![]()
Opeens doken ze overal op: jongens met chino's. Hoewel ik eerst niet wist wat een chino precies was, zag ik opeens overal jongens met van die rare zandkleurige broeken die mijn vader ook altijd draagt, maar dan iets strakker en glimmender.
n 'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals de trend om te kankeren en het t-shirtloze kleedgedrag van kakkers. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties.
What the fuck? Waarom dragen deze jongens deze broeken? Vinden ze het leuk om mijn vader na te doen? Zou het mij ook staan? Allemaal dingen waar ik tot enkele minuten geleden nog geen antwoord op wist, want ik ging Op Onderzoek.
Na even googelen ging er al een hele wereld voor me open. Een chino is een broek, precies zo eentje als oude mannen dragen. Een meestal zandkleurige broek van een zachte stof die recht valt. Maar een chino is geen normale broek, het is schijnbaar een levensstijl. Een hele dure levensstijl.
Afgelopen week spotte ik veel soorten jongens met chino's aan hun kont, maar het overgrote deel van de chino's wordt volgens mij gedragen door de jongens die A) relatief veel alternatievere muziek luisteren, zoals onbekende 'streetwise' R&B, en B) die het niet erg vinden om veel geld uit te geven aan een kledingstuk en ook erg modebewust zijn.
Opvallend is ook dat de chino's bijna alleen in stedelijke gebieden worden gedragen. Ik heb afgelopen weekend een tour door Nederland gemaakt en ik kwam de chino's alleen tegen in steden. De chino is duidelijk nog niet doorgedrongen tot dorps Nederland.
Hoe draag je een chino? Blijkbaar is nog niet iedereen daar uit, want op Internet is er veel discussie over hoe je ze zou moeten dragen. Maar over een punt is iedereen het eens: je moet je chino 'nonchalant' dragen, wat betekent dat-'ie recht om je benen moet vallen maar niet 'skinny' moet zitten.
Zelfs de H&M verkoopt inmiddels een goedkopere variant, maar toch worden ze nog vooral gedragen worden door modebewuste, rijke, tikke alternatieve heren.. Heb jij er al een om je kont heen? Mij staat het in ieder geval voor geen meter...
![]()
![]()
De Kunstbende ken ik al langer als de landelijke wedstrijd voor creatieve jongeren. Maar voor het eerst besluit ik dit jaar deel te nemen en bezoek de voorronde in Limburg. Ik verwacht dat ik tijdens mijn optreden in mijn broek zal poepen van de zenuwen. Een sfeerverslag.
Ik blijk daar niet de enige: er zijn 340 deelnemers, verdeeld over acht categorieën. DJ, dansen, mode: alles mag vandaag. Ik doe mee in de categorie Taal.
ArtiesteningangRond twaalf uur loop ik de artiesteningang van de schouwburg binnen. En stiekem is dat het beste moment van de dag: met een geel bandje om mijn pols mag ik in de artiestenfoyer zitten. Een beetje doen alsof het de gewoonste zaak van de wereld is, optreden in een schouwburg.
Meteen valt me op dat er een hoop druktemakers rondlopen. Bij kunstige jongeren denk je al snel aan stille typetjes die zwaar in zichzelf gekeerd zijn. Maar nee, ik zie niemand stil in een hoekje z'n meegebrachte pakje Chocomel zitten drinken. Iedereen is juist superspontaan!
HoningdampAls ik de sfeer moet omschrijven, zou ik zeggen: honingdamp. Heel zoet en fris, niet plakkerig. Voordat mijn categorie aan de beurt is, zit ik in de zaal om de muzikanten te bekijken. Het ritme van de bandjes en DJ's laat mijn lichaam trillen en tintelen.
Mijn eigen moment begint eraan te komen. Over twintig minuten moet ik me backstage melden, dus ik loop terug naar de artiestenfoyer. Ontspannen praat ik met concurrent-deelneemster Quintly, totdat de briefing met de laatste instructies begint.
Droge mondIneens voel ik me alsof ik in een film speel. Ik lach verlegen naar lotgenoot Quintly en zij aan zij lopen we zelfverzekerd door de lange gangen de kleedkamers voorbij. Ik trek de deur open die normaal gesloten blijft en doe mijn best zo cool mogelijk in de coulissen te blijven wachten.
