"Shit," moet de Vlaamse jongere Danny vorige week gedacht hebben. "Dat schijtfacebook ook. Ik ben er compleet ingetrapt. Strontvervelend."
In het Vlaamse Sint-Truiden zijn ze netjes opgevoed. Ze houden er niet van als je hun mooie straatjes vervuilt. Al helemaal niet met vieze hondenpoep. Daarom zijn er ook speciale patrouilles die erop toezien dat hondeneigenaren de uitwerpselen van hun Fikkie ook daadwerkelijk opruimen. In een zakje in de prullenbak dus, anders zwaait er wat.
Magnifique drolMaar daar had Danny, een jonge inwoner van Sint-Truiden, letterlijk schijt aan. Hij plaatste onlangs een foto van de - magnifique, dat moet gezegd worden - drol van zijn hond Baron op Facebook, met de bijgaande tekst: "Baron herdecoreerde een winkelstraat". De politie kon er echter niet om lachen, en gaat de zaak nu onderzoeken.
"Op zich zijn het natuurlijk geen ernstige feiten, maar uit de resultaten van de veiligheidsmonitor blijkt dat hondenpoep in verband wordt gebracht met een vuile en dus ook een onveilige omgeving," aldus een politiewoordvoerder op Nieuwsblad.be.
Danny riskeert een fikse boete. Ach, je moet wat over hebben voor je likes.
Over poep gesproken: oud-blogger Luuk schreef ooit een prachtige column over poepangst. Procrastinatie? Welnee. Klikkerdeklik.
"Crisis? Ah joh, daar krijg ík vast geen last van." Zo denken veel Nederlandse jongeren over hun toekomst. Ze maken zich weliswaar zorgen over de Nederlandse economie van nu en straks, maar verwachten zélf later gewoon een prima salaris te krijgen.
Dat blijkt uit een enquête van het 1V Jongerenpanel van EenVandaag. Die ondervroeg bijna 2000 jongeren van 12 t/m 24 jaar. Ruim de helft van hen (54 procent) maakt zich zorgen over de economische toekomst van Nederland.
Meer geld dan paMaar daar blijft het dan wel bij, qua geldzorgen. 65 procent denkt er juist zélf over tien jaar wel warmpjes bij te zitten en een goed inkomen te hebben. Driekwart denkt later evenveel of zelfs meer te besteden te hebben dan zijn ouders nu. Een meerderheid denkt bovendien makkelijk een goeie baan te kunnen vinden.
Momenteel hebben de ondervraagden sowieso weinig te klagen: iets meer dan de helft kan aan het einde van de maand wat rinkelende euro's in zijn spaarpot deponeren. Slechts 13 procent kwam in 2012 meestal geld tekort. Meer dan de helft is daarom niet bang dat-'ie er komend jaar zelf financieel op achteruit gaat. Maar met de Nederlandse economie zal dat in 2013 juist wél gebeuren, denkt driekwart.
Doe eens pessimistischMaar ehm, wordt het niet eens tijd om te beseffen dat ook jíj misschien wel een financieel zware tijd tegemoet gaat? Dat zelfs die goedgevulde spaarpot een bodem heeft die ooit in zicht zou kunnen komen? Ton Withagen, hoogleraar Arbeidsrecht, vindt van wel. Check het filmpje:
De complete uitslag van het onderzoek vind je hier.
Schoolboeken in aktetasjes. Dure lakschoenen in plaats van Converse-sneakers en Vans. Geen slobberige H&M-truien en oude jeans, maar handmade Italiaanse pakken. Stemmachines voor leerlingen, zodat ze hun eigen leraren kunnen kiezen.
Ik zou graag een democratische school willen met leerlingen als Tweede Kamer en het bestuur en de leraren als de regering. Een utopie? Wellicht. Maar wel mijn voorstelling van een ideale school: we maken er een parlementair, democratisch systeem van.
Laatst was ik bij een bijeenkomst van de Netwerk Democratie, over hoe scholen democratischer kunnen worden. Inspirerend, maar ook nog ver weg. Wij leerlingen zijn immers nog vaak een beetje als mini-Koreaantjes die onder het dictatorschap van verschillende Kim-Jong-Uns (leraren + management) een hopeloze weg proberen te vinden naar meer inspraak. Ik zeg: let's Tweede Kamer this shit.
