Blogs

 

De eerste keer

6 nov 2010, 08:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De titel van dit stuk kun je op vele manieren opvatten. De eerste keer seks, je eerste feestje en je eerste biertje. Hoe je het ook opvat, het heeft altijd met liefde te maken.

Vier jaar terug heb ik haar leren kennen. We zagen elkaar doordeweeks op school en in de weekenden op filmavonden waarvoor ze mij en andere vrienden uitnodigde. Een jaar ging voorbij, veel films werden gezien en verhalen verteld. Ik moest de tweede klas over doen en zij ging over naar de derde.

Op een van de avonden keken alleen wij twee film. Gek genoeg dacht ik toen niet dat zij het zo gepland had. Het werd op die avond duidelijk dat wij elkaar heel erg leuk vonden.

Onze relatie duurde negen maanden. Voor middelbare schoolbegrippen is dat lang, erg lang. We maakte veel mee samen. Mijn vreemde, puberale en onzekere gedachten leken iets minder vreemd als ik in lichaamstaal met haar sprak. Ze was ook het meisje met wie ik voor het eerst naar bed ging. En vele malen daarna, we waren niet te stoppen. Wat vonden we onszelf toch zo volwassen. Daar praatten we dan ook veel over. Het ging goed, ik had haar lief en dat hielp mij door het vervelende zitten-blijf-jaar heen.

Maar in de puberjaren verander je veel. En werd het allemaal een beetje onstabiel. We gingen uit elkaar maar konden daarna wel nog met elkaar overweg. Na een paar jaar minder, hebben we nu weer goed contact. Ook zij is blijven zitten.

Ik denk dat wat ik probeer te zeggen is, dat praten heel erg belangrijk is. Dat is het bij alle eerste keren. Of het nu de eerste keer seks is of kiezen voor een vervolgopleiding. Praten is denken, dus weet je nog steeds niet wat je wilt doen na de middelbare school? Ga dan praten! Praat met je decaan, je leraren en je ouders. Wat gaan je vrienden doen?

Ik ga nu verder met leren, 7 SE's volgende week. Zucht.

Hieronder een gedicht dat ik al een tijdje terug geschreven heb, over liefde. Toch?
Veel succes met dit schooljaar!

"zonder ons''

Ik strek mij uit
Tot in de verte
Waar jouw hoofd rust
Begint de klim over mijn borst

Van jaloezie blauw zijn je handen
Als ze uitkijken over de vlakte
En klimmen dan langs mijn ribben omlaag
Terug die lichtbruine ruige manen van jou in
Die jouw oren dragen
Alsof het schelpjes zijn
Die aangespoeld waren op je hals

Onze ochtend samen
Laat bomen groeien en oceanen golven
En soms groeit ook mijn boompje
Dat vinden wij grappig

Je sterke armen dwingen mij
Soms maak ik me zorgen
Over de kracht die jij bezit
Maar je giechelende borstjes stellen me gerust

Onze avond samen
tijdens het laatste reclameblok op tv
laat je mijn hoofd
Deinen op je adem

Je stem licht, hees en ruw maar toch ook lieflijk
Als de geur van je nieuwe all-stars
Of als de kreukels in je sporthoodie op de vloer

Soms dwaal ik af
En rusten mijn woorden uit in je navel
Waar ik schrijf over onze eerste keer
Toen het verwaalde lego-blokje jou liet zwijgen
En de kramp in mijn voet mij dwong te pauzeren

Toch was het fijn hè
Vroeg ze terwijl de film weer begon
En haar mond weer verdwaalde
Het was fijn ja
Voor nu zal ik het gekraak van de chips in je mond maar negeren
En dat haartje in je neus
Want anders slaap ik vanavond op de bank
Ik bedoel
zonder ons zou de wereld stilstaan


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Schoolkrantsteun Schoolmagazine

5 nov 2010, 14:42 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Je moet oppassen met wat je zegt tegen 'de media'.