Terwijl Quintly haar verhaal vertelt, (perfect trouwens, met emotie) voel ik mijn mond al opdrogen.
Niet dat ik normaal gesproken dertig liter speeksel per minuut kwijl, maar je word je opeens heel bewust van alles wat je voelt. Brrr. Toch wel een beetje eng, dit moment.
Voor ik het weet bevind ik me op het podium. Ik voel me opgelaten door vijfhonderd paar ogen die zich op me richten, maar wel op mijn plek. Zodra ik het eerste woord door de microfoon zeg, valt alle spanning van me af. Mijn benen zijn niet langer slap, mijn handen niet meer klam en mijn hoofd is ontspannen. Ik voel me kwetsbaar omdat ik mijn eigen verhaal vertel, maar iedereen luistert.
Na dik vijf minuten loop ik het podium weer af, begeleid door applaus. Wat een onbeschrijfelijk gevoel! Heftig, maar supergaaf.
VermoeiendHet valt me op dat alle deelnemers zich na hun act een stuk meer verbonden met elkaar voelen dan daarvoor. Waarschijnlijk omdat we allemaal dezelfde ervaring rijker zijn geworden.
Bij de prijsuitreiking merk ik dat iedereen het wel een beetje heeft gehad. Een zeven uur durende explosie van humor, kunst en cultuur is best vermoeiend.
Zenuwen peanutsIk behoor helaas niet tot de winnaars, maar deze ervaring vandaag vind ik al een prijs op zich. De eerste plaatsen per categorie worden toebedeeld aan deelnemers die 'm ook stuk voor stuk absoluut verdienen. Deze Limburgse gasten gaan echt knallen op de landelijke finale op 23 april in Amsterdam.
Sinds ik me realiseerde dat het met de zenuwen wel meevalt en ik gewoon van zo'n optreden kan genieten, lijkt 't me ineens ook supercool om ooit eens in Amsterdam op dat finalepodium te staan. Volgend jaar doe ik zeker weer mee. Maar dan inhoudelijk nog twintig keer beter.

Tussen acht en vier slingeren tassen, schreeuwen bruggers en vliegen boterhamzakjes in het rond. Aan het eind van zo'n dag kijken een paar schoonmakers verveeld toe hoe een scholier ver na schooltijd in vreemde houdingen staat voor 'een paar foto's'. Ze weten niet dat hij met behulp van de conciërges het gebouw is binnengedrongen om voor Scholieren.com zijn school eens met een ander oog te bekijken. En te fotograferen.
Een felgroen licht van een nooduitgang, twee keer ribbelkluisjes, een balustrade en een eenzaam lokaal met een papiertje op het raam – niets was veilig voor zijn fototoestel...
Klik op de foto's voor groot.
Geen scholier die dat doet, zou je zeggen. Maar deze scholier ziet foto's echter als méér dan 'minder dan films', en als méér dan 'dingen die iets laten zien'. En die kijk zorgt voor de overgave om voorovergebogen te kijken, te klikken en te knikken als de foto hem bevalt. Die scholier is Rutger II.
Rutger II zit op school op het Christelijk Gymnasium in Utrecht. Hij schrijft en fotografeert als redacteur voor Scholieren.com.
Wat is het toch heerlijk om vrouw te zijn! Vooral op de momenten dat het erg bruikbare smoezen oplevert.
Gymles, moeten plassen, telaatkomen: er zijn genoeg situaties waarin wij dames ons voordeel kunnen doen. Hieronder vijf schoolmomenten waarop ik juich om mijn vrouwelijke genen.
Niet gymmenTerwijl andere leerlingen zich voorbereiden op een lesje zwoegen en zweten in de gymzaal, meld ik me bij de gymleraar. "Meneer, ik heb heel erg buikpijn. Ik weet niet of het zo'n goed idee is om mee te gymmen vandaag." "Hoe komt dat zo?" is zijn antwoord. "Maandelijks probleempje, meneer."
