbezopen Dutchies.
De wereld moet het wetenHoewel ik deze mensen nou niet dagelijks tegenkom, vindt de eigenaresse van deze blog blijkbaar dat de hele wereld getuige moet zijn van de -volgens haar- stereotype Nederlander. Inmiddels heeft het blog een redelijk aantal volgers en idem fanbase.
Hoewel mijn moeder stug blijft volhouden dat je niet online een obsessie kunt hebben "want posters bewijzen alles," zijn er nog honderden andere voorbeelden van de blogs die ik hierboven noem. Zijn obsessie-Tumblrpagina's een hype of een blijvertje? We zullen het snel merken.
![]()
Met collegaredacteur Meltem als cameravrouw bevond ik mij vorige week in één ruimte met alle jonge, hippe en knappe schrijvers van Nederland. Op de eerste Jonge Schrijversavond sprak ik Anna Drijver (hip, jong, heel knap) en James Worthy (hip, jong, iets minder knap).
Ik kwam erachter dat James Worthy z'n boeken helemaal niet barstensvol seks zitten en dat het nog best moeilijk is om een videoreportage te maken. Met welgemeende excuses voor de slechte (maar leuke!) beelden. FILMPJE!
Experimentje! Hoge cijfers? Krijg je meer vrij. Lage cijfers? Krijg je meer les. 4-havo'ers van het Reggensteyn in Nijverdal kunnen na de herfstvakantie door hoge cijfers te halen vrije uren verdienen. Goeie shit, of niet?
We hebben de nieuwsberichten er eens op nageslagen. De school (vlakbij Almelo) wil volgens de TC Tubantia de 'zesjescultuur' doorbreken en scholieren een goede reden geven om hoge cijfers te halen.
Ze hebben speciaal voor 4-havo'ers gekozen, omdat scholieren uit dat leerjaar berucht zijn om hun spijbelgedrag. Het is niet zo dat je als je straks alleen maar tienen haalt, je dan thuis mag blijven. Die verplichte duizend lesuren die je moet krijgen, hou je echt wel.
Er is een maximum aantal 'snipperuren' en die worden bijgehouden met de 'snipperkaart'. Bovendien: scholieren die slecht scoren, moeten langer op school blijven (meldt RTL Nieuws).
Wat denk jij? Ga jij harder werken als je dan meer vrije tijd krijgt?

Het meest populaire boek onder scholieren, al 100 jaar lang. Van Het Gouden Ei van Tim Krabbé staan op Scholieren.com welgeteld 155 boekverslagen online. En na 2 verfilmingen is er nu: de vertheatering. Ik bezocht de stadsschouwburg in Haarlem om te zien of de theatervoorstelling net zo geweldig is als het boek.
''Het toneel en het boek zijn twee totaal verschillende dingen; alleen al door de structuur,'' vertelt Leon van der Sanden, scriptschrijver en regisseur van het stuk. ''Ik heb eerst het verhaal gelezen en er alle goede dialogen, personages en mooie zinnen uitgehaald. Daarna heb ik het boek totaal losgelaten.''
En dat is te merken. Meteen in het begin wordt al duidelijk dat de structuur van het stuk totaal niet overeenkomt met dat van het boek, al draait het natuurlijk nog steeds om de verdwijning - bij een benzinestation in Frankrijk - van de vriendin van Rex.
''Ik heb ervoor gekozen om te beginnen met een confrontatie tussen Rex en Raymond,'' legt Leon uit. ''In het boek duurt het veel langer voordat die twee elkaar tegen komen.'' Dat is een goede keuze, want zo zit je er meteen middenin.
Herhaling
Het verhaal wordt verteld aan de hand van flashbacks. Raymond (gespeeld door Peter Tuinman) vertelt kort en droog, terwijl Rex (Victor Löw) heel uitgebreid over de verdwijning en zijn liefde voor Saskia vertelt. Soms iets te uitgebreid naar mijn smaak. De monologen worden ondersteund door beelden van een zingende, spontane en vrolijke Saskia.
