
Gangstachicks die bekennen nog met poppen te spelen en stille jongens die vertellen over hun zelfmoordneigingen.
Vandaag begint het tweede seizoen van KRO's Over de Streep. Daarin neemt Arie Boomsma scholen mee naar Challenge Day: de dag waarop alles verandert.
Vorig jaar vond ik seizoen 1 echt vette shit. Maar wat gebeurt er als de camera's uit zijn? Wat zit er áchter de streep?
Iedereen wil"Scholen komen naar ons toe. Wij niet naar de scholen. Maar vaak wijzen leerlingen hun docenten erop dat ze aan een Challenge Day mee kunnen doen," vertelt Arie over de start van zo'n Challenge Day.
"Wij checken van tevoren of er verhalen op de school zijn die boeiend zijn voor ons programma. De coördinator kan ons daar vaak heel makkelijk verder mee helpen: hij kent de problemen van elk kind. Als wij vervolgens naar die kinderen stappen, zeggen ze bijna allemaal dat ze mee willen werken."
Dat verbaast me. Ik kan me goed voorstellen dat je er helemaal niet op zit te wachten om je ingrijpende familiegeschiedenis met heel Nederland te delen. Maar Arie denkt daar anders over: "Ik merk dat leerlingen zich heel gehoord voelen als we met ze praten. Ze ervaren dat ze niet de enigen zijn die iets meegemaakt hebben."
Schokkende beelden"We hebben ook een gigantisch pakket nazorg," vervolgt hij. "Als de Challenge Day geweest is monteren wij alle beelden en gaan we met die 'uitzending' naar de school om de beelden alvast te laten zien.
Als ouders iets gewijzigd willen, kan dat altijd. En we werken samen met een heel team van psychologen, om te voorkomen dat er beelden uitgezonden worden die te schokkend zouden zijn."
Arie vindt zijn rol in dit programma zo tof door alle bijzondere momenten die hij meemaakt. "In de eerste aflevering van het tweede seizoen is er een jongen die vertelt dat twee van zijn vrienden zelfmoord hebben gepleegd en dat hij er zelf ook serieus over nadenkt. Het is heel mooi om als programmamaker dat vertrouwen te krijgen," zegt Arie.
AanpassingenHet tweede seizoen zal trouwens wel ietsje anders zijn. "Zo weten de scholen nu al waar ze aan mee gaan doen, omdat ze het eerste seizoen vaak al gekeken hebben. Daardoor stappen ze anders in dit avontuur, met meer enthousiasme en minder huivering," zegt Arie trots.
"Een andere verandering is dat het moment dat de beelden met de hele school worden teruggekeken, nu óók gefilmd en uitgezonden wordt. Als kijker maak je de nazorg nu dus ook beter mee." Ik ben benieuwd.
Vanavond kun je 't met eigen ogen zien: KRO's Over de Streep is voortaan elke dinsdag om 20.25 uur op Nederland 3.
Foto's: Klaas-Jan Timmerman
De tweelingbroers Gijs en Freek (18) bewezen vorige week dat ze wel heel veel op elkaar lijken. Met exact dezelfde cijfers behaalden ze hun gymnasiumexamen. 7days interviewde de broers los van elkaar, al zou je dat misschien niet zeggen.
Door Govrien Oldenburger
De lijst van Freek: een tien voor wiskunde, Frans en Latijn. Een negen voor Nederlands, Engels, Grieks en geschiedenis. Een acht voor aardrijkskunde. De lijst van Gijs: een tien voor Latijn, Grieks en wiskunde. Een negen voor Nederlands, Engels, aardrijkskunde en Frans. En een acht voor geschiedenis. Dezelfde cijfers dus, al verschilt het hier en daar per vak.
Zelfde antwoordenBovendien kregen Gijs en Freek van hun leraren te horen dat ze veel open vragen op dezelfde manier hadden beantwoord. 'Ik denk dat het komt doordat we samen hebben geleerd', zegt Freek. 'Waarschijnlijk komt het doordat we samen hebben geleerd', antwoordt Gijs. 'Daardoor kennen we dezelfde stof en maken dus ook dezelfde fouten', volgens Freek. 'Misschien denken we ook op dezelfde manier', zegt Gijs. 'Het zou ook kunnen dat we op dezelfde manier denken', vervolgt Freek. 'Ik weet niet precies hoe dat werkt met hersenen en tweelingen.'
