Blogs

 

Tieten voor de webcam? Een print-screen is strafbaar!

9 jun 2011, 06:28 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het gebeurt wel vaker: een meisje stript voor een webcam voor een jongen die ze vertrouwt, maar hij maakt snel een print-screen en stuurt de naaktfoto naar z'n vrienden. Die het vervolgens aan de hele school forwarden.

Die gasten zijn niet alleen ontzettende eikels, maar ook strafbaar bezig. Van het Meldpunt Cybercrime hoor ik dat ze dan eigenlijk kinderporno aan het maken en verspreiden zijn. Kun je voor zo'n pestactie dan ook echt in de gevangenis belanden?

Naar de kinderpornorechercheur

Het Meldpunt Cybercrime zit in een groot politiegebouw in Driebergen. Ergens in een metershoog blok beton, bewaakt door stevige mannen in uniform en voorzien van drie miljoen detectiepoortjes.

Terwijl ik naar kinderpornorechercheur Erik loop (van het team 'Beeld en Internet'), heb ik het gevoel alsof ik elk moment door een dikke, besnorde agent opgetild en zonder pardon het terrein afgesmeten kan worden.

Met toestemming = niet strafbaar?

Paris Hilton maakte een seksfilmpje, Rihanna heeft naaktfoto's van zichzelf online gezet en er zijn genoeg minderjarige Nederlandse meiden die het best spannend vinden een plaatje of filmpje van hun naakte lichaam naar hun vriendje te sturen. Dat mag toch wel gewoon, zolang je er allebei maar mee instemt?

"Nee, niet als minstens één van jullie minderjarig is," vertelt Erik. "Dan ben je in het bezit van kinderporno en dat is strafbaar." De wet is onverbiddelijk, Erik ook. "Allebei toestemming geven, heeft er niets mee te maken.  Ál dit soort dingen onder de achttien zijn strafbaar. Geen uitzonderingen."

Hoe zit het met Romy?

Onze redacteur Naomi sprak laatst Romy, het meisje dat haar borsten liet zien voor de webcam. Ongewild werden de foto's de hele school doorgestuurd. Tot na de eindexamens werd ze 'het tietenmeisje' genoemd en ze vindt het nog steeds lastig om seks te hebben.

"Het is een heftig en helaas veelvoorkomend verhaal," vindt Erik. "Je kunt er een trauma aan overhouden, introvert en schuchter worden en het is lastig bij solliciteren." Hij kijkt me strak aan, het is iets dat ik blijkbaar goed moet onthouden.

"Je toekomstige baas hoeft maar je naam te googelen en het is gedaan. Wie neemt hij eerder aan; het meisje mét kinderpornoverleden of het meisje zonder?" Want ja, ook dít is dus hartstikke kinderporno.

Blind vertrouwen

Eigen schuld dikke bult voor Romy? "Absoluut niet," vindt de rechercheur. "Als je minderjarig bent, kun je de situatie niet goed inschatten. Zoals in zoveel gevallen is Romy echt het slachtoffer. Hij beloofde haar iets dat zij wilde, namelijk dat hij met haar zou zoenen. Dat wilde ze zo graag, dat ze hem vertrouwde en haar shirt omhoog deed."

Blijkbaar kon haar toenmalige object van verliefdheid de situatie ook niet goed inschatten; hij wilde gewoon stoer doen, maar heeft daarbij dus duidelijk de wet overtreden. "Voor een jongen van zestien wint populariteit het van consequenties."

Vier jaar cel of 76.000 euro boete

Veel meiden die dit overkomt, schamen zich te erg om het aan de polite te vertellen. Je kunt sowieso eerst melding doen (da's alleen een tip geven, desnoods anoniem, geen echte aangifte) maar zonder politie kan zo'n pornoverspreider natuurlijk ook nooit echt gestraft worden.

"En straf is zwaar, maar weegt niet op tegen de heftigheid van wat het meisje overkomt," legt Erik uit.