Als ik er een schaapachtige glimlach aan toevoeg, worden zijn ogen groot. De arme man is pas vijfentwintig en weet nog helemaal niks van ongesteldheid. "Natuurlijk, dan hoef je niet mee te gymmen." En voilà, zo simpel. Of je nou ongesteld bent, of niet: er is toch niemand die het gaat controleren. Behalve als je deze smoes om de twee weken gebruikt. Dan wordt het een beetje raar.
Aspirine-pauzeNog een voordeel van ongesteldheid: de buikpijn. Dat klinkt een beetje vreemd, maar toch kan je het goed gebruiken. Om een oersaaie les te ontglippen, hoef je alleen maar je vinger op te steken. "Ik heb ontzettend buikpijn. Mag ik alstublieft een aspirientje gaan halen?" Een veelbetekenende blik erbij geeft direct resultaat. Kun je rustig een kwartiertje in de kantine gaan zitten.
Natuurlijk hoef je als vrouw niet altijd gebruik te maken van je zwakheden. Je kan het ook anders spelen. Door gebruik te maken van je vrouwelijke charmes bijvoorbeeld.
Make-up in duoEen andere manier om eventjes weg te glippen, is natuurlijk de toiletten. En dat doen meiden met minimaal twee personen. "Moet dat nu tegelijk? Jullie kunnen prima één voor één gaan," merkt een docent altijd op. "Dat kan echt niet, meneer," is dan ons antwoord.
"We moeten namelijk onze make-up even bijwerken en dat gaat niet alleen." Met een beetje een vreemde blik móet hij dan wel toegeven. Weet hij veel dat je mascara, foundation, oogpotlood of whatever prima in je eentje kan aanbrengen.
Knipperende wimpersIk heb de gewoonte om meerdere keren per week te laat te komen. Normaal moet je dan een rode kaart halen, om je de volgende dag te melden voor acht uur. Dat gaat natuurlijk niet gebeuren. "Je bent te laat," merkt mijn docent keer op keer weer op. "Ik wist niet dat het al zo laat was..."
Met een schuine glimlach blijf ik in de deuropening staan. 'Mag ik alstublieft nog binnen komen?' Als de docent nog twijfelt, knipper ik nog een paar keer met mijn wimpers. Resultaat: "Vooruit, kom maar binnen. Dit is echt de laatste keer." Ha!
Gratis broek, gratis te laatHet leukste excuus komt echter van een vriendin van mij. Ze kwam laatst te laat de les in, met een plastic tas in haar handen. "Sorry meneer, er werd een nieuwe winkel geopend in het centrum. De eerste honderd klanten kregen een gratis broek. Dat kon ik echt niet missen."
De docent vond dat zó leuk, dat hij haar gewoon binnen liet komen. En ondertussen waren alle andere meiden in de klas stikjaloers, omdat ze een gratis broek had weten te scoren en er ook nog mee wegkwam. Grrr..
![]()
Zeg nooit nooit
Net 17 is hij geworden, Justin Bieber. En nu al speelt deze Canadese superster de hoofdrol in een bioscoopfilm over zijn eigen leven.
In Canada geniet hij een sterrenstatus, in Amerika is hij misschien nog wel beroemder. Hij kan zelfs niet meer anoniem naar de kapper. Nu hij zijn veelbesproken lange surfcoupe heeft ingewisseld voor een kort koppie, staat hij weer op alle covers van de roddelmagazines.
Ook Nederland loopt warm voor de charmes van Justin. Zijn concert op 27 maart is helemaal uitverkocht en onlangs heeft Justin ook een heus wassenbeeld gekregen in Madame Tussauds Amsterdam (nog met zijn oude haar!).
Ondertussen geeft hij wereldwijd optredens en zingt duetjes met Usher. Dat is best indrukwekkend voor een 17 jarige straatartiest en maakt je toch nieuwsgierig naar zijn film. Zeg dus nooit nooit en probeer met deze actie je bioscoopkaarten binnen te halen.
De film
Justin Bieber: Never Say Never is het inspirerende waargebeurde verhaal van een jongen, die vecht om zijn dromen waar te maken. De film laat Justin Biebers fascinerende weg naar de top zien: van straatartiest in het kleine stadje Stratford in Canada tot een internetfenomeen en wereldwijde superster met als hoogtepunt een uitverkochte show in het beroemde Madison Square Garden in New York.
