Blogs

 

Nee, ik wil helemaal niks over Justin Bieber weten!

14 sep 2011, 06:17 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Twitter is mainstream, inmiddels. En nu 't compleet ingeburgerd is, dringen ook de nadelen langzaam tot ons door.

Zoals dat het jonge volk niet kan spellen en alleen maar dingen twittert als "eten!", "douchen" of "nog even gtst kijiken en slapn xxx". Maar vooral: de grote hoeveelheid spambots die zich sinds een tijdje op Twitter bevinden.

Spambots, qué? Het zit zo: deze automatische bots zoeken op Twitter naar trefwoorden waar ze dan op reageren. Stel: ik twitter iets (aardigs, onaardigs of neutraals) over Justin Bieber. Dan krijg ik binnen drie minuten ongevraagd enkele reply's van accounts zoals The_Only_Bieber_Fan, die me een link stuurt naar zijn of haar (ik hoop eerlijk gezegd haar) fanwebsite van meneer Bieber. IK ZIT DAAR NIET OP TE WACHTEN!

Oké: af en toe kan zo'n spambot wel positief werken. Als je als wanhopige fan erg dringend op zoek bent naar fansites, bijvoorbeeld. Of als er hierdoor een onbekende vrouw je timeline binnendringt, met als profielfoto deze dame in onderbroek en als tekst "Are you horny too? Please click my link and enjoy orgasms like they should be". Ja, sommige mensen hebben daar vast baat bij, ja.

Oké, even serieus: laatst werd ik online geholpen door een bank, die m'n tweet over hen vond door een bot op de tweetstream te kunnen zetten. Die enkele keer was 't dus wél nutttig.

Dat is allemaal leuk en aardig, zolang die übervervelende bots maar een keertje ophouden, net als al die bedrijven die je gaan 'volgen' om reclame voor zichzelf te maken. Nu ben ik eindelijk een beetje van die e-mailspam af, gaan ze me op Twitter lastig vallen...


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

Archiefstukken herontdekt

13 sep 2011, 16:49 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Waar jullie totaal geen weet van hebben is dat wij op kantoor Scholieren.com eens flink aan het opruimen zijn.

Het komt neer op een grote schoonmaak, de boel weer eens anders indelen en wat krijg je dan? Juist: je komt leuke ouwe zooi tegen.

Podium

Die ouwe zooi (zijn jullie al zo geïntrigeerd dat jullie het nu allemaal willen lezen?) hebben we afgestoft en netjes op een rijtje gezet.

Want zo professioneel als het nu gaat, was het nog nooit, maar Scholieren.com (opgericht door Jon) heeft al sinds de prille eerste jaren jonge columnisten en journalisten-in-spé een podium geboden.

Pareltjes

Het bewijsmateriaal is te vinden onderaan de pagina waar de huidige redactie aan je wordt voorgesteld. Wat voor pareltjes zijn er te vinden? En is dat voor onze huidige bezoekers nou wel interessant? Veel pareltjes ja, en nee, waarschijnlijk zijn wij de enige die er echt lol aan beleven. Maar voor wie tóch benieuwd is geraakt:

Hoe zou het inmiddels gaan met onze eerste columnist ooit, Camiel? Zijn eerste column, de eerste ooit op Scholieren.com, werd gepubliceerd onder de noemer 'Het stukje' en heet: Een skateboard in je smoel.

Jarenlang hadden we een zeer actieve muziekredactie die onder andere honderden cd-recensies schreven, tot ze een eigen webdesignbureau oprichtten of bij de ING (!) gingen werken.

Ook ik begon mijn carriere bij Scholieren.com, als columnist en schreef over een GAP-year in Canada. En de allereerste artikelen van onze eindredacteur Kim (sinds 2005 actief) zijn terug te vinden. Onze huidige striptekenaar Rob begon jaren terug als columnist Jabbahw0ck.

En wist je dat we voordat de redactie op de voorpagina publiceerde, dat onder de noemer weblog deden? En daarvoor onder de noemer magazine?

Werkstuk?

Zocht je nog een leuk onderwerp voor je geschiedeniswerkstuk, dan weet je nu wat je te doen staat.


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Waarom 5x zoveel dyslexie?

13 sep 2011, 12:51 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Heb jij al dyslexie? Kan superhandig zijn! 

