
Je eerste leugen begon met de vraag: "Heb jij het laatste koekje opgegeten?" Daar antwoordde je dan "nee" op. Ook al was het juiste antwoord: "ja". Niet wereldschokkend. Maar wel een interessant verschijnsel. Waarom zou je als vijfjarige liegen over het laatste koekje?
Besefte je toen al dat als je "ja" zei, je vader of moeder dan boos werd? Of schaamde je je omdat je iets gedaan had wat eigenlijk niet mocht? Beide, waarschijnlijk. Deze leugen was een soort zelfverdediging tegen allebei.
Door: Eva Valkenburg
Iris Tacheia, de schoolkrant van het Stedelijk Gymnasium Arnhem, won de prijs voor beste schoolkrant van Nederland 2012. En niet alleen de vormgeving is supercool, ook hun artikelen zijn zeker het lezen waard! Daarom plaatsen we de allerbeste stukken door op Scholieren.com.
Liegen doet iedereen wel eens. Wie zegt van niet, liegt. Tegenwoordig kan liegen over van alles gaan. Of je je huiswerk hebt gemaakt. Waarom je te laat bent. Of – nog steeds – of je het laatste koekje hebt opgegeten. Nog steeds een leugen ter zelfverdediging, alleen nu vaker omdat je geen straf wilt of geen preek. Met die schaamte valt het tegenwoordig wel mee.
Als je liegt, doe je dat nu vaak met een smoesje. Meest gehoorde smoezen gaan over te laat komen of de reden waarom je huiswerk niet af is. Je probeert origineel te zijn, maar verliest daarbij de geloofwaardigheid uit het oog.
Waar Google al niet goed voor is. Ik heb een paar smoesjes gevonden die waarschijnlijk niet zullen werken als je ze bij je leraar probeert:
"Ik moest naar de tandarts en de boor bleef in mijn kies vastzitten en toen is het wat uit de hand gelopen. Ik ben nog een beetje duf van de pijnstillers die ik heb geslikt." "Sorry. Er waren een paar jongens in de bus aan het spelen met een laser. Ze schenen in de ogen van de buschauffeur. Die stopte de bus en vergrendelde de deuren en riep de politie erbij. Iedereen moest in de bus wachten tot de politie arriveerde en de jongens meenam.""Ik heb thuis het scheikunde-experiment uitgevoerd. Maar volgens de brandweer is het niet helemaal goed gegaan.""Ik weet dat het raar klinkt, maar ik heb me in de datum vergist.""Ik ben niet te laat. De rest is te vroeg!"en de klassieker: ''De brug stond open.''Zo gaat het dus niet. Zorg voor een goede smoes en zorg ervoor dat je overtuigend kunt liegen. Hier zijn wat tips:
Weet wat je wilt zeggen. Herhaal het zo vaak dat je het zelf ook bijna gaat geloven.Stotter niet en zeg wat je zeggen wilt. Probeer zo min mogelijk "euh" te gebruiken.Kijk de andere persoon recht aan en probeer niet te blozen.Maak het niet te lang, dat wordt sneller ongeloofwaardig. Kort en krachtig werkt het best.Schiet niet in de lach, dan kan je net zo goed meteen een briefje halen.Geschokt? Bedenk dan dit. Het is maar goed dat mensen soms liegen. Stel je toch eens voor, dat iedereen altijd maar de waarheid zou zeggen. "Nee, je nieuwe broek is niet leuk." "Sorry hoor, maar uw lessen zijn zo saai dat ik het niet de moeite vond om te komen." Je zou er flink mee in de problemen kunnen komen. De waarheid is niet altijd leuk om te horen.
Een leugentje om bestwil moet kunnen. Natuurlijk niet altijd en niet te vaak. Van bepaalde uitspraken moet je op aan kunnen. Bijvoorbeeld die in de politiek. Momenteel geven de Haagse politici nou niet het beste voorbeeld. Laten we hopen dat onze eigen schoolpolitici dit anders doen: dat hun uitspraken waar zijn en dat ze hun beloftes zullen nakomen.

Twintig tweelingen op één school. Dat moet wel een record zijn, denkt de Britse Aston School. Die hoopt ermee in het Guinness World Records-boek te komen.
