Bijna iedereen heeft wel eens van het ROC gehoord. Dit is namelijk, over heel Nederland verspreid, het Regionaal Opleidingen Centrum. Dit kan een VMBO, HAVO of VWO opleiding zijn, of een MBO of HBO. Je hebt er van alles. Alle soorten opleiding en alle soorten mensen...
Ik heb vorig jaar voor de tweede keer mijn 5e klas van het VWO niet gehaald, waardoor ik dit jaar naar een andere school moest om een diploma te halen. De meest logische route was 4 en 5 HAVO in één jaar op het ROC.
Het was de handigste keuze en ik had er ook totaal geen moeite mee. Het enige wat ik eng vond, was dat ik niet wist of ik de voordeur van mijn nieuwe school open zou moeten trekken of duwen. Het staat namelijk nogal stom als ik in mijn eentje heel hard aan een deur ga staan trekken die alleen opengaat als je hem een duwtje geeft, of als ik heel 'nonchalant' maar wel hard tegen die grote deur aanloop omdat ik niet weet dat ik hem open moet trekken.
Maargoed, eigenlijk is natuurlijk het enige belangrijke dat ik dit jaar een keertje wél ga halen. En dat ik op school zo hard mijn best doe dat ik buiten school mijn vrienden nog kan zien en dingen kan doen die ik leuk vind. Maar, het was best eng, die 'vreemde deur'.
Het is daar allemaal heel snel vanzelfsprekend geworden en iedereen op het ROC was wel aardig. Ik kwam een paar mensen tegen die ik kende en hoorde allerlei verhalen. Waarom ze er zaten, welke lessen ze vooral spijbelden om met Hansje te gaan blowen, hoe lang ze al op het ROC zitten en waarom het ROC zo fucking kut is. Ik hoorde het allemaal een beetje aan en kon er wel om lachen maar ik voelde niet echt een sterke drang om ook stoere verhalen op te hangen die toch niet waar zijn. Dus ik vertelde gewoon waarom ik daar zat.
...Ik had zes jaar lang heel erg mijn best gedaan op het VWO, maar mijn vriendinnen, sporten, slapen, uitgaan en eten was gewoon iets leuker dan school en dus lukte het me slecht om vol energie aan school te zitten. Ik kon me slecht concentreren, blablabla, maar ik spijbelde niet en ik deed wel mijn best. Ik versliep me wel regelmatig, maar ik blowde niet, omdat ik dat vies vind. Ik had nu een nieuwe agenda gekocht die ik goed bij zou gaan houden, was gestopt met hockey en wilde voorlopig even niet uitgaan omdat ik de zomer goed benut had en gewoon alleen op het ROC zat om mijn diploma zsm te halen...
Dit wordt door veel mensen op het ROC als een goed nerd-achtige-leventje gezien omdat iedereen op school spijbelt, niemand zijn 80% aanwezigheid haalt en de leraren je toch niet kennen. Ze kunnen je niet de les in sleuren en het is jouw leven.
Ik snap helemaal hoe die anti-nerd gedachte gaat. Toen ik vijftien was dacht ik namelijk ook wel eens zo. Maar ik snap niet dat ze niet inzien dat je, als je op het ROC zit, je best wel stom bent als je je school wéér keihard verneukt. Dat is gewoon echt zonde van je tijd. Vind ik. Ik was bang dat ik door het lakse volk gedemotiveerd zou worden, maar na een maandje hier heb ik dat helemaal niet meer. Ik zou het juist alleen maar kutter vinden als ik volgend jaar niet meer mijn eigen nerd-achtige-leventje van het laatste jaar op kan dreunen. Dan zou ik namelijk als 2e jaars ROC'er heel stoer moeten doen terwijl ik het eigenlijk allemaal hard verpest heb. Ik wil het gewoon per se halen en ik hoop ook echt dat het me gaat lukken.
En eigenlijk is het ook best lekker. Doordeweeks doorwerken en in het weekend écht vrij hebben. Het maakt niet uit als ik brak ben, want ik hoef op zaterdag of zondag toch niks meer te doen. Zolang ik doordeweeks maar mijn nerd-achtige-leventje blijf leven. Best motiverend dus, zo'n stelletje prutsers om je heen.