Het aantal scholieren met het stempeltje 'dyslexie' is sinds 2007 vervijfvoudigd. Al die leerlingen krijgen extra hulp en tijd bij toetsen en examens.

Omdat dat aantal ineens zo gigantisch is gegroeid, vermoeden deskundigen nu dat een deel van die scholieren misschien helemaal niet dyslectisch is.

In 2007 had 1,5% van de Nederlandse examenleerlingen dyslexie (woordblindheid). Dit jaar is dat 7,4%, ontdekte het Dagblad van het Noorden. En op sommige scholen schijnt dat aantal nog veel hoger te liggen, tot soms bijna 30%.

Eigenlijk 3% tot 4%

"Uit wetenschappelijk onderzoek blijkt dat 3% tot 4% van de Nederlandse scholieren écht dyslexie heeft. Er moet dus iets aan de hand zijn, bijvoorbeeld oneigenlijk gebruik van de term dyslexie," vertelde Ria Kleijnen van de Stichting Dyslexie Nederland gisteravond in het RTL Nieuws. Zeggen dat je dyslectisch bent terwijl dat niet zo is, bedoelt ze.

Om aan te kunnen tonen dat je woordblind bent, moet je eerst naar de psycholoog of orthopedagoog. Die kijkt of je wel echt problemen hebt en bekroont dat met een dyslexieverklaring, een 'bewijs' voor je dyslexie. Daarna mag je school je extra tijd en hulpmiddelen bij toetsen geven.

Half uur meer = meer geslaagden?

Maar ja, misschien is het best makkelijk om een uurtje te doen alsof je niet goed kunt lezen.Of heb je hele andere leerproblemen, maar ziet zo'n psycholoog dat voor dyslexie aan.

Ook lastig: soms zijn die psychologen en zo aangesloten bij je middelbare school, die wil dat zoveel mogelijk leerlingen hun examen halen. Misschien dat 'n half uurtje extra per toets dan wel wat zou kunnen helpen...

Onderzoek

Vooral VVD-Tweede Kamerlid Ton Elias maakt zich er erg druk om: "Ik wil weten wat er aan de hand is. Dat kán fraude zijn, of een explosie van dyslexie, of misschien moeten de criteria anders worden, ik weet het niet."

De Schoolinspectie gaat onderzoek doen naar de plotselinge dyslexiegroei. Wordt vervolgd!


2 reacties | lees origineel...

› Meer...

Prijsactie: Bekentenissen van een flapuit

13 sep 2011, 11:03 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Van redacteur naar auteur

De naam Renske Derkx klink jullie vast bekend in de oren, een hele lading Scholieren.com artikelen ondertekende ze al met haar naam.

Maar deze 18-jarige ambitiechick wilde meer. Dat lukte, want afgelopen zomer lag dan haar debuutroman in de boekenwinkels. De zuurstokroze kaft zorgt ervoor dat iedere chicklit-liefhebber dit boek gelijk uit het schap trekt.

Bekentenissen van een flapuit

Of het boek een tikje autobiografisch is, blijft de vraag. Hoofdpersoon Noa is in ieder geval een natuurtalent in het uitflappen van genante dingen. Dat wordt helemaal spannend als ze verliefd wordt op Roger en vervolgens ook de aandacht trekt van zijn broer Camiel. 

Redacteur Anouk fixte afgelopen maand al meteen een boekverslag van Bekentenissen van een flapuit. Lees hier wat zij van het boek vond.

Winnen en Hebben?

Natuurlijk wil je het boek van redacteur Renske in je eigen boekenkast hebben staan, gesigneerd door de auteur herself. Wat moet je daar voor doen? Heel simpel, alleen even hieronder je gegevens invullen!

http://www.renskederkx.nl/


218 deelnemers | lees origineel...

› Meer...

Faalangst: een bonkend hart bij elke presentatie

13 sep 2011, 07:31 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Met trillende handen houd ik mijn blaadje vast. De leraar kijkt me woest aan: "Ga je nog beginnen met je presentatie? Je bent niet de enige vandaag!"

Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik wil dit niet meer, ik kan dit niet. Ik ga dit verpesten. Verschrikkelijk, al die presentaties op school.

