![]()
De trendsetters van 2011 zijn niet langer hippe meisjes of Scandinavische ontwerpers. Ook geen graatmagere Amerikanen. Wie dan wel? Onze eigen leraren! Mannelijk, dik of dun, vet haar of gekamd, een brilletje of een snor, ze dragen allemaal hetzelfde: het colbertje. En wij nu ook.
In 'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals de trend om te kankeren en het t-shirtloze kleedgedrag van kakkers. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties.
In de lerarenkamer praten ze er vast over met elkaar. Dan zegt meneer geschiedenis tegen meneer wiskunde: "Goh, heb je Truus vandaag gezien? Ze heeft gewoon hetzelfde jasje als ik aan, ik voel me wel vereerd hoor!"
Of ze krijgen minderwaardigheidscomplexen van al die slanke scholieres die hun ieniemienie taille supermakkelijk met een colbert bekleden, terwijl de mannelijke leraren zich zorgen beginnen te maken of het jasje hun buik wel genoeg verbergt. Het zou zomaar kunnen.
Hoeveel meiden heb jij al gesignaleerd die meedoen aan deze nieuwe rage? Bij H&M, Zara, tot in de Zeeman aan toe koop je een eigen versie van het lerarenjasje. Korte zwarte, strakke grijze, grote ruime of met halflange mouwen. Zwart moet 'ie zijn, of grijs. Antraciet mag ook, maar felle kleuren zijn not done.
Meisjes die er laarzen bij aantrekken kunnen zo te paard. Meisjes die er een rokje onder aantrekken, zo naar kantoor. Maar ik ben een wannabe, want die van mij is zachtroze. Dat past dus niet binnen de muren van de school.
Het lerarenjasje neemt de mode over, ik ben er vrij zeker van. Zolang het niet een communistische verplichting wordt, vind ik het best. En dan hou ik mijn roze aan.
![]()
Ronald Ros is zijn baan als leraar Engels op het Wellant College in Klaaswaal (Zuid-Holland) kwijt, omdat 'ie in een ver verleden in een pornofilm heeft gespeeld. Mr. Ros stapte naar de rechter om zijn baan terug te krijgen. Gisteravond in de Madiwodovrijdag-show deed hij z'n verhaal (7:40):
Een leerling zag zijn nietsverhullende optreden via betaal-tv en al gauw wist de hele school het. Ronald Ros werd van school gestuurd, want zijn positie was onhoudbaar geworden en hij zou te chanteren zijn. Dat leerlingen een hoger cijfer eisen, omdat ze anders met de filmbeelden aan de haal gaan.
Meneer Ros vindt het achteraf gezien ongelukkig dat 'ie ooit besloot op deze manier een paar euro bij te verdienen (hij wist toen niet dat hij later leraar in Nederland zou worden). Chantage ziet hij niet zo gauw gebeuren, want iedereen weet het nu toch al. Ronald Ros wil gewoon weer door gaan met les geven. 17 maart spreekt de rechter zich uit.
Wat vind jij, moet Ronald Ros weer voor de klas als 'ie op z'n blote knietjes zweert nooit meer op te treden in wat voor pornofilm dan ook?
Update: In Amerika (waar anders) kan Ronald een lotgenoot opzoeken. "Student ontmaskert lerares als gewezen pornoster."
'Valt me van je tegen, Meltem' zegt mijn docent Nederlands die me mijn rapport overhandigt. Ik bekijk het velletje amper en stop het diep in mijn tas. "Waarom bekijk je 't niet?" zegt een vriendin. Ik kijk haar vragend aan en wil haar niet beantwoorden. In gedachten denk ik alleen maar: "Shit."
De vier keer per jaar dat de rapporten komen, poept elke scholier in z'n broek van angst. Je eet niet meer, je hebt klamme handen van de zenuwen of je bijt je nagels kapot totdat ze bloeden. Ze zijn zo angstvallig wit, die rapporten, alsof de rapporten willen dat we bang voor ze worden en dat we door de angst juist goede cijfers gaan halen.
Die rapporten hebben ons grofweg in hun macht. Waarom hebben we zo'n angst voor die dingen?
Ik ken leerlingen die het rapport gewoon niet tonen aan hun ouders: "De school vraagt dan maar lekker om een gesprek. Ik heb geen zin in een zeikende moeder," zegt een vriend van me.