Beetje engHet tweetal slaapt op één kamer en daarin werd gezamenlijk geleerd. Met de deur dicht zodat hun veertienjarige zusje niet kon storen. Wat was hun truc? 'We lezen ongeveer even snel', zegt Gijs. 'We nemen dezelfde stof door en daarna overhoren we elkaar.' 'Daardoor leer je het zelf ook beter', vertelt Freek. 'Sommige onderwerpen begrijp ik iets beter, andere onderwerpen snapt Gijs beter. Die kunnen we dan aan elkaar uitleggen.' Dat ze op elkaar leken was geen verrassing, maar dat het zo ver ging, wisten ze zelf ook niet. 'Dat we open vragen in dezelfde volgorde hadden gemaakt, vind ik gek', zegt Freek. 'Een beetje eng ook', grinnikt Gijs.
Iets te perfectionistischWerden ze nooit moe van elkaar tijdens het leren? 'We hadden wel eens ruzie maar dat ging altijd om onzindingen', zegt Gijs. 'Als we ruzie hebben, gaat dat om kleine dingen', benadrukt Freek. Zo zeggen ze allebei graag het laatste woord te willen, gaan ze te lang door en zijn misschien iets te perfectionistisch. 'Maar misschien kunnen we daardoor juist goed samen leren', zegt Freek. 'Het lijkt me juist lastiger als je heel erg van iemand verschilt.' Met hun diploma op zak gaan ze eerst met vrienden naar Parijs. Daarna volgt een reis naar Schotland. En dan? 'Dan gaan we Nederlands studeren', zegt Freek. 'We gaan Nederlands studeren', bevestigt Gijs.
Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vrijdag in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!

Je kent het vast wel: een uur nadat je de nieuwe editie van jouw schoolkrant hebt uitgedeeld, loop je door de kantine. De vloer ligt zodanig bezaaid met uitvergrote jeugdfoto's van je gymleraar dat je het leuke motiefje niet meer ziet.
Naast een overvolle prullenbak met daarin schoolkranten in prop- vliegtuig- of snippervorm vind je op de grond het stoffelijk overschot van iets wat ooit jouw column was.
Herkenbaar? Vroeger wist de schoolkrantredactie van Iris Tacheia (Stedelijk Gymnasium Arnhem) er alles van. Inmiddels hebben ze zichzelf opgepimpt, is het de beste schoolkrant van Nederland en rollen de zesdeklassers bijna vechtend door het trappenhuis om de nieuwste editie. Kan jouw schoolkrant ook wel een shotje populariteit gebruiken? Redacteur Alexandra geeft tips.
Tip 1: word stoutDe ervaring leert dat dit van alle methoden nog wel de meest effectieve is. Want geef toe, wie vindt het nou niet cool om te lezen hoe je suffe Latijnleraar ooit in de prehistorie een rock-'n-roll leven leidde? Wie leest er nou niet graag een artikel dat alle gruwelijke daden van het schoolbestuur op een niet-zo-subtiele manier aan het licht brengt? Precies.
Het is aan jou om gewoon uit die comfort-zone te stappen en op zoek te gaan naar de juiste informatie. Voor een fantastisch verhaal over een rotdocent offer je toch zeker wel die negen voor Engels op?
Tip 2: word stouterDeze tip werkt eigenlijk net zoals de vorige, behalve dat het je nu waarschijnlijk ietsje meer zal gaan kosten dan die negen. Bij deze methode balanceert je niet meer op het randje, maar ga je eroverheen. Uitermate effectief: je schoolkrant krijgt in één klap een imago-boost van hier tot Tokio. Maar deze heb je niet van mij, natuurlijk.
Tip 3: gebruik 9GagWaarom leest nu ineens iedereen dat stomme 9Gag? De reden, dat mag Joost weten. Maar je kunt er wel handig gebruik van maken als inspiratiebron. Denk bijvoorbeeld aan een foto-contest over een schoolreis (zonder ouders, dat wel).
Je ziet het meteen terug in je kijkcijfers. Andere hypes volgen werkt net zo goed.
Het alternatiefMocht dit nou allemaal niet lukken, wees dan niet getreurd. Wellicht is het een typisch gevalletje 'kwaliteit gaat boven kwantiteit'. Het ligt niet aan jou. Je schoolgenoten zijn stom, school is stom, dit artikel is stom, de hele wereld is stom.