Geen enkel woord

Het begon allemaal in de derde klas. Bij een Duitse presentatie van tien minuten mocht ik alleen een papiertje met twintig steekwoorden gebruiken. Vol goede moed stond ik voor de klas, maar er kwam niets uit. Geen enkel woord. Uiteindelijk stamelde ik maar "Uhm, meneer, ik kan dit niet. Sorry."

De leraar pikte dit natuurlijk niet en dacht dat ik niets voorbereid had. Voor mijn eigen bestwil knikte ik maar 'ja', en vroeg ik of ik het later die week doen. Hij vroeg nog of ik het niet jammer vond dat ik het dan niet voor de hele klas kon doen. Nee, natuurlijk niet! 

Huilend de klas uit

Dit was nog maar het begin, want mijn faalangst ging van kwaad tot erger. Zo erg zelfs, dat ik een keer huilend de klas uit ben gelopen, omdat ik het niet meer aan kon zien dat de klas me zo vragend aanstaarde.

Leraren snapten mijn presentatieangst niet, en zeiden dat ik thuis maar voor de spiegel en voor mijn moeder moest gaan oefenen. Dat heb ik geprobeerd, maar het hielp niet: de klamme handen en bevende benen bleven maar terugkeren. Elke presentatie opnieuw.

Waarom?

"Waarom ben je zo bang voor ons? We zijn je vrienden! We helpen je er wel doorheen," zeiden mijn klasgenoten dan. Maar zelfs dat werkte niet.

Lange tijd wist ik zelf niet eens waar het aan lag. Angst voor een slecht cijfer? Paranoïa om niet meer uit mijn woorden te komen? Ik wist het niet. Gek werd ik ervan.

Bang voor meningen

Later ontdekte ik de bron van mijn faalangst: mijn vrees voor andermans mening. Het ging me totaal niet om de inhoud van mijn presentatie, of hoe goed ik het zelf vond gaan, maar ik wilde alleen maar de meningen van klasgenoten horen. Was ik goed genoeg voor hen? Kon ik beter, volgens hen?

Toen iemand me hierop wees, begon ik er zelf op te letten. Ik betrapte mezelf er elke presentatie op dat ik inderdaad alleen maar aan mijn klasgenoten dacht. Totaal niet aan hoe ik me zelf voelde, of mijn presentatietechniek.

Geen reet

Dat moest ik leren loslaten, en stukje bij beetje is dat gelukt. Sinds twee jaar geef ik geen reet meer om de meningen van de rest, en focus ik expres alleen op de presentatie zelf. En wat er goed gaat. Sindsdien ben ik eindelijk van die rot-faalangst af. Maar was het maar voor iedereen zo gemakkelijk.

Websites als deze, deze en deze hebben uiterst nuttige tips voor je spreekbeurt van morgen, maar uiteindelijk moet er toch in je eigen hoofd gewoon een knop om. Je moet jezelf aanleren niets aan te trekken van goedbedoeld commentaar van leraren en medeleerlingen, je realiseren waarom je bang bent, en daar tijdens de presentatie bij stilstaan. Op een dag zul je lachend voor de klas staan, echt.

Of heb je zelf een gouden tip? Deel 'm hieronder in de reacties!


2 reacties | lees origineel...

› Meer...

Scholieren en films: het NFFS verspreidt zich als een olievlek

12 sep 2011, 06:12 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ze zijn begonnen in een paar klaslokaaltjes, maar bezetten inmiddels al het hele Agora Theater in Lelystad. Het jaarlijkse Nationaal Filmfestival voor Scholieren wordt steeds groter.

"Nóg meer scholieren kunnen er op het moment niet eens bij," vertelt organisator Dorée de Kruijk. "We gebruiken al alle kleedkamers, de foyer en zelfs een aangrenzend kunstcentrum!"

Het NFFS is een initiatief van drie filmdocenten en een onderwijsassistent die zeven jaar geleden de koppen bij elkaar staken. Al vanaf de eerste editie mag de Nederlandse winnaar ook meedoen aan het Europees jongerenfilmfestival in Griekenland, Camera Zizanio.

Mini-festivalletje

"Voor die tijd waren we zelf twee keer in Griekenland en zagen daar het Europese festival," legt Dorée. "Daarna vonden we dat er ook zoiets in Nederland georganiseerd moest worden. Iedereen moet natuurlijk een kans krijgen om aan zo'n wedstrijd mee te doen!"