Rode bordjesVoor elke beslissing die het bestuur neemt, zijn meerderheidsstemmen nodig van iedereen in de school. Als er een plan is waar we het niet mee eens zijn, steken we met z'n allen een rood bordje op en gaat het niet door.
Momenteel kunnen we immers met z'n allen als puberale rebellen tegen het schoolbestuur en hun ideeën gaan schoppen, maar dat maakt die volwassenen niets uit. Maar in deze mooie utopische droom zouden we dan simpelweg, met onze intelligente verantwoorde meningen, alles een halt toe kunnen roepen.
Doordacht antwoordEn dan: onze leraren. We zijn het eigenlijk vrijwel nooit met ze eens, en mogen ze ook eigenlijk bijna nooit. Maar als je ons eerlijk vraagt wat we van ze vinden, zouden we je wel een goed, doordacht antwoord geven. We zijn af en toe rebelse pubers, maar we hebben ook wel verstand.
En wij zijn de enigen die in die klas zitten om les te krijgen. Dus laat ons eens stemmen met een rood potlood. Of met een stemmachine. Op die leraar die we het hoogst achten en die vervolgens een zetel mag innemen.
Motie van wantrouwen tegen leraarEn mijn favoriet: als je het uiteindelijk toch niet helemaal bevalt hoe een leraar zich gedraagt of hoe hij les geeft, voer je gewoon -YOLO- een motie van wantrouwen in. Het klinkt mooi en het is mooi: met een meerderheid van die motie van wantrouwen knikker je er zo je slechte leraar uit. En maak je plaats voor een nieuwe op de lijst.
Want als we eenmaal wél serieus genomen worden, zullen we immers ook serieuzer over het schoolbeleid na gaan denken, zaken goed afwegen en beter het standpunt van leraren in willen zien. Je lacht er nu misschien om, maar over tientallen jaren is mijn fantasie misschien wel werkelijkheid geworden. Het kan niet lang meer duren voor dat de échte ervaringsdeskundige een belangrijkere rol gaat spelen in het onderwijsbeleid: de leerling.
Het lijkt op een drol, een eencellig wezen, of een cupcake. En het is een van de populairste apps van dit moment. De naam? Pou.
Vroeger was er de Tamagotchi, nu is er een moderne versie in de vorm van een app. Bijna iedereen met 'n smartphone is opeens bezig met het verzorgen van een buitenaards huisdier. Sullig? Nee, juist hip.
In'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals zingen via 'n app, nutteloze twitterfeiten en skywalking. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties!
Schattig wezentjeNa het downloaden was ik meteen verknocht. Een schattig wezentje dat je ziet opgroeien en jouw aandacht nodig heeft. Want dat is hoe 't werkt: je geeft je Pou te eten, speelt er spelletjes mee en moet 'm voldoende laten slapen om 'm gezond te houden.
Supersimpel concept, maar hartstikke cute: zo'n beestje dat compleet van jou afhankelijk is. Zonder verzorging gaat-'ie zelfs dood! En met z'n lieve, grote oogjes laat Pou je moederhart (of vaderhart!) sneller kloppen. Het doet zelfs 'n beetje pijn vanbinnen als ik zie dat hij honger heeft, of vies is. Wat best maf is: medelijden hebben met een steen/drol/eencellig wezen.
Snorren kopenWaarom dit zoveel cooler is dan een Tamagotchi? Een Tamagotchi was leuk, maar gemaakt van kleine pixels. Vaak kon je niet eens zien wat jij voor een diertje had, laat staan dat hij je liefdevol aan kon kijken. En kon je een Tamagotchi aankleden, kon je ermee Doodle Jumpen, kon je hem gekke drankjes voeren? Echt niet. Pou is zoveel beter.
Maar ik moet toegeven, Pou heeft een klein nadeeltje. Het is onmeunig verslavend. Al snel ben je anderhalf uur bezig om je lieve beestje te verzorgen en er muntjes voor te verdienen. Dan bedenk je je opeens dat je eigenlijk ook nog 'n leven hebt en wil je iets anders gaan doen. Maar plots: ping! Pou is hungry! En daar ga je weer. Eten geven, wassen, driehonderd spelletjes spelen. Net zolang tot je die kekke snor voor 'm kan kopen.