Bijna iedereen heeft wel eens van het ROC gehoord. Dit is namelijk, over heel Nederland verspreid, het Regionaal Opleidingen Centrum. Dit kan een VMBO, HAVO of VWO opleiding zijn, of een MBO of HBO. Je hebt er van alles. Alle soorten opleiding en alle soorten mensen...
Ik heb vorig jaar voor de tweede keer mijn 5e klas van het VWO niet gehaald, waardoor ik dit jaar naar een andere school moest om een diploma te halen. De meest logische route was 4 en 5 HAVO in één jaar op het ROC.
Het was de handigste keuze en ik had er ook totaal geen moeite mee. Het enige wat ik eng vond, was dat ik niet wist of ik de voordeur van mijn nieuwe school open zou moeten trekken of duwen. Het staat namelijk nogal stom als ik in mijn eentje heel hard aan een deur ga staan trekken die alleen opengaat als je hem een duwtje geeft, of als ik heel 'nonchalant' maar wel hard tegen die grote deur aanloop omdat ik niet weet dat ik hem open moet trekken.
Maargoed, eigenlijk is natuurlijk het enige belangrijke dat ik dit jaar een keertje wél ga halen. En dat ik op school zo hard mijn best doe dat ik buiten school mijn vrienden nog kan zien en dingen kan doen die ik leuk vind. Maar, het was best eng, die 'vreemde deur'.
Het is daar allemaal heel snel vanzelfsprekend geworden en iedereen op het ROC was wel aardig. Ik kwam een paar mensen tegen die ik kende en hoorde allerlei verhalen. Waarom ze er zaten, welke lessen ze vooral spijbelden om met Hansje te gaan blowen, hoe lang ze al op het ROC zitten en waarom het ROC zo fucking kut is. Ik hoorde het allemaal een beetje aan en kon er wel om lachen maar ik voelde niet echt een sterke drang om ook stoere verhalen op te hangen die toch niet waar zijn. Dus ik vertelde gewoon waarom ik daar zat.
...Ik had zes jaar lang heel erg mijn best gedaan op het VWO, maar mijn vriendinnen, sporten, slapen, uitgaan en eten was gewoon iets leuker dan school en dus lukte het me slecht om vol energie aan school te zitten. Ik kon me slecht concentreren, blablabla, maar ik spijbelde niet en ik deed wel mijn best. Ik versliep me wel regelmatig, maar ik blowde niet, omdat ik dat vies vind. Ik had nu een nieuwe agenda gekocht die ik goed bij zou gaan houden, was gestopt met hockey en wilde voorlopig even niet uitgaan omdat ik de zomer goed benut had en gewoon alleen op het ROC zat om mijn diploma zsm te halen...
Dit wordt door veel mensen op het ROC als een goed nerd-achtige-leventje gezien omdat iedereen op school spijbelt, niemand zijn 80% aanwezigheid haalt en de leraren je toch niet kennen. Ze kunnen je niet de les in sleuren en het is jouw leven.
Ik snap helemaal hoe die anti-nerd gedachte gaat. Toen ik vijftien was dacht ik namelijk ook wel eens zo. Maar ik snap niet dat ze niet inzien dat je, als je op het ROC zit, je best wel stom bent als je je school wéér keihard verneukt. Dat is gewoon echt zonde van je tijd. Vind ik. Ik was bang dat ik door het lakse volk gedemotiveerd zou worden, maar na een maandje hier heb ik dat helemaal niet meer. Ik zou het juist alleen maar kutter vinden als ik volgend jaar niet meer mijn eigen nerd-achtige-leventje van het laatste jaar op kan dreunen. Dan zou ik namelijk als 2e jaars ROC'er heel stoer moeten doen terwijl ik het eigenlijk allemaal hard verpest heb. Ik wil het gewoon per se halen en ik hoop ook echt dat het me gaat lukken.
En eigenlijk is het ook best lekker. Doordeweeks doorwerken en in het weekend écht vrij hebben. Het maakt niet uit als ik brak ben, want ik hoef op zaterdag of zondag toch niks meer te doen. Zolang ik doordeweeks maar mijn nerd-achtige-leventje blijf leven. Best motiverend dus, zo'n stelletje prutsers om je heen.
Echt veel kan hij er niet over kwijt, zegt de jongen die ik aanspreek op het feit dat hij - als een van de weinigen op mijn school een skinny jeans aanheeft. Als man. Hoe het dragen van skinny jeans voor mannen jaren alleen bestemd was voor "emo's en zo", lijkt de skinny jeans voor mannen opeens booming te zijn.