Altijd maar die zeurende ouders die het beste voor je willen, gaan je dan altijd na het binnenkomen van je rapport achter de broek aanzitten. Alsof je dan plots goede cijfers krijgt.
Iedereen weet dat ouders graag trots op hun kind willen zijn en willen pronken bij hun collega's, vrienden en familieleden. Ondertussen haalt hun kind slechte cijfers, weten ouders niet wat ze vekeerd hebben gedaan, en voelen ze zich verschrikkelijk kut. Maarre... alsof het altijd aan de ouders ligt!
Meestal niet, namelijk. Bij mij zeker niet. Mijn moeder is namelijk mijn grootste fan, maar bij mij thuis ligt het zoals gewoonlijk aan de scholier zelf. Maar ook juist het feit dat mijn moeder zo enthousiast is, kan ook angstaanjagend zijn. Ik wil mijn moeder echt niet teleurstellen, namelijk. Ze zijn echt zwaar klote en deuken je eigen ego, die verschrikkelijke rapporten.
Als tiener wil je namelijk niet graag de domste van de klas zijn, maar wil je tegelijkertijd ook niet bestempeld zijn als de allerslimste van de klas. Je zit er graag tussenin en je bent tevreden met zesjes en zevens op je rapport.
Totdat je rapport geen zesjes of zevens tovert op je rapport, maar juist vijven, vieren en mooie ronde drietjes. Je schrikt je rot en bent bang voor wat iedereen over je zal rondbazuinen. Zowel op school als thuis. Hierdoor voel je je rot over je rapport en je bedenkt je het allerergste: "Nu blijf ik vast zitten.."
Dit is mij een keer overkomen (en overkomt mij misschien dit jaar weer) en sindsdien heb ik een nog grotere angst gecreeërd voor rapporten en wil ik ze het liefst vermijden. Met alle mogelijke moeite verzet ik me tegen deze neiging en toon ze braaf aan mijn moeder, omdat ik een 13-jarig broertje heb die rond dezelfde tijd ook altijd zijn rapport krijgt..
Wat doe jij eigenlijk met je rapport? Laat je het gewoon zien aan je ouders? Of bespaar jij de consequenties die afhangen van het rapport en verstop je hem zo slim mogelijk?

Braaf opletten? Jahaa, meestal doen we dat netjes. Maar soms zijn er nou eenmaal leraren die het verdienen om zelf een lesje te leren van hun leerlingen. Maar hoe? Scholieren.com biedt u een exclusieve spoedcursus leraar plagen aan!
Briljante tips ter productie van een lesje irritatie, waardoor docenten zó geërgerd raken dat de stoom uit hun oren komt en het haar- of hetgeen er op de kalende koppies nog over is- er gillend uit wordt gerukt. Prachtig!
Niet schrikken, zo sadistisch ben ik niet. Meestal zijn docenten wel lief hoor, maar sóms...
ComputerpowningWie kent het niet? Mag je een keer onder schooltijd achter de computer, moet je een of ander Excelgrafiekje fabriceren. Maar met deze grappen in je achterzak wordt het in ieder geval nooit meer saai.
- Sluit een tweede muis aan op je computer en roep vervolgens de leraar. Die zal raar opkijken wanneer de computer "opeens" een eigen leven gaat leiden. Werkt ook met toetsenborden en monitors.
- Stel als bureauachtergrond een groot scherm in met daarop ERROR en zorg dat de leraar dit ziet. Met een beetje geluk begint de ader in zijn nek al zenuwachtig te kloppen.
- Digitale schoolborden zie je steeds vaker en leraren zijn niet altijd even oplettend, waardoor je soms zomaar bij de computer kunt. 1 plus 1 is 2, lijkt mij.
Grappen zijn het leukst (en werken meestal het best) wanneer een groot deel van de klas meewerkt of in ieder geval schijnheilig genoeg kan kijken om niet schuldig te worden bevonden. Met een paar simpele materialen kun je al een heel eind komen, zo blijkt uit de volgende voorbeelden die ik op ons forum scoorde.
In de bèta-lokalen- In de lokalen van de bèta-vakken liggen soms bakken vol met stopwatches. Zonde om hier niets mee te doen, natuurlijk. Stel er eentje zó in, dat het alarm afgaat middenin het praatje van de leraar. Terwijl jij languit onderuitgezakt op je stoel zit, graait een zwetende leraar in de bak, zoekend naar de boosdoener.
- Iets verder gaat het om een muis of sprinkhanen los te laten tijdens de les. Heel grappig, maar wel een beetje zielig voor die beestjes.