Door Tynke Mulder
Met zijn twintig tweelingen brak de Aston School in Market Rasen, Lincolnshire het Britse record. Ruimschoots werd de vorige recordschool verslagen, die heeft 'maar' acht tweelingen in zijn klassen. Maar de Aston School wil meer: een plekje in het Guinness World Records-boek het liefst. Want bijzonder is het, vindt iedereen. 'Het is verrassend hoeveel tweelingen we op school hebben', vertelde de docente Engels aan de Britse Daily Mail. Hoe het kan, zoveel tweelingen op één school, weet niemand. Volgens de directrice moet er in Market Rasen wel 'iets in het water zitten'.
NaambordjesNaast bijzonder, is het soms ook wel een beetje verwarrend. 'Een paar van de meisjes draagt hun haar verschillend, maar buiten dat is het erg lastig om ze uit elkaar te houden', aldus de docente Engels. Het afdelingshoofd is het daarmee eens: 'Ik kan vier van de zes tweelingen in mijn leerjaar uit elkaar houden, maar ik werk nog aan de andere twee', liet zij weten. Ook voor de leerlingen zelf is het soms rommelig. 'De docenten kunnen ons meestal wel uit elkaar houden', vertelt Charlotte (17), tweelingzus van Laura. 'Maar andere mensen hebben het de hele tijd fout. Daarom willen we als we klaar zijn met school naar verschillende universiteiten.' Tot die tijd heeft de school zelf wel een oplossing: 'We willen met naambordjes gaan werken', aldus het afdelingshoofd.
Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vanochtend in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!

De eerste maanden zijn voorbij en de eerste toetsen zijn gemaakt. Hoog tijd voor wat leuks: een terugblik op de tofste docentenquotes van afgelopen maand. Want gelukkig hebben de docenten niet stilgezeten. Hier zijn jullie favoriete komieken.
De quotes van de maand november:
ICT-er (als hij ziet dat iemand mijnenveger speelt): "Nee! Niet doen! Daar ligt sowieso een mijn!"
Leraar Grieks: "Waarom ruim je twee minuten voor tijd al op? Zal ik eens een bak met water halen en je hoofd daarin steken, dan zul je eens zien hoe lang dat is!"
Leraar Duits: "We moeten er dit jaar hard aan trekken, anders komen we niet klaar."
Leraar Nederlands (nadat hij een briefje afpakt van twee meisjes): "Wat leuk! Een briefje waarop mijn volledige kledingstijl staat beschreven.. Willen jullie mijn onderbroek ook zien?"
Technisch ondersteunend assistent (aan het einde van de les techniek): "Leg de wapens neer!"
Leraar geschiedenis: "Darwin geloofde in voortplanting als natuurlijk selectieproces. Ja, voortplanting, nu letten jullie wel weer op hè?"
Leraar Grieks: "Aan jullie lesgeven is als het eten van een bord vol zand."
Leraar maatschappijleer: "Ik deel maar twee dingen uit: chocola en strafwerk. De chocola is op."
Lerares Grieks: "Pakte ik net het SO van een brugklasser af toen 'ie zat te spieken, begon 'ie te huilen... Wat een sukkeltje."
Lerares Latijn: "Gaan we nog beginnen? Of wachten jullie op een startschot?"
Technisch ondersteunend assistent: "Ik ken een trucje." Pakt een telefoon, rolt hem in een theedoek en slaat hem met een hamer kapot. "Tadaa."
Lekker anoniemDe quotes hierboven zijn anoniem: alleen het vak van de docent komt op het web te staan. Namen, steden en scholen zijn strikt verboden! We willen geen docenten kwetsen of in een kwaad daglicht plaatsen, alleen hun amusante taal een podium bieden.
Meer quotesHoor jij hilarische uitspraken of tot onrust leidende teksten die uit de mond van je leraar(es) komen? Plaats die dan in de reacties hieronder óf in het forum. Deze rubriek wordt namelijk mede mogelijk gemaakt door jullie bijdrage! De tofste quotes krijgen volgende maand de eeuwige roem!
Meer, meer? Check het docentenquotesarchief.
Met de grootst mogelijke Kiplingrugzak en een plaatjesbeugel liep ik als twaalfjarige door de gang van de middelbare. Ik keek mijn ogen uit: opeens kreeg ik onverwachte toetsen en moest ik vooruit leren.
En de docenten, niet te vergeten, die me meer dan eens aankeken alsof ik een volslagen idioot was wanneer ik een vraag stelde.
