
Robs stripjes verschijnen helaas al een tijdje niet meer op Scholieren.com, des te meer reden om zijn spiksplinternieuwe stripbundel aan je boekenkast toe te voegen.
Geen probleem is te gek, te groot of te klein: Rob weet namelijk altijd raad. In zijn nieuwe bundel met de gelijknamige titel 'Rob weet raad' heeft Rob meer dan 60 van zijn aller-allerbeste stripjes die hij voor Scholieren.com maakte verzameld. In het filmpje hieronder promoot Rob op Robiaanse wijze zijn masterpiece.
Winnen
Natuurlijk wil jij deze bundel winnen. En natuurlijk geven wij er een aantal weg: 8 exemplaren. Wat moet je doen?
1. Schrijf je hieronder in en stuur minimaal 1 eigen verslag op deze zomer
2. Hoe meer verslagen je instuurt, hoe meer kans je maakt
2. En als je deze tweet retweet maak je nog meer kans!
De actie loopt tot en met 31 juli. Schud dus snel je harde schijf leeg en stuur al je boekverslagen, werkstukken en samenvatting naar ons op. Succes!

Er zijn dit jaar minder examenklachten binnengekomen bij de klachtenlijn van het LAKS dan vorig jaar. De teller bleef steken op 124.479. Vorig jaar waren dat er 136.000.
Havo-leerlingen klaagden vooral over Frans, economie en wiskunde. Op het vwo leidden Duits en Nederland tot het meeste geklaag. Volgens LAKS zaten er dit jaar veel fouten in de examens. Er moesten twintig aanpassingen worden gedaan. Een record, volgens de organisatie.
Met de techniek zat het wél snor. Er waren veel minder technische problemen dan vorig jaar.
Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vanochtend in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!

We schrijven wel vaker over de Kunstbende: dé wedstrijd in Nederland waar jong creatief talent wordt gespot. Wouter Hermans (19) is zo'n juweeltje: hij won laatst de landelijke finale in de categorie Film & Animatie.
En die Wouter is beslist geen gevalletje one of the guys: het type dat na school een potje gaat voetballen en de rest van de dag gamend doorbrengt. Integendeel, ik betwijfel of hij nog wel tijd heeft om te eten en slapen tussen al zijn bezigheden door!
OnschuldigOm vooraan te beginnen: "Het begon heel onschuldig, een jaar of vijf, zes geleden, toen ik als jonge middelbare scholier ontdekte dat het wel grappig was om met wat vrienden onzinnige actiefilmpjes te maken. Het werd een hobby, en na een tijdje realiseerde ik me dat het me wel heel vet leek om daar later mijn beroep van te maken."
Cool, maar da's natuurlijk makkelijker gezegd dan gedaan. "Klopt," vervolgt Wouter, "dus besloot ik om tijdens de laatste twee jaar van mijn middelbare school voor het serieuzere werk op zaterdagmiddag lessen te gaan volgen aan de Jongerenfilmschool in Tiel. Ook de rest van de tijd bleef ik heel veel bezig met filmen en ontwikkelde ik mezelf steeds verder. Uiteindelijk bereikte ik mijn voorlopige doel: aangenomen worden op de Hogeschool voor de Kunsten Utrecht op de afdeling Film (officieel: Audiovisuele Media)".
Speciale filmDe keuze voor deelname aan de Kunstbende Film & Animatie was dan ook niet zo moeilijk. "Ik had al twee keer eerder meegedaan, maar ben alleen een keer tweede geworden in een regionale voorronde." Wat maakte het dit keer anders? "Vorige keren had ik iets ingeleverd wat ik nog op de plank had liggen, maar dit jaar had ik speciaal voor deze wedstrijd een aparte film gemaakt. Dat scheelt veel."
De film van Wouter, genaamd Pas op! Creatief gaat over een jongen die van de ene op de andere dag besluit dat-'ie kunstenaar wil worden. Hoe kwam-'ie op dat idee? Wouter: "Dat kwam eigenlijk door meerdere dingen. Ten eerste is het een beetje autobiografisch. Ik bedoel: ik was een jongen met een N&T-profiel en een wiskundebrein, en ik wilde film gaan studeren. Dus ook 'kunstenaar' worden. Bovendien was het thema van de Kunstbende dit jaar 'VREEMD', en kunstenaars zijn natuurlijk een beetje vreemde mensen. Zo is het idee eigenlijk geboren."