- Bombarderen die hap! Wat dan ook, alles van papieren vliegtuigjes tot schoenen kan dienen als projectiel met de leraar als doelwit. Let er wel op dat de leraar niet kijkt terwijl je iets gooit, want dan is de lol er snel vanaf.
- Whitebordstiften is voor een leraar wat een zwaard is voor een ridder: zijn wapen. Pak dit wapen af en hij is machteloos!! Of vervang ze met permanentmarkers...
- Schakel je hele klas in om honderd bekertjes met water te vullen en op de vloer te zetten voor de lerarenkamer. Resultaat voor je docenten? Een natte broek of takkewerk om alles weer op te ruimen.
- Spreek met anderen af om bij de uitleg op een bepaald moment keihard "LEUGENAAR" te roepen of constant dezelfde vraag te stellen. Houd wel je grenzen in de gaten: wanneer de leraar aan de beademing moet, kun je het beste wat gas terugnemen.
Natuurlijk klinkt het verleidelijker om je leraar meteen aan zijn onderbroek aan de vlaggenpost te hangen, maar verstandiger is om simpel te beginnen. Wanneer goed uitgevoerd, kunnen zelfs kleine grappen zwaar briljant uitpakken. Succes!
Scholieren.com kan niet aansprakelijk worden gesteld voor uitbranders van leraren of enige andere schade. Veel plezier ermee.
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
Deze week vers onze de database: Verloren zoon van schrijfster Lieneke Dijkzeul, niet te verwarren met de gelijknamige roman van Bernlef. Dit is Dijkzeuls vierde thriller over politie-inspecteur Paul Vegter.
Dit keer wordt-'ie geconfronteerd met twee moorden die op het eerste gezicht geen drol met elkaar te maken hebben. Maar de 55-jarige Vegter (een gewoon saai iemand van vlees en bloed, geen mastermind, superheld of De Cock met cee oo cee kaa) gaat vastberaden aan de slag om ze op te lossen.
Net zoals in de eerste drie delen (maar je kunt Verloren zoon gewoon los lezen) heeft Vegter problemen met zijn liefdesrelatie. Sinds de dood van zijn vrow Stef heeft hij een veel jonge collega gekregen, Renée, die 'ie wel errug leuk vindt.
Maar ieuw: Renée is net zo jong als zijn dochter Ingrid, die het natuurlijk helemaal niet leuk vindt dat hij zo'n jonge partner heeft.
Bij Lieneke Dijkzeul spelen twee elementen altijd een rol in haar thrillers over Paul Vegter: de whodunit en de privé-problemen. Dat maakt haar tot één van de betere schrijfsters in dit genre. Daarnaast is het plot zorgvuldig opgebouwd en niet berust op toeval, wat wel vaak het geval is bij 'oestrogene thrillers': geschreven voor en door vrouwen, vaak zelfs over vrouwen.
Wel 280 pagina's dik, maar die lezen als een trein. En hoezee, dat maakt Verloren zoon zelfs voor vwo-leerlingen een boek waarmee je indruk maakt op je docent: 't levert twee punten op voor je literatuurlijst.
![]()
Ik pronkte er altijd mee op feestjes, sollicatiegesprekken en online: dat ik 'een vmbo-t-opleiding geniet'. Waarom ik daarvan eigenlijk geniet, weet ik ook niet - de leraren zeiden altijd zoiets van "we denken dat Rutger heel erg onstabiel kan zijn" en daarom stuurden ze me naar het vmbo.
Het afvoerputje van de maatschappij, noemen sommige slimme mensen dat zelfs. Maar ik word steeds chagrijniger van mijn schoolniveau.
De eerste tweeënhalf jaar vond ik het nog best grappig. Ik voerde geen enkele reet uit, haalde desondanks goede cijfers, was matties met alle docenten en maakte eens per half jaar eens wat huiswerk. Ik vond het allemaal wel leuk, want ondertussen kon ik ook lekker stukjes tikken.
Maar sinds ik in de derde klas zit, lijkt mijn beeld van dit Paradijs steeds troebeler te worden. Ik heb namelijk ontdekt dat ik wellicht na deze mooie en fijne opleiding ook nog havo moet doen.
Want alle opleidingen die maar een béétje kwaliteit en inhoud bevatten omtrent taal en media, zijn hbo-studies. En dan heb ik het nog niet eens over alle blablabla'se Taal En Cultuur-opleidingen die ik misschien zou willen volgen. Op universitair niveau.