Onbegrip in het kwadraatDe eerste onverwachte SO werd een stressmomentje eerste klas. Iedereen was in rep en roer, want leren deden we alleen voor opgegeven proefwerken. Vooruit werken was alleen weggelegd voor de nerds. Discipline? Is dat überhaupt een woord? "Je mag helemaal geen onverwachts SO geven. Dat is vét oneerlijk", schreeuwde de een door de klas, terwijl de ander zijn lijntjesblad al verfrommeld had.
IJverig ging ik een week voor het proefwerk aan de slag met blokken en het maken van het verwaarloosde huiswerk. Dat deed ik thuis, want tijdens de lessen was roddelen over de coolste Hyvespagina natuurlijk veel belangrijker. De Franse grammatica ging mijn ene oor in en mijn andere oor weer uit. "Meneer, kunt u mij misschien uitleggen hoe de passé composé werkt?" Die ogen, die blik. In al die jaren basisschool had ik nog nooit zo'n angstaanjagende blik gezien. De 'je-doet-niks-in-de-les-dus-ga-ik-je-geen-extra-hulp-bieden'-blik. Het was duidelijk. Wat een k&*%^ docenten. En of het mijn eigen schuld was? Never nooit niet.
Geen haviksogen meerPas in de bovenbouw merkte ik hoe groot het contrast was. Ik voelde me voor het eerst begrepen door de docenten, die ik in de onderbouw nog aanzag voor ruimtewezens van planeet Mars. Een opgefokte klas die de boel bij elkaar schreeuwde, bleek als sneeuw voor de zon te zijn verdwenen. Het woord discipline was een deel van ons vocabulaire geworden en leren voor een proefwerk was al lang niet meer nerdy. Het was een stapje dichterbij het griezelige 'volwassen worden'.
Soms kwam er een onvoldoende om de hoek kijken. Benieuwd naar mijn gemaakte fouten, vroeg ik: "Mag ik mijn proefwerk inzien?" Een ogenblik verwachtte ik een déjà vu: die haviksogen met de enge, doordringende blik. Dat gebeurde niet, van mijn docent kreeg ik een hele andere reactie: "Kijk, je moet de volgende keer wat gedetailleerder antwoorden en misschien kun je de kenmerkende aspecten wat vaker doornemen. Als je wilt, heb ik nog wel een boekje waarmee je extra kunt oefenen." In mijn hoofd speelde een Eureka-muziekje: eindelijk werd ik begrepen.
Interesse is niet nerdyIn mijn eerste jaren op de middelbare stond mijn plek vinden op nummer één. Daarbij hoorden de brutale opmerkingen tegen docent Frans en het vooral niet uitblinken in vakken om niet als nerd bestempeld te worden. Als bovenbouwer leer je jezelf pas echt kennen: je bent niet bang om interesse te tonen en te laten zien dat je goed hebt geleerd voor je ANW-examen.
En wat een opluchting: docenten tonen interesse als jij dat ook doet. En ze proberen je echt te helpen. Als je maar laat zien dat je het echt wilt. Mission accomplished.

Als kleine jongen verslond Daan Goppel (25) verhalen over ontdekkingsreizers als Columbus. Op de basisschool was hij diep onder de indruk van de verhalen van zijn Surinaamse juf. Zijn droom was om de oceaan over te steken en dan na weken het eerste land te zien.
We mogen 10 exemplaren weggeven van het boek dat Daan over zijn reisavonturen schreef. Zie onderaan.
Na zijn bachelor besloot hij het avontuur achterna te gaan. Hij keek op de wereldkaart en pakte zijn spullen bij elkaar. Zijn vrienden verklaarden hem voor gek, want Daan besloot te gaan liften naar Suriname. "Ik ben gewoon gegaan eigenlijk!"
"Je kan het allemaal vooraf regelen, maar ik hou niet van geplan."
"Vanaf het tankstation bij Nieuwegein was ik binnen twee dagen in Lissabon. Toen bedacht ik om langs de jachthavens te gaan en kwam ik in Cascais terecht, waar alle jachten liggen die de overtocht maken."
Zuipen met kapiteins"Simpelweg het water inspringen en boten langszwemmen," vervolgt Daan. "Op die manier vond ik een Finse familie waarmee ik naar de Canarische eilanden kon in ruil voor het doen van klusjes op de boot."