Hoe zwaar is de straf waar je naar solliciteert? "Het kan verschillen van een taakstraf tot een gevangenisstraf van vier jaar of een geldboete van maximaal €76.000 bijvoorbeeld." Wow, try that.

Vragen aan de rechercheur over webcamfoto's en andere cybercrime? Woensdag 15 juni zit hij van 17 tot 18 uur in onze Scholieren.com Chatbox om al je vragen te stellen!


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Vraag 't aan Rob: hardlopen

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

Het ROC: die kutschool voor prutsers, toch?

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

ROC-scholen staan bekend als kutscholen. Plekken waar alleen maar leerlingen komen die tig keer zijn blijven zitten of van school gestuurd zijn, zich een versuffing blowen en massaal spijbelen. Een afvoerput voor gasten die er niks van bakken, dus.

Een jaar geleden belandde ík na twee keer zittenblijven op het ROC. Ik schaamde me dood en wilde niet naar zo'n school met slechte reputatie waar alleen maar prutsers komen. Tien maanden later is me één ding wel duidelijk: dit is wel de beste school waar al die prutsers ooit zijn geweest.

Het is namelijk niet de school die kut is, maar de leerlingen. De meesten, dan. Die willen namelijk nog wel eens zeuren, spijbelen en lui zijn - maar zoals de school dat oplost, ben ik diep onder de indruk.

Niemand achter je kont aan

Ten eerste: een ROC-docent weet niet alleen hoe de leerstof in elkaar zit, maar ook hoe-'ie lakse leerlingen moet aanpakken. Spijbel jij? Moet je lekker doen. Maar de leraar gaat je niet achter je kont aanzitten, want dat doet iedereen je hele leven al.

Bij het missen van teveel lessen, een toets of het niet inleveren van een verslag, krijg je een standaardbrief thuis. "Als je het voor die-en-die-datum niet in orde hebt, kun je niet deelnemen aan het centraal examen voor dit vak." Geen irritante telefoontjes, moed insprekende leraren of boze ouders dus.

Geen ouders

Daarnaast ben je zélf, als enige, verantwoordelijk voor je gedrag en schoolresultaten. Op het aanmeldformulier mag je zelf aankruisen of de school wel of geen contact met je ouders op mag nemen. Nou, daar vul je dus 'nee' in.

Je ouders hoeven dus niets te weten over cijfers en aanwezigheid. Hierdoor zijn bij spijbelen en wangedrag niet je ouders de sjaak. Nee! JIJ bent de Sjaak! Je hoeft niet met een sip gezicht naar je ouders te gaan om uit te leggen waarom de school heeft gebeld. Nee, je mag met een sip gezicht een plan bedenken om jezelf uit de shit te vissen.

Zoek het maar lekker zelf uit

Welke leraar vraag ik om hulp? Waar kan ik rustig leren? Hoe laat moet ik gaan slapen om het eerste uur in de les te kunnen zitten? Je ouders hoef je niks te vragen, je bent immers volwassen.

Nee, op het ROC zoek je het maar lekker zelf uit. Op het moment dat je de stof niet meer snapt of geen recht meer hebt op een herkansing, word je vanzelf met je neus op de feiten gedrukt. Als je je best niet doet, haal je je jaar niet. En natuurlijk ben je van harte welkom om volgend jaar terug te komen, maar is dat wat je wilt? Nou nee.

Inzet = hulp

Het ROC heeft me niet alleen mijn examenstof geleerd, maar vooral geleerd dat ik in mijn leven alles zelf moet doen. Vriendinnen zijn leuk, ouders zijn lief, leraren zijn slim, maar ik moet het uiteindelijk toch helemaal zelf opknappen. Slijmen en duimen werkt op een gegeven moment niet meer om je doel te bereiken. Je hebt je eigen inzet nodig.

Zodra een leerling dát doorheeft en toepast, komt de hulp ineens wel van alle kanten. Je afdelingsleider wilt die brief best nog eens sturen ter verduidelijking, je geschiedenislerares wilt best een half uurtje met je inplannen om je te helpen en jij, jij haalt zo je jaar.