Vooral de laatste paar minuten voor haar verdwijning weet Rex zich maar al te goed te herinneren. Hij herhaalt dat zo vaak in het stuk, dat je de tekst na een tijdje zelfs kan opdreunen. Een beetje saai.
Ook al vliegen de scenes van benzinepomp naar Amsterdam en weer naar Frankrijk, toch staat er weinig materiaal op het podium. De dingen die er staan, hebben verschillende functies. Dat is knap gedaan. Op het ene moment zit je nog bij Raymond in de huiskamer, vervolgens sta je ineens op een tennisbaan.
WanhoopDe twee acteurs Peter Tuinman en Victor Löw spelen hun rol erg geloofwaardig. En dat terwijl ze zich allebei op een andere manier voorbereid hebben. ''Victor heeft het boek niet gelezen en heeft zich totaal gefocust op het hem voorgeschotelde script,'' vertelt Leon.
''Peter heeft het boek wel gelezen.'' Dat Victor het boek niet heeft gelezen, valt echt niet te zien. Hij schreeuwt de naam van zijn geliefde Saskia zo wanhopig door de zaal, dat bijna heel Haarlem het wel heeft moeten horen.
Lieneke
Een groot verschil tussen het boek en het theaterstuk is de rol van liefje Lieneke. Tim Krabbé schrijft niet zoveel over haar, zodat ze een beetje onbetekenend overkomt. In het theaterstuk heeft zij een veel grotere betekenis. ''Ze krijgt meer tekst en dat maakt haar reëler,'' legt Leon uit. ''Hierdoor voel je de liefde tussen haar en Rex meer. Zo is het einde van het stuk veel tragischer.''
Tragisch is het zeker. Nog steeds begrijpt niemand echt waarom Rex zo graag 'verenigd' wil worden met zijn oude liefje Saskia, terwijl hij zijn nieuwe vriendin net ten huwelijk heeft gevraagd. Daarom blijf je op het einde met een lullig gevoel zitten.
Lang en sterkTerwijl het boek 97 pagina's is, is het toneelstuk avondvullend. De vele herhalingen maken het soms wat saai, maar eindoordeel is toch: een sterk, krachtig en grappig stuk. Het geeft een goede, beeldende samenvatting van het boek. Dus als je dat boek nou per sé niet wil lezen, kan je nu ook lekker naar het theater.
Check hier de speellijst.
Foto's: Leo van Velzen en Raymond van der Bas
![]()
De laatste tijd zijn er veel te veel jongeren die de zin "What's happening?" op Twitter iets te serieus nemen. Ze posten over hun katten en goudvissen, of over hun drugsgebruik.
Over hun drúgsgebruik? What the fuck? Ik zal je geen preek geven over drugs, maar waarom zou je er in godsnaam over twitteren? Of Facebooken, of www'en? Of inchecken in de coffeeshop?
Internet is voor eeuwig
Twitter is internet, internet is publiek. Voor iedereen zichtbaar. Zelfs als jouw account op 'protected' staat, kunnen RT's (retweets) van jouw (drugs-)tweets wel op de Twitter van een ander komen - die wél op publiek staat. Zoals deze chick hieronder: die wilde vast niet dat haar verhaal twee keer geretweet werd.
Soms Google ik mijn naam en vind zie ik nog steeds tweets van mijn oude Twitter-account staan, die ik al lang en breed heb verwijderd. En als je tweets eenmaal te lezen zijn voor iedereen blijven ze voor altijd op internet staan.
VOOR IEDEREEN. En VOOR ALTIJD. Nú vind je je trips wel cool, maar over 'n tijdje ben je waarschijnlijk over die fase heen. Dan schaam je de wangen van je hoofd. En hee, je pa en ma googelen ook. En je crush.