In april werd onze schoolkrant Quatsch uitgeroepen tot Schoolkrant van het Jaar, toen werd ik geïnterviewd door Scholieren.com en nu zit ik hier zelf in de redactie. In dat interview was ik behoorlijk kritisch op Schoolmagazine, een organisatie die hulp biedt bij het maken van je schoolkrant. Kortweg vond ik het een zwaktebod om met hun in zee te gaan, een goeie manier om je eigen identiteit te verliezen.

En toen lazen de mensen van Schoolmagazine het interview. En werd de redactie van Scholieren.com uitgedaagd eens beter met ze kennis te maken. Natúúrlijk werd de klus direct mijn kant op geschoven.

Op de fiets

Zo fietste ik in oktober naar de Lindenlaan in Zeist, waar vanonder de grote bomen het Christelijk Lyceum opdoemde. Ik was ruim op tijd en niemand daar had enig idee wie ik was en dat ik zou komen. Gelukkig scheen de zon en verscheen na een kwartiertje Atef Abdou van Schoolmagazine. Ik mocht een middagje meedoen aan een workshop die hij zou gaan geven.

Samen met Atef maak ik kennis met de twaalfkoppige (!) redactie van de lokale schoolkrant, met een meerderheid aan jongens. Da's even wat anders dan bij ons op school, waar we het vooral van de vrouwen moeten hebben. De nieuwe redactie heeft besloten de oude krant nieuw leven in te blazen en vergadert enthousiast over de voorpagina. En dat onder het genot van de nodige ladingen spritsen, mariakaakjes, cola, sinas en thee. Atef geeft zijn presentatie, de redactie gaat aan de slag en ik grijp mijn kans om hem eens wat kritische vragen over Schoolmagazine te vragen.

Goed verhaal

"We geven workshops aan redacties, bieden een online systeem waarmee je full-colour schoolkranten kan maken en begeleiden de redacties het hele jaar door over de mail en telefoon. Met die begeleiding zijn docenten erg blij, want die hebben het vaak veel te druk om de kar te trekken," aldus Atef. Klinkt allemaal mooi en dat systeem ziet er ook goed uit, maar kost het dan niet belachelijk veel geld?

"We zitten nu op 350 scholen in Nederland en iedere school betaalt jaarlijks 600 euro. Het drukken van een schoolkrant kost 0,50 cent per stuk." Dat valt me eigenlijk reuze mee. Maar ziet het er lelijk uit, of krijg je op z'n minst dan allerlei nutteloze reclame in je schoolkrant, om de kosten te drukken?

Atef overtuigt me langzaam maar zeker dat Schoolmagazine in feite alleen maar voordelen heeft: "Inderdaad was er twee jaar geleden nog sprake van niet commerciële pagina's tussen de pagina's van de school. Echter is dat nu niet meer het geval en bepaalt de redactie zelf of zij het cultuurkaartboekje van CJP / Schoolmagazine willen toevoegen of niet. Dit is namelijk geen verplichting!" Het is wel zo dat dat je een korting krijgt als je het boekje ertussen laat nieten.

Ben je gewend een lay-out te maken in Illustrator of een ander technisch hoogstandje, het kan allemaal. Zelfs, wanneer je totaal inspiratieloos bent om een leuk artikel te schrijven voor in je schoolkrant is er een oplossing. Ik bedoel maar: je school is zo ontzettend saai dat je slapend de lessen meemaakt, in de pauzes niet van je stoel in de aula komt, er niemand vecht, leraren met rust gelaten worden en er strenge censuur voor je schoolkrant heerst, dan, kun je nog altijd één van de vele standaardartikelen van de website van Schoolmagazine gebruiken die bij iedere deadline weer ververst worden. Iedereen wil toch wel weten waarom pompoenen bij Halloween horen?

Spritsen vergeten

Wanneer je je overgeeft aan Schoolmagazine is het dus niet zo dat je geen inspraak meer hebt in het reilen en zeilen van de schoolkrant. Het is ook niet zo dat Schoolmagazine fungeert als leraar en er iets van zegt wanneer jij onwijs ongepaste dingen erin wilt zetten.