Aangekomen op Las Palmas kwam Daan al snel in een zeemanskroeg terecht. "Je hebt twee doelen: het zoeken van een lift en het drukken van je leefkosten. In ruil voor het uitlaten van de hond van de kroegeigenaresse kreeg ik eten. Daar ontmoette ik veel kapiteins waarmee ik wat dronk en die ik probeerde te overtuigen mij mee te nemen."
Doodsangst op zee"Uiteindelijk kon ik mee met kapitein Pierre, een Fransman die Europese schepen overvoer naar kopers in de Caraïben. Zijn bemanning was van boord gegaan, toen had ik misschien moeten bedenken dat het niet goed zat."
Hij lacht even. "Het zorgde wel voor wat avontuur!"
Na een week op zee kreeg de boot technische problemen. "In plaats van hulp in te roepen, belde de kapitein met zijn ex-vrouw en zette het op een zuipen. Ik dacht dat hij suïcidaal was geworden!" Uiteindelijk was de drankvoorraad op en loste de weer nuchtere kapitein het probleem op.
Land in zicht"Op zee zie je niks behalve blauwe lucht en blauwe zee. Dat is wel bijzonder als je uit het dichtbevolkte Nederland komt. Er is zoveel tijd dat je er bijna aan onder door gaat en je hoofd wordt helemaal leeg. Het moment dat ik weer land zag was een kernpunt in de reis."
Stralend laat hij de foto van dat moment op z'n laptop zien.
Op Sint-Maarten kon hij aanmonsteren als bemanningslid op een houten vrachtscheepje naar Guyana. "In de nacht vlogen de vliegende vissen aan boord en 's ochtends gingen die direct de pan in."
In Guyana vierde hij Kerstmis en kon hij ook een lift naar Suriname regelen.
Paalwoning
Via een paar Surinamers die hij tegenkwam op Sint-Maarten regelde Daan zijn eigen paalwoning. "De eerste weken ben ik de stad niet uit geweest, want met avontuur was ik wel even klaar."
"Ik was de koning te rijk toen het gelukt was. Je bent zo afhankelijk van anderen, maar je komt ook zoveel goede mensen tegen."
Terug in Nederland nam hij een paar maanden de tijd om de reisverhalen van zijn blog te bundelen in zijn boek Liften naar Suriname. "Al die dingen die je meemaakt wil je zo mooi mogelijk beschrijven. Voor jezelf, maar ook voor anderen. Je komt zoveel kleurrijke figuren tegen onderweg"
Nog nieuwe plannen voor een grote reis? "Tja, ik ben nu net klaar met mijn master. Het lijkt me eigenlijk wel tof om als een soort Robinson Crusoë te leven op een onbewoond eiland in Indonesië."
Je kunt het boek van Daan Goppel winnen! Scholieren.com geeft 10 exemplaren van "Liften naar Suriname" weg. Vul onderstaand formulier in en win!
Als kersverse student ziet je leven er een stuk chiller uit dan op de middelbare school. Geen economie, maatschappijleer en wiskunde meer, tenzij je daar voor kiest. Maar wat heb je nou eigenlijk geleerd van al die vakken?
Al die quality time die ik heb doorgebracht met m'n boeken voor wiskunde, Frans, geschiedenis, economie en nog 'n paar andere boeken, moeten toch iets hebben opgeleverd? Voor mijn vervolgstudie of in het dagelijks leven. Een analyse.
1. Wiskunde
Terrorvak nummer één voor veel scholieren. Inclusief moi. Uren en uren logaritmen oplossen, formules opstellen en x-en zoeken. En waarom? Al na dag twee had ik door: ik ben geen wiskundewonder, dus een technische studie wordt het sowieso niet. En inderdaad, ik heb wiskunde tot nu toe nog nooit nodig gehad op de uni, en in het dagelijks leven ook niet. Uitrekenen hoeveel goedkoper die chocoladereep is met je bonuskaart bij de AH telt niet mee.
Nutfactor: 3
2. Latijn
De meest gestelde vraag als ik weer eens mijn frustraties uitte over dit examenvak: "Maar waarom doé je het dan in godsnaam? Ga je geneeskunde studeren ofzo?" Eh nee, niet bepaald. En hoewel ik mezelf regelmatig vervloekte voor het maken van deze keuze, heb ik er achteraf geen spijt van. Maar, eerlijk is eerlijk, behalve een soort basis taalkennis en een hoop mythologische verhalen in mijn hoofd, heb ik er weinig praktisch voordeel meer van.
