Opeens doken ze overal op. Smartphones. Eerst alleen in de handen van fanatieke twitteraars en mensen die veel internetten voor hun werk, en daarna ook opeens de doorsnee Nederlander. En dus ook bij de 'doorsnee jongeren'. Maar wat moet iedereen toch met zo'n uitgebreid toestel? Veel jongeren geven Pingen als reden, maar tegenwoordig kun je zelfs op de goedkoopste telefoons een gratis IM-progamma installeren. Zelf ben ik trouw iPhoner, die 'm vooral gebruikt voor e-mail, internet, Facebook en Twitter. Maar waar gebruikt de rest hem dan voor?
Om dat eens uit te zoeken, vroeg ik per mini-Twitter-enquête aan een stel smartphone-bezitters waar ze hun telefoon meestal voor gebruiken. Conclusie: jongeren hebben er eentje omdat veel vrienden er ook een hebben, of omdat ze graag in contact willen zijn met sociale media. Vanwege vrienden dus. De BlackBerry heeft –zeker onder de jongere - iets meer aanhangers dan de iPhone, meestal "omdat de iPhone zo duur is". Opvallend is dat jongeren vaak een BlackBerry kopen omdat ze geen touchscreen willen, die wel zit op een iPhone. Verder zijn er natuurlijk een aantal die-hard fans die alleen al een iPhone kopen omdat 'ie iPhone heet, en dat geldt natuurlijk ook voor de BlackBerry.
"Ik wou graag mobiel internet, wat niet kon op mijn oude telefoon. Omdat ik goed had gepresteerd op school, kreeg ik van mijn ouders een BlackBerry. Ik vind hem wel fijn, beetje Whatsappen en twitteren en zo." aldus Anoul (14), die sinds een maand BlackBerry-gebruiker is. Aan de andere kant vindt Robert (19) dat de iPhone "een fantastisch toestel is waarmee je alles kan. En de applicaties hebben zeker een groot voordeel. Bijkomend is ook nog dat ik ongeveer opgegroeid ben met Apple, waarbij het dus vanzelfsprekend was dat ik een iPhone zou nemen. Maar ook daarbuiten vind ik de iPhone een fantastisch apparaat".
Hoe zit dat bij jou? Ben je fanatiek Blackberry'er of iPhoner? Of zie je het nut er totaal niet van in?
In 'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals de trend om te kankeren en het t-shirtloze kleedgedrag van kakkers. Ook een trend gespot? Deel het met ons in de reacties.
Aankomende zondag, 21 november, organiseert IDFA voor het eerst een film- en debatprogramma voor jongeren vanaf 15 jaar: DOC U - The IDFA Experience. Wat staat er voor je op het programma? Filmvertoningen, een debat in samenwerking met Coolpolitics, films van jongeren zelf en muziek van GirlsLoveDJs.
Voor het zevende jaar beoordelen vijf juryleden tussen de 15 en 18 jaar de films uit het DOC U programma. En wij mogen met trots zeggen dat onze redacteuren Rutger en Rebecca in de jury zitten! Tijdens de officiële prijsuitreiking op vrijdag 26 november wordt bekend welke documentaire de Hyves IDFA DOC U Award wint. De negen films uit het festivalprogramma zijn geselecteerd in samenwerking met jongeren via o.a. XXXS, CJP en door ons, Scholieren.com.
Klik hier voor het volledige programma en meer informatie.
Winnen?!
Wil jij deze speciale festivaldag voor jongeren tijdens IDFA dag niet missen? Wij mogen 5 x 2 kaarten voor DOC U – The IDFA Experience. Vul je gegevens in en win! Deze vrijdag hoor je al of je hebt gewonnen!
Op het Scholieren.com-forum was Wheezle was benieuwd naar de 'Mooiste taalvauten'. Pagina's vol reacties volgden. Bijvoorbeeld: "Het ligt is erg vel." Au.
Tjeerd houdt van het forum. Als een ware ontdekkingsreiziger dwaalt hij door de uithoeken van deze onvoorspelbare online community. Op zoek naar dat ene mooie topic. Om met jou te delen.