Maar als ik dan ga rekenen, word ik een beetje depressief. Ik ben zestien als ik klaar ben met mijn vmbo-t, achttien als ik klaar ben met mijn havo en twintig als ik klaar ben met mijn vwo. Als alles goed gaat.
Nu schijnt het wel dat ik via het hbo ook weer makkeljik in een universitaire opleiding kan rollen, maar als ik dan een opleiding volg, dan wil ik hem ook integraal op één niveau volgen. Dus dan heb ik geen zin om eerst een paar jaar op een hbo-studie rond te huppelen en daarna nogmaals te leren wat ik al weet.
Mijn school probeert me al drie jaar te paaien met extra vakken op havo-niveau. Maar daar schiet ik niets mee op. Ik mag daarmee echt niet sneller naar de havo of hoger, dus zit ik nog steeds in hetzelfde schuitje.
En daardoor voelt het een beetje alsof ik aan het afzakken ben - "Ah, het is maar een SO. Ik weet toch wel dat ik het kan..." hoor ik mezelf denken. Dan zie ik mijn vrienden heel hard leren voor een 5.7, haal ik zelf zonder leren een 6.8, en vraag ik me af of ik nou de enige ben.
Zijn er meer van dit soort gevallen? Scholieren die een te laag niveau doen en een beetje wanhopig en lui worden van de hoeveelheid jaren die ze wellicht nog moeten slijten op hun middelbare school? Ik ben erg benieuwd...
![]()
Uh oh, social media zijn ge-vaar-lijk!
Nou ja, we kennen de verhalen allang: iemand die ontslagen wordt vanwege een bitchy berichtje of gewaagde foto's op Facebook of Hyves, of iemand die sowieso niet wordt aangenomen vanwege diezelfde redenen.
Ik dacht altijd dat dat wel meeviel met Twitter, totdat twitterterrorist Charlotte Bouwman (17) laatst gearresteerd werd. Toen realiseerde ik me dat Twitter misschien wel gevaarlijker is dan andere social media, omdat je tweets in de standaardsituatie altijd openbaar zijn.
Ik Twitter al een tijdje. Ongeveer anderhalf jaar. Toen Twitter nog klein en mysterieus was, had je niet veel om op te letten. Zeg wat je zeggen wil, oftewel 'what's on your mind?' was echt het motto. Zo losjes blijkt het dus niet meer te zijn.
Sarcasme wordt niet altijd goed opgepikt, en je kunt flink verkeerd begrepen worden. Dat maakt niet zoveel uit als je alleen kleine dingetjes tweet zoals 'even naar de bieb' en je maar tien volgers hebt die je allemaal in het echt kent, maar als je toch een beetje serieuzer bezig bent kan het je flink in de problemen brengen.
Dan hoef je niet meteen te denken aan dat je gelijk wordt vermoord om je gewaagde politieke uitspraak op de site, maar het kan ook iets simpels zijn. Zoals dat je je ziekmeldde bij een vriendin ("ik kan vandaag echt niet mee winkelen, kuch kuch") en zij ze diezelfde dag op Twitter leest dat je "een drankje ging doen met Annie". Oh, dus zo ontzettend ziek voelde je je blijkbaar? Dan kan je gaan rekenen op een flinke fittie, alleen omdat je eventjes gezellig aan naamdroppen wou doen.
Ik hou van Twitter. Je netwerkt, je lacht om andermans tweets en je communiceert met mensen waarmee je normaal nooit in contact zou komen. Maar weegt dat nog op tegenover het feit dat je ál je berichten in het openbaar gooit en kunnen worden teruggelezen als je vijftig bent? En dat vijf forse kerels je in de boeien zouden kunnen slaan vanwege een verkeerd begrepen tweet?
Een simpel berichtje van 140 tekens kan je blijkbaar zó in de problemen brengen. Ik als parttime (en soms fulltime, als ik me echt verveel) twitteraar ga me steeds vaker afvragen of ik maar het 'verwijder account'-knopje aan moet klikken. Of dat ik maar beter alleen onschuldige dingen moet tweeten en de serieuze dingen maar helemaal moet weglaten, want daar is Twitter dan toch blijkbaar niet meer voor bedoeld.