GehersensPouldNa drie uur met Pou gespeeld te hebben, is mijn wereld plots anders. Op de straat ligt geen drol, maar hondenPoup. Ik strooi wat Poudersuiker op m'n pannekoek. Ik Pouts mijn tanden. Jeetje, ik ben totaal gehersensPould door Pou.
Dus helaas. Met tranen in mijn ogen moest ik toch op de fatale knop drukken. Verwijderd. Het ga je goed, lieve Pou. Vaarwel.
Het bleek één grote grap: de zogenaamde Beliebers die hun polsen opensneden om Justin Bieber te laten stoppen met blowen. Twitter ontplofte van de retweets, maar achteraf bleken er helemaal geen Bieberfans bij betrokken te zijn.
Een paar grappenmakers op website 4Chan hadden voor de lol een handvol foto's van polsen met nepbloed de wereld ingeslingerd. En iedereen trapte er met open ogen in. Is dat niet een beetje naïef?
Met een paar nep-twitter- en facebookaccounts deden ze alsof tienermeisjes in zichzelf krasten, van een brug af wilden springen en één meisje zelfs zelfmoord had gepleegd. Allemaal zogenaamd vanwege meneer Biebers blowgedrag. Kranten als de Sp!ts pakten er groots mee uit.
Grote grap
Het stomste is: deze grappen zijn al zo vaak uitgehaald op internet. Zo zou Justin Bieber kanker hebben, en moesten Beliebers zichzelf kaal scheren uit medeleven voor Justin. Natuurlijk deed niemand dat en werden er alleen wat gephotoshopte foto's duizenden keren geretweet. Waarom trappen we er nu dan wéér in?
Hoe kan het dat iedereen dit geloofde? En dat critici hoogstens dachten dat de tienermeisjes zichzelf niet echt automutileerden, maar ketchup gebruikten om Justin Bieber te overtuigen?
PlotHet hele plot is bedacht door hackers op het Amerikaanse internetforum 4Chan, die later ook hebben bedacht dat er een meisje zelfmoord zou hebben gepleegd. Ze maakten zelfs een speciale facebookpagina (inmiddels alweer verwijderd) en twitteraccount aan voor het niet-bestaande meisje Addison dat zichzelf van het leven zou hebben beroofd.
Het bloed stroomde dus niet uit de aderen van Beliebers, maar uit een fles ketchup. Op de armen van de hackers.
Niet mee spotten
Dat het een hoax was, een goed in elkaar gedraaide grap, was eigenlijk wel te verwachten. Toch trapte iedereen erin. Waarom, in godsnaam? Ten eerste denk ik omdat je met zoiets gruwelijks als automulitatie niet spot. Stel dat deze hoax echt zou gebeuren, dan ga je finaal af als je roept dat het allemaal onzin is. En misschien weten al die gillende fans van gekkigheid écht niet meer waar ze mee bezig zijn, toch?
Toch had je wel degelijk kunnen zien dat het een grap was. Want wanneer je op Twitter zoekt naar de hashtag #cutforbieber, zijn er maar een stuk of vijf foto's te vinden van bebloede armen. Het lijken er alleen meer, doordat ze duizenden keren zijn geretweet. Op Twitter leek het daardoor een serieus probleem te zijn. De grappenmakers hebben deze grap niet tot een hype gemaakt, maar de retweeters. Dat neemt niet weg dat dit een zieke grap is: elk meisje dat zich mogelijk aangesproken voelde om dit ook te doen, is er één teveel.
We weten allang dat het moet, maar doen het blijkbaar nog niet: kritisch kijken naar alles wat er op internet verschijnt. Vorig jaar retweetten we allemaal zonder nadenken de bangalijst-zelfmoord die om heel andere redenen bleek te zijn gepleegd, dit jaar de bieberpolsen. What's next?
Het LAKS zoekt nieuwe bestuursleden voor komend jaar. Wil jij opkomen voor je mede-scholieren, op de koffie bij het ministerie van Onderwijs en acties organiseren tegen bijvoorbeeld de ophokuren? Grijp dan je kans en solliciteer!
In juni maken de huidige bestuursleden plaats voor een nieuwe lichting. Tot 18 februari heb je de tijd om een verpletterende sollicitatiebrief te schrijven.
Glamoureus, maar hard werkenWat je allemaal kunt doen in het bestuur? Er zijn verschillende functies beschikbaar. Voor de ene functie zul je vaak daten met de media, een ander zal veel handjes van politici schudden. Daarnaast houdt het hele bestuur zich bezig met examenklachten, het organiseren van stakingen en andere inhoudelijke zaken.
