
Wetenschap en religie: daar gaat het om in 'De engelenmaker'. Ik begon te lezen met tegenzin, nu behoort 't boek tot een van mijn favorieten. Diepgang over religie en wetenschap, en toch begrijpelijk.
In één minuut verklapt een lezer wat zijn 'allerallerfavorietste' boek is op Why I Love This Book. Lisa kiest een video uit, zodat jij je weer eens kan laten verrassen door een boek dat je nog niet kende. Superhandig voor je leeslijst!
Tussen wetenschap en religieNa een afwezigheid van twintig jaar keert dokter Victor Hoppe terug naar zijn geboorteplaats bij het drielandenpunt. De dorpelingen wantrouwen de terugkomst van de dokter. Zeker wanneer duidelijk is dat hij drie baby's heeft met een afgrijselijke afwijking. De dokter wordt populairder wanneer hij een aantal dorpelingen genezen heeft. Zijn kinderen komen zelden buitenshuis, wat de geruchten over de vreselijke ziekte van de kinderen voedt.
Maar Victor Hoppe blijkt nog meer geheimen bij zich te dragen. Hij wordt teruggezogen door zijn verleden en staat voor een beslissing die hem de onsterfelijkheid zou moeten bezorgen.
Een typisch boek dat misschien niets lijkt voor scholieren die juist geen biologie gekozen hebben, Toch is het echt een fantastisch boek, met een enorme diepgang over religie en wetenschap. Zelfs begrijpelijk voor mensen zoals ik, die geen flauw idee hebben wat er in de Bijbel staat. Het is enorm spannend en houdt je in z'n greep tot de laatste bladzijde. En verder.

De havo lijkt het nieuwe afvoerputje te worden, schreven we eerder al. En dat hebben de hoge heren ook ontdekt.
Schoolleiders Max de Boer en Jan-Willem Dienske hebben namelijk het havoplatform opgezet, en hopen hiermee de havo een beter gezicht te geven. Want, zo zegt één van de bestuursleden: ''Havisten worden als tweedehands theezakjes gebruikt.''
Oud theezakjeEén van deze bestuursleden is Kees Maas. Hij vertelt: ''De havo staat altijd in de schaduw van het vwo. Ik noem 't het theezakjesmodel: je gebruikt het nieuwe zakje voor een kop thee, die het vwo representateert. Voor je laatste kop thee probeer je nog dat laatste beetje uit dat oude zakje te halen: dit is de havo. Alsof het vwo beter is dan de havo. Onzin natuurlijk!''
En daarom hebben twee schoolleiders van scholen in Schiedam en Uithoorn het havoplatform opgezet. Ze willen de havo meer een eigen gezicht geven, en laten zien dat het niet een niveau is dat je doet 'als je geen vwo aankan.' Kees Maas: '''Met de havo kun je ook een heleboel kanten op.''
Slecht imagoMaar hoe willen ze de havo van dit slechte imago afhelpen dan? Kees: ''We willen bijvoorbeeld de havo een eigen aanpak geven. Als je de vwo- en havo-boeken naast elkaar legt, zijn ze qua stof identiek. We willen havisten meer eigen onderwijs aanbieden, door bijvoorbeeld meer de theorie met de praktijk te koppelen.''
Kees merkt namelijk dat leerlingen last hebben van het mindere imago van de havo: ''je merkt het vaak aan de ouders: wanneer hun kind thuiskomt met een havo-advies, proberen velen hun kind toch op het vwo te krijgen, omdat dat niveau beter zou zijn. Terwijl het vwo niet beter is dan de havo, beide niveaus zijn alleen anders.''
De havo is dus absoluut niet minder dan het vwo of beter dan het vmbo, volgens Kees. ''Precies. Ieder niveau heeft zo zijn charmes en talenten.''
De één spaart theezakjes, de ander bierviltjes. Ieder zo z'n gekke verzameldrang, zullen we maar zeggen. Wat ik spaar? Pennen. En ze komen overal vandaan.
