Studeren. Ik ben er nu officieel een tijdje mee bezig en zit hier met gemengde gevoelens. Het studeren zelf valt zwaar. Na drie maanden niets doen is het lastig om je concentratie vast te houden. Daarbij komt dat ik als echte Bèta een Alpha-studie doe en het dus allemaal nogal gelul vindt wat mijn professor me vertelt. Ook thuiswerken is kut, want dat moet nu ook echt. Op school was ik er nooit zo van, maar hier heb ik geen keus.
Daan stort zich voor Scholieren.com in het Groningse studentenleven. Via z'n columns hoopt 'ie jou te behoeden voor de fouten die hij nu begaat.
Er is echter ook een geweldige kant aan het studeren, namelijk het studentenleven! Aangezien ik in een stad kwam, 300 km van waar ik woon, waar ik niemand kende, ging ik bij een studentenvereniging.
(Ik noem expres geen namen en dat soort dingen omdat dit in principe niet mag en de media ten allen tijde moet worden vermeden.)
Vandaag ga ik jullie iets vertellen over het begin van je studentenleven. Na de introductieweek van de stad (UIT-week, KEI-week, El Cid, etc.) ben je hopelijk ingeschreven bij een vereniging. Uiteraard zijn er vele verschillende verenigingen met hun eigen karakter en type mensen die er lid worden. Aan jou de taak te kijken wat je leuk lijkt. Je hebt het corps (zeg: koor) dat vaak een klein beetje bekakt is, je hebt alternatieve verenigingen, christelijke verenigingen en alles wat er tussenin zit.
Bij bijna elke vereniging zit er een Introductietijd (IT). Op sommige verenigingen een eitje, op sommige heel zwaar. Ik had die laatste. Twee weken afzien en kapot gaan. Hoort er allemaal bij zeiden mensen van te voren tegen me. Helemaal mee eens! Je leert ondanks alles de vereniging, z'n mensen, de tradities en het belangrijkste, je jaargenoten goed kennen. Ideaal, aangezien je toch een groot deel van je studententijd met deze mensen door gaat brengen.
Maar goed, twee weken afzien, en dan? Dan begint het! Ongelofelijk veel bier drinken, veel rare themafeestjes, veel vrienden, veel gezelligheid, veel vrouwen, veel onvergetelijke momenten. Zelf ben ik dus ook pas net lid en heb nu al ervaringen opgedaan die ik nooit ga vergeten.
Het is voor mij op dit moment ook hartstikke druk. Ik moet eind oktober een jaarclub gaan vormen, vrienden die ik voor de rest van mijn leven bij me ga hebben. Dat doe je niet door elkaar maar één keer in de week te zien natuurlijk. Het komt er dus op neer dat vanaf 1 september ik elke week 4 avonden ga stappen. Ja, dat is wat veel, dat weet ik en mijn lichaam protesteerde vaak ook hevig, maar ik houd wel van een feestje.
Gelukkig zit ik op het moment al een halve week thuis omdat ik een zwaar deeltentamen heb volgende week, dus dat is wel weer chill. Let wel op, het is niet verplicht dat je zo vaak gaat stappen, zeker niet. Ik heb ook meerdere malen gezegd dat ik niet kwam, maar je leert op dit soort avonden veel mensen uit je jaar kennen en daardoor is het uiteindelijk makkelijker om echt met een leuke groep mensen te eindigen.
Hoe combineer je dat nou met je studie? In heel Nederland geldt nu het Bindend Studieadvies, de verenigingen stimuleren dus echt wel dat jij gewoon je colleges meepakt en je punten haalt. Zij willen immers wel dat jij gewoon lid blijft! Je krijgt van de kroeg uit een studiebegeleider en die helpt jou.
Welnu, ik hoop nu dat jullie allemaal lid gaan worden komend jaar en dan mogen jullie zelf ervaren hoe mooi het studentenleven is! Weet je nu al wat je gaat doen? Laat het hieronder weten.
Daar stond ik dan: een 12-jarige pre-brugger in een winkel vol met tassen. Schooltassen om precies te zijn. Eastpack, O'Neil, roze tassen, blauwe tassen, roze-blauwe tassen; aan keus ontbrak het de zaak niet, maar mij wel aan initiatief. Wat nu als ik de verkeerde koos?
Zo'n zwarte Eastpack zat er niet in; zo'n ding had iedereen al en ik wilde juist iets anders.
Nou, anders is ie zeker: in al mijn zes jaar op het lyceum, ben ik z'n tweelingzus/broer nog steeds niet tegengekomen.
Nu zullen sommigen van jullie waarschijnlijk denken: waarom? Waarom in hemelsnaam een artikel over een tas?
Tegen hen zeg ik: gewoon omdat het kan. Je schooltas maakt toch een groot deel uit van je middelbare schoolleven; elke ochtend neem je hem mee naar school, elke middag naar huis.