Twitteren over drugs = Koos WerkloosBovendien: werkgevers googelen ook. Zoals mijn huidige (niet-Scholieren.com-)baas: zij vertelde ze dat ze me inderdaad heeft gegoogeld na mijn bijbaan-sollicitatiegesprek. Op een raar soort blog na, bleek ik vooral 'nette' sporen op het wereldwijde web achter te hebben gelaten.
Netjes? Wat is dan netjes? Ze vertelde: "Je scheldt op Twitter en Facebook niet met ziektes en zet ook geen stapfoto's op je Twitter. Of tenminste niet zulke erge."
Op heftige stapfoto's zit ze dus niet te wachten. En drugstweets dan? "Ik denk dat het heel erg dom zou wezen als je dat online zet. Niemand neemt je dan nog meer aan, of een bedrijf moet natuurlijk wel heel wanhopig zijn."
Nee, je bent niet cool!En bovendien: je bent echt niet cool als je twittert over hoe geweldig het wel niet is om LSD of MDMA te gebruiken tijdens je wekelijkse dubstep party. Je twittervrienden nemen je minder serieus en/of maken zelfs grappen over jou en je drugsgebruik.
Een paar mede-blowers zullen 't misschien wel cool vinden, maar what about die andere driehonderd followers? Het maakt je niet populairder, maar juist minder hip: de meeste mensen gaan niet graag om met drugsgebruikers/junkies. En door jezelf zo in de kijker te spelen bij de hele wereld, zullen 'n hele hoop gasten zich juist van je afwenden.
En bovendien: HOE KAN JE IN GODSNAAM TROTS ZIJN OP JE DRUGSGEBRUIK?
![]()
De crisis slaat toe in de wereld van de puber. Groepsdruk om te consumeren. Een rode bankrekening. En te veel verleidelijkheden om je euro's aan uit te geven.
Hoe kom je aan MEER GELD? Juist, dat troggel je af bij je ouders.
De gouden tipsGeld: daar kan je niet genoeg van krijgen. Je wilt geen ruzie met je beste vrienden, gesodemieter met de bank of overvaller worden. Dat hoeft ook niet: want je ouders hebben heel veel geld, veel meer dan jij weet.
Maar let op! Geld aftroggelen bij je ouders is een ware kunstvorm, dat leer je niet zomaar. Daar heb je Scholieren.com voor nodig.
Ik noem het operatie lief-zijn-voor-je-ouders-en-andere-manieren-om-geld-te-krijgen. Pardon, dat kan beter. Ik noem het:
Tip 1
Chanteer de nieuwe vriendin van je vader. Dreig met het onthullen van haar wilde verleden, of met dodelijk stilzwijgen. Iets wat ze niet leuk vindt, in elk geval. Als je niks weet, kan je het ook verzinnen.
Let op: Ga hierin niet te ver want anders jaag je haar misschien weg en heb je alsnog geen geld. Als je al een onhandelbaar kutkind bent, is het ook nog mogelijk goed gedrag te beloven voor 5 euro per uur. Your choice!
Tip 2Verkoop de sieraden van je moeder. Trouwringen zijn ook wat waard. Maar je kunt beter de allermooiste juweeltjes nemen. Die zo mooi zijn dat je mama ze niet draagt. Grootste kans dat die het meeste geld opbrengen en ze niet eens doorheeft dat ze verdwenen zijn.
Je kunt ook zeggen dat er een vloek op rustte en dat je gedwongen bent door de stemmen in je hoofd om ze weg te gooien.
Tip 3Ga huilen. Niets is frustrerender voor ouders dan een ongelukkig kind. "Boehoooee, ik ben blut, ik kan niet mee naar dit feestje, ik kan niet eens een fatsoenlijk cadeau geven. Ze noemen me Wibra-junk, boehoehoe."
Tip 4Deel geslaagde tactieken en succeservaringen met je vrienden. Liefst het reactieformulier hieronder. Bedankt.