Het begon allemaal toen ik een jaar of tien was. Tijdens gitaarles vertelde ik dat ik naar een beurs zou gaan. "Oh, leuk!" zei mijn muzieklerares. "Neem je een pen voor me mee?" Ik vergeet nooit meer hoe haar ogen glinsterden toen ik haar de volgende les een meegenomen pen overhandigde.
Toen begon het. Sindsdien koester ik elke pen die ik in m'n bezit krijg.
Erfelijk?Ook mijn vader is in de greep van het pennenvirus, al geeft hij dat niet toe. Hij heeft honderden pennen. Overal. In z'n werkkoffer, achter in de kast en vast ook in z'n vrachtwagen. Ook ons pennenbakje thuis is goed gevuld. De helft doet het niet, maar dat terzijde.
Toen ik hem een tijdje terug sms'te met de mededeling dat ik ook een pennenverzameldrang ontwikkelde, kreeg ik enkel het antwoord "je hebt er toch niet aangezeten, hè?" terug.
Nooit meer zonderDe rest van mijn schoolcarrière zal ik niet verlegen om pennen zitten. Ik hoef nooit lang te zoeken naar een pen. Ook weet ik achter elke pen wel een verhaal. Ik mocht eens een radioprogramma bij RTV Noord-Holland bijwonen. Toen er na afloop werd gevraagd of ik nog vragen had, had ik die inderdaad.
Schoorvoetend vroeg ik of ik een pen mocht meenemen. Telkens als ik toevallig die pen in handen heb, denk ik onwillekeurig terug aan die leuke dag.
En dat is maar één zo'n herinnering. Intussen schrijf ik m'n proefwerken met een pen van mijn toekomstige hogeschool en maak ik m'n huiswerk met de pen van het stagebedrijf van m'n zwager. Op een netwerkbeurs kreeg ik van een tekstschrijver eens een pen met de opdruk 'schrijven is schrappen' mee. Ik vond 'm zo leuk dat ik m'n vriendje erheen stuurde om nog meer van die dingen te halen. Nu heb ik er vier.
Uitlenen"Nicolette, mag ik een pen van je lenen? Ik ben m'n etui vergeten." Als door de bliksem getroffen, kijk ik op naar mijn klasgenoot. Pen? Uitlenen? "Please, anders krijg ik de boel niet af en dan moet ik het thuis weer maken." Ik zucht.
Met trillende handjes pak ik een pen die vervolgens uit m'n handen getrokken wordt. "Dank je!" De rest van de les volg ik het tafereel met argusogen. Niet in je mond! Argh! Kras er niet zo hard mee! Waaaaah. Dan gaat de bel. Wacht, niet zomaar in je tas stoppen. Hallo-ho? "Mag ik eh, m'n pen terug?"
"Oeps, we hebben 132 miljoen euro nodig om de boel overeind te houden. Maar eh... dat geld hebben we niet." Een jaar geleden was dat de boodschap van het bestuur van de Amarantis Onderwijsgroep, waar een heleboel middelbare scholen en mbo-opleidingen onder vallen.
Afgelopen week verscheen een rapport waarin een onderzoekscommissie op een rijtje zet wat er allemaal mis ging. En dat is nogal wat.
Door Sytse Wilman
"Vorig schooljaar was er wel onrust op school," vertelt Benedicta (14). Zij zit op het Pieter Nieuwland College in Amsterdam, onderdeel van Amarantis. "Toen hoorden we voor het eerst van de problemen en waren we toch wel bang voor de gevolgen. Gelukkig merken we er niet zoveel van. Hoewel... Er zijn wel wat leraren ontslagen en ik heb ook het idee dat schoolfeesten duurder worden of activiteiten niet doorgaan. Maar ik weet niet zeker of dat door dit gedoe komt."
Volgens de Jongeren Organisatie Beroepsonderwijs (JOB) hebben leerlingen van de mbo-tak van Amarantis nog veel ergere problemen. "We krijgen veel klachten van studenten die te weinig les krijgen," vertelt voorzitter Preston Henshuijs (19). "Er vallen veel lessen uit en er zijn te weinig docenten. Dat komt doordat het geld niet naar de goede plek ging: het onderwijs."