Geen stress

En dat is de grootste reden dat ik geen stress voelde tijdens mijn examens. Niet omdat ik op geluk hoopte, maar omdat ik wist dat ik mijn best heb gedaan. En mijn best doen, dát heb ik wel geleerd op deze prutsersschool.


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

Handtekeningenactie voor frauderende docent

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Scholieren van het Elzendaal College in Gennep zijn een actie gestart voor hun leraar Duits, Rob Schlüper. De schoolleiding wil hem ontslaan, omdat hij stiekem foute examenantwoorden van elf leerlingen heeft verbeterd. 

Febe Verlaan, één van z'n leerlingen (niet uit de examenklas) heeft daarom een handtekeningenactie op poten gezet. Morgen besluit de school pas of de docent écht ontslagen wordt, maar voor die tijd wil ze een dik pak met protesthandtekeningen bij de schoolleiding overhandelen. Tegen De Telegraaf zegt ze: "Iedereen vindt hem een hele lieve leraar. Hij moet gewoon blijven. Hij is er gewoon echt voor de leerlingen."

Te moeilijk examen

En dat laatste merkte de tweede corrector van de eindexamens Duits ook, toen het 'm opviel dat er bij elf examenleerlingen foute antwoorden opvallend onopvallend gecorrigeerd waren. Nadat hij zijn vermoedens aan de schoolleiding van het Elzendaal College had laten weten, heeft Schlüper meteen toegegegeven.

Vandaag nam-'ie de telefoon niet op, maar hij vertelt over zijn actie in het Algemeen Dagblad: "Ik had het nooit mogen doen. Ik zag die kopjes van die kinderen zwoegen op dat examen. Ik vond het onrechtvaardig zwaar voor hen". Hij vond 't examen dus veel te moeilijk. "Het was niet eerlijk voor mijn leerlingen. Zij hebben het hele jaar hard gewerkt en mooie resultaten bereikt en nou zakten ze wellicht vanwege een slecht opgesteld examen."

Actie op Hyves

Naast de handtekeningactie zijn er ook een aantal Hyves-pagina's opgericht om de docent te redden van zijn ontslag. Honderden leerlingen hebben daarop al hun frustraties gekrabbeld, zoals Bart: "Het is echt verneukt als je wordt ontslagen. Nu is er geen een leraar meer waarmee je kan praten en die zijn mond houdt tegen iedereen. Je bent de chillste leraar die ik ooit heb gehad en ooit zou hebben gehad."

Kiezen voor herkansing

En de examenkandidaten? Die mogen samen met hun ouders kiezen: óf het examen op de eerlijke manier laten nakijken en dat cijfer accepteren, óf ervoor kiezen om eind juni een herkansing te maken.


13 reacties | lees origineel...

› Meer...

Verbogt: Perfecte stilte

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Perfecte stilte is de zoveelste roman van de niet bijster bekende auteur Thomas Verbogt. Precies, Thomas wié? Maar dat betekent absoluut níet dat hij niet kan schrijven.

Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.

Verbogts romans zijn namelijk vaak heel zorgvuldig opgebouwd, en in de loop van  een verhaal geeft hij steeds meer van zijn geheimen prijs. Bijna altijd is er namelijk iets in het verleden van de hoofdpersoon gebeurd. Heftige shit, wat hij of zij dan diep wegstopt in diens onderbewuste.

In Perfecte stilte heeft de documentairemaker David Kromweg geen idee hoe moedig hij werkelijk is, totdat hij ineens in een gevaarlijke situatie belandt. Als hij een aangerande vrouw te hulp schiet, moet-'ie zijn heldendaad zelf met een ziekenhuisopname bekopen.

David staat versteld van z'n eigen gedrag: hij is een ander mens dan hij zelf dacht, want in zijn jeugd was hij juist een zure lafaard. Zijn vriendinnetje Valerie heeft op 14-jarige leeftijd zelfmoord gepleegd.