Ze hangen bij de H&M nu opeens ook bij de andere broeken, in plaats van in een donker hoekje.
"Ik vind mezelf niet mooi in een wijde spijkerbroek - het is net alsof je een opgeblazen ballon ergens hebt verstopt" zegt hij. Of hij er negatieve reacties op krijgt? "Soms roept een opgefokt jongetje iets in de categorie van "ey homo" of iets wat er op lijkt, maar daar trek ik me erg weinig van aan," zo luidt zijn commentaar als ik hem de vraag stel waarom hij eigenlijk skinny jeans draagt.
De skinny jeans voor mannen wordt niet mainstream, daar is iedereen het over eens. "Het kost me een halve middag zoeken in de stad voordat ik heb gevonden wat ik zoek," zegt een vriend van me. "In provinciesteden is het aanbod vaak mager - buiten de H&M en een enkele alternatieve slash skateshop is er vrij weinig. Je hebt ook een paar broeken bij de Men At Work, die wel in elke middelgrote stad zit, maar die zijn verschrikkelijk duur. Als je echt iets zoekt moet je eigenlijk naar de grotere steden, zoals Utrecht, Amsterdam, Rotterdam of Den Haag. Of de Zara. Daar vind je ze ook veel."
Is de skinny jeans een tijdelijke hype of iets wat plaats gaat maken voor de huidige overheersing van de jongerenmode - wijde, laaghangende sprijkerbroek? Veel meningen verschillen, maar er zijn nog veel vooroordelen over mannen die skinny jeans dragen: "Als ik mannen zie met een skinny jeans is mijn vooroordeel dat ze homo zijn. Of bi," aldus een klasgenoot die zulke wijde broeken draagt zodat ik me wel eens afvraag hoeveel keer ik in de breedte in die broek pas. En langzaam maar zeker duiken in de traditionele media ook steeds meer foto's op van mannelijke celebs met skinny jeans. Is de skinny jeans volgens jullie een hype of een blijvertje? Ik ben er nog niet over uit.
De meeste leraren gruwelen van plagiaatpatser Scholieren.com, maar oud-leraar Nederlands Cees van der Pol is juist groot voorstander van een online boekverslag.
Sterker nog: hij heeft er zelf de afgelopen vijf jaar al 600(!) voor onze site geschreven. "Als scholier las ik vroeger de boeken zelf wel, maar gebruikte ik daarnaast toch ook gewoon uittreksels?" Kijk, da's nog eens een chille docent.
Geen zin
"De meeste scholieren hebben vaak helemaal geen zin om verplicht boeken te lezen. Juist door het vak Nederlands en een enthousiaste docent moeten ze die interesse daar wel in krijgen. Best lastig, maar wat is er dan mis mee als een hulpmiddel zoals een uittrekseldatabase ze alvast een beetje de goede kant op stuurt?", vindt Kees. "Als jongeren op die manier sneller met literatuur in aanraking komen, pakken ze op een gegeven moment wel uit zichzelf een boek op."
Toch klinkt het een beetje dubbel: iemand die zijn leerlingen vraagt boekverslagen te schrijven, maar ze zelf ook kant-en-klaar op internet plaatst. "Het is natuurlijk niet de bedoeling dat leerlingen een uittreksel linea recta van internet halen en inleveren, maar dat gebeurt meestal ook niet. De enkeling die dat wel doet, valt dan ook direct door de mand bij zijn leraar".
Voor al die andere scholieren is het juist een handig hulpmiddel bij het lezen, vindt Kees. "Ik hoor vaak dat leerlingen het boek beter begrijpen als er een goed verslag op internet staat. En sowieso zit er meestal zoveel tijd tussen het lezen van een boek en de datum van een mondeling, dat een goede samenvatting onmisbaar is. Als je mij vraagt hoe een boek verloopt dat ik drie weken geleden gelezen heb, heb ik daar toch ook geen helder idee meer van?"