Auto'sWaar gaf het bestuur het geld dan wel aan uit? Dat staat in het rapport dat maandag verscheen. Het ging bijvoorbeeld naar het dure kantoorgebouw van het bestuur. Bovendien gaf het Amarantisbestuur veel geld uit aan onnodige kantoren en gebouwen: in totaal honderdduizend vierkante meter ruimte. Er werd zelfs gehandeld in grond en gebouwen, maar de leerlingen en de scholen hadden daar natuurlijk niks aan.
Met onderwijs was het bestuur helemaal niet bezig. De leden hadden het veel te druk met ruziemaken en heel goed voor zichzelf te zorgen. De bestuursleden hadden een hoog salaris en allerlei regelingen om extra geld binnen te halen. De onderzoekers hebben bijvoorbeeld aanwijzingen dat sommige bestuurders twee dure auto's, een ov-abonnement én geld voor de taxi kregen.
Ook zou iemand zijn huis hebben laten verbouwen met het geld van Amarantis. Hoe dat allemaal precies zit, gaat oud-politica Femke Halsema met een paar deskundigen verder onderzoeken. Als de bestuurders inderdaad fraude hebben gepleegd, kunnen ze voor de rechter gesleept worden.
En nu?De problemen bij Amarantis begonnen een paar jaar geleden. Toen werden allerlei middelbare scholen en mbo-opleidingen uit Amsterdam, Almere, Amersfoort en Utrecht bij elkaar op een hoop gegooid. Zo ontstond de Amarantis Scholengroep. Het leiden van die megagrote scholenkolos was zo ingewikkeld dat jarenlang niemand door had dat het bestuur er een puinhoop van maakte.
De raad van toezicht moest de boel controleren, maar zat te slapen. Dat moet veranderen, zeggen de onderzoekers. Bestuurders moeten beter in de gaten gehouden worden. Bovendien is Amarantis inmiddels opgedeeld in vijf verschillende onderdelen met elk hun eigen bestuur, zodat het niet meer één megascholengroep is.
Maar met dit soort plannen komt het verspilde geld natuurlijk niet terug. En dus moeten leraren en leerlingen van de scholen voorlopig ieder dubbeltje omdraaien. "Ik vind het echt niet kunnen wat er is gebeurd," zegt Benedicta. "Dat geld is voor onderwijs bedoeld, niet voor auto's of andere dingen. Ik volg het nieuws over Amarantis wel een beetje, deze week las ik er veel over op Twitter. Ik hoop dat het voorlopig rustig blijft op school."
Klein maar fijn?Veel mensen, zoals SP–leider Emile Roemer, zeggen dat de financiële problemen van Amarantis (en bijvoorbeeld ook mbo-opleidingscentrum Zadkine in Rotterdam) komen door schaalvergroting. Doordat scholen samengaan tot grote kolossen gaat er van alles mis.
Ben je inderdaad beter af als je op een kleine school zit? Niet altijd: deze week bleek dat kleine scholen vaker een onvoldoende van de onderwijsinspectie krijgen. Bovendien kunnen ook kleine scholen er een financiële puinhoop van maken. Zo ging basisschool De Regenboog in Maarssen vorig jaar nog failliet na wanbeleid.
Actualiteitenprogramma Zembla maakte een paar maanden geleden een documentaire over de Amarantis-leerlingen: zij dreigden hun opleiding niet af te kunnen maken door het miljoenenverlies. Hier kun je 'm terugkijken.
Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vrijdag in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!

Vorige week vertelde mijn zusje aan tafel een verhaal. Ene Roxy had dit-en-dat tegen Mex gezegd, die dat weer had doorverteld aan Shanti. Nu zijn dit soort verhalen aan tafel niet bepaald spannend, maar één ding viel me op: de namen.
Mex? Shanti? Wie bedenkt dat? Eerst dacht ik nog dat deze meisjes oorspronkelijk niet uit Nederland kwamen, maar navraag leerde dat ze Nederlandser waren dan boerenkool. En deze twee zijn geen uitzonderingen.