Ten slotteAls je een doelstelling hebt ('meer geld!') moet je natuurlijk ook je succes af kunnen meten. Bij onze samenwerkingspartner van het Nibud kan je zien wat leeftijdsgenoten aan zakgeld (jongens van 15: 22 euro per maand), kleedgeld (meisjes van 16: maar 50 euro per maand..!) en belgeld krijgen.
Als je daar straks ruimschoots boven zit, weet je dat je goed bezig bent.
Meer money-issues? Brandende geldvragen? Post 'm op het Scholieren.com-forum, waar ook Nibud-expert de boel in de gaten houdt. Kun je je ouders tijdens de onderhandelingen zelfs vertellen dat je met een Echte Deskundige hebt gesproken.
![]()
Docenten die iets weten over het liefdesleven van hun leerlingen, zijn als 5 gedeeld door 0: ERROR.
Leraren en liefde vallen namelijk op geen enkele manier met elkaar te combineren. Vertel je docent never nooit over je eigen romances, want zulke zaken moet je strikt gescheiden houden.
Het gebeurt zo vaak bij mij op school: klasgenoot, Tim*, die lebberend en knuffelend met z'n vriendin over de gang loopt, wordt vol walging aangekeken door onze docent. Waar deze afgunst vandaan komt? Geen idee, maar ook de andere docenten zijn er niet blij mee. Als Tims telefoon afgaat in de klas, merkt een andere leraar namelijk meteen op: "Is dat je vriendinnetje weer?".
En die docenten moeten ook meteen ALLES weten. Als een klasgenoot tijdens een excursie uitgebreid vertelt over de knipperlichtrelatie van vriendje X en vriendinnetje Y, mengt onze leraar zich meteen in het gesprek: "Is het alweer uit, dan?" Niet echt iets waarvan je wilt dat die lui op de hoogte zijn, maar ze blijken het dus superinteressant te vinden.
Terug naar Tim. Alsof de walging nog niet erg genoeg is, beschuldigen leraren hem ervan teveel aandacht te geven aan zijn chickie. Z'n cijfers dalen momenteel in een lineaire lijn richting nulpunt, en het docententeam denkt de oorzaak te hebben gevonden: zijn vriendinnetje. Als leraren iets persoonlijks van je weten, leggen ze blijkbaar heel snel de link met school. En dan ben je ineens obsessed door je liefje.
Je hoeft op school ook maar een beetje PDA (Public Display of Affection, google dat woord maar niet) te showen, of je bent voor leraren meteen het mikpunt van hun grappen. Of een beetje humoristische of juist serieus bedoelde seksuele voorlichting.
En wat al dat lichamelijke contact betreft, begrijp ik het wel een beetje. Ik heb niks tegen stelletjes op school, maar als er elke pauze een hele liefdesbedrijving plaatsvindt naast mijn kluisje, voel ik me toch een beetje ongemakkelijk. Zelfs in de file op de trappen kunnen sommige koppels maar niet van elkaar afblijven, om nog maar niet te spreken over de wilde geruchten die door de school circuleren.
Ik zeg: bewaar de intimiteit en je romanceroddels voor naschoolse uren en andere plekken op deze wereld. Je wilt immers niet dat er over je geroddeld wordt op school. En al helemaal niet in de lerarenkamer of tijdens de rapportvergaderingen...
*Tim heet in 't echt anders.
![]()
Op iedere school gebeurt het wel eens: 'homemade' naaktfoto's van een meisje die van mailbox naar mailbox gaan. Resultaat: een paar opgewonden jochies en de jeugd van een meisje verziekt.
Nu blijkt dat er op een gemiddelde school van 1000 leerlingen gerust een leerling of 30 wel eens seksueel getinte foto's op het internet heeft geplaatst. Om precies te zijn gaat het om 3% van de minderjarige Nederlandse jongeren. 4% van jullie filmt wel eens seksuele handelingen met een webcam.