Natuurlijk moet je verantwoordelijkheid voor je eigen woorden hebben. Jij typt het, jij drukt op het 'tweet'-knopje, dus jíj bent verantwoordelijk. Maar op een website zoals Twitter, waar je juist je mening op de vrije loop hoort te laten, moet je flink gaan letten op wat je zegt.
Ik denk dat ik maar een slotje op m'n account ga doen.
De examens naderen en de spanning wordt steeds groter. Reden voor Duckdoggy om op het forum één van haar zorgen te delen. "Ik heb PDD-NOS," schrijft ze. "Mag ik oordopjes in tijdens m'n examen om me beter te kunnen concentreren? Mijn mentor twijfelt nog."
In het hectische leven van scholieren is er één baken van rust: het LAKS. Wanneer wij het allemaal even niet meer weten, staan zij klaar met een antwoord. Ook een vraag? Reageer hieronder, mail of bel het LAKS: info@laks.nl / 020 5244060.
Volgens het LAKS valt er niets te twijfelen. "Scholen zijn zelf verantwoordelijk voor de afname van de eindexamens. Ze nemen dus beslissingen over de ruimte, de surveillanten en dergelijke dingen, maar beslissen ook zelf of leerlingen tijdens de examen mogen eten of bijvoorbeeld oordopjes mogen dragen.
Alleen leerlingen met dyslexie zijn er hulpmiddelen die gebruikt mogen worden. Sommige daarvan moeten landelijk worden aangevraagd, voor 1 oktober van het eindexamenjaar.
Maar omdat er voor leerlingen met PDD-NOS of andere ziektes en handicaps geen landelijke regels zijn, mag de school die keuze zelf maken. Als jij oordopjes draagt, dan is de kans erg klein dat andere mensen hier last mee hebben. Je zult het zelf aan ze moeten vragen, maar de school zou hier weinig problemen mee moeten hebben."
[/p]Romy was 14 toen ze verliefd werd op de twee jaar oudere Thomas. En hij op haar, dacht ze. Eerst was hun contact hartstikke leuk en spannend natuurlijk, totdat Thomas misbruik maakte van Romy's blinde verliefdheid. Nu, vijf jaar later, heeft Romy nog elke dag moeite met wat ze toen voor de webcam heeft gedaan.[/p]Romy had nog nooit gezoend. En seks, daar dacht ze nog niet eens aan. Niet vóór haar zestiende, had ze met een vriendin afgesproken. Ze was al een tijdlang een beetje verliefd op schoolgenoot Thomas, en toen hij het uitmaakte met z'n vriendinnetje greep ze haar kans. "En daar ging ik... Ik voegde hem toe op Hyves, MSN en probeerde achter zijn telefoonnummer te komen."[/p]SmoorverliefdDat lukte, en tijdens een maand van intensief contact werd Romy steeds verliefder. "Na een paar weken zei hij dat hij ook wel gevoelens voor mij had. Hier werd ik helemaal gek van, want ik was smoorverliefd op die jongen. We hadden een gesprek op de MSN, met de webcam aan."[/p]Thomas vroeg of Romy al wel eens had gezoend en het gesprek werd steeds persoonlijker. "Ik wilde dolgraag met hem zoenen. Maar daar wilde hij eigenlijk wel wat voor terug. Mijn borsten voor de webcam. Hij zei dat er niks kon gebeuren."[/p]Maar realiseerde Romy zich dan niet dat zoiets linke soep was? "Ik had totaal geen ervaring met dit soort dingen en wist niet eens dat er een 'print screen'-knopje op het toetsenbord zat. Thomas was al een stuk verder met dit soort dingen. Als ik iets verkeerd zou doen, zou hij me vast wel helpen." Romy typte dat ze er nog even over na zou denken, en stapte onder de douche.[/p]Pyjama omhoog"Toen ik daarna weer naar de computer rende, was hij al offline en heb ik hem ge-sms't dat hij online moest komen. Toen hadden we weer hetzelfde gesprek: als ik mijn borsten zou laten zien, zou hij met me zoenen."[/p]En ja, Romy's blinde vertrouwen in Thomas won het van haar twijfels. "Zonder nadenken deed ik mijn pyjama omhoog, en zonder dat ik het wist maakte hij daar een foto van. Van mij, naakt."