Klinkt als een glamoureuze baan, maar het is ook hard werken. De bestuursleden vergaderen drie keer maand en hebben vaak afspraken om te overleggen met politici en andere vertegenwoordigers. Dat is vaak na school, maar gebeurt ook wel eens onder schooltijd. Je zult je ouders en school dus misschien iets vaker lief moeten aankijken. Een bezoekje aan de minister is natuurlijk veel cooler dan huiswerk maken, maar of zij dat ook snappen?
Geen tijd voor bijbaantjeOmdat je niet zoveel tijd meer zal hebben voor een bijbaantje, krijg je een vergoeding voor je werkzaamheden in 't bestuur. Klinkt veel beter dan vakkenvullen of kranten bezorgen, toch?
Voorgaande jaren begonnen al vier Scholieren.com-bezoekers op deze manier hun bestuurlijke carrière. Ben jij de volgende? Alle info over het inschrijven en solliciteren vind je op de site van het LAKS.
Een leraar die je op pauze kunt zetten en zo nodig kunt terugspoelen: een paar jaar geleden leek het nog complete sciencefiction. Dankzij YouTube is het inmiddels de normaalste zaak van de wereld geworden dat docenten hun uitleg op video geven. Wij zetten de beste videoleraren voor je op een rijtje.
De bekendste site voor videolessen is de Khan Academy. Er zijn echter ook steeds meer Nederlandse leraren die gewapend met microfoons en webcams lessen op YouTube zetten. In tegenstelling tot de Khan Academy zijn die uiteraard gewoon Nederlandstalig, zodat je concentratie volledig bij het snappen van differentiëren en integreren kan zijn.
Begrijpelijke bètavakkenMet name leraren van bètavakken maken fanatiek videolessen. Zo is er Jan Willem Eckhardt die met zijn filmpjes wiskunde, natuurkunde en scheikunde voor iedereen begrijpelijk maakt. In beeld zie je zijn aantekeningen en rechts onderin zie je zijn gezicht, in de nieuwste filmpjes compleet met hippe baard à la Meester Bart.
Ook de docent achter het kanaal Scheikundelessen heeft al vele scholieren gered met zijn filmpjes waar je hem voor het bord ziet uitleggen. Erg handig is dat alle filmpjes op zijn kanaal gesorteerd zijn in afspeellijsten per onderwerp. Er is zelfs een afspeellijst met samenvattingen en oefenexamenvragen.
Ook voor alpha'sTegenwoordig vind je naast video's over bètavakken ook steeds meer andere videolessen. Frankeconomie en Docenteco beconcurreren elkaar als videoleraren economie. Op het kanaal van Meneer K. Saber fris je in een paar video's je kennis van maatschappijleer weer op en F. Hooijer vertelt je alles over aardrijkskunde.
JORTGeschiedenis neemt op zijn kanaal alles van nul tot nu door, met als extraatje de video's over de eindexamenonderwerpen van dit schooljaar. Zo duidelijk en goed gemaakt, dat mijn eigen geschiedenisleraar die videolessen op de beamer zet als hij zelf een dagje geen zin heeft.
VereerdWij vinden dit onwijs tof: waar sommige docenten alleen filosoferen over online lesgeven, hebben deze leraren zelf al lang en breed iets gedaan. De filmpjes zijn simpel en vaak is er een powerpointpresentatie in beeld met de uitleg als voice-over. Het werkt perfect en dat lees je ook in de reacties waarin deze docenten vereerd worden als helden: "Bedankt voor de duidelijke uitleg!", "btw thanks for you uitleg. ik had 8.7" en "Echt geweldig dit kanaal! Ik ben erg slecht in scheikunde en dit is dus echt ongelofelijk handig, snap het meteen!".
Hopelijk gaan meer leraren aan de slag met video's maken en kan ik ooit zelfs de tekstverklaring van Seneca voor Latijn op mijn bed terugkijken. Ik zou ze eeuwig dankbaar zijn, net zoals de vele scholieren die nu al worden geholpen. Helden!