Ouderwetsche leeslijsten
En zo heeft Kees wel meer moderne ideeën over het vak Nederlands. "Dat mag op veel scholen vaak best wat vernieuwd worden. De leeslijsten zijn vaak hartstikke oud en de thema's zijn vaak helemaal niet boeiend voor scholieren van nu. De laatste jaren zijn er heel veel goede nieuwe boeken uitgekomen, die veel leuker zijn dan bijvoorbeeld een ouderwetse pil als 'De Avonden' van Gerard Reve. Zo'n boek is hartstikke mooi, maar helemaal niet meer interessant voor de gemiddelde jongere.
"Een boek als Joe Speedboot van Tommy Wieringa uit 2005 is dan een stuk leuker. En prima dat Max Havelaar dit jaar `hertaald` is. Dat boek is nu een stuk leesbaarder geworden," raadt Kees aan.
Ook het kijken van een boekverfilming vindt Kees geen slecht idee. "Dat kan een hele goede manier kan zijn om het al gelezen boek te verwerken en te vergelijken. Op mijn school is dat zelfs een leesproject." En internet? "Leraren willen meestal absoluut niet dat hun leerlingen het internet als hulpmiddel gebruiken, maar ik kocht vroeger ook altijd alle uittrekselboekjes. Bovendien kun je op internet ook recensies uit kwaliteitskranten raadplegen."
Foute verslagen
Tja, maar die uittrekselboekjes van vroeger waren altijd betrouwbaar, terwijl een online boekverslag van een medescholier wel eens een flinke fout kan bevatten. Oppassen, vindt Kees. "Je moet wel even uitkijken met zo'n verslag en zelf blijven nadenken. En ook ík maak wel eens een fout in een naam of datum als ik haast heb. Soms mailt een scholier me daar dan over, die denkt dat ik hem er bewust in wil laten tuinen. Dat is absoluut niet de bedoeling, anders moet je snel uit het onderwijs, vind ik. Juist een leraar Nederlands moet zijn leerlingen stimuleren leuke boeken en mooie gedichten te lezen. En de smaak van een tiener verschilt echt van die van een vijftigplusser".
Kijk, daar heb je iets aan. Vertel dat maar aan je eigen docent Nederlands. En blijven surfen naar Scholieren.com, want die literatuurinteresse komt vanzelf wel. Toch?
Het was de afgelopen maanden lang niet zeker, maar ik blijf in Den Haag voorlopig onderhandelen met Marja van Bijsterveldt (CDA). Eerst was ze staatssecretaris, nu is ze de nieuwe Onderwijsminister. Samen met staatssecretaris Halbe Zijlstra (VVD) hebben zij voortaan op het ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap (OCW) de touwtjes in handen. Voor mij was dit goed nieuws: dit betekent namelijk dat er weer iets gaat gebeuren, dat het LAKS weer dingen kan bereiken en ik heb altijd goed contact gehad met Van Bijsterveldt, die waarschijnlijk ook weer voortgezet onderwijs gaat 'doen'.
Steven de Jong is de voorzitter van het LAKS, het Landelijk Aktie Komitée Scholieren, dat in politiek Den Haag opkomt voor de belangen van middelbare scholieren. Op verzoek van Scholieren.com schreef hij een gastcolumn over zijn verwachtingen van de komende samenwerking met Van Bijsterveldt.
Maar het is de vraag of het voor de scholier ook goed nieuws is. Als eerste een hele waslijst aan punten uit het regeerakkoord: er wordt netto een half miljard bezuinigd op onderwijs, vooral 'zorgleerlingen' worden hier de dupe van, er komen meer centrale toetsen, leraren krijgen minder salaris, de CJP-cultuurpas wordt afgeschaft en op schoolboeken wordt bezuinigd terwijl het rare systeem waarin ook voor rijke ouders de schoolboeken gratis zijn niet wordt veranderd. Er gebeurt ook wel iets goeds: er komt een prestatiebonus voor leraren, er komt meer aandacht voor hoogebegaafden en veel goed beleid als de 'aanval op schooluitval' gaat door.
Het LAKS heeft hier toch vrij negatief op gereageerd. Onze conclusie was: mooie praatjes maar weinig verbeteringen. Veel plannen, zoals de vermindering van het aantal profielen, zijn alleen nog niet duidelijk en het is aan Van Bijsterveldt om die verder in te vullen. Ik ken haar als een echte CDA-politica, met een hart voor onderwijs en ze staat pal voor 'de ouders'. Aan de gratis schoolboeken en de maatschappelijke stage zal ze niet snel willen komen. Ook zijn op haar initiatief de exameneisen verhoogd - een plan waar het LAKS tégen was. En ze is groot voorstander van de rekentoets.