Nog zo'n interessant topic is dat van Koekiemonster. Twaalf jaar oud en gezegend met een paar flaporen. En daar is ze niet zo blij mee. Moet ze zich laten opereren? Haar ouders vinden van wel.
SX-SuperFly heeft eerder dit jaar op Discovery Channel een liedje in een reclame gehoord en was benieuwd waar ze dit liedje kon vinden. Maanden later zijn er nog steeds mensen die vragen om liedjes in reclames en tv-programma's. Dus: als je nog een titel van een melodietje zoekt...
Sommige dingen voel je gewoon. Die weet je niet, daar zijn geen regels voor. Juist die dingen vinden sommige mensen heel lastig. bamiPoep weet niet wanneer je schoenen goed passen. Is er een taalvaardig persoon die bamiPoep even uit kan leggen hoe je kunt voelen wanneer je schoenen goed zitten?
Rob tekent behalve wekelijks voor Scholieren.com, ook op z'n eigen site: roodgras.nl. Begin volgend jaar komt z'n tweede stripboek uit!
Wil je dat Rob jouw probleem oplost? Vertel erover in de reacties!
Doodsbang werd ik ervan. Na een van de eerste lessen die ik als eersteklasser had gehad, ging mijn ex-mentor op de tafel zitten en vroeg ze of wij toevallig wisten hoe je moest leren. Dat wist ik niet. Dat wist niemand. Leren? Dat is toch gewoon een boek openen en de teksten en begrippen lezen en aan het eind kunnen samenvatten wat er in het boek staat? Nee. Dus niet.
Mijn eigen manierUit vast zeer zorgvuldig onderzoek blijkt namelijk dat mensen verschillende manieren kunnen toepassen om teksten en begrippen op te kunnen slaan in je hoofd. Maar dat snap ik niet. Ik kan me namelijk geen andere nuttigere manier verzinnen dan je boek openen, de tekst en begrippen en/of woordjes goed doorkijken en het in jezelf opzeggen om vervolgens het boek weg te leggen en alles wat je net gelezen hebt op te dreunen. Bij eventuele twijfel kun je natuurlijk nog de hulp van externe bronnen inroepen, zoals ouders die je overhoren of (online)overhoorprogamma's zoals WRTS (wanneer gaan die matties van WRTS trouwens eens hun lay-out aanpassen? Ik word echt héél zenuwachtig van hun opmaak).
Kauwen of slapenZijn er dan ook echt verschillende methodes, vraag ik mij dan af. Welke manier gebruiken andere mensen om te leren? Er gaan veel verhalen over Hoe Je Zou Moeten Leren. Zo heb ik een medeleerling vorige week nog om uitstel van een proefwerk horen vragen omdat ze de stof beter zou beheersen als er een nacht tussen het leren en het uitvoeren zou zitten. Had ze nu dus nog niet gehad. En waarom mogen bassschoolleerlingen eigenlijk kauwgom kauwen tijdens hun CITO-toets? 'Omdat ze zich dan beter kunnen concentreren', schijnbaar. Welke leermethode gebruik jij en heb je nog keiharde tips? Ik ben benieuwd.
Elke week vers: een nieuw boekverslag op Scholieren.com dat zeker een tien waard is. Geschreven door docent Nederlands Kees van der Pol, dus uiteraard een supergoeie bron.
Komende donderdag komt schrijver Ronald Giphart chatten op Scholieren.com. Zijn diepste zielenroerselen en hersenspinsels verwerkte hij in allernieuwste boek, IJsland. Docent Kees: "IJsland is een heel andere roman dan we gewend zijn van Ronald Giphart. Kwamen er in eerdere romans overvloedige en sappige seksscenes voor, in IJsland treffen we een ingetogener Giph aan".
En waar gaat dat over? Kees: "De hoofdpersoon is inmiddels meer dan veertig jaar geworden en heeft een Friese vriendin. Taeske aan de haak geslagen die al zwanger is na een wat sletterig jaartje 'chersonnissossen'. Ze trekt bij hem in en brengt haar zoontje Bent ter wereld. Dit ventje heeft het moeilijk in zijn eerste dagen, maar Giph is als een echte vader voor hem. Hij bezoekt hem trouw in het ziekenhuis en dat levert tragische passages op. Vriendin Taeske is bovendien niet echt gezond na de bevalling."