Best relaxed"De landelijke finale in de Melkweg was een grote gezellige boel," vertelt Wouter. "Het enthousiasme was bij alle deelnemers duidelijk aanwezig, en iedereen uit elke categorie stond nerveus te popelen om zijn kunstje te vertonen." Zelf was hij niet echt zenuwachtig: "Kijk, het vertonen van een film is natuurlijk niet half zo spannend als het opvoeren van een dans of toneelstuk. Dus ik vond het best relaxed allemaal."
Heeft hij er nog veel aan overgehouden, behalve de eeuwige roem en geweldige ervaring? "Jazeker, ik krijg nog een natraject met workshops en coaching, die heel goed van pas komen omdat ik hier echt in verder wil. Ik ben naast school en de Kunstbende namelijk ook bezig met filmopdrachten voor mensen of bedrijven om iets bij te verdienen."
Niet te veel sociaalIk vraag me af hoeveel uur Wouter wel niet per week aan deze 'hobby' besteedt. Hij lacht. "Stel je maar voor dat mijn leven een aaneenschakeling is van school (= filmen), werk (= filmen), in mijn vrije tijd filmen en verder eten en slapen. Ik doe niks anders, dat zou ik ook niet willen. Oh ja, en heb ook nog een beetje een sociaal leven. Maar niet te veel!"

Arie Boomsma (36) is een Nederlandse televisiepresentator die veel jongerenprogramma's maakt. Hij brengt vaak 'n bezoekje aan middelbare scholen en weet precies wat wij leuk vinden. Weet hij ook wat wij graag lezen?
Grote lezer"Als je me had gevraagd naar mijn favoriete boek, had ik geen antwoord kunnen geven," verzucht Arie, "ik lees heel erg veel. Een favoriet boek kiezen is dan vrijwel onmogelijk. Maar ik heb wel een favoriet boek waarin jongeren de hoofdrol spelen. Het boek The catcher in the Rye is een goed voorbeeld: een heerlijke coming-of-age-roman."
Twee wereldenArie begint vol enthousiasme te praten over deze coming-of-age-roman, waarin de ontwikkeling richting volwassenheid centraal staat. "Wat dit boek zo goed laat zien is dat je als puber tussen twee werelden in staat. Aan de ene kant de wereld van het kinderlijke en aan de andere kant juist de volwassenen, waar je nog niks mee te maken wilt hebben. Dit boek is al oud: de eerste druk was stamt uit 1945. In Amerika is het nog altijd het meest gelezen boek onder jongeren, denk ik", voegt Arie er aarzelend aan toe.
De hoofdpersoon in het boek is een zeventienjarige jongen die inmiddels van vier scholen getrapt is. Dat is genoeg om te begrijpen dat het een tof scholierenverhaal is. Het boek is Engelstalig en hier te verkrijgen. Vraag, voordat je naar bol.com holt om 'm voor je boekenlijst te lezen, wel je leraar Engels even of hij het boek ook oké vindt als literair werk. Op scholieren.com zijn er 29 boekverslagen geschreven over The Catcher in the Rye en jij kunt de dertigste schrijven! In ieder geval: veel leesplezier.
Nog twee dagen, dan is het zover... Schoolkamp. Andere scholen gaan met bosjes naar Barcelona, Rome en Parijs. Gelukkig gaan wij lekker drie dagen in de natuur zitten.... Heerlijk!
Ik ben zelfs een van de gelukkigen die voor de tweede keer gaat. Ik ben namelijk vorig jaar glansrijk blijven zitten. En o, wat ben ik blij dat ik alles nog een keer mag doen.
*flashback*Ik zit al vier uur in een bus met zo'n honderd gillende, gitaarspelende, kotsende en huilende leerlingen. En met een stelletje gestreste leraren dat om het kwartier met een lijst namen de stoelen langsloopt om te checken of iedereen er is. Want het zou toch zómaar kunnen dat er een slimmerik uit het raam is geklommen en is gevlucht.