Dat je 'liefje' die beelden stiekem kan delen met al zijn klasgenoten, kan knap lullige situaties opleveren. Maar het kan nog erger: sommige scholieren zien hun 'film- en fotoshoots' terug op pornosites. Omdat het om minderjarigen gaat, speel je dan dus in feite de hoofdrol in een kinderpornofilm..
We lazen hierover van de week een artikel in het NRC Handelsblad en zij baseren hun artikel op het onderzoek Jeugd & Cybersafety van NHL Hogeschool in Leeuwarden. Het Meldpunt kinderporno kreeg afgelopen jaar ruim 300 (!) meldingen binnen van jongeren die zich vreselijk zorgen maakten over -bijvoorbeeld- dat ene filmpje dat in de verkeerde handen terecht is gekomen.
Eerder schreef Justine dat je door die foto's rond te sturen je in feite het leven van een meisje kapot maakt. Met één van de meisjes die het zelf overkwam sprak Naomi later anoniem.
Het blijkt dat van alle ondeugende scholieren die een camera erbij pakken, zo'n 6% het ook nog eens ergens online plaatst. Je denkt vast: dat vindt niemand. Totdat één of andere vreemdeling er mee aan de haal gaat, de beelden bewerkt en op een pornosite gooit. En hoewel iedere scholier zo beroemd zou willen worden als Justin Bieber, is dit waarschijnlijk niet de manier waarop.
Hoog tijd dus om eens het Meldpunt Kinderporno te bellen om te vragen hoe het precies zit.
HelpwantedDat meldpunt heeft zelfs een speciale jongerenmeldpagina: Helpwanted. Daar kwamen vorig jaar die ruim 300 meldingen binnen. Het ging dan om tieners wiens beelden al verspreid waren geraakt, of ermee bedreigd of gechanteerd werden.
Woordvoerder Rachel vragen we: hoeveel van die 327 meldingen zijn van jongeren die hun privéfoto's tegenkwamen in internetporno? "Het grootste deel van onze meldingen gaat inderdaad over misbruik van de webcam en portretrecht, maar soms ook over bijvoorbeeld chatsessies met een 'tiener' die later helemaal geen tiener blijkt. Exacte cijfers hebben we dus niet."
Ze vervolgt: "Sowieso weten we niet hoe groot dit probleem precies is in Nederland, omdat er misschien wel veel meer jongeren hiermee te maken hebben maar geen melding bij ons doen."
Profielfoto'sWant het kan natuurlijk ook dat een foto een eigen leven gaat leiden, zelfs als je geen heftige naaktfoto's verpreidt, maar alleen een brave bikini- of zwembroekfoto op je Facebook profiel gooit. Rachel: "Er duiken steeds vaker foto's van profielsites en webcambeelden op op professionele pornosites, zonder dat jongeren weten dat hun beelden hiervoor worden gebruikt."
Dus ook die 'nette' binikifoto is vindbaar voor vieze kerels die met hun broek op hun enkels achter de compu... nou ja, je snapt 't wel.
"Het is toch vrij gênant dat ik geschminkt in een raar pakje door het bos loop." LARP'ers worden op het schoolplein (en in films) nogal eens belachelijk gemaakt. Terwijl de meeste jongeren er geen moer vanaf weten.
Ik ga 'ns checken hoe het nou precies zit met die verklede gastjes die elkaar in het weekend graag met zwaarden te lijf gaan.
Als ik het spelterrein in het Ommense bos op loop, stuit ik op een soort The Sims-situatie met rondkuierende middeleeuwse tienerpoppetjes. Ik passeer een ridder, een soort Voldemort en iemand die veel wegheeft van een wandelende boomstronk. In de verte hoor ik Lord of the Rings-muziek en vanuit de struiken klinkt een verhitte discussie.
Wat is nou precies het spel LARP (Life Action RolePlaying)? Marlous van organisator Expiatio legt uit: "De honderd jongeren hier verzinnen een eigen personage en wat ze die willen laten bereiken. Een weekend lang proberen ze dat te realiseren door met andere deelnemers samen te werken, slechte figuren uit te schakelen en zelf krachtiger te worden."