Mijn klasgenoten en ik zijn klaar om te vertrekken. Bewapend met rolkoffers en lunchpakketten gaan we een weekje op uitwisseling naar Franse gastgezinnen. Superleuk natuurlijk en heel, uh, educatief verantwoord, maar een beetje zenuwachtig ben ik wel. Hoe ga ik daar uit mijn woorden komen?
Ik heb altijd braaf mijn huiswerk gemaakt en alle rijtjes dreun ik moeiteloos op. Maar Frans is gewoon, tsja, moeilijk. En de vervoeging van s'asseoir gaat mij niet verder helpen als ik de weg kwijt ben, toch?
Van tevoren praat ik met mijn Franse uitwisselingsstudente, Kim. Kim is net zo oud als ik en belooft me een beetje op weg te helpen deze week. Te zorgen dat ik niet verdwaal, en zo. Maar zij is er ook om alle cultuurverschillen uit te leggen. Daarvan zijn er namelijk nogal wat.
We komen aan in het niet-zo-zonnige Frankrijk. Om precies te zijn bevind ik mij in een plattelandsdorpje dichtbij Lyon. Een plek waar ik een uur eerder op moet staan dan normaal, om vervolgens vijftig minuten in de schoolbus te zitten. Geen relaxed kwartiertje fietsen dus. Tsja. Gewoonlijk heb ik al moeite om uit mijn bed te komen, dus dit wordt op z'n zachtst gezegd een uitdaging.
Communicatiestruggles
En om het nog een stukje lastiger te maken, spreken mijn gastouders (de ouders van Kim dus) geen woord Engels. Als ik ook maar enige vorm van communicatie met hen verlang, moet dat toch echt in het Frans. Dus ja. Bonjour dan maar?
En dat bonjour komt eruit, maar met moeite. Na al die jaren Franse les krijg de eerste avond niet méér uit mijn mond dan een stotterend salut. Terwijl Kim en haar ouders in de auto tevergeefs trachten een gesprek met mij te beginnen, ben ik druk bezig met bedenken wat ook alweer de vertaling van hoe gaat het is, of het Franse woord voor het weer. O hellup. Hoe ga ik me ooit redden deze week?
Een beetje FransMaar gelukkig komt het goed. Meer dan goed zelfs. Want in de loop van de week verandert mijn aarzelende begroeting in een zelfverzekerde (bijna-)volzin. Ik wil toch niet overkomen als dat stille meisje uit Holland, en de enige mogelijkheid om dat te voorkomen is praten. In het Frans, de hele dag lang. Dus dat doe ik.
In het begin zonder ook maar één correcte zin, maar wat geeft het? Aan het einde van de week kan ik met de meisjes in de schoolbus vloeiende gesprekken voeren en met Kims moeder heb ik discussies over homoadoptie. Ik voel me steeds minder 'de uitwisselingsstudent van' en steeds meer une fille française.
Brilloze wc's
Tuurlijk, één zo'n weekje is nog lang niet genoeg om alles te begrijpen. Maar als ik naar mezelf kijk, en naar het feit dat ik zo'n tienduizend keer beter Frans spreek dan eerst, weet ik wel dat het werkt.
Daarnaast leer je van zo'n week zoveel meer dan alleen de taal. Ik raakte gewend aan de brilloze wc's, twee in plaats van drie zoenen als begroeting en het andere toetsenbord op hun computers. Aan dit alles heb je zoveel méér dan elke week drie uurtjes luisteren naar de monotone stem van je bejaarde leraar Frans. En bovendien: dit is zó ontzettend veel leuker...

Dit is alles: het hoofdkussenboek van Cordelia Kenn: over een meisje, de liefde en alles wat daarbij komt kijken. Een boek dat je goed voor je leeslijst van Engels kunt gebruiken én een van de weinige boeken waar ik hard om gehuild heb.
In één minuut verklapt een jonge lezer op Scholieren.com en Whylovethisbook.com wat zijn 'allerallerfavorietste' boek is. Lisa kiest steeds een nieuwe video uit, zodat jij je kunt laten adviseren over een boek dat je nog niet kende. Superhandig voor je leeslijst!
Een passionele relatieCordelia (een meisje van bijna zestien) schrijft een boek, omdat ze zichzelf steeds meer 'vrouw' vindt worden. Het is hoog tijd om op zoek te gaan naar een aantrekkelijke jongen die haar wil ontmaagden. Ze onmoet William Blacklin en wordt verliefd op hem, ook al had ze dat niet gepland. Het is het begin van een passionele relatie. Cordelia beschrijft de ontzettend romantische eerste keer en wat er allemaal in haar omgaat. Met de steun van haar beste vriendin, tante en lerares vindt ze zichzelf en haar balans terug.