Als we eindelijk de bus uit mogen, moeten we in groepjes zelf onze weg naar het kamp vinden. Na acht uur rondjes lopen wordt ons groepje dan toch maar opgehaald. We waren vertrokken toen het nog donker was, maar komen ook in het donker aan. Gelukkig is er al gekookt door de andere groepjes, die al vier uur geleden ons tentenkampje hebben gevonden.
Nou ja, die route, die weet ik nu. Dus die wandeling die overleef ik wel. Maar dan de nachten.
*flashback*Rillend van de kou word ik om zes uur 's ochtends wakker. Ik deel met een vriendin een eenpersoonsluchtbed. Nou ja, luchtbed. Inmiddels is het al helemaal leeggelopen en is het meer een leegbed. Gepantserd in vier truien en met vier capuchons op mijn hoofd, zodat niemand mijn veel te brakke ochtendkop kan zien, stap ik de tent uit.
Ik snel het veld over, de te blije leraren en "fock man het heeft gevroren"-leerlingen ontwijkend. Even lekker warm worden in de douche: wat heb ik hier de hele nacht naar uitgekeken. Ik draai de kraan open en gil. Het water is ijskoud. Buiten de douche hoor ik een meisje lachen. Ze is een zittenblijver. "Alleen de eerste die doucht, heeft warm water."
Eigenlijk weet ik nu gewoon dat ik een warmere slaapzak moet meenemen en als allereerste moet gaan douchen, dan kom ik de nacht en ochtend wel door. Ook weet ik dat je voor de twintig euro die je krijgt om voor vijf personen boodschappen te doen, beter geen sushi kunt kopen. Omdat je dan ongeveer anderhalf rolletje sushi kunt eten en vervolgens de hele dag honger moet lijden.
Zeventien paar sokkenIk weet inmiddels dat je niet een te grote mountainbike moet nemen. En dat tokkelen een stuk minder eng is als je niet naar beneden kijkt. Dat je aan zeventien paar sokken net genoeg hebt en dat je beter niet met zes personen in een tweepersoonskano kunt gaan zitten.
Met al deze kennis zou dit nog best eens een leuke week kunnen worden. Ik geloof dat ik er stiekem wel een klein beetje zin in heb. Maar dat ga ik dus echt niet laten blijken, dus ik ga nu heel demonstratief en boos mijn koffer inpakken.

Ben jij ook zo moe van het standaard schoolfeest? Een verschrikkelijk thema, slechte DJ's en een locatie zonder enige decoratie: hét recept voor een verpeste vrijdagavond.
Dat kan beter. Ik, ervaringsdeskundige en schoolfeestorganisator, heb vijf tips voor het organiseren van een briljant schoolfeest.
1. Durf origineel te zijn!
Want geef toe: niemand zit toch te wachten op het alweer hetzelfde schoolfeest? Dus durf origineel te zijn en doe eens iets totaal anders. Nodig bekend/onbekend talent uit, bedenk een/geen thema, houd het feest in een garagebox: whatever. Alles wat nog nooit eerder gedaan is, werkt.
2. Gebruik social mediaGebruik Twitter eens niet om je leraar geschiedenis de grond in te boren, maar gebruik het eens nuttig! Maak een Twitter- en Facebookaccount aan en houd je klasgenoten (a.k.a. klanten) op de hoogte met alle mogelijke info, foto's en video's.
Wees niet bang voor een information overload, want 'less is more' gaat in dit geval niet op. Jouw reclametweets zijn ongetwijfeld interessanter dan de tweets van je vrienden die melden dat ze 'nu gaan #slapen', 'nu gaan #sporten' of 'nu een #waterijsje eten'. Really.
3. Maak er iets groots van!Denk niet te klein. Of beter: denk groots! Zolang je klein blijft denken, zal het feest nooit uitgroeien tot een awesome party. Dus beperk je niet tot het neefje van een vriend van je broer die wel eens plaatjes draait, maar nodig die internationaal bekende artiest uit. Beperk je niet tot de schoolkrant, maar verstuur persberichten naar alle nationale kranten.
Voor je het weet heb je, net als ik, Kraantje Pappie en the Partysquad bij jou in de docentenkamer zitten.