Tot zover de negatieve kant. Ik ga mijn best doen om toch zoveel mogelijk goeds voor de scholier voor elkaar te boksen bij haar op de koffie. Bij een aantal andere punten is dit wél goed mogelijk. Zelf is ze een echte 'stapelaar': via vmbo en havo werd ze uiteindelijk minister. Het is daarom te hopen dat ze het verbeteren van de aansluiting tussen vmbo en havo dan ook verbeterd. Leerlingenparticipatie staat bij haar gelukkig ook hoog in het vaandel.
Van Bijsterveldt is zowel politica als onderwijsvrouw in hart en nieren. Bovendien is ze een goed bestuurder. Op het voortgezet onderwijs is er relatief weinig bezuinigd en dit zal ook door haar komen. Ze is iemand die weet te inspireren en die oprecht is, of dat althans lijkt te zijn. Ze kent het politieke spel en het onderhandelen en dit kan natuurlijk ook een nadeel zijn voor ons. Daarnaast heeft ze ervaring met stakende scholieren, dus mocht dat nogmaals gebeuren dan weet ze hoe ze moet handelen!
Al met al was de felicitatie-sms die ik haar stuurde oprecht. Inhoudelijk ben ik het niet altijd met haar eens, maar op een aantal punten is echt wel winst te behalen. Ik ben vooral heel benieuwd hoe ze mij straks het regeerakkoord gaat uitleggen en hoe het precies ingevuld zal worden. En hoe ze me ervan zal proberen te overtuigen dat dit tóch een goed akkoord is. Maar wees gerust: zij kent het LAKS en het spel, maar wij kennen haar ook!
Elke maandag op Scholieren.com: extra aandacht voor een vers boekverslag. Nieuwe literatuur, gelezen en veruittrekseld door docent Nederlands Kees van der Pol.
In de maand oktober krijgen alle vierdeklassers havo en vwo een gratis geschenkboek, in het kader van de jaarlijkse actie Nederland Leest. Vorig jaar was dat 'Oeroeg' van Hella S. Haasse en dat werd een hit onder scholieren. Cadeautje is dit keer De grote zaal van Jacoba van Velde. "Ruim vijftig jaar geleden schreef Van Velde al over problemen in de gezondsheidszorg. Een oude vrouw is bang om dood te gaan in deze existentialistische roman", aldus Kees.
Kees had zo z'n bedenkingen toen hij hoorde dat vierde- en vijfdeklassers een verse druk van een boek uit 1953 cadeau kregen. "Ik dacht dat er niet al teveel handelingen en spectaculaire scènes in voorkwamen en dat het daarom minder geschikt zou zijn voor scholieren van nu. Maar het boek heeft me juist verrast. Het is weliswaar eenvoudig van opbouw (helderheid daarin is overigens geen minpunt) maar de thematiek die Van Velde in haar roman beschrijft, is nog steeds erg actueel".
Het advies van Kees aan vierde- en vijfdeklassers havo/vwo: "Pak het geschenk met beide handen aan, lees het boek een of twee keer goed door en zet het op je literatuurlijst." Bijkomend voordeel: het lezen van de roman vergt weinig tijd, het boek is 126 pagina's kort.
De meeste leraren gruwelen van plagiaatpatser Scholieren.com, maar oud-leraar Nederlands Cees van der Pol is juist groot voorstander van een online boekverslag.
Sterker nog: hij heeft er zelf de afgelopen vijf jaar al 600(!) voor onze site geschreven. "Als scholier las ik vroeger de boeken zelf wel, maar gebruikte ik daarnaast toch ook gewoon uittreksels?" Kijk, da's nog eens een chille docent.
Geen zin
"De meeste scholieren hebben vaak helemaal geen zin om verplicht boeken te lezen. Juist door het vak Nederlands en een enthousiaste docent moeten ze die interesse daar wel in krijgen. Best lastig, maar wat is er dan mis mee als een hulpmiddel zoals een uittrekseldatabase ze alvast een beetje de goede kant op stuurt?", vindt Kees. "Als jongeren op die manier sneller met literatuur in aanraking komen, pakken ze op een gegeven moment wel uit zichzelf een boek op."