HondennaamOriginaliteit in zowel de spelling van namen als de namen zelf schijnt tegenwoordig de norm te zijn. Onze 'generatie' nog lijkt best normale namen te hebben. Er zijn de gebruikelijke uitzonderingen, maar veel bonter dan Barend wordt het, geloof ik, niet gemaakt.
Maar dan de basisschoolkinderen. laatst vertelde iemand over zijn buurjongetje dat Spikey heet. De laatste keer dat iemand het liefkozend over een Spikey had, had hij het tegen zijn hond. En het lijkt me sterk dat de moeder in kwestie dacht dat ze een golden retriever had gebaard.
Fopbertus is eenzaamHet lijkt wel alsof alle aanstaande ouders rond het jaar 2000 collectief besloten hun kind een originele naam te geven. Want we gaan ons natuurlijk niet houden aan die saaie normen. Henk of Julia is zo gewoontjes. Nee, daar gaan we ons tegen afzetten.
We gaan onze kinderen vage namen als Wolfje geven. Storm is lekker spannend. Eggy klinkt als 'edgy', want dat is die naam ook. Dat is misschien schattig als ze een baby zijn, maar ze vergeten dan even dat deze baby later nog een carrière moet opbouwen. Of op zoek zal gaan naar een partner. Hier een selectie uit wazigste namen die in 2011 gegeven zijn:
-Fopbertus
-Haas (die is dus het haasje)
-E (ja, dat is maar één letter)
-Broadcast (wat?)
-Diamantha (dat kan dus echt niet)
Zie je het al voor je? Fopbertus bijvoorbeeld zal nooit een vriendin krijgen. "O Fopbertus, je bent zo romantisch!" Dat klinkt dus niet.
Rages
Misschien wel het ergste in de namencultuur zijn rages. Hoe háál je het in je hoofd je kind een naam te geven omdat iets op dat moment populair is? Je ziet je kind toch niet als modeartikel? In 2008 waren er mensen die hun kind Neytiri noemden vanwege de film Avatar. En laatst werd er een kind Hashtag genoemd.
What the fuck? Daar kan ik me echt kwaad om maken. Over vijftig jaar is er toch geen Twitter meer? Welke volslagen randdebiel denkt dat het een goed idee is je kind een modenaam te geven? Natuurlijk zijn er altijd trends in namen (Sem is bijvoorbeeld populair), maar die namen zijn tenminste sociaal geaccepteerd.
Even serieus
Het lijkt me mooi kut om met zo'n pseudo-mooie naam te zitten. Het is eigenlijk heel egoïstisch van een ouder om origineel te doen met namen, omdat ze niet hetzelfde willen zijn als anderen. Hallo! Het gaat niet om jou, maar om het kind. Díe heeft later moeite om aan een baan te komen omdat hij klinkt als de chihuahua van Paris Hilton. Leuk man, origineel.
Van mij mag de Nederlandse controle op namen bij de burgerlijke stand best wat strenger. Hashtag krijg je er in Duitsland bijvoorbeeld mooi niet doorheen. En terecht.
Was getekend,
Casper. Dus.
Voor het allerbeste onderwijs moet je in Noord-Brabant zijn. Daar leveren scholen de slimste scholieren af. Dat blijkt uit onderzoek van onderwijssocioloog Jaap Dronkers voor de Volkskrant.
Sinds 1997 deelt Dronkers jaarlijks rapportcijfers uit aan scholen. Daarvoor let hij erg op schoolexamen- en eindexamencijfers, en het verschil daartussen. Bovendien krijgt een school bonuspunten als een leerling in de bovenbouw op een hoger niveau zit dan zijn groep 8-meester of -juf had aangeraden.
Aan de hand daarvan bepaalde Dronkers ook welke regio's en provincies het beste onderwijs geven. De Brabantse scholen staan blozend bovenaan de lijst: in elke regio daar halen scholen gemiddeld hoger dan een 7. Limburg staat op de tweede plek. Daar vind je steengoeie vwo's en havo's, maar presteert een aantal vmbo-scholen ondermaats.