Wat ze wel bieden is goede begeleiding bij het proces van het maken. Ze zijn bereikbaar voor wanneer jij niet meer weet hoe je iets moet aanpakken. Ze geven je voorbeelden van andere schoolkranten en stellen je een aantal duidelijke deadlines. Na die deadline heb je binnen anderhalve week de schoolkranten bij jou op school liggen en zijn ze klaar om uit te delen. Er zijn acht deadlines verspreidt over het schooljaar, als redactie kun je beslissen of je er bijvoorbeeld af en toe eentje skipt.

De redactie van het Christelijk Lyceum in Zeist zet de verse voorpagina vanuit Publisher in het programma van Schoolmagazine. Iedereen is zo enthousiast dat zelfs de spritsen even worden vergeten. De eerste schoolkrant is een feit en de begeleidster stelt voor het te vieren: "Wijn voor mij en ranja voor de rest!"

Terwijl ik Zeist fietsend verlaat, concludeer ik dat mijn vooroordelen over Schoolmagazine zijn weggenomen. Niks op tegen!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Een dag uit het studentenleven

5 nov 2010, 08:53 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Maandagochtend om 10 uur gaat mijn wekker. Ik druk de irritante piep uit en merk vervolgens op dat mijn hoofd voelt alsof er net een bom ontploft is. Een kater ja. Desondanks sta ik op en ga met het gevoel alsof ik nog steeds dronken ben, onder de douche staan. Wakker worden.

Daan stort zich voor Scholieren.com in het Groningse studentenleven. Via z'n columns hoopt 'ie jou te behoeden voor de fouten die hij nu met overgave begaat.

Anyhow, brakjes zit ik achterin de collegezaal een beetje wakker te worden. Ik probeer echt te luisteren naar mijn professor maar mijn aandacht weet ze helaas niet vast te houden. Ik zit bij Theories of Culture; Popular Culture. In theorie een heel leuk vak aangezien we als huiswerk The Matrix en The Simpsons moet kijken. In praktijk echter gaat het echter over enorm abstracte dingen die mij weinig wisten te boeien deze ochtend.

Met toch wel een knorrende maag loop ik om 1 uur na college naar de kantine en eet even wat. Ging nog best wel soepel. Om 2 uur zit ik alweer bij een volgende werkgroep. Gretig om iets te leren zit ik redelijk vooraan en doe zelfs nog enthousiast mee.

4 uur. KLAAR! Even thuis snel wat artikeltjes lezen en dan gaat het mooiste gedeelte van de dag beginnen. Eten met je huisgenoten, heerlijk wat biertjes naar binnen werken en dan met gasten de stad in. Als er dan toevallig een tentje is waar het bier tot 12 uur slechts 60 cent kost, kan mijn avond niet meer stuk. Het brakke gevoel is ineens weg en voor ik er erg in had, was de 20 euro in mijn portemonnee alweer bijna op, het was pas 12 uur.

Met twintig vers uit de muur getrokken euro's gingen we door naar de volgende kroeg. Alle eerstejaars zijn daar te vinden en het feest ging daar voor mij door tot een uurtje of 5. Na thuis een lekkere tosti gemaakt te hebben lag ik om half 6 in mijn bedje. 8 uur ging de wekker weer want ik moest helaas op dinsdag om 9 uur op college zijn. Verrassend genoeg heb ik die gemist.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Als ik ziek ben ga ik naar de huisarts

5 nov 2010, 08:53 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Als ik ziek ben ga ik naar de huisarts. Als ik een nieuwe telefoon wil ga ik naar de telefoonwinkel. Als ik een boek voor school moet kiezen ga ik naar de bieb en vraag om een leuk boek. Als ik het dan nóg niet weet wat ik wil weten ga ik naar het scholieren.com forum. Anderen doen dat blijkbaar in omgekeerde volgorde. Niks mis mee hoor. Juist grappig.

Tjeerd is dol op het forum, waar heel veel interessante en gekke wezens bijeen komen om kwesties te bespreken. De interessantse wezens en gekste kwesties selecteert Tjeerd voor jou.