Veertig jaar later ontmoet David haar moeder, die nog steeds niet weet waarom ze dat heeft gedaan. Maar de tiener David wist dat wel. En dat geheim gaat natuurlijk knagen.

"Daarom is Perfecte stilte een prachtige roman over lafheid en moed," vindt onze boekverslagenschrijver Cees. " Bovendien is Verbogt helder in zijn taalgebruik en is het verhaal heel goed te volgen. Dit levert je drie punten voor je literatuurlijst op - en je zult er geen spijt van krijgen." En dat alles voor slechts 226 pagina's.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Als tiener een eigen boek uitgeven? Zo doe je dat

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Een klein, twaalfjarig blond jongetje met een guitige glimlach. In plaats van buiten te voetballen, zit hij achter zijn computer boeken te schrijven.

Opmerkelijk maar waar; Sem van der Wal stapte in 2009 de schrijfwereld binnen en heeft nu al twee boeken op zijn naam staan. Dat fikste hij via BoekScout-Yo, een uitgeverij speciaal voor jonge schrijvers van 10 tot 15 jaar.

Uitgeverij voor kinderen

"Bij onze volwassenenuitgeverij, BoekScout, kregen we ook vaak manuscripten opgestuurd van jonge kinderen," vertelt Wieke Hop, commercieel manager bij BoekScout-Yo. "We mochten niets uitgeven van kinderen onder de zestien. Maar de verhalen hadden wél potentie, dus zijn we daar een aparte uitgeverij voor gestart."

Dan ben je twaalf en schrijf je een verhaal, zoals Sem, maar moet je wél nog even de juiste uitgever vinden natuurlijk. „Ik las dat een meisje haar boek via BoekScout-Yo had uitgegeven," vertelt Sem zelf.

Op z'n tiende en twaalfde

"Zo kwam ik op het idee dat ook te doen. Ik had het verhaal voor 'De Jackpot' in mijn hoofd en heb het in ongeveer drie maanden tijd geschreven. Voor het vervolg daarop, Fout, heb ik iets meer tijd uitgetrokken. Ik wilde dat er wat ruimte tussen de twee uitgaven zat."

Sem was tien toen hij De Jackpot schreef. En blijkbaar zijn er nog veel meer jongeren van zijn leeftijd die dat kunnen. "Absoluut," bevestigt de uitgever. "Natuurlijk zitten er vaak stijl- en taalfouten in de verhalen, maar daar kunnen we bij helpen. Wij verbazen ons er ook telkens weer over, dan denken we; wów, is die echt pas tien?"

Is het goed genoeg?

Hoeveel kans heb je dat je verhaal ook echt uitgegeven wordt? "Zo'n 85% van wat we toegestuurd krijgen, publiceren we. Maar we zijn wel kritisch, hoor. Jongeren kunnen een heel levendige fantasie hebben en dat is fijn, maar er moet wel een rode draad in het verhaal zitten," vertelt Wieke. Maar als je boek níet uitgekozen wordt, kun je het altijd nog in eigen beheer uitgeven bij BoekScout-Yo.

Dan draai je zelf voor alle kosten op, als je het 'gewoon' uit kan laten geven dan betaalt BoekScout-Yo dat. Wieke: "Maar meestal is dat niet nodig. We geven de boeken uit via printing-on-demand, wat betekent dat we pas gaan drukken als er een boek besteld wordt. Daardoor hoeven we niet zoveel rekening te houden met de kosten en kunnen de meeste boeken in principe gewoon door ons uitgegeven worden."

Nadeel: niet écht in de winkel

Wel een groot nadeel: je eigen literaire meesterwerk komt niet echt in de winkels te liggen, maar is alleen online te bestellen. Tenzij je zelf één voor één alle Nederlande boekhandels binnenstapt en de verkopers lief vraagt of je een stapeltje neer mag leggen. De bestsellerlijst zul je met BoekScout-Yo dus niet halen, helaas.