[/p]Alleen voor een vriendPas twee dagen later besefte Romy dat dit een grote fout was geweest. "Ik werd ineens door iedereen raar aangekeken op school. Die foto was per mail bijna de hele school rondgegaan. Toen ik Thomas vroeg waarom, ontkende hij dat dit de bedoeling was geweest: hij wilde de foto naar eigen zeggen alleen maar met een goede vriend delen. Ik geloof daar helemaal niets van."[/p]Wekenlang liep Romy met gebogen hoofd door de school. De rare blikken en opmerkingen gingen nog maandenlang door en deden haar pijn. "Tot het eindexamen noemden ze me wel eens 'het tietenmeisje'."[/p]Romy heeft het -nog altijd- niet aan haar ouders verteld. Met dit interview wil ze jongens als Thomas erop wijzen dat ze echt geen misbruik moeten maken van andermans onwetendheid.[/p]Seks in het donker"En voor de meisjes die dit hebben meegmaakt: zoek hulp, bij iemand die je vertrouwt of een psycholoog. Probeer erover te praten, zodat je ermee leert leven. Bij mij is een trauma overgebleven dat nooit meer weg zal gaan. Ik heb nu al anderhalf jaar een vriendje dat me ontzettend steunt, maar het blijft soms nog moeilijk om mijn kleren uit te doen. En seks heb ik het liefst in het donker, zodat hij me niet kan zien."[/p]Romy en Thomas heten in het echt anders. 'Romy' raadt iedereen aan om deze site te bekijken voor tips over hoe ver je kunt gaan. Meiden die hetzelfde hebben meegemaakt, mogen haar mailen via webcammeisje@scholieren.com: alles wat daarnaartoe gaat, wordt ongelezen naar haar doorgestuurd.
[/p]
26 reacties | lees origineel...
![]()
Wees woensdag 9 maart haantje de voorste voor een rendez-vous met onze allereerste chatgast ooit, Kluun, die zijn return maakt op de Scholieren.com chat.
Zet nu in je agenda:
De chat met Kluun is woensdag 9 maart van 17:00 uur tot 18:00 uur.
Surf naar onze chatbox en ben erbij! Ben je bang 't te gaan vergeten? Schrijf je in voor de herinneringsmail!
Kluun, bracht net zijn nieuwste boek uit: 'Haantjes'In oktober 2009 werd het groots aangekondigd: 'Kluun komt chatten op Scholieren.com!' Deze chat werd al even succesvol als de schrijver zelf en daarom vonden wij het wel weer eens tijd voor een rendez-vous, dat had hij ten slotte beloofd! Dat er onlangs weer een nieuwe roman van Kluun in de boekenwinkels ligt, maakt het natuurlijk nog interessanter.
In Haantjes besluiten de twee snelle reclamejongens Frenk en Stijn zich te storten in de gay business met de productie van roze, wit, blauwe Nederlandse vlaggen. Of dit goed afloopt, moet je zelf maar lezen. De bak met tissues kun je in ieder geval bij je moeder in de keukenkast kunnen laten staan, want dit boek is een stuk vrolijker dan het tranentrekkende KEVBDD.
Wil je weten wat voor haantjesgedrag Kluun vertoont, wees dan zelf een haantje de voorste en stel als eerste je spitse vragen aan Kluun op woensdag 9 maart, tussen 17:00 en 18:00u.
We mogen ook 3 exemplaren van 'Haantjes' weggeven, dus be there!
Gijs van Rhijn, winnaar van het Leids Cabaret festivalMaandag 7 maart was Gijs van Rhijn op bezoek in onze chatbox.
Gijs won afgelopen maand het Leids Cabaret festival en treedt daarmee in de voetsporen van cabaretiers als Najib Amhali, Sara Kroos en Wim Helsen. Hij heeft de lach aan een touwtje en vertelt uitstekend mooie verhalen uit zijn kleine wereld, zo luidde het commentaar.
Gijs is een 27-jarige jongeman uit Groningen. Hij studeerde aan het conservatorium en deed later een theateropleiding. Tot voor kort gaf hij lessen in muziek en toneel op scholen in het hoge noorden. Daar had hij naar eigen zeggen altijd een publiek om zijn grapjes en grollen op te testen.
Met al deze talenten op zak vond hij het wel eens tijd worden om zichzelf op de kaart te zetten. Hij schreef zich in voor het Leidse festival en de rest is geschiedenis. Zit jij er ook aan te denken om toch eens iets te gaan doen met al die grappen die in je hoofd zo ontzettend goed klinken? Stel dan op maandag 7 maart om 19:00 al je vragen aan de goedlachse Gijs en wie weet beklim jij volgend jaar het Leidse podium.