De mijne ging zelfs mee op vakantie! Elke dag kilo's en kilo's boeken sjouwen en wat krijgt ie als dank? Niks! Er wordt met hem gesmeten, gesjord en gegooid en eenmaal thuis ligt hij eenzaam in een hoekje totdat de volgende dag het liedje weer van voor af aan begint.
Nee, het is niet niks, het leven van deze schooltas. De lekvlekken van meerdere geknapte appelsappakjes hebben hem getekend voor het leven en aan de Grote Knakworstoorlog van 2006 zal hij altijd een trauma overhouden. Ook op vakantie had hij het af en toe niet gemakkelijk. Uren achter elkaar lag hij daar in het vliegtuig, weggestouwd onder de stoel voor me en, alsof dat nog niet vernederend genoeg was, moest hij daarna mij ook nog horen zeuren en klagen over hoe zwaar die verrekte rugzak wel niet was; tja, dat is wel een manier om een tas een minderwaardigheidscomplex aan te praten.
Mijn tas en ik hebben samen veel meegemaakt. Nog één laatste jaar zal hij mij trouw elke dag naar school vergezellen, en mijn last dragen. Maar dit keer zal hij aan het eind van het jaar niet in een hoekje worden gegooid; dit jaar zal ons gezamenlijke middelbare schoolavontuur eindigen met mijn altijd behulpzame rugzak hangend aan de vlaggenstok.
Tenminste, dat is het plan.
Elke maandag op Scholieren.com: extra aandacht voor een vers boekverslag. Nieuwe literatuur, gelezen en veruittrekseld door docent Nederlands Kees van der Pol.
In de maand oktober krijgen alle vierdeklassers havo en vwo een gratis geschenkboek, in het kader van de jaarlijkse actie Nederland Leest. Vorig jaar was dat 'Oeroeg' van Hella S. Haasse en dat werd een hit onder scholieren. Cadeautje is dit keer De grote zaal van Jacoba van Velde. "Ruim vijftig jaar geleden schreef Van Velde al over problemen in de gezondsheidszorg. Een oude vrouw is bang om dood te gaan in deze existentialistische roman", aldus Kees.
Kees had zo z'n bedenkingen toen hij hoorde dat vierde- en vijfdeklassers een verse druk van een boek uit 1953 cadeau kregen. "Ik dacht dat er niet al teveel handelingen en spectaculaire scènes in voorkwamen en dat het daarom minder geschikt zou zijn voor scholieren van nu. Maar het boek heeft me juist verrast. Het is weliswaar eenvoudig van opbouw (helderheid daarin is overigens geen minpunt) maar de thematiek die Van Velde in haar roman beschrijft, is nog steeds erg actueel".
Het advies van Kees aan vierde- en vijfdeklassers havo/vwo: "Pak het geschenk met beide handen aan, lees het boek een of twee keer goed door en zet het op je literatuurlijst." Bijkomend voordeel: het lezen van de roman vergt weinig tijd, het boek is 126 pagina's kort.
Het schijnt een hele erge stap te zijn in je leven als je op feestjes vertelt dat je van een vmbo-t opleiding geniet. "Vmbo-t. Ja, dat is de mavo."
"Oh, daar heb ik wel iets over gehoord op TV - is dat niet met die vechtpartijen en die scholen met 99% aan niet-Westerste allochtonen?" krijg ik steeds te horen. Of het gaat over het slechte onderwijs.
Zelfs mijn eigen opa en oma moest ik nodig bijschaven over het beeld wat ze hadden van het vmbo-t en toen ik drie jaar geleden m'n eerste dag beleefde op mijn school, verwachtte ik zélf ook zoiets. De school waar ik naar toe ging stond in de wandelgangen bekend als de Marokkanen-school. Niet echt iets om je op te verheugen, natuurlijk.
Eigenlijk zou ik perfecte propaganda maken als ik zou beweren dat er geen vechtpartijen zijn, dat er in iedere klas een perfecte balans is tussen allochtonen en autochtonen, en dat het onderwijs altijd van hoogstaande kwaliteit is. Dat is natuurlijk niet zo, dat is nergens zo.
Maar: leer je omgeving kennen en je zult zien dat je beeld erop verandert. Zo vond ik de eerste week de norse grote Noord-Afrikaanse jongens uit de B/Kader-klassen een beetje angstaanjagend, en zodra ze hun mond opentrokken moesten ze elke zin aansterken met een woord uit de lijst: kanker, tyfus, kut, shit, klote, tering of een verwijzing naar het oudste beroep van de wereld, hoer.