Bedenk je dat jouw schoolkrant ook de beste kan zijn zonder gelezen te worden. Of het waar is, weet ik niet, maar het is toch zeker een mooie gedachte?
Goed, een havo-diploma in de pocket. Nog even een studentenkamer vinden en dan naar Utrecht verhuizen voor m'n studie. Hoe moeilijk kan het zijn?
Nou... geloof me: een wiskunde-examen halen is makkelijker. Geloof je me niet? Check deze kameradvertenties dan maar. Allemaal in de categorie: ik slaap liever onder een brug dan dat ik hier ga wonen.
''Wij zijn drie meiden, ieder tussen de twintig en vijfentwintig jaar oud. We zijn op zoek naar een sociale, hippe, gezellige en modebewuste huisgenote om onze groep aan te vullen. We stellen niet veel eisen en je bent ons ook niets verplicht, maar we willen wel 's avonds om zes uur stipt gezamenlijk eten.''
2. 25 euro per uurAlle kamers die te huur staan vragen een bepaald bedrag per maand voor de huur, in- of exclusief water, gas of licht. Alle huurbedragen die ik vond, varieerden dan ook tussen de tweehonderd en elfhonderd euro per maand. Echter, er stond ook eentje tussen voor maar vijfentwintig euro (!). Klonk als een koopje, toch? Snel checkte ik de uitgebreide beschrijving. Deze meneer vroeg vijfentwintig euro per uur. Dan kom je per maand uit op een bedrag van zo'n achttienduizend euro per maand.
Ik ben er nog niet helemaal over uit of ik nu een site bekeek die kamers aanbood of een site met goedkope prostitutieadvertenties.
3. Te mooi om waar te zijn
Dit hele pand voor maar tweehonderd euro per maand! Wat ben ik toch een bofkont.
4. Een goede kamer heeft geen goede spelling nodig''Een leuke kaamer met veel son door de raam en egt goede ligging enzo. Je deeldt de batkaamer met nog zes mensen, egt hele leuke mensen. Verder is er nog een mooie keuken, met een oven en de koelkast. De kaamer is negen vierkante meter, best ruim voor dit gelt. En 's avonts lekker ZUIPPPEEEHHH!!
5. De kleine lettertjesBij sommige kamers zie je staan dat je maar heel weinig voor een heleboel oppervlakte hoeft te betalen. Super chill natuurlijk! Wat ze er alleen niet bij vertellen, is dat je zelf je internet moet regelen, dat het gas, water en licht er nog bijkomen, je borg moet betalen, er nog per maand vijftig euro bijkomt voor de schoonmaakster en jij je spullen zelf moet vervangen als ze stuk gaan (ook als niet jij maar je huisgenoot de koelkast gesloopt heeft). Beetje jammer weer.
6. Lieve buufjes zoeken lieve wijntjesdrinkende meisjes''Lieve meisjes, er is een leuk huisje beschikbaar! Er zijn drie kamertjes, een keukentje en een badkamer. Op dit moment wordt het woninkje helemaal opgeknapt. De Appie is om de hoek en je kan rollend naar huis na het stappen! In de zomer kan je lekker wijntjes drinken in het Wilheminapark. De bovenbuufjes zijn zes vrolijke meisjes. Lijkt het je leuk om in een gezellige net buurtje te wonen en samen met andere meisjes een nieuw tof plekje te creëren? Stuur dan een leuk berichtje en wie weet nodigen we je uit voor het hospiteeravondje! Liefs.''
7. KamperenToen ik dacht dat ik het meest bizarre wel had gehad, kwam er eindelijk iets mooi langs: een kamer met veel vierkante meters en een tuin van wel 120 m². Super!
Waar ik later achterkwam, was dat het hier ging om een stacaravan op een camping in Mijdrecht. Lekker met een wc-rol over de camping naar de wc, en muntjes kopen om te mogen douchen voor vijf minuten. Precies zoals ik me mijn studententijd had voorgesteld. Nice.
Misschien is dat vijf uur reizen per dag vanaf Casa Mama zo slecht nog niet.
Foto: Flickr.com
Ze loopt als een onzekere. Ze wiebelt op haar net iets te dikke benen waarbij haar dikke billen zachtjes tegen elkaar tikken. Ze glimlacht met pijn. Ik kijk ernaar. Ik sta er naar te kijken en bedenk mij hoe het was.