Wanneer ze zwanger blijkt te zijn, schrijft ze een boek over haar leven voor haar toekomstige dochter. Zonder te weten dat ze die nooit als zestienjarige tiener zal meemaken...
Kletsen met je vriendinEen boek dat ik als tienermeisje omarm. Het klinkt ontzettend cliché, maar het boek voelde als een vriendin: alles wordt in dagboekvorm verteld en het lijkt alsof je met een vriendin aan het kletsen bent over je belevenissen. Ontzettend mooi geschreven, maar eigenlijk alleen voor vrouwen (of mannen die van heel zoetsappige en toch ontroerende boeken in dagboekvorm houden). En het meest indrukwekkende aan dit boek: het laat me huilen, lachen en boos worden. Steeds weer opnieuw.
Een uurtje een naald in je arm en je bent meteen de slimste van de klas. Klinkt als 2080, maar is helemaal van nu: in China hangen al hele examenklassen aan 't infuus. Resultaat: een klas met superleerlingen. Smart drugs worden hélemaal 2013!
Aminozuren: enorme vitaminebommen in een infuusje, waardoor je je beter zou kunnen concentreren en je de lesstof beter onthoudt. Klinkt al goed, toch? Ook op mijn school gebeurt het al: ADHD'ers die hun pillen uitdelen aan klasgenoten zodat die zich beter kunnen concentreren.
Ik ga nog een stapje verder. Wat als het straks bestaat: pillen waarvan je slimmer wordt? Wát als we allemaal superslim zijn? Even slim als Einstein, zeg maar. Verschillen verdwijnen, en iedereen is weer gelijk. One big happy family. Ik zie het wel gebeuren, en zou wel 'ns zo'n pilletje willen slikken.
School = creativiteit!Duitse grammatica of wiskundesommen kennen, zonder te leren. Gewoon door simpelweg een pilletje te slikken, een injectie te doen of het bestand 'Duits.doc' naar je hersenen te uploaden. Eén plus één is twee, en een ander antwoord is niet mogelijk. Dat soort dingen.
We kunnen ons gaan onderscheiden op het gebied van creativiteit, de rechter hersenhelft. En daar zullen onze - tegen die tijd hopeloos verouderde - scholen op in moeten springen. Iedereen slikt, injecteert of uploadt immers toch al de eerste, tweede, derde en vierde naamval bij Duits. De nadruk gaat liggen op zelfontwikkeling, samenwerken en creativiteit.
School leert ons niet langer hoe we ons in vijf jaar hún lesstof zo snel mogelijk leren beheersen, maar we leren zélf nadenken. Want dat zullen we nooit uit een pilletje kunnen halen.
One big happy familyIn 2080 heeft iedereen dan beschikking over alle kennis in de wereld. De wereld wordt een stukje mooier: conflicten, ruzies en oorlogen verdwijnen, want iedereen begrijpt elkaar. Dat is fijn, want op die manier kunnen we veel beter met elkaar omgaan en alles delen.
Kun je die Italiaanse mooiboy maar niet duidelijk maken dat je niks van z'n gladde praatjes moet hebben? Even Italiaans van 't internet downloaden, uploaden naar je hersenen en klaar is Kees. Praat toch wat makkelijker, en die lastige Italiaan ben je ook weer kwijt.
Volgend jaar doe ik mijn havo-examen. Of ik mijzelf al een infuuszak mee zie slepen naar de examenzaal? Ja. Het is toch verschrikkelijk gaaf als zulke medicijnen bestaan, en dat je nooit meer dezelfde saaie feitjes hoeft te leren die iedereen al honderd jaar leert?
En bovendien: in 2080 weten we niet anders. Een injectie voor het examen wordt net zo normaal als een blikje energiedrank, en een infuuszak wordt een fashion statement. De grens tussen mens en robot vervaagt. En dat maak jij misschien nog wel mee.
KennisLink.nl organiseert een online debat rondom de stelling "als het kon zou ik wel pillen willen slikken om slimmer te worden of daarvoor zelfs een chip in mijn hoofd willen laten zetten." Wat denk jij? Laat een reactie achter!