4. Ga voor de grote aantallenHoe leuk jij jouw underground- of seventies-muziek ook vindt, 90 procent van je doelgroep heeft er een schurfthekel aan. En van hun geld moet je die bekende dus dure artiesten, alle decoratie en drankinkoop betalen. Zonder goede kaartverkoop geen feest. Dus schakel je eigen – goedbedoelde – voorkeuren even uit en ga voor de top 40-hits die ook bruggers kunnen meeschreeuwen.
5. What's next?Wat nu te doen? Stop met lezen en ga onmiddelijk aan de slag: pak je telefoon en bel een klasgenoot. Richt een Facebook-evenement op en laat posters drukken. Er is een nog te organiseren feest dat op je wacht.
Foto: Nick Zonneveld / De Uitvreters

Twitter kent een nieuw fenomeen: accounts die feiten in de lucht gooien als: ''Komkommers eten geen cruesli of brood als ontbijt, ze hebben geen mond.'' Of ''Een Snorlax heeft geen geluidsknop. Het is geen radio.'' Tja, best wel logisch. Maar één tweet is genoeg. En niet een heel account die je timeline volspamt met zulke nutteloze feitjes. Zou je denken...
Want ondertussen heeft deze account al zo'n 13.700 followers weten te bemachtigen met haar nutteloze feiten.
Dweilfeiten
Wanneer ik in de zoekbalk van twitter 'feiten' intyp, stroomt mijn pagina vol met accounts als Struisvogelfeiten, Schildpadfeiten en zelfs Dweilfeiten. Ze hebben één ding gemeen: ze tweeten allemaal de meest nutteloze, soms logische feiten over hun voorwerp of dier.
Op zich kan ik de humor van deze tweets best in zien. Maar voor deze rubriek ben ik er eens een heleboel gaan volgen, met een breed assortiment aan feiten - van kapsalonfeiten tot feiten over koeien of nagels: I've seen them all. Been there, done that. En daardoor ben ik de twitteraccounts van twaalfjarige meisjes met het credo ''ik heb zoooo'n zwaaar leevvveeeennn'' gaan missen.
Best leuk na zes whiskyWant echt. Je kunt best van twittervervuiling spreken als je mijn timeline na het followen van al deze accounts hebt gezien. Om de seconde wandelt er een tweet met een feit over kamelen of iets dergelijks mijn timeline in. Kan best leuk zijn hoor, maar dan moet je eerst zes whisky op hebben.
En daarom vind ik één account met allemaal verschillende (leuke of leerzame) feitjes erop veel leuker en meer dan genoeg. Beetje jammer dat er dan zo'n honderd verschillende bestaan.

Wij pubers gaan steeds vaker een uurtje bankliggen om te praten met iemand die ons uit de put kan helpen.
Tegenwoordig is 11% van de Nederlandse psycholoogbezoekers onder de 20 jaar, meldde nrc.next gisteren. In 2009 was dat nog maar 9%.
Zitten we dan vaker zó diep in de shit dat alleen een pro ons eruit kan praten, of zijn we gewoon een stelletje zeikende aandachtstrekkers geworden? Ik checkte de meningen van onze bloggers:
Te veeleisend"... ik denk dat wij jongeren niet zozeer naar de psycholoog gaan omdat we om het minste of geringste depri zijn, maar omdat de maatschappij teveel van ons vergt en dat we in een perfect plaatje worden gepusht. Je ziet het overal. Sommigen kunnen daar tegen en anderen niet..."
Aldus Meltem (19), onze knuffelvavo'er. En daar zit wat in. Meer en meer is onze maatschappij tegenwoordig gericht op presteren: wie hoog scoort, krijgt bonussen, extra's en nog meer leuke dingen. Wie dat niet doet, lijkt 'het leuke leven' te missen, een beeld dat nog groter wordt door alle 'kijk-dit-gave-feestje-waar-ik-ben-en-jij-niet'-foto's op Facebook en Twitter. Resultaat: depri leeftijdsgenoten.
We laten het tenminste zien!"Misschien heeft onze generatie het niet zozeer moeilijker, maar zijn we tegenwoordig opener over onze gevoelens? Dat kan ik alleen maar als een voordeel zien, want ik snap niet waarom het negatief zou zijn als veel jongeren overbodig naar de psycholoog zouden gaan. Het kan moeilijk verschrikkelijk slecht voor je zijn om te praten over je gevoelens, ook al zijn de dingen die je meegemaakt hebt niet echt traumatiserend."