Toen dat meisje nog zelfverzekerd schaterlachte, hoe ze in mijn ogen de wereld aan kon en perfect was. Hoe ik blind was. Hoe ik doof was. Hoe ik de aanstichter ben tot de pijn in haar glimlach, de krassen in haar arm.
Ik haal de knopen uit mijn iPod-oortjes, terwijl de knopen in mijn maag steeds strakker worden. De metro die langsraast. De mensen die zich om haar heen verzamelen. Mijn benen stil op de grond. Geen beweging verschijnt er in mijn lichaam, zelfs mijn hoofd is even stil.
Fijn is deze rust.
Daar ligt ze dan, uitgehongerd, omdat ik haar walvis noemde. Omdat ik mijzelf mooier voelde wanneer zij zich wat minder voelde.
"Heeft er iemand een cracker?" klinkt een schelle stem. "Ikke, maar ik geef hem niet." Gemeen is de stem die in mijn hoofd blijft ronddwalen maar mijn mond nooit uit zal komen.
Langzaam kruipt ze omhoog, waarschijnlijk vlekken voor haar ogen ziend. "Dankje wel, het gaat wel weer." Haar stem klinkt hongerig. Maar haar hoofd zal nog steeds haar lichaam negeren en geen calorieën in zich opnemen. Ze verdwijnt in de metro, de mensen op het perron verbouwereerd achterlatend.
Ik sta nog steeds op het perron met mijn iPod-oortjes weer vol knopen. Mijn hoofd leeg. Fijn is de rust.

De wc's zijn smerig en docenten snappen weinig van computers, waarvan er bovendien veel te weinig in de school staan. Dat zijn de belangrijkste klachten van middelbare scholieren in het jaarlijkse tevredenheidsonderzoek van het LAKS.
Voor het donderdag gepresenteerde rapport ondervroeg de scholierenvakbond ruim 55.000 scholieren van ruim tweehonderd scholen. Over het algemeen krijgen scholen nog een ruime voldoende (6,9), maar leerlingen zijn wel minder te tevreden dan vorig jaar. Toen scoorden middelbare scholen gemiddeld een 7,2. Het LAKS raadt docenten aan om zich bij te laten spijkeren op computergebied, bijvoorbeeld door bij leerlingen in de leer te gaan.
Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vandaag in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!

Schoolkranten zijn ouderwetsch, denken veel scholieren: wie gebruikt er nou nog papier? Bij het Pius X-College in Bladel zijn ze een stuk hipper: daar maken ze elke week een schooltv-journaal. Echt supercool.
Als ik het kantoor van Pius X-TV binnenloop, stuit ik op twee chique geklede presentatoren: vanavond wordt er een uitzending opgenomen op één van de twee eindexamengala's. De laatste dingen worden doorgesproken: is er genoeg kinderchampagne (dronken arriveren mag niet)? Zijn de accu's van de camera's opgeladen? Hebben we genoeg microfoons? Reservemicrofoons?
Oud-leerlingTussen de opnamestress door heb ik tijd om de makers even te spreken. Want wie kwam er eigenlijk met dit idee? Lenne, de presentatrice van vanavond, vertelt: "Volgens mij was het een oud-leerling die in 2008 een jaartje over had omdat hij nog niet meteen wilde studeren en met dit plan naar de directie stapte. Ter begeleiding kwam er ook een docent bij: tegenwoordig is dat Marijn."
Marijn blijkt de coördinator Pius X-TV. Geen docent, wel een medewerker. "Het was in het begin wat kleinschaliger dan nu en inmiddels hebben we gelukkig ook veel betere apparatuur, haha." Toen de initiatiefnemer ging studeren, werden de regels wat soepeler: vroeger mochten alleen havisten en vwo'ers meewerken aan het programma, inmiddels mag elke leerling dat.
Part of the gang"Inmiddels bestaat de crew van Pius X-TV uit bijna veertig leerlingen," vertelt Marijn. "Van hen zijn twee leerlingen vooral bezig met vormgeving en een stuk of tien leerlingen presenteren. De overige leerlingen doen camerawerk, licht, geluid, en montagewerk." Je hoeft trouwens niet door een strenge selectieprocedure heen om part of the gang te worden: "Er is vooraf alleen een gesprekje of je binnen het team past. Dan wordt ook bepaald of je presentator, cameraman of editor kunt zijn."