Toch is dit systeem voor Sem natuurlijk een mooi opstapje naar de grotemensenschrijfwereld. Ik probeer hem subtiel zo ver te krijgen dat hij een tipje van de sluier oplicht over zijn toekomstige schrijfcarrière, maar daar wil hij weinig over kwijt. „Ik heb wel ideeën voor een nieuw boek, maar ben nog niet actief bezig met schrijven daarvan."

Enthousiasme

Maar daar gaat-'ie ongetwijfeld binnenkort mee aan de slag, want als Sem schrijft, heeft hij de tijd van zijn leven. En inspiratie heeft hij altijd genoeg, dus beginnen lukt altijd wel. Zo enthousiast als een cafeïneverslaafde struisvogel vertelt hij: "Het eerste boek ging over Lisa, een heel arm meisje dat 30 miljoen euro wint in de loterij." Waar haalt –ie het vandaan? Eigen ervaring?

"Nee, dat heb ik natuurlijk niet zelf meegemaakt, maar er komen wel scènes voor in het boek uit mijn eigen leven. Dat er een ontsnapte koe over het fietspad loopt, bijvoorbeeld. Of de massale stroomstoring, die heb ik in mijn woonplaats ook meegemaakt."

Blijf altijd schrijven

Ook iets voor jou, je eigen boek schrijven en uitgeven? Over een advies aan schrijvers in spé zijn Sem en Wieke het duidelijk met elkaar eens: "Blijf altijd schrijven!"

Sems boeken De Jackpot en Fout! zijn te vinden op de website van BoekScout Yo.


5 reacties | lees origineel...

› Meer...

Eindelijk definitief: met 16.5 jaar al autorijden

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Vanaf 1 november zullen de Nederlandse snelwegen geterroriseerd worden door rondscheurende zestienjarigen.

Er waren al steeds plannen en voorstellen, nu is het écht zeker. Maar hoe zit het nou precies?

Deze week heeft de minsisterraad definitief ingestemd met een proef. Dat klinkt alsof 't slechts voor een paar lucky bastards bedoeld is, maar het zal jarenlang duren en iedereen kan gewoon meedoen. Belangrijke voorwaarde is wel dat je voor 1 november 2011 nog geen zeventien bent geworden. Mensen die bijvoorbeeld 27 oktober hun sweet seventeen vieren, hebben pech en moeten gewoon tot hun achttiende wachten.

Theorie-examen en rijles

Het zit zo: Vanaf je zestiende verjaardag kun je je theorie-examen halen. Een voldoende daarvoor blijft anderhalf jaar geldig; zes maanden langer dan de oudjes van 18+. Ha, jong zijn heeft zo z'n voordelen!

Vervolgens mag je vanaf 16,5 jaar al je beginnen met autorijlessen. Maar hoe snel je het rijden ook onder de knie hebt: voor je praktijkexamen zul je moeten wachten tot je zeventiende verjaardag. De rijlessen en het examen zijn verder precies hetzelfde.

Geslaagd, en dan?

Maar als je eenmaal geslaagd bent, zijn de regels wel anders. Je krijgt niet alleen een gewoon rijbewijs, maar daarnaast een begeleiderskaart waar de namen van maximaal vijf mensen op staan.

Zolang je nog geen achttien bent, mag je alléén rijden als een van deze vijf mensen naast je zit. Deze mensen moeten minstens tien jaar rijervaring hebben en bijvoorbeeld geen strafblad hebben. Een iets oudere vriend of vriendin telt dus niet als begeleider.

Proef?

Deze proef gaat overal in Nederland van start en duurt maar liefst zes jaar. Na drie of vier jaar zal er een onderzoek komen naar de resultaten. Tot die tijd kun je dus in elk geval probleemloos op je zestiende beginnen.