Brabantse katholiekenZit er intelligentie-elixer daar in het zuidelijke kraanwater? Experts denken dat de hoge score deels aan de 'katholieke onderwijstraditie' te danken is. Vroeger werden er veel katholieke scholen in Brabant opgericht die zich specifiek richtten op het inhalen van achterstanden en die leerlingen graag extra goed wilden opleiden, zodat de lokale industrie er een hoop aan had. Daar plukken leerlingen nog steeds de vruchten van.
Ook niet onbelangrijk: Noord-Brabant heeft de laatste decennia een enorme economische groei doorgemaakt. Slimme hoogopgeleiden hoeven daarom niet per se naar de Randstad te verhuizen om een passende baan te vinden. Ze blijven in Brabant wonen en geven hun brains door aan hun kinderen.
Gooische onvoldoendesDe regio waar de meeste schoolniveaus gemiddeld een onvoldoende scoren, is de Gooi- en Vechtstreek. De kop van Noord-Holland (dus niet de hele provincie!) kwam als allerbeste regio uit de bus. Alle schooltypen, van vwo tot vmbo, haalden daar een zeer hoog gemiddelde.
Alle scholen kregen voor al hun niveaus een apart rapportcijfer. Het gebeurde best vaak dat de vmbo-afdeling van een school een stuk beter scoorde dan de vwo-afdeling, of andersom. In totaal kregen 11 vwo's, 12 havo's en 35 vmbo's een dikke tien van Dronkers. Dat gold voor onder meer het Christelijk Gymnasium Utrecht, het Novalis College in Eindhoven (voor zowel de havo- als vmbo-afdeling) en scholengemeenschap Gomarus in Gorinchem (afdelingen vwo en vmbo-b).
En mijn school?Weten hoe jouw school het doet? Hier kun je de beoordeling(en) van jouw school opzoeken. Met 'schoolexamencijfer' wordt Dronkers' rapportcijfer bedoeld, verwar dat dus niet met wat jij voor je SE-toetsen scoort. Uitleg over hoe de beoordeling is opgebouwd, vind je hier.
Wat wij ons afvragen: hoe belangrijk vind jij de prestaties van jouw school eigenlijk? En je ouders?
Hoeveel salaris, zakgeld en kleedgeld krijg jij? En zet je dat netjes op je spaarrekening, of koop je er liever snoep, gadgets of andere meuk van? En koop je wel eens iets omdat klasgenoten het ook hebben?
Het Nibud (de geldorganisatie die blogger Annemieke leerde hoe ze dat enorme gat in haar hand kon dichten) doet regelmatig onderzoek naar het geld-moet-rollen-gedrag van Nederlandse scholieren. Hoeveel komt er elke maand binnen en hoeveel daarvan belandt in je spaarpot, de kassa van de H&M, de kroeg of de schoolkantine? Lenen jullie wel eens? En hoe hebberig zijn scholieren eigenlijk?
Minder scholieren met kleedgeldIn schooljaar 2010-2011 ontdekte het Nibud in haar onderzoek dat steeds minder scholieren kleedgeld krijgen. En dat een kwart van de scholieren die dat wél ontvangen, alsnog gewoon kleding van hun ouders krijgen.
Het Nibud heeft een enquête gemaakt om te weten te komen hoe jullie anno nu met geld omgaan. Buiten is het koud en glibberig, binnen heb je vast nog niet zo'n zin in je huiswerk... Verdien daarom supersnel good karma door deze vragenlijst van het Nibud even in te vullen. Duurt tien minuutjes, is geheel anoniem en je maakt bovendien kans op een fashioncheque van 100 euro. En big spenders opgelet: vragen als "heb je wel eens een spaarplan gemaakt?" of "leen je vaak geld van anderen?" houden je nog best een goeie spiegel voor ook...
De resultaten van het onderzoek verschijnen over een tijdje op Scholieren.com. Heel erg bedankt namens het Nibud!