En zo begonnen ze een mini-festivalletje met vijf scholen en in totaal 68 deelnemers. Inmiddels zijn dat al 51 scholen, met 550 deelnemers.

Workshops met regisseurs

Een gigantische groei dus, in slechts zeven jaar. "En we blijven ontwikkelen," vertelt Dorée. "Eerst organiseerden we nog geen workshops, maar na een paar jaar bleek dat juist een ontzettend succes.

Nu hebben we alweer een nieuwe workshop bedacht, waarin de beste films besproken worden met een professionele regisseur. Dat is ontzettend inspirerend voor jongeren."

Filmbusiness

Bovendien is het filmfestival een uitstekend platform voor scholieren die de serieuze filmbusiness in willen. "De maker van onze eerste promofilm werkt nu internationaal met filmtechniek," vertelt Dorée.

"Andere winnaars, vooral in de bovenbouw, stromen vaak door naar de Hogeschool voor de Kunsten of zelfs de filmacademie. Zij willen er vaak ook echt hun werk van maken."

De winnaars van afgelopen festival, Nick en Leon Golterman, produceerden dit jaar de soapparodie De Weg Over Rozen voor Scholieren.com.

Dagenlang filmpjes kijken

En waarvoor doen de deelnemers 't allemaal? Voor de winst, die varieert van publieksprijzen tot juryprijzen die ingedeeld worden in leeftijd en categorie. Zo zijn er de onderdelen live action fictie, live action non-fictie, animatie en 1 minuut.

"De organisatie bekijkt alle ingezonden filmpjes," zegt Dorée. "Daar kun je wel een aantal dagen mee bezig zijn, want het zijn er echt heel erg veel." Uit alle filmpjes selecteren ze de beste, die worden doorgestuurd naar de vakjury.

De jury

Deze bestaat uit twee vaste leden, regisseur Maria Peeters en actrice Johanna ter Steege. Dit jaar worden ze bijgestaan door acteurs Ruud Feltkamp, Mees Peijnenburg, actrice Charlie Dagelet en regisseur Joram Lürsen.

"We werken met veel professionals, zodat de scholieren inspiratie kunnen opdoen," vertelt Dorée. "Ook de workshops die we op de finaledag organiseren, worden verzorgd door ervaren vakmensen." Een hoop belangrijke bobo's bij elkaar, dus.

Net als de Kunstbende

En waar zal het NFFS over een paar jaar zijn? "Hopelijk kunnen we ons nog verder uitbreiden," zegt Dorée. 'Mensen die een bepaald (kleiner) festival hebben gewonnen, kunnen dan doorstromen naar ons festival. Een beetje hetzelfde concept als de Kunstbende: zij hebben eerst regionale voorrondes. En zo proberen we een heel netwerk te creëren."

Eén ding is zeker: als het NFFS zich zo blijft uitbreiden, mogen ze volgend jaar een nieuwe locatie gaan zoeken. Het Agora Theater barst nu al bijna uit zijn voegen.

Het NFFS vindt plaats op maandag 19 september in het Agora Theater in Lelystad. Aanmelden kan helaas niet meer, de site in de gaten houden voor de beste filmpjes natuurlijk wel. Vorig jaar waren we erbij: kijk maar. 


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Loslopende schrijvers stalken op Manuscripta

11 sep 2011, 13:33 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Manuscripta? Hoe zegt u? De opening van het nieuwe boekenseizoen, vorig weekend in Amsterdam. Daar kwam niet alleen een literaire modeshow aan must-reads voorbij, maar ook tientallen beroemde schrijvers in het wild.

Geen bodyguards, geen onherkenbaar makende zonnebrillen: de weg was vrij om Neerlandsch beroemdste auteurs eens flink te stalken. En ze een aantal prangende vragen te stellen. Ready, steady... Go!

Stalk-slachtoffer 1: Youp van 't Hek

Mijn eerste beoogde slachtoffer is niemand minder dan Youp van 't Hek. Grappenmaker als-'ie is, wil ik juist van hem weten: "Wat is het eerste boek waardoor u keihard moest janken?"

Youp aarzelt geen moment: "Alleen op de wereld van Hector Malot. Jaren later las ik het op vakantie voor aan mijn kinderen, toen 4 en 6 jaar oud, en de tranen biggelden opnieuw over mijn wangen. Wat een prachtig boek."