Maar zoals elk verhaal of artikel beaamt komt hier de omslag in het verhaal: na een tijdje begon mijn angst plaats te maken voor verbazing. Een hele vrolijke tweedeklasser met niet-Westerste afkomst legde me op een gegeven moment precies uit waar ik moest zijn: "Ey swa, als je het niet kan vinden enzo, jeweet, je moet dan maar effe hier komen, dan loop ik wel even mee en zo."
En wat over die lessen dan? Als je eens een rondje loopt over de gangen in het havo/vwo gebouw en daarna eens nog een rondje maakt door het vmbo gebouw, zul je inderdaad een klein verschil zien. De leerlingen in het havo/vwo gebouw gaan doodstil aan het werk, in het vmbo gebouw is het een gezellig zooitje. Mijn biologiedocente kiest bewust voor de drukte van het vmbo, de havo'ers vindt ze saai.
Mensen die het vmbo en zijn leerlingen niet kennen en daar ook niet voor openstaan zullen er ook niet snel de leuke kanten van zien en zullen blijven zeuren, denk ik. Mijn mening is echter in de twee jaar waarin ik in het vmbo gebouw rondliep drastisch veranderd: hoe ik eerst vooroordelen had over de nogal cultureel gemixte klassenindeling, bleek later dat een klas juist heel veelzijdig en gezellig is met een flinke mengelmoes.
Wat is nou leuker dan tijdens Nederlands les te krijgen van je Antiliaanse klasgenootje in het "Hoe spreek ik met een Antilliaans accent"?
We weten allemaal: liefde maakt blind. En: er bestaat liefde op het eerste gezicht. Maar er is ook: liefde op het forum. Waar anderen het hebben over nieuwe series, gedichten of "wat eten we vandaag" hebben opvallend veel mensen het over de liefde op het forum. Contactadvertenties, liefdesverdriet en problemen in de liefde. Het is wat.
Tjeerd doet niet zo reuze vaak mee aan de discussies op het forum, hij volgt er wel veel. Het beste van zijn verkenningen presenteert hij hier.
Bijvoorbeeld 'anoniemx' die een superleuk meisje in de klas heeft. Er is nog geen oogcontact in de klas maar op msn hebben ze echt leuke gesprekken. Hoe moeten ze een stapje verder gaan? Naar de bioscoop? Samen winkelen?
Of lees de topic van 'Intertint'. Hij heeft een ingewikkeld probleem met drie meisjes. Voor het gemak; meisje 1, meisje 2 en meisje 3. ('Meisje 3 is nu dus de gelukkige en is goed bevriend met meisje 2, maar wilt ook met mij verder.') Ruzie tussen de meisjes maakt hem hopeloos en hij vraagt jullie hulp.
Mocht al die liefde je niet boeien? Geen probleem! Je kunt het altijd nog hebben over de OV-chipkaart of over je slechte eigenschappen ('Vaak een 'dont-care' gevoel bij erge dingen'). Genoeg te lezen dus!
'Slim,' 'charismatisch' en 'innemend' vinden ze 'm. De kersverse premier van Nederland Mark Rutte doet 't goed onder jongeren. 62% van de jongeren heeft vertrouwen in Rutte. En dat 'ie single is, is ook geen probleem. Een goede premier kan best zonder sterke vrouw aan zijn zijde, vindt 89%.
Dat blijkt uit onderzoek van jongerenopiniepanel Top-X van EenVandaag. Dat het kabinet (VVD&CDA) gesteund wordt door de PVV vindt 47% van de deelnemers een slechte zaak. De weerstand tegen Wilders' z'n partij is dus groot onder jongeren. Dat is opvallend want bij de scholierenverkiezingen is tegelijkertijd de PVV de laatste jaren telkens de grootste.
En als het gaat om de inhoudelijke plannen van het kabinet: de bezuiniging op de studiefinanciering is niet verrassend de minst populaire maatregel uit de regeerakkoord.
Elke maandag op Scholieren.com: extra aandacht voor een vers boekverslag. Nieuwe literatuur, gelezen en veruittrekseld door docent Nederlands Kees van der Pol.
In de maand oktober krijgen alle vierdeklassers havo en vwo een gratis geschenkboek, in het kader van de jaarlijkse actie Nederland Leest. Vorig jaar was dat 'Oeroeg' van Hella S. Haasse en dat werd een hit onder scholieren. Cadeautje is dit keer De grote zaal van Jacoba van Velde. "Ruim vijftig jaar geleden schreef Van Velde al over problemen in de gezondsheidszorg. Een oude vrouw is bang om dood te gaan in deze existentialistische roman", aldus Kees.
Kees had zo z'n bedenkingen toen hij hoorde dat vierde- en vijfdeklassers een verse druk van een boek uit 1953 cadeau kregen. "Ik dacht dat er niet al teveel handelingen en spectaculaire scènes in voorkwamen en dat het daarom minder geschikt zou zijn voor scholieren van nu. Maar het boek heeft me juist verrast. Het is weliswaar eenvoudig van opbouw (helderheid daarin is overigens geen minpunt) maar de thematiek die Van Velde in haar roman beschrijft, is nog steeds erg actueel".