Guinie is een meisje van zestien en ze heeft een zusje. Haar zusje is dertien en draagt make-up en kleedt zich bloter dan Guinie. Laatst had Guinie haar verjaardagsfeestje en toen was er een vriend. De vriend dacht dat Guinie haar zusje ouder was dan Guinie. Nu is ze doodongelukkig en ze weet niet wat ze hieraan moet doen.

Rakker126 heeft van school een boekenlijst gekregen en moet één boek kiezen. De lijst bevat tweehonderdzesendertig boeken maar hij kan niet kiezen. Arme rakker. Misschien weet jij een leuk boek voor hem?

essje1 wil ontzettend graag van de havo naar het vwo omdat al haar vrienden daar zitten. Maar nu vindt ze het toch een beetje spannend worden. Is het verschil groot?

Welke vwo'er stelt haar even gerust?


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

De allesbeslissende profielkeuze

4 nov 2010, 14:22 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

3VWO. Het jaar van de beslissing. De toekomstbepalende keuze. Dé profielkeuze.

Al een maand lang krijgen we elke dinsdag tijdens mentorles een boekje. "Profielkiezer - beroepskeuzedagboek vwo3". Je doet testjes en je vult je idolen in, dat soort dingen. Dat wordt er niet bepaald makkelijker op.

Justine denkt na, overpeinst en deelt haar gedachten graag met jou. Vandaag over Belangrijke Levenskeuzes, volgende keer een ander Grote Kwestie.

Als je denkt dat je eindelijk jouw ding hebt gevonden, zie je de volgende optie en twijfel je weer. Als een klasgenoot / vriend / docent je beschrijft als iemand die écht voor DAT geschikt is, terwijl je net zeker wist dat je dat andere wilde. Dat hele toekomstbeeld vervaagt weer in een seconde. Dat is ook het moeilijkste. Je wilt niet dat je later als oudje terugkijkt op je leven en denkt: "Godsjezus. Had ik toch maar een ander profiel/andere studie gekozen."

't Is al niet makkelijk en dan heb je ook nog eens met de mening van anderen te maken. Hebben jouw ouders al helemaal bedacht wat je later moet worden? En ben je het daar mee eens? Stiekem worden we gewoon keihard beïnvloedt door iedereen om ons heen. "NAH! Arts worden! Das nou echt wat voor jou!" Als je dat vaak genoeg hoort, ga je er zelf in geloven en als je dan eenmaal geneeskunde studeert heb je zoiets van - eh, what happened?

Ik doe daar altijd heel makkelijk over. Ga gewoon lekker doen wat je leuk vindt en dan kom je d'r vanzelf wel. Toch? Zoals Gandhi ooit zei: als je doet wat je leuk vindt hoef je geen dag in je leven te werken. Gandhi = my homeboy. Hij heeft gelijk, hoor. Nee serieus.

Hoeveel mensen zijn er nou niet de mist in gegaan met hun baan? Al die depressieve mensen? Ik heb zoveel (echt ontiegelijk veel) leraren, waar je maar naar hoeft te kijken en je weet dat die mensen gewoon het foute beroep hebben gekozen. Maar over beroepen hangt er ook zo'n oordeel in de lucht. Een schoonheidsspecialiste is 'dom', een arts 'slim'. Maakt 't er ook niet makkelijker op. Moet je ook nog 'ns bang zijn voor wat anderen van je keuze vinden. Hoe kun je nog naar jezelf luisteren?

Laten we nou maar gewoon met z'n allen afspreken dat we gewoon lekker gaan doen wat we willen. Goed? Voor een betere wereld zonder depressieve mensen.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Nikki mag geen lok voor haar ogen

4 nov 2010, 12:24 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Van ons als scholieren wordt behoorlijk wat gevraagd, maar Nikki, 14 jaar, zit op een school die daar wel heel ver in gaat. Pasgeleden besloot ze haar uiterlijk drastisch te veranderen. Past ook wel bij de periode in haar leven. Daarom bedacht ze een nieuw kapsel: een lok haar die voor haar ogen langs valt. Ja, besloot ze, dit was wel echt haar ding.