Stalk-slachtoffer 2: Arthur Japin

Terwijl ik me verder begeef tussen al dat schrijftalent, bedenk ik dat ook deze Grote Namen ooit klein begonnen zijn. Daarom vraag ik nieuwsgierig aan Arthur Japin: "Waarover ging het eerste verhaal dat u ooit schreef?" Arthur gniffelt en neemt de tijd om uitgebreid te vertellen over zijn 'debuut' als 12-jarig jochie, waarmee hij een heuse opstelwedstrijd won.

"Het ging over twee astronauten –het was in de tijd van de eerste maanlanding – die samen de ruimte in gingen en allerlei rare wezentjes ontdekten. En ik kan me herinneren dat ik de lanceerbasis, die in werkelijkheid 'Cape Canaveral' heet, omgedoopt had in 'Cape Carnaval'", aldus de fantasierijke romanschrijver. Hoppa, één verhaaltje en die gast had dus meteen al een prijs. Doe dat 'm maar eens na.

Stalk-slachtoffer 3: Francine Oomen

Ook Francine Oomen wil desgevraagd wel een sappig verhaaltje kwijt over haar jeugd. Op de vraag "Wat was uw grootste blunder in de puberteit?" antwoord ze dat we die kunnen teruglezen in haar boek Hoe overleef ik mijn eerste zoen:

"Mijn toenmalige vriendje kroop eens door het dakraam mijn kamer binnen en werd toen, al bungelend aan de goot, betrapt door mijn moeder!" Net als Thomas in het boek dus. Autsj...

Zitten er meer autobiografische aspecten verstopt in haar boeken? "Nou, ik ga niet alles vertellen, maar ik heb hier en daar zeker geput uit mijn eigen puberteit! Al is de boel wel flink aangedikt." Tuurlijk, Francine. 

Stalk-slachtoffers 4 en 5: Hanna Bervoets en Renske de Greef

Na het horen van deze anekdote ben ik op goed dreef, en trek ik stoute schoenen aan om Hanna Bervoets (schrijfster van o.a. Lieve Céline) eens aan de tand te voelen. "Met welke schrijver zou je wel eens een beschuitje willen eten?"

Hanna: "Met Renske!" Naast haar staat Renske de Greef, schrijfster en nrc next-columnist. Als ik hint dat ik eigenlijk op een ander soort beschuitje doel, begint Hanna te lachen en denkt ze even na. Voor ze haar antwoord kan heroverwegen, komt haar buurvrouw tussenbeide: "Zeg, wat krijgen we nou, kom je nu ineens terug op je beslissing?", grapt een zogenaamd beledigde Renske.

"Welnee!", roept Hanna meteen, waarna ze haar eerste antwoord nog eens bevestigt en me verzekert dat ze "dolgraag een lesbisch beschuitje" zou willen eten met haar vriendin.

Lesbische fotoshoot

"Dan moeten we natuurlijk ook lesbisch op de foto", vindt het tweetal, en een hele fotoshoot later ("Neee, daar heb ik zo'n anorexia-armpje!") is de perfecte pose eindelijk gevonden. Eentje inclusief strakgetrokken shirt en pruillipje.

 

 

Bijzondere mensen, die beroemde schrijvers. Tikkie apart soms. Zeker in het wild.


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

Poep-angst door de dikke billenbijters

10 sep 2011, 07:02 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ik heb geen idee hoe ik oud ik was toen ik 'het' las. Over de billenbijters.

Maar het was niet lang nadat ik ophield met de kreet: ''juffrouw, ik ben klaar met poepeeeeeeen!!!''. Des te langer heeft het geduurd voordat ik erover durfde te schrijven.

Toen ik nog lange snottebellen had, koos ik samen met een aantal jongens een gewaagd boekje uit. Dat boekje had namelijk een tekening van een blote bil erin. 

En ook al konden we nog geen bloed in onze zwellichaampjes down-under pompen, we kregen het allemaal een beetje warmer na 't zien van de zwarte bibberlijntjes-kont. Maar er zat ook een duistere kant aan dit boekje. Het ging namelijk over de 'dikke billenbijters'.

Dat waren babykrokodilletjes die doorgespoeld werden. De kroko's groeiden op, en hapten soms zomaar in het bilvet van een desperate housewive, harige zakenman of desnoods de billen van de bakker.