Toch klinkt het een beetje dubbel: iemand die zijn leerlingen vraagt boekverslagen te schrijven, maar ze zelf ook kant-en-klaar op internet plaatst. "Het is natuurlijk niet de bedoeling dat leerlingen een uittreksel linea recta van internet halen en inleveren, maar dat gebeurt meestal ook niet. De enkeling die dat wel doet, valt dan ook direct door de mand bij zijn leraar".
Voor al die andere scholieren is het juist een handig hulpmiddel bij het lezen, vindt Kees. "Ik hoor vaak dat leerlingen het boek beter begrijpen als er een goed verslag op internet staat. En sowieso zit er meestal zoveel tijd tussen het lezen van een boek en de datum van een mondeling, dat een goede samenvatting onmisbaar is. Als je mij vraagt hoe een boek verloopt dat ik drie weken geleden gelezen heb, heb ik daar toch ook geen helder idee meer van?"
Ouderwetsche leeslijsten
En zo heeft Kees wel meer moderne ideeën over het vak Nederlands. "Dat mag op veel scholen vaak best wat vernieuwd worden. De leeslijsten zijn vaak hartstikke oud en de thema's zijn vaak helemaal niet boeiend voor scholieren van nu. De laatste jaren zijn er heel veel goede nieuwe boeken uitgekomen, die veel leuker zijn dan bijvoorbeeld een ouderwetse pil als 'De Avonden' van Gerard Reve. Zo'n boek is hartstikke mooi, maar helemaal niet meer interessant voor de gemiddelde jongere.
"Een boek als Joe Speedboot van Tommy Wieringa uit 2005 is dan een stuk leuker. En prima dat Max Havelaar dit jaar `hertaald` is. Dat boek is nu een stuk leesbaarder geworden," raadt Kees aan.
Ook het kijken van een boekverfilming vindt Kees geen slecht idee. "Dat kan een hele goede manier kan zijn om het al gelezen boek te verwerken en te vergelijken. Op mijn school is dat zelfs een leesproject." En internet? "Leraren willen meestal absoluut niet dat hun leerlingen het internet als hulpmiddel gebruiken, maar ik kocht vroeger ook altijd alle uittrekselboekjes. Bovendien kun je op internet ook recensies uit kwaliteitskranten raadplegen."
Foute verslagen
Tja, maar die uittrekselboekjes van vroeger waren altijd betrouwbaar, terwijl een online boekverslag van een medescholier wel eens een flinke fout kan bevatten. Oppassen, vindt Kees. "Je moet wel even uitkijken met zo'n verslag en zelf blijven nadenken. En ook ík maak wel eens een fout in een naam of datum als ik haast heb. Soms mailt een scholier me daar dan over, die denkt dat ik hem er bewust in wil laten tuinen. Dat is absoluut niet de bedoeling, anders moet je snel uit het onderwijs, vind ik. Juist een leraar Nederlands moet zijn leerlingen stimuleren leuke boeken en mooie gedichten te lezen. En de smaak van een tiener verschilt echt van die van een vijftigplusser".
Kijk, daar heb je iets aan. Vertel dat maar aan je eigen docent Nederlands. En blijven surfen naar Scholieren.com, want die literatuurinteresse komt vanzelf wel. Toch?
Charlotte Meylemans kan dansen, acteren en zingt beter dan de vogeltjes in mijn achtertuin (terwijl die al zo mooi klinken!). Niet heel gek dat Charlotte het waagde om (toen 14 jaar oud) auditie te doen bij het Nationaal Jeugd Musical Theater in Amsterdam.
Oktober 2009 was de auditie, januari 2010 mocht ze meedoen in d'r eerste musical: 'Coming Out'. De musical gaat over homoseksualiteit en cultuurverschillen.
Charlotte heeft het ontzettend naar haar zin bij het NJMT. "Ik krijg van twee dingen buikpijn: de zware dansoefeningen die we doen, en het lachen." Dat er veel lol wordt beleefd is wel duidelijk. De sfeer is goed, iedereen respecteert elkaar en leert van elkaar." Charlotte is nu 15 jaar en werkt met mensen van 19 en 20.
Charlotte speelde inmiddels ook al de hoofdrol in de musical Legally Blonde (die film met Reese Witherspoon).
Vandaag gaat 'ie van start: de schrijfwedstrijd die we organiseren met dagblad Trouw. We hebben samen met Trouw een (al zeg ik het zelf) mooi onderwerp bedacht: 'Watjes & Schatjes: slappe ouders / verwende kinderen'. Wat dan?