Het boek bestaat uit acht hoofdstukken of brieven, geschreven door een terugblikkende Giph die op IJsland vertoeft. "Met zijn cabaretvrienden vormt hij een ensemble dat tijdelijk op het eiland vertoeft. De sappigste vrouwen vliegen hem als gebraden kwartels in de mond, want IJsland kent een vrouwenoverschot. Toch realiseert Giph zich dat hij een andere man geworden is en hij weet nu wat echt belangrijk is in het leven".
Een aanradertje, zo noemt Kees het. "Een van de eerste zaken die me opvielen tijdens het lezen, was dat Giphart blijkbaar ook kan schrijven zonder seksscenes. Zijn aangeboden verhaal is soms nog even 'chaotisch' als in eerdere romans: het via flashbacks heen en weer springen tussen heden en verleden. Desondanks is het verhaal goed te volgen, mischien wel door de kleine aanwijzingen die Giph geeft over tijd en plaats. In zekere zin is het boek spannend met een toch nog verrassende afloop. De stijl van Giphart is modern, direct en prettig om te lezen", vertelt hij.
Deze nieuwe Giph is 221 pagina's dik en levert de havist of vwo'er twee punten voor z'n leeslijst op.
Welke dag is het? Zondag? Nee, want gisteren had ik school. Opeens drong het tot me door, maar de deurbel ging al. Ik sprong uit bed en rende de trap af. "Ha, heb je één minuutje?'' vroeg ik aan het meisje dat voor mijn deur stond. Ze knikte en niet veel later zat ik aangekleed en wel in de auto onderweg naar de Jasmijnhoeve.
Mainstream-onzinJa, je leest het goed: 19 klasgenoten (waarvan 18 meisjes) en ik hadden voor paardrijden gekozen als bezigheid voor de activiteitendag van de examenklassen. Waarom paardrijden? Iedereen koos al voor karten, poolen of klimmen. Ik wilde niet in die 'mainstream'-onzin meegaan dus ging ik paardrijden. Had ik toch nog nooit gedaan.
Beginner of geweldigRond negen uur stonden we samen met Meneer Coördinator bij de manage. Meneer Coördinator vinkte onze namen af op een lijstje waarop afkortingen stonden die zelfs hij niet begreep, zoals een B of een G. Ik legde hem uit dat een B voor beginner stond en een G voor geweldig. Achter mijn naam zou natuurlijk een G moeten staan, maar blijkbaar stond er niets.
Hij bleef namen afvinken.
Toch mooi om te zien hoe goed coördinatoren hun werk doen.
Niet veel later waren wij, de eerste groep, bezig de paarden te laten rennen. Draven heet dat, geloof ik. De paar gevorderden in de groep suisden voorbij maar de meeste paarden en hun berijders waren het beste in stilstaan. Met veel geschop en het aantrekken van de teugels kwamen de paarden in beweging en probeerden we mee te bewegen in hun ritme.
Zaakje intactNa ruim een uur waren we weer klaar. De dames waren helemaal in hun element en ik was allang bij dat ik mijn paard niet gebroken had. Maar misschien was ik nog wel blijer dat mijn zaakje intact was gebleven.
Iedereen had nu toch wel stiekem een band met hun manegepaard, maar Goldie en ik waren beter dan alle anderen. Geweldig.
Ze zijn rond de 15 jaar, maar gedragen zich als een pasgetrouwd stel: hitsig. Waar heb ik het over? Kleffe stelletjes! Een bezitterig handje op de knie tijdens de les, een langdurige tongzoen in de gang en een hyvespagina vol met krabbels van maar één persoon. Wat is de liefde toch heerlijk, nietwaar?