Weken, maanden, jaren koekeloerde ik eerst minutenlang naar het glorieuze gat waarin mijn poep zou verdwijnen. Ik was angstig voor een kunstkont, maar ook licht gefascineerd. Ik bedoel: het moet toch raar zijn om poep te zijn. Om uit een poepgat te komen, in water te vallen en dan weer in een ander 'poepgat' te verdwijnen. Maar dat terzijde.

Pas na een aantal minuten durfde ik mijn onderbroekje op mijn enkels te laten zakken om te gaan kakken. Maar toch bleef ik achterdochtig. Het duurde minuten voordat mijn anus zich ook maar een beetje wilde spreiden. En als ik ook maar het minste of geringste hoorde, vloog ik een halve meter omhoog en moest het hele ritueel weer opnieuw beginnen.
Pas in de brugklas werd het minder, die angst om een prostaatonderzoek te krijgen door een rioolkruiper. Maar poepen bleef traumatisch voor mij. De angst werd  realistischer.

Ik was niet langer bang voor een alligator die mijn kont amputeerde, maar voor een verdwaalde mot of mug. Losgebroken van de kudde om water te drinken in de WC-pot-oase.

Ik zag het al helemaal voor me: zo'n gore mug die de bruine astroïdenstorm wel durfde te trotseren om zich goed te doen aan mijn prachtige, ronde en gladde billen. "Hoe sneller ik kak, hoe minder kans op een inval van de vliegenbrigade, " dacht ik dan.

Maar voor je het weet, verrek je zo je kringspier en loop je alsof je de zeep hebt laten vallen in een overvolle gevangenisdouche.

En zo eindigt dit verhaal. Onze eindredacteur Kim wilde eigenlijk dat ik het stuk kon laten eindigen met een prachtige gebeurtenis waardoor de angst voor poepen verdween.
En als je zo'n einde verwachtte, dan moet ik je teleurstellen. En daarmee ook een beetje mijzelf.

Want stiekem heb ik nog steeds blote billenangst. Een beetje dan. Volgens mij niet meer voor een hap uit mijn billen, of een motje in het potje. Ik heb het wellicht overgenomen van mijn hond, ik heb dat mormel te vaak zien kakken.

Ze ziet er hartstikke ongemakkelijk uit. De schaamte in haar ogen lijkt te zeggen: ''nothing to see here, move along''. Misschien moet ik bij de volgende nummer twee gewoon denken ''ik zit nu niet in een open weiland te persen, echt niet''. Misschien helpt 't.


6 reacties | lees origineel...

› Meer...

Lian (17) doet haar laatste twee vwo-jaren in Wales

9 sep 2011, 06:28 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Er zijn genoeg scholieren die 't roepen: "Jaaa, zo'n schooljaartje buitenland, dat lijkt me nou zó leuk!" Maar het ook echt dóen, dat is een ander verhaal.

Zeker als je niet één, maar twee jaar zonder je cavia, omafiets en Appie-om-de-hoek moet overleven. Twee jaar! Ik sprak met durfal Lian (17). "In eerste instantie was ik niet heel enthousiast."

"Vorig jaar op school gaf een meisje voorlichting over het United World College, een organisatie waarmee zij twee jaar naar Bosnië was geweest. Ik was niet meteen verkocht, maar schreef de website voor de zekerheid toch maar op. Achteraf ben ik daar heel blij om!"

Het UWC is een wereldwijde en nogal prestigieuze organisatie (Nelson Mandela is erepresident) die jongeren van over de hele aardkloot met elkaar in contact brengt, kortweg om wereldvrede te bereiken.

Net zo goed India

Zo begint Lian Swinkels (17), als ik haar vraag hoe ze op het idee kwam om twee jaar naar Wales te gaan."Die locatie was trouwens niet mijn eigen keus hoor, het UWC heeft scholen over de hele wereld, en zij bepalen waar je geplaatst wordt. Het had dus net zo goed India of Hong Kong kunnen zijn."

Wales dus. Bij de hoofdstad Cardiff ('Caerdydd' op zijn Welsh) om precies te zijn. Daar zal Lian haar laatste twee jaar van het VWO doen, en natuurlijk ook wonen. "Ik deel mijn kamer op de campus met drie andere meiden, uit Australië, Japan en Canada. Met één ervan heb ik al contact gehad, en ze speelt net als ik klarinet, dus dat wordt heel gezellig!"