Het leven van jongeren draait om geld, uiterlijk en vooral henzelf. Ze zijn alleen geïnteresseerd in hun X-box, Blackberry en All Stars. Ze mogen alles van hun ouders, groeien op als prinsen en prinsessen. Verwende etters zijn het! Of niet?
Ouders van nu weten niet meer wat opvoeden is. Ze stellen geen grenzen, hebben geen gezag. Ze pamperen hun kroost, uit schuldgevoel omdat ze zoveel werken. Of uit overbezorgdheid; ze weten niet meer dat opgroeien 'au' doet. Stresskippen zijn het, watjes, machteloze types! Of niet?
De opdracht luidt: beschrijf in maximaal 500 woorden een moderne opvoedingssituatie. Die mag verzonnen of waargebeurd zijn, zolang 'ie maar licht werpt op 'de jeugd van tegenwoordig' - én hun ouders.
Scholier, was jij laatst het lijdend voorwerp van een soft stukje opvoeding? Vind je eigenlijk dat je veel te laat thuis mag komen? Of doen je ouders het prima en zijn ze je beste vrienden?
Ouder of leraar, worstelt u met uw rol: streng of aardig? Ergert u zich rot aan 't verwende geklaag van uw neefjes en nichtjes? Of geniet u van de bijzondere talenten die juist deze generatie kenmerkt? Vindt u jongeren doorgaans schatjes?
Doe dan mee aan de schrijfwedstrijd 'Watjes & Schatjes'. Inzenden kan tot 15 november via www.scholieren.com/schrijfwedstrijd hier beneden.
De beste inzendingen maken kans op publicatie in Trouw en op Scholieren.com. Onder de beste schrijvers worden exemplaren van het boek 'Ik ook van jullie' van Inez Groen en Jeroen Boschma verloot. Bestel het boek hier op bol.com.
PS. Hier vind je een paar schrijftips, om er voor te zorgen dat je inzending de middelmaat ontstijgt. Leerrrzaam!
PS2. Op het forum zijn we ook een discussie begonnen.
Ijsland - Ronald Giphart
Na het lezen van 'Phileine zegt sorry' besloot ik dat ik Ronald Giphart echt een schatje vind. 'Ik omhels je met duizend armen' was een instant-klassieker. Ik verlang er dan ook naar zijn nieuwste boek 'Ijsland' (240 pagina's, verschijnt 9 november) te lezen. De hoofdpersonen zijn cabaretiers Ludo en Egon, zelfbenoemde 'handelaren in humor' (dit boek kan onmogelijk slecht zijn). Met hun aangever en tekstschrijver vertrekken ze naar Ijsland. Missie; Ijsland weer tot leven wekken op het gebied van passie en humor. Het probleem is alleen dat ze zelf in een moeizame periode zitten en het lachen hen een beetje is vergaan. Lijkt mij een superkomische roman over grappenmakers die het gehad hebben met humor. Wat wil een mens nog meer?
Je moet voor school toch al lezen, maar jammer genoeg grijpt iedereen altijd naar dezelfde boeken. Waarom niet eens een wat dikker boek dat je niet weg kan leggen, in plaats van een dunnetje waar niks aan is? De redactie van Scholieren.com doet je iedere 2 weken 5 suggesties van de hand, in samenwerking met Stichting Lezen. Nu het thema reizen: Lily werkt dit tussenjaar op Schiphol Airport en ziet dagelijks wereldreizigers aan de koffiecounter.
Alles is verlicht - Jonathan Safran Foer
Dit boek (276 pagina's) staat al een hele, hele lange tijd op de lijst van boeken die ik nog eens wil lezen. Waarom? 1. de hoofdpersoon is een schrijver, spreekt me dus direct aan. 2. hij vertrekt naar het buitenland (Oekraïne) 3. om op zoek te gaan naar de vrouw die in WOII zijn opa redde 4. met als enige link een oude foto van de betreffende vrouw. Bovendien las ik een recensie waarin stond: 'Ik was er meteen helemaal weg van, met name door de kunst je keihard te laten lachen en even later oprecht een traan weet te veroorzaken.' Het boek staat bij mij alleen zo lang op de wachtlijst omdat ik erachter ben dat men óf een Foer-lover, óf een Foer-hater is. Ik ga het dus absoluut lezen (écht, ik word een Foer-lover), maar neem er wel de tijd voor.