Nutfactor: 4
3. Engels en Frans
Oké, omdat ik een Engelstalige opleiding doe, is dat vak wel handig geweest ja. Maar dat geldt voor iedereen. Het is nooit verkeerd om Engels te kunnen spreken. Aan de andere kant: Engelse taalkennis ontwikkel je tegenwoordig vooral buiten de schoolbanken, toch?
Frans daarentegen. Tja. Na zes jaar les dacht ik wel wat geleerd te hebben, maar dat viel vies tegen toen ik animatiewerk in Frankrijk ging doen. Veel meer aanmoediging dan "très bien!" kon ik de kinderen niet geven.
Nutfactor: Engels 8, Frans 6
4. Economie en M&O
Ook hier redelijk wat bloed, zweet en tranen. Toen ik mijn pen neerlegde na het economie examen, dacht ik: nooit meer. En ik heb me tot nu aan mijn woord gehouden. Toch moet ik toegeven dat ik wel blij ben dat ik die vakken gekozen heb. Ik kan de presidentiële verkiezingsdebatten enigszins volgen en heb een idee waar Rutte over praat met die eeuwig terugkerende hypotheekaftrek. Mocht ik bovendien ooit een eigen bedrijfje gaan beginnen, dan kan ik tenminste een redelijk gesprek voeren met mijn accountant. Die neem ik trouwens gewoon in dienst, want die 6.7 voor M&O is me toch iets te riskant.
Conclusie: talen zijn best oké, economie gaat ook nog wel, maar wiskunde? Dat vak had gewoon nooit uitgevonden moeten worden.

De helft van de studenten denkt erover om minder lang te studeren. Nu de stufi in september 2014 vervalt, moeten ze veel meer zelf betalen of lenen. 48% van de studenten wil dan ook geen tweede studie of master gaan doen. Dat blijkt uit onderzoek van 1V Jongerenpanel onder 1725 studenten.
Tijd om extra te werken hebben de meeste studenten ook niet. 78% geeft aan dat hun cijfers daardoor omlaag zullen gaan. Opvallend genoeg snappen de ondervraagde studenten wel dat de overheid deze maatregel neemt in tijden van crisis. Dat betekent trouwens nog steeds dat ze het niet zo'n chill plan vinden.
Kosten besparenOok de scholieren (en toekomstige studenten) schieten in de stress door de nieuwe maatregel. In totaal maakt tweederde van de 616 ondervraagde scholieren zich zorgen over het afschaffen van de stufi. Ze overwegen nu niet op kamers te gaan, om zo kosten te besparen. Ook overweegt een groot deel van de scholieren geen tweede studie of master meer te gaan doen.
De reacties op onze website zijn verdeeld. Op 't forum, bijvoorbeeld, zegt Daantjer: ''Ik vind het de gewoonste zaak van de wereld om te investeren in je toekomst. Als je later een grote hoeveelheid geld wil vangen voor je baan, mag je zelf ook wel het eerste steentje bijdragen. Studeren wordt zo wel een duur feestje, je mag echter nog steeds kiezen om niet te studeren.'' De meeste forummers vinden dat er 'nu eenmaal bezuinigd moet worden'.
Kesa is iets minder blij met 't leenstelsel: ''De langstudeerboete was ook niet alles, maar een deel van de studenten die er gewoon een potje van maakt, had met die boete wel een stok achter de deur. Nu wordt iedere student gepakt. Dat vind ik het leenstelsel een asociaal karakter geven.''
Best heftigDe meeste scholieren vinden de afschaffing van de stufi de meest heftige maatregel van 't nieuwe regeerakkoord. Liever hebben ze 'n afschaffing van de Cultuurkaart om de kosten te dekken: ''Al die 10-tjes of 15-tjes die daarop staan kunnen prima gebruikt worden om de lasten zoals studenten-ov's en studiegeld te verlichten.''

Gevaarlijk om 17-jarigen achter het stuur te zetten? Welnee! Ze kunnen het beter dan 18-plussers. 56,5% van de 17-jarigen slaagde in een keer voor het examen, tegenover iets minder dan de helft van de 18-jarigen. Dat maakte het ministerie van Infrastructuur en Milieu bekend.