Ik snap er geen reet van. Voorbeeldje? Deelnemer Jelle (18) stapt van z'n troon en licht toe: "Ik speel dit weekend een superbelangrijke dienaar van God. Om de ondergang van de wereld te voorkomen, moet ik zoveel mogelijk mensen overtuigen ook volgeling van mijn God te worden," vertelt hij trots.
Arrogant doenMaar zo belangrijk is dat hele doel niet, legt hij uit. "Het gaat er vooral om dat je helemaal opgaat in een bepaalde rol en daar lol in hebt."
"Mijn personage is superarrogant, dus mag ik me de hele tijd ook zo gedragen. Ik scheld mensen uit of weiger met ze te praten, dat soort dingen. Dat is zo leuk aan LARP: dat dat gewoon mag."
Op mensen spugen"Hoewel...er zijn natuurlijk grenzen. Je gaat niet op mensen spugen, bijvoorbeeld." Even is hij stil, maar dan nuanceert hij: "Niet als je weet dat iemand dat niet leuk vindt, in elk geval."
Als ik wegloop, stapt er een verlegen jochie op 'm af. Een soort Harry Potter, maar dan zonder tovercape. Jelle trekt z'n schouders recht, z'n borst vooruit en begint op denigrerende toon tegen hem te praten.
Arm verloren
Deelnemer Okke (17) heeft dit weekend een ander doel: zijn linkerarm terugkrijgen. "Die ben ik kwijtgeraakt tijdens een godsdienstritueel."
Een zwarte handschoen toont aan dat hij een arm mist, totdat hij in het spel een chirurg ontmoet die 'm kan fixen. Of de spelleiding hem beloont met een nieuwe arm.
In het echt heeft Okke trouwens hele andere lichamelijke klachten. "Dit harnas heb ik zelf gemaakt, op school in het technieklokaal. Het is heel zwaar. Ik zal er nog een week lang schouderpijn van hebben."
Zachtjes vechtenIn een houten arena zijn twee jongens aan het vechten. Met (verboden?!) schuimrubberen zwaarden raken ze elkaar zachtjes, of juist net niet. Als de kleinste met veel bombarie op de grond zakt, roept een soort scheidsrechter de ander als winnaar uit.
En dat doet-'ie met een grote, dramatische toespraak voor de verliezer. "Een vlam ontstaat uit een vonkje. Het wordt FELLER, HELDERDER, in de toekomst zul je een BAKEN in de strijd worden. Iedereen zal denken: wat kan deze man goed vechten! Maar daar moet je nog in groeien. Dit was een goede oefening."
Al dat theater blijkt belangrijker te zijn dan het geweld zelf. Deelneemster Marlène (15, wilde niet op de foto vanwege de eerste zin in dit artikel, die van haar was) vertelt: "Er wordt helemaal niet zoveel gevochten. Ik heb de afgelopen twee evenementen geen mens aangeraakt! Het gaat veel meer om schreeuwen, indruk maken en boos kijken."
Dat vindt ze zo cool aan LARP, legt ze uit. "Al die grote woorden, rituelen, episch doen. LARP is helemaal niet zoveel 'spel', veel meer geïmproviseerd theater. Het draait niet eens om winnen, want er is uiteindelijk niet eens een echte winnaar. Dat kun je alleen worden als je zelf vindt dat je je doelen hebt bereikt."
Als buitenstaander is het een opgave om mee te gaan in de belevingswereld van de LARP'er en verleidelijk om het vanaf een afstandje af te zeiken. Een wereld die vergaat of een arm terugwinnen; is dat niet een beetje nep allemaal?
Jelle is onthutst dat ik dat vraag: "Ja, natuurlijk is het nep, natuurlijk doen we alsof! Heel veel mensen snappen dat ook niet, maar dat is juist de hele truc aan LARP: je kunnen verplaatsen in een ander."