En dan nog goed brommernieuws, vanaf 15 juni 2011 (nog maar een paar dagen!) mogen 15,5-jarigen slagen voor het theorie-examen van het bromfietsrijbewijs. Praktijkexamen mag wel gewoon pas vanaf je zestiende gedaan worden, maar deze nieuwe regel verkort wachttijden voor de theorie-examens. Maar ja: waarom nog 'even' brommeren als je zo snel al kunt gaan autorijden?


12 reacties | lees origineel...

› Meer...

Rubriek lezen: drugs

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Poeder, pillen en prikken: als je onze scholierensoap De Weg Over Rozen moet geloven, zit elke Nederlandse jongere tegenwoordig zwaar aan de drugs. Alles om maar die onvoldoende voor Wiskunde of die slechte tongzoen het schoolfeest te vergeten.

Mij niet gezien - al vind ik het wel bijzonder interessant om erover te lezen. Wie deze vier goeie drugsboeken leest, begeeft zich gelukkig ook al aardig in hogere sferen. Lezen dus!

Dagen van gras – Philip Huff [167 pag.]

Een boek over een intense jongensvriendschap die in rook opgaat. Ben van Deventer is achttien jaar. Na een periode van zwaar drugsgebruik vertelt hij over zijn jeugd op een idyllisch landgoed, zijn ruziemakende ouders en een vriendschap met Tom. Vorig jaar genomineerd voor de Grote Jongerenliteratuur Prijs, dus ik ben wel benieuwd wat hem zo goed maakt.

Het zusje van de bruid – Joris van Casteren [220 pag.]

Kletsnat van het zweet en met slierterig haar kotst Luna in de plee. Ze heeft niet gewoon een vette kater, maar Luna is een borderliner met een verslaving aan drank en drugs.Verteller Van Casteren schrijft over de ondergang van Luna, die hij aanziet als hij met haar samenwoont.

Dit boek stond nogal in de picture omdat bleek dat Luna verdacht veel lijkt op een ex van Van Casteren. Zoete wraak, lijkt me...

Het fluwelen labyrinth – Jan van Aken [346 pag.]

Denk: the eighties, Amsterdam, studenten en heel veel vrijheid. Dan krijg je een drugsscene vol junkies. Einar is smoorverliefd op Isida. Einar wil stoppen met drugsgebruik, maar Isida niet. Het gevolg is een gedetailleerd geschreven verhaal, over twee geliefden die elkaar verliezen - of niet...

Het oog van de naald – Ludo Enckels [223 pag.]

Natalia heeft ontdekt dat haar broer drugs gebruikt. Ze wil hem helpen, maar staat machteloos tegenover haar junkie-bro. Moederlief probeert alles nog goed te praten, maar dat lukt niet meer als op een gegeven moment zelfs de politie voor de deur staat...

Ik heb dit boek een paar jaar terug gelezen en het was zó ontzettend spannend dat ik het in twee dagen uit had. Zeker de moeite waard dus!


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Topsport in je eindexamenjaar

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ik,  overtuigd sportatheïst, ga voor Scholieren.com op de koffie bij Linda Bakker. Een meisje dat voetbalt in de damesteams van AZ en het Nederlands Elftal. En ze doet er ook nog even 5-havo naast. Hoppa.

Compleet onthutst door het feit dat er blijkbaar mensen zijn die dat dóen, probeer ik erachter te komen hoe ze dat in vredesnaam voor elkaar krijgt: zes keer per week voetballen in je examenjaar.

 Niet zo kick-ass

Als ik na een lange reis bij Linda (18) aankom, sta ik versteld. Ik verwachtte een grote, lompe voetbalster met benen als boomstammen. Maar het achttienjarige meisje dat Linda Bakker heet, ziet er helemaal niet kick ass voetballerig uit. Ze is vrij klein, heeft blond haar, lichte sproetjes en spreekt zacht maar duidelijk.

W e nemen plaats op de machtig grote, rode bank. Zelfs ík kan me voorstellen dat het daarop prima relaxen is na een zware training. Ik vraag haar wat het verschil is tussen een topsportende leerling en een 'gewone' leerling.