Normaal gesproken maakt Pius X-TV één journaal per week, maar vanavond is er dus een speciale uitzending over het gala. Hugo, presentator nummero twee: "Net als elk jaar. Vorig jaar hadden we een hoogwerker gehuurd om de aankomst van de leerlingen in allerlei toffe vervoersmiddelen te filmen." En da's lang niet het enige extra project, hoor ik.
Reportages"We gaan ook elk jaar mee op Parijsreis om te filmen, maken opnames van de Open Podiumavond, eigenlijk maken we van alle speciale dagen op het Pius X wel een reportage," zegt Marijn. Lenne: "Én we zijn ook bezig met een programma over oud-leerlingen: we willen ze opzoeken en terugkijken op hun schooltijd. En meteen zien we dan wat ze nu doen en wat hun toekomstplannen zijn."
Ik vraag me af hoe dit allemaal betaald wordt: die camera's en montagesets zijn natuurlijk een heel stuk duurder een paar honderd papieren schoolkrantjes per jaar. De Pius X-crew heeft mazzel: "De meeste apparatuur en andere kosten worden betaald door school, en daarnaast hebben we af en toe enkele sponsoren." Die kom je dan wel eens in de filmpjes tegen.
Regionale omroepEn de Pius X-TV'ers hebben wilde plannen, hoor ik. Marijn vertelt: "Op dit moment zijn we alleen nog via internet te zien, maar het is de bedoeling dat de uitzendingen over een paar jaar ook via narrowcasting, dus op tv's op school, te zien zijn. Verder kijken we of we kunnen samenwerken met lokale en regionale omroepen. En we maken nu slechts één uitzending per week, een journaal óf een losse uitzending, maar in de toekomst willen we dat elke week allebei gaan doen."
Malini Faasen is redacteur bij hét programma van de publieke omroep: De Wereld Draait Door. Ze sluit een schooljaar vol geweldige boekentips af met nog één gouden tip: 'n boek over 'n gruwelijke moord.
De goedbedoelde leestips van je ouders of docenten blijken vaak geen reet aan. Daarom elke twee weken op Scholieren.com: een aanrader van een Bekende Nederlander of ander aansprekend figuur. Geloof ons: deze wil je wél lezen.
Misdaadjournalistiek"Mijn favoriete boek is In koele bloede van Truman Capote,'' zegt Malini. ''Capote is dé schepper van de misdaadjournalistiek. Hij beschrijft in dat boek een waargebeurde, gruwelijke moord in het Amerikaanse Kansas. Boer Clutter en zijn familie werden bruut afgemaakt omdat twee mannen hadden gehoord dat zij veel geld in huis hadden. Dat bleek niet zo en dus moesten ook de gezinsleden dood, want ze waren immers getuigen."
Malini: "Wat het boek zo goed maakt, is dat Capote heel precies beschrijft wat er vanuit de daderkant is gebeurd. Hij praat met allerlei betrokkenen, citeert uit rapporten en analyseert de twee mannen. Zo probeert hij te verklaren hoe ze tot deze moorden gekomen zijn."
Nieuw genreMaar dit is niet zomaar Malini's favoriete boek. Het boek was namelijk de eerste in zijn soort: "Dit genre was nieuw en opzienbarend,'' legt Malini uit. ''Want waarom schreef Capote over de daders en niet over de slachtoffers? Een zoon van één van de toenmalige bewoners vertelde jaren later dat de bewoners van het stadje het boek belachelijk vonden. Ze hadden gewild dat de schrijver over het leven van de slachtoffers had geschreven."
Op scholieren.com zijn nul verslagen van In koele bloede te vinden, maar gelukkig is het boek hierrr te koop. Zo kun je 'm meteen in huis halen en er het eerste scholieren.com-boekenverslag over schrijven.
Eenzaam slenter ik over de verlaten gangen van mijn school, op weg naar de les waar ik een half uur te laat voor ben. Mijn voeten bewegen zich langzaam de trap af en voor mij zie ik twee meiden uit de tweede klas.
Mijn oren mogen dan wel afgesloten zijn van de buitenwereld, maar mijn ogen zien dat zij mij belachelijk maken. Etters van dertien. Nonchalant haal ik mijn oordopjes uit mijn oren en loop ik achter hen aan. Plots zegt er eentje: "Je bent lelijk."
Freeze. Wat is hier in godsnaam aan de hand? Waar is in vredesnaam de hiërarchie gebleven op de middelbare school? Wij, zesdeklassers, zijn de leeuwen die de eekhoorns, tweedeklassers, levend zouden moeten verslinden. Waar haalt het jonge tuig het lef vandaan om een zesdeklasser uit te dagen?