Denken aan Bruce Kennedy - Herman Koch
Hoewel Michiel Romeyn als Oboema de witte neger altijd mijn lievelingetje uit Jiskefet zal blijven, kan Herman Koch er ook wat van. Alleen al vanwege Jiskefet zou ik zijn boeken lezen. Maar daar gaan we het nu niet over hebben, we gaan het hebben over 'Denken aan Bruce Kennedy' (191 pagina's) een boek van Kochs hand. Mirjam Wenger is een typische, Amsterdamse huisje-boompje-beestje moeder, dat is ze zat en daarom vertrekt ze naar Spanje waar ze een affaire begint met een andere man. Als je het mij vraagt een beetje een standaard verhaal. Vrouw vlucht weg, komt iemand anders tegen, bla bla bla. Volgens recensies en verslagen hier op scholieren.com is het boek 'in het geheel niet moeilijk te lezen' en bol.com vindt er ook al geen bal aan want de klant daar zegt 'er nu wel klaar mee te zijn'. Jammer, want Herman Koch is iemand die écht wel kan schrijven (denk maar aan 'Het Diner') maar dit boek wordt 'm niet.
Gatty's Tale - Kevin Crossley-Holland
Bij 'boeken' en 'reizen' denk ik uiteraard meteen aan één van mijn allereerste lievelingsboeken; Kruistocht in Spijkerbroek. Natuurlijk is de literatuurlijst voor het voortgezet onderwijs dat boek een beetje ontgroeid. Blij verrast was ik toen ik hoorde over 'Gatty's Tale' (400 pagina's) van Kevin Crossley-Holland. Gatty het boerenmeisje en Arthur de zoon van de kasteelheer, groeien samen op en zijn beste vrienden. Op een dag vertrekt Arthur op kruistocht terwijl Gatty achterblijft. Ze gaat in dienst van Lady Gwyneth in het kasteel en krijgt uiteindelijk de kans om samen met haar op pelgrimsstocht te gaan, voor Gatty een droom die uitkomt. Het verhaal is beeldend geschreven, je wordt erin meegesleurd en waant je in de 13e eeuw. Weekkrant 7days zegt; 'Crossley-Holland weet de dromen en gedachten van een middeleeuws meisje met 'hartverscheurende ogen' zo adembenemend te beschrijven dat je het boek maar moeilijk kunt wegleggen'. Voor mij is 'een boek niet weg kunnen leggen' de definitie van een goed boek.
Spiegeljongen - Floortje Zwigtman
Ik heb dit boek (621 pagina's!) ingekeken en kan het niet laten een kort fragment te plaatsen, want dit is onbeschrijflijk.
'Zijde. De stof van de onderrok gleed tussen mijn vingers door, glad als de huid van een zeemeermin. Ik tilde voorzichtig de stroken van geplooid taf op en zag een dunne rand straatvuil aan de zoom. "Geen klasse, stoephoer," mompelde ik zacht. "Wel mooie knoopjes."'
Een verhaal dat begint met zo'n scenario spreekt denk ik iedereen aan. Dit personage leeft voor mij al na de eerste paar zinnen. Dat is belangrijk, dat personages leven, want anders kun je niet het verhaal in springen en eventjes met ze meeleven. Het mag duidelijk zijn dat dit boek goed geschreven is, daarnaast zijn er nog een aantal pluspunten. Het speelt zich bijvoorbeeld af in de 19e eeuw, in Londen. De hoofpersoon is trouwens homo. Hij werkte als model voor de kunstenaar met wie hij een relatie had, maar die verbrak de relatie en vertrok naar Parijs (dit alles in de twee boeken die hieraan vooraf gingen; Schijnbewegingen en Tegenspel). Spiegeljongen vertelt het verhaal van Adrian die naar Parijs vertrekt. Deels om zijn ex-vriend te overtuigen van zijn fout, deels om zich te wreken. Floortje Zwigtman heeft een meeslepend verhaal geschreven, een origineel verhaal met een interessant decor. "Op een gegeven moment durfde ik niet verder te lezen, omdat ik bang was dat er iets verschrikkelijks zou gebeuren." aldus een lezer. Lijkt me duidelijk!