Twee kluisjes

"Ik krijg vrijstelling van vakken zoals CKV, gym en maatschappijleer," vertelt ze, alsof het niets is. "Er word ook rekeningen gehouden met trainingen," gaat ze verder. "Soms worden er hele toetsweken uitgesteld."

Relaxed hoor. Ik zie al zo groen als een voetbalveld van jaloezie, maar Linda doet er nog een schepje bovenop. "Ik heb twee kluisjes; ééntje voor mijn boeken en één voor mijn sportspullen." Ik vraag me af of ze door haar 'speciale status' niet enorm wordt buitengesloten door haar medescholieren. "Nee hoor, helemaal niet!" zegt ze stralend. "Mijn klasgenoten vinden het juist hartstikke leuk, ze wensen me succes bij het EK en zo."

Zes dagen per week trainen

Het EK en zo. Vrijstelling van vakken, uitgestelde toetsweken, extra kluisjes. Het klinkt als de droom van elke middelbare scholier, maar er staat toch iets tegenover: "Ik train natuurlijk wel zes dagen per week." Haar gezichtsuitdrukking wordt iets serieuzer.

"Een gemiddelde dag ziet er als volgt uit; ik sta om een uur of zeven op. Gooi dan mijn school- én sporttas over de schouder om naar school te gaan. Ik heb les tot half drie zodat ik om half vier bij mijn training kan zijn. Voetballen tot zes uur en ehm," ze denkt zuchtend even na. "Tja," zegt ze dan. "Dan ga ik naar huis om te eten en maak 's avonds nog wat huiswerk, dat is het wel."

Sociaal gehandicapt?

Ik ben al iets minder jaloers en denk dat haar sociale leven met zo'n rooster wel flink naar de knoppen gaat. "Dat valt wel mee," lacht Linda. "Soms is het wel vervelend dat ik niet mee kan naar de bioscoop of zo. Ik mis zelfs het examengala doordat ik dan het Europees Kampioenschap aan het spelen ben."

En als ze de laatste weken even tijd over had, moest ze natuurlijk leren voor de examens. Of niet? "Uren blokken hoefde niet per se," heeft Linda ontdekt. "We hebben tijdens de lessen examentraining gehad en daarin maakten we ook proefexamens. Ik heb het hele jaar goed opgelet en daar heb ik best veel aan gehad." meent ze. Haar trainer was ook lief voor haar: "Tijdens de examens hoefde ik alleen op zaterdagochtend te trainen. Voor de rest had ik dus alle tijd om te leren!"

Fysiotherapie in Amerika

En waren de examens een beetje te doen? "Ja, ik heb er wel een goed gevoel over." lacht ze. Ze is met haar hoofd al helemaal niet meer bij de examens, want het EK komt eraan. "Ik vond biologie wel pittig, maar ik ging er goed in dus hopelijk is dat geen probleem. Na school wil ik fysiotherapie gaan studeren. Eigenlijk hebben de fysiotherapeuten van AZ me overgehaald, nu heb ik er echt veel zin in."

Als kers op de taart meldt ze nog even het volgende: "Begin augustus ga in naar Amerika. Ik wil dáár gaan wonen en Fysiotherapie studeren. In Amerika kan ik waarschijnlijk ook gewoon voetballen."

Toch best cool

Ik schud Linda nog even de hand en besef dan dat het best cool is wat ze doet. Ook al is het sport. Ze gáát voor het voetbal en heeft er talent voor, maar school gaat altijd voor. Desnoods rent ze over het veld met haar wiskundeboeken in haar hand.

Aan de andere kant is haar topsport niet zo absorberend dat het tot een sociale handicap leidt. Na de examens, na het EK, gaat ze zomaar fysiotherapie studeren in Amerika. Hoe cool is dat, eigenlijk?