In het hectische leven van scholieren is er één baken van rust: het LAKS. Wanneer wij het allemaal even niet meer weten, staan zij klaar met een antwoord. Ook een vraag? Reageer hieronder, mail of bel het LAKS: info@laks.nl / 020 5244060.

Helaas priemde de blik van haar leraar erdoorheen. "Irritant!" was zijn oordeel, en hij deelde mee dat hij niet de enige op school was die dat vond. Als Nikki haar kapsel niet zou fatsoeneren, dan wilde hij haar bovendien niet meer zin in de klas! Kortom, tijd voor het L-team!

"Een school mag eisen stellen aan het volgen van lessen," is het antwoord van het LAKS. "Dat betekent naast huiswerk op orde, aanwezigheid en gedrag dus ook dat ze kledingvoorschriften op kunnen stellen. Petjes zijn bijvoorbeeld vaak niet gewenst, omdat het gezicht dan niet goed te zien is. Dat mag trouwens geen excuus zijn voor discriminatie! Alleen bijzondere scholen, met een godsdienst als basis, mogen van leerlingen eisen om geen kleding of symbolen van een ander geloof te dragen."

Gelukkig is het niet zo dat elke leraar zomaar z'n eisenlijstje op het bord mag hangen. "Het moet wel op papier staan! Vraag maar aan je leraar waar je deze regel terug kan vinden." En wat nou als je het echt dikke onzin vindt? "De medezeggenschapsraad op je school heeft er altijd wel wat over te zeggen. Schiet eens een leerling aan die erin zit of breng het zelf aan de orde."

Pech dus voor Nikki, die haar ogen moet laten zien. Misschien moet ze haar dodelijke blik maar eens oefenen voor de volgende les met deze leraar. Die komt nu in ieder geval wel aan.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Eerste Hulp Bij Schoolkrant: Schoolmagazine

3 nov 2010, 13:50 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Je moet oppassen met wat je zegt tegen 'de media'.

In april werd onze schoolkrant Quatsch uitgeroepen tot Schoolkrant van het Jaar, toen werd ik geïnterviewd door Scholieren.com en nu zit ik hier zelf in de redactie. In dat interview was ik behoorlijk kritisch op Schoolmagazine, een organisatie die hulp biedt bij het maken van je schoolkrant. Kortweg vond ik het een zwaktebod om met hun in zee te gaan, een goeie manier om je eigen identiteit te verliezen.

En toen lazen de mensen van Schoolmagazine het interview. En werd de redactie van Scholieren.com uitgedaagd eens beter met ze kennis te maken. Natúúrlijk werd de klus direct mijn kant op geschoven.

Op de fiets

Zo fietste ik in oktober naar de Lindenlaan in Zeist, waar vanonder de grote bomen het Christelijk Lyceum opdoemde. Ik was ruim op tijd en niemand daar had enig idee wie ik was en dat ik zou komen. Gelukkig scheen de zon en verscheen na een kwartiertje Atef Abdou van Schoolmagazine. Ik mocht een middagje meedoen aan een workshop die hij zou gaan geven.

Samen met Atef maak ik kennis met de twaalfkoppige (!) redactie van de lokale schoolkrant, met een meerderheid aan jongens. Da's even wat anders dan bij ons op school, waar we het vooral van de vrouwen moeten hebben. De nieuwe redactie heeft besloten de oude krant nieuw leven in te blazen en vergadert enthousiast over de voorpagina. En dat onder het genot van de nodige ladingen spritsen, mariakaakjes, cola, sinas en thee. Atef geeft zijn presentatie, de redactie gaat aan de slag en ik grijp mijn kans om hem eens wat kritische vragen over Schoolmagazine te vragen.

Goed verhaal

"We geven workshops aan redacties, bieden een online systeem waarmee je full-colour schoolkranten kan maken en begeleiden de redacties het hele jaar door over de mail en telefoon. Met die begeleiding zijn docenten erg blij, want die hebben het vaak veel te druk om de kar te trekken," aldus Atef. Klinkt allemaal mooi en dat systeem ziet er ook goed uit, maar kost het dan niet belachelijk veel geld?