Dat zegt blogger Justine (15). Dan denk ik: wat is er nou mis met een potje lullen op kosten van de belastingbetaler? Ik bedoel: al je vrienden doen het blijkbaar ook, dus wie ben ik dan om te ontkennen dat ik problemen heb?
Nee, Justine heeft wel degelijk een punt: "Waar onze ouders soms gewoon in een hoekje werden gezet met een dik boek en de woorden "ga maar lezen, dan gaat het vanzelf over" en zo hun eigen verwerking deden, durven wij eerder om hulp te vragen. Niks mis mee toch?"
Aanstellers en echte hulpNina (20), ons Pinkpop-crewmember, schrijft op geërgerde toon: "Ik word ook ziek van mensen die om het minste of geringste naar een psycholoog willen. Aandachtstrekkers. Maar aan de andere kant komt dit stuk ook een beetje op mij over alsof er gewoon wat zure babyboomers (de volwassen deskundigen, red.) zijn geïnterviewd. Het voelt alsof ze de problemen niet serieus nemen."
En dat is waar, het lijkt hier om een hoog mijn-vrienden-gaan-dus-ik-wil-ook-gehalte te gaan. Eva (14), genoemd in nrx.next, bezocht een psycholoog omdat ze misbruikt is, een serieus iets dus. Maar vervolgens spelt het artikel: Zo ook een vriend van Eva. "Hij is niet tevreden met zichzelf en worstelt ermee. Ik heb hem meegenomen naar mijn eigen psycholoog. Nu is hij daar ook in therapie." En: "Op school is het een beetje in de mode, ik ken wel vier of vijf mensen die een psycholoog bezoeken." Ik vraag me dan af of deze jongeren nou serieus genomen moeten worden of dat dit een schreeuw om aandacht is...
Aandacht trekken 3.0Een andere reden voor onze professionele gesprekshonger zou kunnen zijn dat onze ouders steeds minder thuis zijn. Als papa en mama allebei 80 uur in de week werken dan is het maar de vraag hoeveel tijd ze nog voor ons hebben, zegt ook Frits Spanenberg, jongerenleefstijlonderzoeker, in het krantenartikel:
"Een modern kind krijgt al heel vroeg mee dat hij geweldig is," zegt Spangenberg. "Dat begint bij het moment dat ze thuiskomen met een tekening en hun ouders doen alsof het een Picasso is. Alles wat ze doen is ontzettend bijzonder."
Op die manier leer je minder goed omgaan met grotemensenproblemen en zijn je ouders er ook niet om je weer uit een dalletje te praten. Het lijkt alsof jij het middelpunt van de wereld bent en als jij problemen hebt en jij vindt dat er een psycholoog nodig is om die op te lossen, dan kan dat.
Maar we gaan niet doodNee, dat zeker niet. Misschien is er wel wat aan de hand: ouders mogen wel wat vaker thuis zijn en jongeren met echte problemen moeten natuurlijk altijd worden geholpen. Maar tegen leeftijdsgenoten die erover nadenken om naar de psycholoog te stappen, zou ik willen zeggen: praat eerst eens met je tante of oom of iemand die wat verder weg staat. En denk goed na over de woorden in deze legendarische reclame:
Ben jij het met een van onze bloggers eens, of heb je een hele andere mening? En heb je zelf ervaring bij een psych? Deel 't hieronder in de reacties!
"Ik heb nieuws voor jouw programma," sprak een van de kinderen tijdens het avondeten. Wat het precies was, kon ze niet zeggen. Ik moest zelf maar even kijken, op YouTube. Wat ik de volgende ochtend deed.
Wow. Sprakeloos was ik. En inderdaad, een geweldig onderwerp voor het Radio 1 Journaal later op de dag, besloot ik. Nieuws in wording.
Tim Overdiek is zo'n ouderwetsche journalist (NOS) die nog getrouwd is met z'n papieren krantenabonnement en amper op Facebook komt. Toch flirt-'ie ook graag een beetje met social media als nieuwsbron, schrijft hij in deze gastcolumn.