Ook op theorie scoren 17-jarigen beter. Ruim 51% slaagt voor het examen, terwijl dat in de categorie 18 jaar en ouder 44,7% is. 17-jarigen mogen sinds november 2011 rijexamen doen. Wie slaagt mag tot zijn achttiende onder begeleiding van een volwassene achter het stuur zitten. Jongeren mogen nu al beginnen met rijlessen als ze 16,5 zijn. Minister Schultz van Haegen (Infrastructuur en Milieu) is bijzonder tevreden.
Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vanochtend in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!
Beste nieuwe minister van onderwijs,
Van harte gefeliciteerd met uw nieuwe baan als onderwijsminister. Geen makkelijke post. U moet er immers voor zorgen dat duizenden rotpubers de komende jaren hun diploma's kunnen halen. Maar hoe? Nou, iedereen wil leren, daar ben ik van overtuigd.
Ook ik, 16 jaar, wil leren. Ik ben niet alleen. Iedereen wil leren: van mijn driejarige nichtje dat wil leren lopen, klasgenoten die dromen over bakken met geld tot mijn vader die nog elke dag aan zijn Duits werkt.
Massale desinteresseMaar waarom moet elk klaslokaal er dan hetzelfde uitzien? Dertig onderuitgezakte leerlingen, zover mogelijk achter in de klas, luisterend naar een leraar die wanhopig kennis ons hoofd in probeert te pompen. Volgens mij heb ik een oplossing voor dit probleem van massale desinteresse. Het gaat om dat ene woordje: leerplicht.
Want iedereen wil leren, daar ben ik van overtuigd. Maar wie heeft er ooit bedacht dat we een 'plicht' nodig hebben om te leren? Iedereen wil, vroeg of laat, slimmer worden. Bewust of onbewust, benoemd of onbenoemd wil iedereen iets leren.
Niet hetzelfde lerenMaar al die kinderen die achter in de klas uit hun neus eten dan? Al die uitkeringstrekkers die sinds hun zestiende op de bank zitten? Die jongeren die volgens sommigen naar een tuigdorp zouden moeten verhuizen? Ik ben er van overtuigd dat ook zij willen leren.
Het probleem is hier niet willen leren. Iedereen wil leren. Alleen slaagt niemand met enige macht en invloed, niemand zoals u, erin om eens na te denken en te beseffen dat niemand hetzelfde wil leren.
Na zo'n 200 jaar leerplicht is die achterhaald. Leren moet, dus is het saai: het wekt aversie op. Iets wat moet is bijna nooit leuk. Iets wat mag is altijd leuker. En iets waarvoor je mag kiezen is altijd het leukst.
Persoonlijke keuze
Iedereen wil een persoonlijke keuze maken, daar ben ik van overtuigd. Dus waarom niet meer keuzevrijheid? Waarom moet ik per se biologie of informatica kiezen bij mijn N&T-profiel? Waarom moet ik per se geschiedenis doen bij E&M? Waarom kan ik geen gelukkig mens worden zonder wiskunde?
Waarom laten we iedereen hetzelfde leren terwijl iedereen later zo verschillend werk gaat en wil doen? Geef ons een kleinere basis die we zelf uit kunnen bouwen. Iets wat we allemaal moeten weten voor onze algemene ontwikkeling en laat ons daarna zelf kiezen.
Vreemde vakkenpakkettenIk zou u, nieuwe minister, willen vragen om dapper te zijn. Om een hand uit te steken naar ons, de leerlingen - tromgeroffel - de toekomst. Maak van onze leerplicht, na het basisonderwijs en twee of drie jaar middelbare school, alstublieft een kiesrecht. Laat ons kiezen wat we willen doen. Laat ons rare combinaties maken, vreemde vakkenpakketten samenstellen en voorgekauwde combinaties kiezen als we dat willen.
Denkt u er eens over na. Dat kan geen kwaad. Doe het niet te lang, wat daarvan komen we ook niet hoger op al die lijstjes waar we zo graag bovenaan willen staan. Stop met het bekvechten over de toekomst, onze toekomst, ons onderwijs. Begin met plannen maken, nadenken en kom met een voorstel waar niemand omheen kan. Begin met kiezen.