"We zitten nu op 350 scholen in Nederland en iedere school betaalt jaarlijks 600 euro. Het drukken van een schoolkrant kost 0,50 cent per stuk." Dat valt me eigenlijk reuze mee. Maar ziet het er lelijk uit, of krijg je op z'n minst dan allerlei nutteloze reclame in je schoolkrant, om de kosten te drukken?

Atef overtuigt me langzaam maar zeker dat Schoolmagazine in feite alleen maar voordelen heeft: "Inderdaad was er twee jaar geleden nog sprake van niet commerciële pagina's tussen de pagina's van de school. Echter is dat nu niet meer het geval en bepaalt de redactie zelf of zij het cultuurkaartboekje van CJP / Schoolmagazine willen toevoegen of niet. Dit is namelijk geen verplichting!" Het is wel zo dat dat je een korting krijgt als je het boekje ertussen laat nieten.

Ben je gewend een lay-out te maken in Illustrator of een ander technisch hoogstandje, het kan allemaal. Zelfs, wanneer je totaal inspiratieloos bent om een leuk artikel te schrijven voor in je schoolkrant is er een oplossing. Ik bedoel maar: je school is zo ontzettend saai dat je slapend de lessen meemaakt, in de pauzes niet van je stoel in de aula komt, er niemand vecht, leraren met rust gelaten worden en er strenge censuur voor je schoolkrant heerst, dan, kun je nog altijd één van de vele standaardartikelen van de website van Schoolmagazine gebruiken die bij iedere deadline weer ververst worden. Iedereen wil toch wel weten waarom pompoenen bij Halloween horen?

Spritsen vergeten

Wanneer je je overgeeft aan Schoolmagazine is het dus niet zo dat je geen inspraak meer hebt in het reilen en zeilen van de schoolkrant. Het is ook niet zo dat Schoolmagazine fungeert als leraar en er iets van zegt wanneer jij onwijs ongepaste dingen erin wilt zetten.

Wat ze wel bieden is goede begeleiding bij het proces van het maken. Ze zijn bereikbaar voor wanneer jij niet meer weet hoe je iets moet aanpakken. Ze geven je voorbeelden van andere schoolkranten en stellen je een aantal duidelijke deadlines. Na die deadline heb je binnen anderhalve week de schoolkranten bij jou op school liggen en zijn ze klaar om uit te delen. Er zijn acht deadlines verspreidt over het schooljaar, als redactie kun je beslissen of je er bijvoorbeeld af en toe eentje skipt.

De redactie van het Christelijk Lyceum in Zeist zet de verse voorpagina vanuit Publisher in het programma van Schoolmagazine. Iedereen is zo enthousiast dat zelfs de spritsen even worden vergeten. De eerste schoolkrant is een feit en de begeleidster stelt voor het te vieren: "Wijn voor mij en ranja voor de rest!"

Terwijl ik Zeist fietsend verlaat, concludeer ik dat mijn vooroordelen over Schoolmagazine zijn weggenomen. Niks op tegen!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Kakkers dragen geen t-shirts

3 nov 2010, 11:54 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

"Ik heb laatst in mijn kast gekeken en ik heb daar geconcludeerd dat ik geen normale t-shirts heb. Alleen effen t-shirts voor ergens onder. Eigenlijk," zegt hij. Hij is een jongen, 15 jaar en hij staat bekend om het feit dat hij altijd polo's draagt. Of blousjes. Niemand heeft hem ooit kunnen betrappen op het dragen van t-shirts, behalve bij gymnastiek dan. 

Waarom, vraag ik me dan af. Weet hij niet beter, vindt hij het heel erg leuk staan? "Eigenlijk weet ik niet beter dan het dragen van merkkleding. Beter gezegd: eigenlijk weet ik niet beter dan het dragen van chiquere kleding. Al mijn familieleden dragen ze."