Get a roomIk zie steeds meer stelletjes op school. In de pauze staan ze met zijn tweeën, dicht tegen elkaar. Tijdens de les zitten ze naast elkaar. En voor elke minuut dat ze niet bij elkaar zijn, moet er uitgebreid afscheid worden genomen. Goed excuus om eens even lekker te tongen in de gangen. Daarnaast maakt het ook niet uit dat heel de school kan meegenieten van handen die bijna onder de kleren verdwijnen. Get a room, jongens! We zitten op school en niet in een MTV videoclip.
Tijdens de les is het ook al zo moeilijk om van elkaar af te blijven. Iedereen moet natuurlijk mee kunnen genieten van de liefde. 'Nee, jij krijgt het laatste kusje! Nee, vandaag ben jij aan de beurt!' Een nieuwe versie van het telefoon-ophang spel. Terwijl iedereen zich dood ergert, gaat het spel der liefde gewoon door: stiekem handjes vasthouden en uitgebreide massages. En wie er niet van wil meegenieten, kijkt maar de andere kant op.
Eenzaam en alleenOnze jeugd is bedoeld om zoveel mogelijk lol te maken, uit te gaan en te socializen, maar sommige jongeren vatten dat iets anders op. Het is heel normaal om je vrienden te laten stikken, want het hele leven bestaat namelijk uit je vriendje. Samen op de bank naar films kijken, samen huiswerk maken en samen uitgaan – of zelfs helemaal niet uitgaan. (Want waarom mensen leren kennen? Je hebt de liefde van je leven al gevonden!)
Je kent zijn rooster uit je hoofd en hij de jouwe. Je weet altijd wat hij aan het doen is en jullie smsen de hele dag door, om vervolgens te vragen naar de bekende weg. 'Wat heb jij vandaag gedaan, schat?' Een ideaal leven, als je het mij vraagt.
Geniet van het leven!'Ach, laat die mensen toch. Geniet van de liefde, het is mooi. Je kan zelf geen vriendje krijgen en daarom ben je jaloers.' Zo luiden de tegenreacties, meestal van stelletjes zelf. Ik vind liefde een mooi iets en dat mag gezien worden, maar dat hoeft niet op zo'n manier. Tot de liefde behoort zeker niet het vastklampen aan je relatie en iemand uitgebreid betasten in het openbaar. Dat zijn weer heel andere praktijken.
Ze zijn niet erg goed te vinden, maar ze zijn er: mensen met een 'gezonde' relatie. Liefde is te combineren met vrienden, lol maken en uitgaan. En waarom een relatie op je vijftiende? Om een leuk leven te leiden, hoef je heus niet per se een relatie aan te gaan. Bewaar dat maar voor later.
Herken ik mezelf in de beschrijving van mijn 'mediageneratie'? Goed in communiceren, schakelen en netwerken, oké. Snel afgeleid daarentegen? Onbeleefd, rusteloos, brutaal? Gaap. Niet dus.
Toch lijk ik er misschien meer op dan ik denk. Mijn grote valkuil? E-mail. Achter je laptopje, lekker in je pyjama of in een oversized trui is het namelijk zo veel makkelijker om sommige dingen te zeggen dan in het echte leven. Als de frustraties hoog oplopen, dan tikken mijn vingers nog sneller dan mijn gedachten gaan. Dat is zowel een prestatie als een valkuil. Want ja, wat doe je als jouw ongecensureerde gedachten per ongeluk wél hun weg vinden naar andermans inbox?
O, die goeie ouwe tijd, toen je er nog moeite voor moest doen om je frustraties bij een ander af te laten leveren. Dan greep je een pen. Griste een vel papier. En ja, dan kraste je er driftig op los.
Maar daarna kwam dan de ellende. Hoe zat het met de aanhef? Datum en plaats erboven, of verdiende de geadresseerde je venijnige verhaal niet? En hoe zat het met de afsluiting? Waar haalde je de envelop vandaan? Even serieus, de postzegels werden toch in die derde map van de linkerkast van de studeerkamer bewaard? Waar – waren – ze –nou – in - hemelsnaam! Tegen de tijd dat je aan het adres toekwam, waren je frustraties over alle andere dingen zodanig opgelopen dat die brief was vergeten.