Iedereen wil en zal kiezen om te leren, daar ben ik van overtuigd. Geef ons die keuze. Laat ons kiezen om te leren!
Pim ten Thije
De eerste editie van de spectaculaire scholierenschrijfwedstrijd 'Talent Voor Taal' is gewonnen door Vera Zwerver (18). Uit de 1600 inzendingen verkozen juryleden Zarayda Groenhart, Daphne Deckers en Arthur Japin haar verhaal De Eilander. Na wat voorbereidend werk, schreef Vera haar inzending in één tussenuur!
Dan heb je talent. Ook de musicalsterren van Wicked en Hare Koninklijke Hoogheid Laurentien waren bij de uitreiking. Plus één Scholieren.com-blogger.
Het evenement was deze dinsdag in het Circustheater in Scheveningen, want alle schrijvers hadden zich laten inspireren door de sprookjesmusical en het thema 'Niets is wat het lijkt'.
Als ik het theater binnenkom en de hal inloop, zie ik de genomineerden samengekluit met hun meegenomen klasgenoten of trotse ouders, druk in gesprek tot ze naar binnen mogen. Lichtelijk gespannen nemen ze slokjes van hun cola.
Zodra de deuren open gaan sjeest iedereen de grote zaal in en ploft neer in een comfortabele rode wegzakstoel. Zelf neem ik plaats tussen mijn vakbroeders: journalisten en cameramannen met groothoeklenzen en interviewmicrofoons. Ik maak foto's met een zakcamera.
De uitreiking start.
Een grote showHet is niet zomaar een schrijfwedstrijdje, van deze uitreiking wordt een spektakel gemaakt. Na de musicale kick-off (foto) mogen de 10 genomineerden op het podium gaan zitten. De uitslag komt daarentegen nog lang niet.
Eerst knoopt prinses Laurentien ons in de oren dat schrijven en lezen heel belangrijk is. Ze is niet voor niks voorzitter van Stichting Lezen. Juryvoorzitter Arthur Japin bouwt met zijn toespraak de spanning verder op en jurylid Zarayda Groenhart (BNN) verklapt dat ze zelf op haar elfde meedeed aan haar eerste schrijfwedstrijd. Die ze won.
"Toen ik aan die wedstrijd meedeed, realiseerde ik me pas hoe leuk ik schrijven vond. Ik won trouwens ook een reis naar Eurodisney, wat natuurlijk superawesome is als je elf bent. Dat kan ook hebben geholpen..."
Eindelijk eindelijk
Het moment is eindelijk daar. De uitslag. Het had ook niet veel langer moeten duren, aan de gezichten van de deelnemers te zien.
Na het opnoemen van alle genomineerden wordt de winnaar - winnares om precies te zijn - bekend gemaakt. En dat is de achttienjarige Vera Zwerver, duidelijk verrast als haar naam door Arthur Japin luid de zaal in wordt geroepen.
Eervol: haar verhaal van 500 woorden wordt voorgelezen door Jim Bakkum, prins Fiyero in Wicked.
Na de uitreiking vraag ik Zarayda waar de jury op heeft gelet. Hoe kom je tot één winnaar uit 1600 inzendingen? "Eerst hebben we vooral naar ons gevoel geluisterd: welke verhalen raakten ons het meest? Daarna gingen we pas letten op andere dingen zoals de stijl en woordkeuze."
En bij Vera? "Haar verhaal zat bovendien propvol met fantasie. Ook al ging haar stuk niet óver haar, we merkten dat haar gedachtes overal in verwerkt zaten."
'Schrijf wat je zelf mooi vindt'Dan krijg ik de winnares zelf te pakken: "Eerst heb ik een lijstje met inspiratiebronnen gemaakt. Daarna ben ik gewoon aan de slag gegaan. Met het verhaal zelf ben ik niet lang bezig geweest: dat stond in een tussenuurtje op papier."
Heeft deze superschrijfster in spe nog tips voor ons, scholieren bij wie het schrijven niet altijd zo makkelijk gaat? "Het belangrijkste is dat je gewoon moet schrijven waar je zin in hebt. Soms hebben anderen een mening over wat je doet, maar daar moet je niet te veel naar luisteren. Verhalen die je zelf mooi vindt, zijn uiteindelijk meestal ook de beste."
Vera's beeldend geschreven verhaal De Eilander ook lezen? Dat kan.