"Een keer per jaar koop ik, op vakantie met mijn ouders een hele stapel kleding. Meestal in dure merkwinkels. We kijken niet naar de prijs, alleen naar de dingen die ik nodig heb. 10 blousjes, 5 polo's, 3 spijkerbroeken, een paar effen shirts, sokken en dan rekenen we af."

"Soms maken mensen rotopmerkingen over mijn kledingstijl, 'hey, je bent geen 65 hoor!' zeggen ze dan. Ik vind het niet zo erg, iedereen mag toch zelf weten of ik nou in polo's rondloop of in zo'n lelijk Nike-pakje?" Erg veel mensen zijn er niet veel van zijn soort, zegt hij en dat valt ook op.

Dit stukje gaat natuurlijk over de kakkers. Ze zijn er in vele soorten en maten, en ze vallen meestal niet eens op. Totdat je er op let. Vele vooroordelen bestaan er over kakkers, dat ze alleen dure merkkleding dragen, dat ze een Gooische R hebben, dat ze nogal gauw discrimineren en dat ze allemaal op hockey zitten. Is dat waar, vraag ik me dan af. Mijn geinterviewde zit zelf op tennis, "hockey is zo'n domme sport, een beetje met een vergrootte pen achter een bal aanrennen", maar wat denk jij over kakkers? Zijn het arrogante jongens en meisjes of kunnen ze ook heel aardig en sociaal zijn? Wat is jouw verhaal over kakkers?

In 'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com, meestal is dat gewoon Rutger, trends op het schoolplein. Zoals de trend om te kankeren en skinny jeans te dragen als jongen zijnde. Ook een trend gespot, deel het met ons in de reacties!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Vraag het aan Rob: De eerste zoen

2 nov 2010, 13:25 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Rob tekent behalve wekelijks voor Scholieren.com, ook op z'n eigen site: roodgras.nl. Begin volgend jaar komt z'n tweede stripboek uit!

Wil je dat Rob jouw probleem oplost? Vertel erover in de reacties!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Het testbeeld

1 nov 2010, 12:32 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Afgelopen week was ik in een winkel op zoek naar een t-shirt. Ik kon niks vinden. Toen ik op weg was naar de uitgang viel mijn oog op een shirt dat achter wat andere shirts aan de wand hing. Het was zwart met een rond 'ding' in het midden. Op het ronde ding stonden allemaal strepen, blokken en kleuren. De verkoopster zag me onbegrijpelijk kijken en zei: "Dat is het testbeeld. Je weet wel. Van vroeger."

Toen wist ik het. Als er op tv niks was om uit te zenden kwam het testbeeld ervoor. Alle mogelijke strepen, blokken en kleurcombinaties stonden er op. Mensen konden de instellingen van hun televisie goed maken door alle kleuren en lijnen scherp te stellen. Ik stel me voor hoe moeder op een avond de televisie aandeed, het testbeeld in vervormde weergave op het toestel zag staan om vervolgens de vader des huizes te roepen. Vader draaide aan de knopjes totdat alle kleuren goed waren, de lijnen rechtstonden en de blokken weer vierkant werden.

Ja. Daar was het testbeeld voor. En nu, anno 2010? Wat is er voor het testbeeld in de plaats gekomen? Tell sell, herhalingen van programma's, belspelletjes en nog meer tell sell.

Ik denk dat ons testbeeld weg is. De kleuren vervagen, de lijnen worden slangen en de blokken vervormen aan alle kanten. Wij hebben nooit meer iets om ons op af te stellen. Rood wordt roze, oranje of bruin.

Anno 2010 kijken we naar Tell Sell in plaats van naar het testbeeld. Als de televisie er vervolgens eens mee ophoudt kijken we vanachter onze laptop gewoon even in de mediamarkt en bestellen we een nieuwe tv.

Ik wil weer de houvast van een testbeeld. Gewoon: Hij doet het wél of hij doet het niet. Dat is duidelijk.

Maar goed. Waar waren we? Ik stond in de winkel. De verkoopster vertelde me dat op het t-shirt aan de wand een testbeeld stond. Ik keek haar aan en dacht aan wat je net gelezen hebt.

Daarna kocht ik het t-shirt.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...