Vanaf 31 maart in de bioscoop. Ook in 3D! Bekijk hier de trailer.
www.justinbieberneversaynever.nl
WINNEN!
Scholieren.com mag 3x2 kaarten weggeven voor de film van Justin Bieber en gooit daar ook nog even drie Iphone-hoesjes bovenop. Vul snel je gegevens in!
![]()
Examenvrees en slapeloze nachten...herkenbaar? Goed nieuws: Amerikaans onderzoek wijst uit dat schrijven over die gevoels de oplossing is. Je voelt je relaxter, en je cijfers gaan ineens skyhigh.
Voor mij als examenleerling komt dit nieuws precies op tijd. Avond aan avond zat ik met de handen in het haar. Nu is het genoeg. Ik pak m'n pen op, want bij deze ga ik al schrijvend de strijd aan!
De bron van alle ellendeWe spoelen terug naar een aantal maanden geleden, het begin van het schooljaar. Ik heb me nog niet druk gemaakt over m'n examens, ben nooit echt het type met-de-hakken-over-de-sloot geweest. Ik betrap me er zelfs op nog dingen te weten van vóór de zomervakantie.
De eerste les van de eerste schoolweek deelde mijn leraar wat examenopgaven uit. Vol goede moed begon ik, maar binnen vijf minuten was het duidelijk. Mijn algemene ontwikkeling bleek miniem en de Examenbundel had me ontmaskerd. Vanaf dat moment was mijn leven nooit meer hetzelfde. Eeuwige twijfel, slapeloze nachten, angstwekkende dromen – ze overvallen me sindsdien elke dag.
Time for changeMaar schrijven schijnt daartegen helpen, dus hier zit ik. Klaar om mijn angsten te verwerken op papier. Ik sluit mijn ogen en probeer me de situatie in te beelden. Zo erg kan het toch niet zijn? Per slot van rekening zijn alle onvoldoendes op het moment van spreken netjes weggewerkt. Al waren dat mini-toetsjes over mini-hoofdstukjes, waar je rustig een avond voor kon gaan zitten en waar je het zojuist een maand of twee over had gepraat...
Dit gaat de verkeerde kant op. Ik herlees m'n woorden en probeer de zaak rationeel te bekijken. Realistisch gezien moet zelfs ik deze immense hoeveelheid vast wel in m'n hoofd kunnen krijgen. Ik moet het gewoon zien als een soort samenvatting. Een overzicht van de afgelopen zes jaar. Als het goed is, komt alles me bekend voor.
Gaan met die banaan?Behalve dan zuur-base-reacties bij scheikunde... En redox, daar had ik ook niet echt wat aan gedaan. Nu ik het zo zie, had ik dat ene hoofdstuk met natuurkunde ook niet overgeslagen? Bovendien weet ik nog geen lever aan te wijzen in het menselijk lichaam.
Terwijl ik m'n gevoelens nog steeds driftig neerpen, maakt een beklemmend gevoel zich van me meester. Ik zie mezelf al zitten in de examenzaal. Twintig minuten te laat, half van m'n fiets geblazen door de vreselijke tegenwind. Een boze examinator met een donderpreek. Tien pennen die allemaal leegraken, net als mijn hoofd bij het lezen van de eerste vraag. Synthese? Osmotische waarde? Hadden we geen Frans vandaag?
Het moment van de waarheidMet trillende handen beweeg ik m'n pen in gedachten naar de kantlijn van het examenblad. Vraag 1. Geen idee. Dan maar vraag 5. Hoe meer vragen ik 'later wel beantwoord', hoe wanhopiger ik word. M'n keel wordt droog en ik grijp naar m'n flesje, maar bemerk dat ik die vergeten ben.
Ik gedachten moet ik naar de wc, maar mag niet gaan. Ik kijk op de klok, en zie dat ik nog maar vijf minuten heb. Ik probeer de antwoorden voor me te zien, maar aanschouw enkel mijn leven dat aan me voorbijtrekt. Gedoemd tot een bestaan als de eeuwige scholier.