Strenge selectie

Lian besloot zich uiteindelijk toch aan te melden, maar daarmee was ze er nog niet. "Het UWC verstrekt beurzen", vertelt Lian, "dus niet iedereen die zich aanmeldt, wordt zomaar op het vliegtuig gezet."

Van de ongeveer 200 aanmeldingen wordt na twee selectiedagen een groep van 20-25 jongeren uitgekozen die daadwerkelijk weg mag. De eerste dag bestond uit het doen van allerlei opdrachten, van tekenen tot dansen, en van debatteren tot een toneelstuk bedenken en opvoeren."

Psychologische test

Dus eigenlijk hoefde ze alleen maar een dagje gek te doen? Lian lacht: "Toen was ik er nog niet. Na die eerste dag volgde de tweede ronde". Een zwaardere.

Daarin werd Lian in een lang interview met onder andere een onderwijsdeskundige en een psycholoog helemaal gescreend, om te kijken of ze geschikt was voor twee jaar UWC. "Dat was best eng. Maar blijkbaar heb ik het er goed vanaf gebracht!"

De ontlading

Want niet lang daarna kwam het verlossende telefoontje. "Ik zat midden in een repetitie met mijn orkest toen ik gebeld werd, en ik kan wel zeggen dat er van repeteren níks meer terecht gekomen is..."
Ze vervolgt: "Het eerste wat ik deed was super hard gillen, en daarna heb ik een kwartier lang rondjes gerend, zoveel adrenaline zat er in mijn lichaam! Pure blijdschap."

Seks is verboden

En nu is het zover, ook voor Lian begint 't schooljaar. Wat verwacht ze van haar nieuwe leven op een andere school?

Lian: "Engelse scholen zijn over het algemeen strenger dan Nederlandse. Ik zal dus hard moeten werken, ook omdat ik een eindexamenvak als Nederlands door middel van self-study moet bijhouden. En er gelden een boel strikte regels op de school en de campus, zoals een totaal rookverbod, geen alcohol, geen drugs, en ook... geen seks!"

Heimwee naar hagelsag

En tot slot: wat gaat ze het meeste missen hier? "Natuurlijk mijn vriendinnen, familie, alle contacten hier. En verder de clichédingen zoals hagelslag en drop en stroopwafels en rookworsten van de Hema en en en...".

Klinkt alsof er een koffer vol voedsel mee moet naar Wales, waar ze dan twee jaar op moet teren, "Maar met Kerstmis ben ik alweer een paar weken thuis, dus ik ben alvast begonnen aan een lijst met inkopen die ik dan ga doen!"

Tegen kerst zullen we vragen of Lians verwachtingen werkelijkheid zijn geworden. Voor die tijd al benieuwd? Check haar blog!


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

Een bak nieuwe topboekverslagen!

8 sep 2011, 07:27 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Lastig kiezen wat je voor Nederlands wilt lezen? Scholieren.com redt je uit de crisis! Onze professionele boekverslagenredacteuren (6 slimme meiden + docent Cees van der Pol) lezen en typen zich suf om je elke maand minstens 10 nieuwe topuittreksels voor te schotelen. 

[KLIK HIER VOOR ALLE BOEKVERSLAGEN DOOR: ONZE DOCENT | ONZE REDACTIE]

Hieronder lees je alles over de mooiste, sappigste en grappigste boeken van deze maand. Onderaan vind je de complete lijst met nieuwe professionele uittreksels. Zo kun jij vanuit je luie bureaustoel ideeën opdoen voor je leeslijst of vind je eindelijk dat ene boek dat je miste in de database. Enjoy! 

Zo gaan we niet met elkaar om - Renske Jonkman 

In deze coming-of-age-roman leert de twaalfjarige Hazel van haar oudere broer Jaris de wereld der volwassenen kennen. Op weg naar volwassenheid worden de gedachten van Jaris echter steeds donkerder, tot hij in zijn schizofrenie alle grip op de realiteit verliest.

Na de verdwijning van Jaris verhuist Hazel naar een zolderkamer in Amsterdam, begint ze een studie filosofie en stort ze zich in het wilde studentenleven.

In een laatste poging Jaris terug te vinden, start Hazel een zoektocht naar haar broer. Aan het eind wordt duidelijk waarom ze Jaris maar niet kan vinden.