Het was lastig om mijn eindredacteur te overtuigen. Die vond het niet zo opmerkelijk. Wat zei dit filmpje nou eigenlijk? En hadden de kranten er al over gesproken? Een kwartier later probeerde ik het opnieuw, wijzend op het feit dat steeds meer mensen hetzelfde YouTube-filmpje hadden gezien. Laten we de oude media gewoon eens voor zijn en hier aandacht aan schenken, pleitte ik.
Dankzij de kinderenZo geschiedde. We knipten wat geluid uit de video, schakelden een social media-expert in als duider en legden contact met onze correspondent uit het land waarover het ging. Die vond het trouwens overdreven. Alsof YouTube er iets aan kon doen. Die middag in het Radio 1 Journaal maakten we toch mooi een item dankzij de kinderen.
Drie dagen later stond het in de krant. Die lag op tafel bij het ontbijt. Kijk, wees ik. Dit hebben wij dus allang gedaan. Oud nieuws. Whatever. De papieren courant heeft afgedaan voor de pubers bij mij in huis. Ze halen hun nieuws van websites waar ik mij niet of amper vertoon. Reddit, Stumbleupon, 9gag, Facebook en YouTube.
Beperkt wereldbeeldZe lijken zo'n beperkt wereldbeeld te hebben, eindeloos wegduikend in hun computerscherm of smartphone. Maar als we 's avonds aan tafel het nieuws van die dag aanstippen, dan blijkt altijd wel iemand net effe iets meer te kunnen vertellen dan de klepel en de klok. Hoofdpunten van het nieuws schieten via social media vaker langs dan je als oudere nieuwsconsument veronderstelt.
Relevante achtergronden vinden zij op hun eigen manier, vaak getipt door leeftijdgenoten. Televisie staat bij ons thuis niet eens meer aan. De laptop doet zijn werk. Stijfkoppig behoud ik mijn abonnement op de papieren versie van het nieuwsblad. Die laat ik rondslingeren in huis, hopend dat die kinderen toch eens even gaan bladeren.
KonyIn een van die kranten stond laatst een mooi artikel van onze correspondent uit het land waar dat YouTube-filmpje over ging. Nee, nieuws bevatte het verhaal niet. Kony was nog steeds voortvluchtig. Mocht dat ooit veranderen, dan hoop ik dat de kinderen mij dat als eerste weten te vertellen.

En de winnaar is bekend: Joanne Hoekstra mag zich officieel de Jonge Dichter des Vaderlands noemen! Dat werd zaterdag bekend gemaakt op het Doe Maar Dicht Maar-festival in Groningen. Joanne treedt in de voetsporen van de master: de 'volwassen' Dichter des Vaderlands, Ramsey Nasr.
Joanne wordt daarmee de komende twee jaar huisdichter van Scholieren.com.
Sannemaj Betten en Kenza Bolsius werden tweede en derde. Joanne had helemaal niet verwacht dat ze zou winnen, omdat Kenza eerst meer stemmen had. Uiteindelijk won Joanne echter met 48% van de stemmen!
De drie meiden maakten elk 'n filmpje waarin ze hun gedicht voordragen. We publiceerden ze alle drie al eerder. Hieronder zie je het filmpje van Joanne, In het hoofd van haar broer.
Begeleid door poëziepro'sJoanne mag zich nu twee jaar lang de Jonge Dichter des Vaderlands noemen. Ze schrijft vier keer per jaar een gedicht en presenteert dat bij zelfgekozen gelegenheden of een actuele happening.
En dat niet alleen: ze mag optreden op literaire festivals, wordt begeleid door de echte poëziepro's en publiceert bij ons(!). Ze schreef trouwens al eerder 'n gastgedicht voor Scholieren.com: lees 'm hier.
GastcolumnsWe zijn groot fan (en mediapartner!) van de dichtwedstrijd en hebben de campagne intensief gevolgd: van de 60 inzendingen werden er veertien scholieren genomineerd. Zij mochten door naar het masterclassweekend in Delfzijl, waar onze huisdichter Luuk bij was. Na het masterclassweekend bleven er drie meiden over: Sannemaj, Kenza en Joanne. Deze dames toonden hun kunsten ook aan het Scholieren.com-publiek.
Nadat de dichtvideo's van de drie finalisten af waren kon het stemmen starten en dit weekend is dan eindelijk de eerste echte Jonge Dichter des Vaderlands benoemd. Joanne gefeliciteerd!