Jonge eekhoorntjesIn 'onze' tijd - zes jaar geleden toen wij nog jonge eekhoorntjes waren die cashewnootjes haalden bij de Albert Heijn in de pauze - durfden wij geen zesdeklasser aan te kijken, laat staan ze aan te spreken. Wij hadden ontzag, zij hadden de macht. Zei "je bent lelijk" en je kreeg een mes in je buik gestoken, oh hoe de tijden zijn veranderd...
Na al mijn lessen vertrek ik met mijn walgelijk goede humeur naar het nablijfhok, want het leven met een vierkant rooster gaat niet altijd over rozen. Het hok - grotendeels gevuld met zich slecht gedragende onderbouwers - is nagenoeg leeg. Wanneer ik mijn lichaam gedemotiveerd richting het achterste tafeltje wil verplaatsen, blijkt deze echter al bezet te zijn. En die ervoor ook al. Tweedeklassers.
Attitude tot VenezuelaZe zijn overal. Komen in grote getallen, vuilgebekt en met een attitude van hier tot Venezuela. Ik plant mijn onderste rondingen op de eeuwig krakende stoel en probeer mij rustig te concenteren op mijn schoolwerk. Totdat er een propje tegen mij aanvliegt. En nog een. Geïrriteerd draai ik mij om en kijk ik recht in het gezicht van de 13-jarige herrieschopper. "Waarom zit je hier?" "Omdat ik te veel spijbel, en laat me nu alsjeblieft met rust."
In de kantine probeer ik rustig een broodje te bestellen met de woorden "Mag ik een broodje hete kip, alstublieft," terwijl de koter naast mij niet verder komt dan "Een cola." Heeft het fatsoen van de smartphonegeneratie ook te maken met de hiërarchische samenstelling op school? Gaan leerlingen over 15 jaar legale relaties aan met hun leraren en komen ze chillen bij de directeur thuis? Als een brugger momenteel al zo grofgebekt tegen een zesdeklasser tekeer kan gaan, wat staat ons dan nog te wachten?
Deze schattige meisjes op de foto zijn trouwens niet de etters die Jorinde uitscholden.

Er komen geen gescheiden lessen voor jongens en meisjes. Het ministerie van Onderwijs wil er niet aan.
Vorig jaar stelde de Besturenraad van Christelijke basis- en middelbare scholen nog voor om jongens en meisjes in sommige vakken apart les te geven. En dat was niet zomaar.
Jongen / meisjeJongens en meisjes zijn namelijk totaal andere wezens..
Zo leert het mannelijk deel van de klas heel anders dan het vrouwelijk deel: ze willen niet aan het werk zonder competitie of uitdaging, terwijl meisjes liever in teamverband werken. Ook hebben jongens meer uitleg nodig en werken meisjes juist liever zonder docent. Plus: de heren scoren hoger op de wiskunde vakken, meisjes zijn weer beter in talen.
Over het algemeen dan he.
Overigens scoren de jongens gemiddeld wat slechter op school: vaker zittenblijven, meer dropouts en ondervertegenwoordigd in het hoger onderwijs. Dat komt omdat hun hersenontwikkeling in de puberteit achterloopt. Kunnen zij ook niks aan doen.
Geen toegevoegde waardeHet ministerie deed twee onderzoeken naar het 'gescheiden lesgeven', maar vindt aparte lessen dus 'n beetje te ver gaan. Minister van Bijsterveldt in een interview met de NOS: ''Bovendien zitten er ook nog verschillen in jongens en meisjes onderling: je kunt niet iedereen over één kam scheren.''
Volgens van Bijsterveldt moeten scholen daarom goed kijken hoe ze die verschillen kunnen handelen. ''Sommige scholen kunnen al prima met de verschillen omgaan, andere nog wat minder,'' legt ze uit. ''Daarom moeten ze hun ervaringen kunnen uitwisselen in de toekomst.'' Het ministerie wil in de toekomst 'n soort platform voor scholen ontwikkelen: daar kunnen ze elkaar alle tips 'n tricks leren.
Geen gescheiden lessen dus. Kunnen de jongens mooi nog even spieken bij de meisjes tijdens Nederlands. In ruil voor hun aantekeningen wiskunde natuurlijk.