Wacht! Dit móet een nachtmerrie zijn! En het is nog maar maart. Ik ontwaak als uit een trance, met het angstzweet op m'n rug. Wat nou 'kalmeren door het opschrijven van je verwachtingen'? Uit pure frustratie gooi ik m'n pen door de kamer heen en verscheur het blaadje.
Leuk geprobeerdSchrijven, rustgevend? Dacht het niet. Dan nog liever elke nacht met klamme handen wakker schrikken door examengerelateerde nachtmerries. Daarom ga ik de komende drie maanden gewoon weer lekker door met m'n oude tactiek – zalige onwetendheid.
![]()
Gaite wie? Gaite Jansen, die actrice (19) ken je van SpangaS, Flikken, In Therapie, Schemer, Lover of Loser en een heleboel meer.
Nu is ze eerstejaars student aan de Toneelschool, die in het echt Toneelacademie Maastricht heet. Dé studie voor wie later een Oscar wil winnen. Maar wat doet ze daar? Ze kan toch allang acteren?
Gaite zat op de Vrije School in Zeist, een havo-opleiding. Ze wist al helemaal zeker dat ze naar de toneelacademie wilde, dus deed ze auditie in Amsterdam én Maastricht.
Twee keer toegelatenTalentje Gaite werd bij beide scholen toegelaten. "Ik moest een keus maken en heb alleen op gevoel de toneelschool in Maastricht gekozen. Of het de juiste keus is weet ik niet, maar ik voel me hier erg op mijn plek," vertelt ze.
Wat doet ze daar de hele dag, een beetje toneelspelelen? '"Schoolweken zijn heel afwisselend. In een blok heb je een hoofdvak, meestal 'Spel'. Buiten dat hoofdvak om heb je allemaal andere vakken zoals Improvisatie, Stem, Bewegingstraining en een paar theorievakken zoals cultuurbeschouwing."
Geen toetsenHeb je dan ook tentamens? "Nee. Per blok van zes weken spelen we een toneelstuk, dat is ook waarop onze beoordeling gebaseerd is: hoe gedraag je je in de lessen? Hoe speel je het toneelstuk? Hoe is je motivatie? In deze vier jaar hebben we maar één keer een toets, verder alleen docentbeoordelingen."
Net als gym op de middelbare school dus: je krijgt 'zomaar' een cijfer van een leraar. En als die toevallig een pesthekel aan je heeft? "Tsja, op de middelbare school gebeurde dat, docenten die je niet mogen. Hier ken je elkaar zo goed dat ik het me bijna niet voor kan stellen.."
De toneelschool heeft drie richtingen: de performanceopleiding, de regieopleiding en Gaite's acteursopleiding. Een mini-schooltje, dat wel. "In mijn klas zitten maar vijftien mensen, dat is dan ook iedereen die het eerste jaar van de acteursopleiding doet. De studenten hier zijn écht het beste van het beste. Op de hele academie zitten in het eerste jaar nu maar 35 mensen."
Kijken die 34 anderen dan niet ontzettend op tegen haar en al haar acteerervaring? "Iedereen hier is goed, iedereen moet er veel voor doen. Soms maken we schooldagen tot half tien 's avonds! Het is absoluut niet zo dat ik beter ben dan de rest van de klas. Er zijn wel meer klasgenoten die 'beroemd' zijn!
Geen filmvrij meerAls het moest, kreeg Gaite op de middelbare school vrij om in een film te spelen. "Nu niet meer, want dat is helemaal niet handig. Wij krijgen geen vrij voor de filmset, dat moet dus allemaal in het weekend of in de vakantie."
In het derde en vierde jaar moet Gaite stage lopen. Vindt ze dat geen flauwekul? Ze heeft toch allang laten zien dat ze kan acteren? "We moeten voor stage in een film óf in een theatergezelschap meespelen. Ik vind dat geen onzin, bij elke film leer ik weer meer, maar bovenal vind ik het leuk om te doen."
Doe alsof je een stekker bentWat is de vreemdste schoolopdracht die ze tot nu toe heeft moeten doen? "Haha, dat is een leuke: vertel een verhaal vanuit een stekker over beltegoed. Hoe je dat aanpakt? Gewoon beginnen. Niet denken maar doen."