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Verwende leraren op Romereis

8 jun 2011, 20:29 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Leraren die meegaan op meerdaagse schoolreis, zijn naast gratis gids vooral een stelletje profiteurs. Ik zat een week lang met ze opgescheept in Rome en ben geschrokken van de luxe die ze toebedeeld kregen. De verwende nesten.

De schoolleiding had namelijk vooraf besloten dat de reis zo goedkoop mogelijk moest zijn. Niet vliegen vanaf Schiphol, maar vanaf Düsseldorf. Een zo goedkoop mogelijk hotel voor 46 leerlingen, en ook op het eten en de busmaatschappij wordt bespaard. Ik snap het hoor, maar het stoort me dat dat geld niet in onze portemonnees (nou ja, die van onze ouders) blijft. Want nee: dat gaat rechtstreeks naar de luxe van de leraren.

Eenpersoonskamers

Elke ochtend staan we namelijk vroeg op om plaats te nemen in de rij voor de enkele douche die groepjes van drie tot vijf leerlingen met elkaar delen. Ondertussen draaien de vijf docenten zich lekker nog een keertje om - ze hebben immers allemaal een eigen kamer. Met eigen douche.

Maar waarom? Zijn ze vies van elkaar, of zo? Wij slapen toch ook dwars door gesnurk, slaappraters en de geuren van een vergeten drol of kots in de vuilnisbak heen? Wij klagen daar al amper over, maar zij zijn toch helemaal oud en wijs genoeg om dat aan te kunnen?

Laat leraren dan leraren lesgeven

En bovendien: leraren zijn toch ook mensen? Die vinden het toch ook gezellig om anderen om zich heen te hebben? Ze kunnen dan ook nog eens wat van elkaar leren, in plaats van lui achterover te leunen.

Bijvoorbeeld de geschiedenisleraar die de wiskundeleraar bijpraat over de Ara Pacis voordat díe dan begint over de geometrische vorm van het gebouw. Nu gebeurde dat eenmalig, kort en klungelig, maar volgens mij is dat echt voor herhaling vatbaar. Dan kunnen we van de geschiedenisleraar ineens over de gulden snede leren en van m'n lerares Nederlands over Mussolini. En dat allemaal dankzij goedkope, gedeelde kamers!

Luxe lunch van doorbetaald salaris

Na de lunch, die voor eigen rekening is, vraagt de geschiedenisleraar mij: "Lekker gegeten?" "Ja hoor." "Wij lekkerder," zei hij, waarna hij zeker tien minuten praat over wat hij gegeten heeft: "En dan het toetje: je prikt in het deeg en de vloeibare chocolade stroom eruit en smelt op je tong."

Met gesloten ogen loopt hij na te genieten, knalt bijna tegen een paaltje op en voegt er nog aan toe: "Maar jullie ook lekker gegeten?" Ja, dat had je al gevraagd... Ik bijt op mijn lip. Wij betalen ons blauw voor dit veredelde vakantietripje en kunnen met moeite een stuk pizza en wat water kopen, terwijl de docenten moeiteloos in luxe lunchen omdat hun salaris gewoon doorbetaald wordt. Zij krijgen dus geld toe bij zo'n buitenlandtripje!

Meer gelijkheid

Als docenten hun salaris een weekje zouden inleveren en hun kamers zouden delen, blijft er geld over voor een touringcar waarvan de motor níet afslaat bij elke heuvel net buiten de stad. Geld voor vlees met iets meer smaak en geld voor een bed dat niet uit elkaar valt als je jezelf er iets te hard op laat vallen. Of desnoods geld voor je ouders.

Ja, dat zou mooi zijn: wat minder luxe voor hen, wat meer luxe voor ons. Meer balans, meer gelijkwaardigheid en bovendien blijere ouders. Ondanks hun verwende gedrag waren mijn leraren nog steeds de helden van de Romereis, maar wat is er nou mooier dan helden die elkaar aanvullen in een bus van ná de oorlog?


8 reacties | lees origineel...

› Meer...