Vandaag de dag verschijnen je woorden direct prachtig zwart op wit op je scherm. Meteen goed, duidelijk, serieus. Opmerking hier, steek onder het water daar. Nog één laatste blik en een gevoel van trots. Dan beweegt de muis zich naar de verzendknop. K-L-I-K.
En weg is ie. Om nooit meer ongedaan te kunnen maken. En dan, na de aanvankelijke opluchting (want geef toe, van die woordkeus had zelfs Mulisch iets kunnen leren), komt de eerste confrontatie. Ongemakkelijke momenten. Ontwijking van blikken. Toch? Of beeld je je dat alleen maar in? Is het mailtje eigenlijk al wel gelezen of moet ie nog gecheckt worden? Hm, geen boze blikken, dus het is vast nog niet aangekomen... Wanneer wel? Wat zal de reactie zijn? Krijg je ooit nog een mailtje terug? O nee, op deze manier wordt het nooit uitgepraat. Wat een onzin heb je eigenlijk ook gezegd. Wie weet wordt het wel naar de hele vriendengroep doorgestuurd. Wat een jaloerse, afgunstige, arrogante tuthola lijk je ineens! Help!
Goed. Niet doen dus. Ik heb in ieder geval geleerd van mijn fouten... Daarom schrijf ik vanaf nu mijn frustraties weg met old-fashioned pen en papier. Lekker krassen. Lekker alles zeggen wat ik wil. En een week later toch nog lekker de stad in kunnen met je object van frustratie. Want tien tellen rust maken al die opwinding inderdaad een heel stuk minder nodig.
Kortom, wie zal ik eens met een brief vereren?
Vorig jaar zette Martijn (vwo-5) zijn Nederlandse schoolcarrière even on hold om schooljaar 2009-2010 op een Amerikaanse highschool door te brengen. Hoe dat was? Best wel anders. Vijf grote verschillen volgens de ervaringsdeskundige.
"In Amerika heb je echte school spirit. Dan leef je helemaal voor je school, je sport op school, je kijkt theater op school, je maakt huiswerk op school. In Nederland ga je, zodra je je laatste les hebt gehad, meteen naar huis", vertelt Martijn. Vooral dat sporten vond Martijn erg cool: "Het was heel erg leuk om 's avonds met de hele school op de tribune bij een wedstrijd American Football te zitten".
Verplichte Amerika-liefde"Aan het begin van elke schooldag moesten we voor de Amerikaanse vlag altijd de Pledge of Allegiance opzeggen", vertelt Martijn. Dagelijks moest hij samen met zijn klasgenoten opstaan en met de hand op zijn borst zijn liefde voor Amerika opdreunen: "I pledge allegiance to the flag of the United States of America, and to the republic for which it stands, one nation indivisible, with liberty and justice for all". Een soort Wilhelmus in de klas, eigenlijk. Elke dag opnieuw."En die Amerikaanse vlag? Die hing echt in elk lokaal!".
Auto's op schoolIn Amerika kun je natuurlijk op je zestiende al je rijbewijs halen. "Het was heel gek dat die zestienjarigen al met de auto naar school kwamen. Er waren bij de school ook ontzettend veel parkeerplaatsen".
Soldaatje spelen"Heel veel Amerikaanse scholieren wilden na hun eindexamen het leger in. Vaak deden ze dat omdat ze nog niet wisten wat ze verder wilden, en daarom voor hun discipline het leger ingingen. Sterker nog: als je als student niet in het leger hebt gezeten, hoor je er niet echt bij".
Vierdejaars de baas"De highschool duurt vier jaar, en vierdejaars hebben veel meer invloed en ongeschreven rechten dan nieuwelingen. Er werd niet heel veel gepest, maar de vierdejaars gingen bijvoorbeeld in de kantine zitten waar ze wilden, ook als eerstejaars daarvoor op moesten staan", legt Martijn uit. En die deden dat dan netjes. Wat voor een grote bek zou een Nederlandse brugger geven als hij gesommeerd zou worden op te staan?