Het advies van Kees aan vierde- en vijfdeklassers havo/vwo: "Pak het geschenk met beide handen aan, lees het boek een of twee keer goed door en zet het op je literatuurlijst." Bijkomend voordeel: het lezen van de roman vergt weinig tijd, het boek is 126 pagina's kort.
De meeste leraren gruwelen van plagiaatpatser Scholieren.com, maar oud-leraar Nederlands Cees van der Pol is juist groot voorstander van een online boekverslag.
Sterker nog: hij heeft er zelf de afgelopen vijf jaar al 600(!) voor onze site geschreven. "Als scholier las ik vroeger de boeken zelf wel, maar gebruikte ik daarnaast toch ook gewoon uittreksels?" Kijk, da's nog eens een chille docent.
Geen zin
"De meeste scholieren hebben vaak helemaal geen zin om verplicht boeken te lezen. Juist door het vak Nederlands en een enthousiaste docent moeten ze die interesse daar wel in krijgen. Best lastig, maar wat is er dan mis mee als een hulpmiddel zoals een uittrekseldatabase ze alvast een beetje de goede kant op stuurt?", vindt Kees. "Als jongeren op die manier sneller met literatuur in aanraking komen, pakken ze op een gegeven moment wel uit zichzelf een boek op."
Toch klinkt het een beetje dubbel: iemand die zijn leerlingen vraagt boekverslagen te schrijven, maar ze zelf ook kant-en-klaar op internet plaatst. "Het is natuurlijk niet de bedoeling dat leerlingen een uittreksel linea recta van internet halen en inleveren, maar dat gebeurt meestal ook niet. De enkeling die dat wel doet, valt dan ook direct door de mand bij zijn leraar".
Voor al die andere scholieren is het juist een handig hulpmiddel bij het lezen, vindt Kees. "Ik hoor vaak dat leerlingen het boek beter begrijpen als er een goed verslag op internet staat. En sowieso zit er meestal zoveel tijd tussen het lezen van een boek en de datum van een mondeling, dat een goede samenvatting onmisbaar is. Als je mij vraagt hoe een boek verloopt dat ik drie weken geleden gelezen heb, heb ik daar toch ook geen helder idee meer van?"
Ouderwetsche leeslijsten
En zo heeft Kees wel meer moderne ideeën over het vak Nederlands. "Dat mag op veel scholen vaak best wat vernieuwd worden. De leeslijsten zijn vaak hartstikke oud en de thema's zijn vaak helemaal niet boeiend voor scholieren van nu. De laatste jaren zijn er heel veel goede nieuwe boeken uitgekomen, die veel leuker zijn dan bijvoorbeeld een ouderwetse pil als 'De Avonden' van Gerard Reve. Zo'n boek is hartstikke mooi, maar helemaal niet meer interessant voor de gemiddelde jongere.
"Een boek als Joe Speedboot van Tommy Wieringa uit 2005 is dan een stuk leuker. En prima dat Max Havelaar dit jaar `hertaald` is. Dat boek is nu een stuk leesbaarder geworden," raadt Kees aan.
Ook het kijken van een boekverfilming vindt Kees geen slecht idee. "Dat kan een hele goede manier kan zijn om het al gelezen boek te verwerken en te vergelijken. Op mijn school is dat zelfs een leesproject." En internet? "Leraren willen meestal absoluut niet dat hun leerlingen het internet als hulpmiddel gebruiken, maar ik kocht vroeger ook altijd alle uittrekselboekjes. Bovendien kun je op internet ook recensies uit kwaliteitskranten raadplegen."
Foute verslagen
Tja, maar die uittrekselboekjes van vroeger waren altijd betrouwbaar, terwijl een online boekverslag van een medescholier wel eens een flinke fout kan bevatten. Oppassen, vindt Kees. "Je moet wel even uitkijken met zo'n verslag en zelf blijven nadenken. En ook ík maak wel eens een fout in een naam of datum als ik haast heb. Soms mailt een scholier me daar dan over, die denkt dat ik hem er bewust in wil laten tuinen. Dat is absoluut niet de bedoeling, anders moet je snel uit het onderwijs, vind ik. Juist een leraar Nederlands moet zijn leerlingen stimuleren leuke boeken en mooie gedichten te lezen. En de smaak van een tiener verschilt echt van die van een vijftigplusser".
Kijk, daar heb je iets aan. Vertel dat maar aan je eigen docent Nederlands. En blijven surfen naar Scholieren.com, want die literatuurinteresse komt vanzelf wel. Toch?