"Een vlot vertelde debuutroman van een jonge schrijfster die het ongetwijfeld gaat maken", aldus Cees.

De vrijwilligster - Antje Visser

Amsterdam, 2006, de spanningen in de multiculturele samenleving lopen op. Willemijn, studente sociologie, geeft als vrijwilligster les in de Nederlandse taal aan de jonge Turkse importbruid Nuray.

In een kale, betonnen flat in Geuzenveld ontwikkelt zich al snel een vriendschap tussen Willemijn en de aardige maar naïeve Nuray. Willemijn begrijpt als buitenstaander Nuray's wereld niet altijd, maar toch sijpelen haar problemen langzaam het leven van Willemijn binnen.

Willemijn wil dolgraag de redder in nood spelen, maar verliest langzaam haar grenzen uit het oog. Zou ze als vrijwilligster niet beter moeten weten?

Bekentenissen van een flapuit - Renske Derkx

Amper 18 jaar, topredacteur bij Scholieren.com en al een succesdebuut op je naam. Onze razende reporter Renske Derkx flikte dat maar even.

In Bekentenissen van een flapuit schrijft ze over Noa. Die brengt zichzelf nogal eens in problemen, omdat ze een enorme flapuit is. Vooral wanneer ze verliefd wordt op Roger stapelen de misverstanden zich op. 

Redacteur Anouk was binnen een paar uur door dit vlot geschreven boek heen. "Soms een tikkeltje cliché, maar de spanning wordt knap behouden. Je blijft benieuwd naar wat er gaat komen. Een heerlijk meisjesboek", aldus Anouk.
Dit boek hebben? Vul dan hier even je gegevens in en win!

De totale lijst nieuwe professionele uittreksels:

1. De verlegen minnaars – Chaja Polak (door Cees, docent Nederlands)
Over een Siamese tweeling waarover een echtpaar ruzie krijg als de mogelijkheid zich voordoet de tweeling fysiek te scheiden.

2. Vurige tong – Ann de Craemer (door Cees)
Over de kwalijke gevolgen van een al te strenge Rooms-katholieke opvoeding.

3. Zielsverwanten – Loes den Hollander (door Cees)
Een psychopaat begaat enkele moorden op patiënten in een verzorgingstehuis.

4. Uitglijder – Loes den Hollander (door Cees)
Een recensent en een schrijfster komen lijnrecht tegenover elkaar te staan. Iets dunner, maar dit boek heeft wel een wat beter plot dan Zielsverwanten. 

5. Zo gaan we niet met elkaar om - Renske Jonkman (door Cees)

6. De vrijwilligster - Antje Visser (door Cees)

7. Echte mannen eten wel kaas – Hendrik Jan Korterink (door redacteur Anouk)
Korterink probeert de waarheid over Maria Mosterd en haar loverboystory boven tafel te krijgen. Reactie op het boek Echte mannen eten geen kaas van Maria zelf. 

8. Bekentenissen van een flapuit - Renske Derkx (door Anouk)

9. Moord en Brand – Boris Dietrich (door redacteur Pieta)
Politieke thriller over een kwaadwillende figuur die politiek Nederland ten val wil brengen. 

10. Koetsier Herfst – Charlotte Mutsaers (door redacteur Nienke)
Enigszins opmerkelijk verhaal over vijftiger Maurice, die beseft dat hij zijn leven totaal verkeerd leidt. Hij vindt een telefoon, daarmee de liefde van zijn leven en gaat met haar op reis.

11. Voor alles een dame - Renate Dorrestein (door redacteur Jessica)
Moeilijk opvoedbare meisjes krijgen op een internaat les in 'dame worden'. Het verhaal wordt aangevuld met recepten. 

12. Air time – Marc van Velzen (door redacteur Anne)
Jeugdroman over BMX' er Jort, die zijn draai niet kan vinden op zijn nieuwe school na de verhuizing. 

13. What I Was – Meg Rosoff (ENG) (door redacteur Vivian)
Engelstalig verslag van een roman over een zestienjarige jongen die contact sluit met de geheimzinnige Finn, die in zijn eentje een klein hutje aan zee bewoont. 

Meer aanraders en topverslagen? Vanaf nu vind je elke eerste dag van de nieuwe maand een boekverslagenupdate op de voorpagina. In de gaten houden dus!


2 reacties | lees origineel...

› Meer...