Nog een tip wie ook wel naar zo'n school wil: wil je ook zo goed worden als Gaite? Eet dan altijd kaas op je brood, doet Gaite namelijk ook.
![]()
"Op dit moment zou ik zo graag willen weten wat er in Annemiekes gedachten omgaat...Je staart al tijden onafgebroken door het raam!"
Ik word opgeschrikt door de stem van mijn wiskundeleraar. De stilte in het lokaal is doorbroken door het geluid van zijn originele vorm van aandacht vragen. De klas begint te lachen en even klinkt er wat geroezemoes,, maar al snel zijn dat vervlogen tijden en hoor je enkel nog maar het tikken van een pen.
De dagen dat ik op school naar buiten staar, zijn niet te tellen. De vieze vingervlekken en de vage vormen van een in het verleden doodgeslagen vlieg neem ik voor lief. Staren is fijn.
Vanuit het wiskundelokaal heb ik uitzicht op het bospaadje wat naar de ingang van onze school leidt. Ik zie alle leerlingen aankomen, op de fiets of lopend. Maar wanneer ik staar, hoor ik niks meer.
Enkel het ritme wat het maken van sommen veroorzaakt. De ingeduwde en ploppende knopjes op de Grafische Rekenmachine, het schuiven van blaadjes, een neus die wordt opgehaald. De zachte beat van tikkende, krassende en schrijvende pennen.
Een mozaïek van kauwgom covert de onderkant van de tafeltjes. Ik hoor de kreten van mensen die er per ongeluk met hun vingers in blijven plakken. Langgerekte zuchten ontstaan wanneer er één begint met gapen. Een echo is het gevolg en als dominostenen rollen ze over in elkaar. Geknisper van zakdoekjes, gerochel en daarna de schaamte van de rode neus.
Het zijn allemaal geluiden die horen bij het lokaal. Als een allesziener dwalen mijn gedachten door de ruimte heen. Helemaal niks, geen algebra, geen wortels, niets leid me af van het simpele luisteren. Niets houdt me bij de les.
Maar deze minutenlange stilte in mijn eigen hoofd, deze vorm van meditatie maakt mijn leraar maar nieuwsgierig. Terwijl er langzaamaan een mooie remix van tikkende drums, snerende snuivers en tokkelend geroezemoes ontstond, kwam daar toch de error.. want op dat moment wilde mijn leraar toch wel echt graag weten waar ik aan dacht. En wee je gebeente als dat geen wiskunde was.
Vandaag is de 76e Boekenweek van start gegaan: elf dagen lang megaveel aandacht voor lezen op scholen, in winkels en in bibliotheken. Wie een boek koopt, krijgt het Boekenweekgeschenk De kraai gratis. En wij hebben 'm al veruittrekseld!
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
De kraai van Kader Abdolah is absoluut de moeite van het krijgen waard, vindt boekverslagenschrijver en leraar Nederlands Cees van der Pol.
De verteller Refiq Foad is een makelaar in koffie die op de Lauriergracht 37 woont (nu moet er een belletje bij je gaan rinkelen: dat lijkt verdacht veel op Batavus Droogstoppel uit Max Havelaar). Het is een Iraniër die gevlucht is voor het regime van de ayatollahs - en dat doet wel weer heel erg denken aan schrijver Abdolah zelf.
Foad is na 1988 gevlucht uit Iran en via-via in een Nederlands asielzoekerscentrum beland. Vandaar begint zijn ontwikkeling tot schrijver van Nederlandse literatuur. In 20 korte hoofdstukjes vertelt Refiq over het heden (in Amsterdam) en het verleden (Perzië en Iran). Tussen die twee momenten pendelt 't verhaal heen en weer.
De verteller wil duidelijk supergraag schrijver van Nederlandstalige romans worden, en heeft daar alles voor over. Dat levert een superdun boekje op: die 91 pagina's zijn echt peanuts. "Prachtig geschreven", vindt Kees.
Het enige minpuntje: omdat Boekenweekgeschenken zo dun zijn, leveren ze slechts één punt op voor je literatuurlijst. Maar ach, wel een snel en makkelijk gescoord puntje dan. En wie 't boek aanstaande zondag in bezit heeft, kan er de hele dag gratis mee treinen door heel Nederland.