Lichtflitsen. De bussen om me heen lijken constant van kleur te veranderen. Blauw. Geel. Vier uur geleden stond ik pillen te slikken als een verstokte junk in een toilethokje. Op een bruggerfeest.
Waarom? Ik riskeer mijn leven en test herbal drugs uit. Legale, enorme vitaminepillen die mij de mooiste avond van mijn leven zouden moeten bezorgen. Gewoon op internet te bestellen. Echt zo betrouwbaar en geweldig, of eindig je ook met deze drugs wegrottend in een donker steegje? Ik probeerde het uit.
'Spacey gevoel'Voor €11,50 bestel ik bij een online smartshop Kryptonite, een "herbal XTC die een stoot euforische energie en een verrukkelijk spacey gevoel" belooft. De drie groene pillen worden keurig thuisbezorgd in noppenfolie. Een pen en aansteker krijg ik er gratis bij.
Pas op!Voordat ik het test ga ik eerst even de verantwoordelijke blogger uithangen. Want geen één pilletje is zonder risico: zelfs aan een overdosis paracetamol kun je een pijnlijke dood sterven. En we willen natuurlijk niet dat hele brugklassen binnenkort lallend de snelweg oprennen. Niet doen dus. Ik chat met een expert van Drugsinfo.nl en krijg wat nuttige tips. Belangrijkste: Don't Try This At Home. Alleen als je het écht niet kunt laten, let dan op het volgende:
Ga naar een goede smartshop en laat je informeren;Gebruik het alleen als je je goed voelt, in een vertrouwde omgeving;Combineer het niet met andere drugs of alcohol;Neem geen deel aan het verkeer.Volgens de Drugs Infolijn is er nog geen onderzoek gedaan naar de ingrediënten van herbal XTC's. Wel zit er heul veul cafeïne in. Red Bull, maar dan in 'n pil. Met deze informatie op zak kan mijn carrière als junk beginnen.
Vrijdag 20.30 uurHet is veel te vroeg. Ik haat schoolfeesten. Ik loop door de modder naar een afgelegen loods waar driehonderd schoolgenoten - voornamelijk bruggers - keihard aan het partyen zijn op dubstepachtige remixes van top 40-muziek.
Op de dansvloer word ik omringd door zwetende puberlijven. Steeds dichterbij. Ik voel in mijn broekzak: het groene pakje zit er nog. Tijd om hard te gaan.
21:00 uurIk zit op de wc. Stinkende groene pil in m'n hand. Even zie ik beelden voor me van dooie junks uit films. "He hasn't moved for a week. I think he OD'ed." Ik doe mijn ogen dicht en slik het ding door. Het smaakt naar een verrotte vleesetende plant.
Op naar de dansvloer.
22:00 uurIk ben niet te stoppen. Aan één stuk door dans ik, praat ik, ren ik. Dans. Praat. Ren. Praten gaat sneller dan denken. Dit voelt als tien kopjes hele sterke espresso, en dat in het kwadraat.
Maar de 'lekkere trip', die de website beloofde, blijft uit. Op een verward gevoel en een paar rare uitspraken ("ZOMBIES!", "ik hoef nooit meer naar school, ik word kunstenaar", "ik kan dansen met moeder natuur" en "overal groene vlekken!") na is alles normaal. Maar dan in fast forward.
23:50 uurHet feest is bijna afgelopen. De bruggers worden door hun papa's en mama's opgehaald en het bier raakt op. Tijd om met de bus naar het station te gaan. Dan pas merk ik hoe verward ik ben. Bus. Lichtflitsen. De bussen om mij heen lijken constant van kleur te veranderen. Blauw. Geel.
Met een hartslag van 200 bpm haal ik al rennend nog nét de laatste bus richting huis. Voor het eerst in maanden laat mijn conditie me niet in de steek en ren ik zonder te stoppen. Thuis in de spiegel blijken mijn pupillen zo groot als pingpongballen. Maar ik val als een blok in slaap, dat wel.
Dansen met moeder natuur, een aanrader? Neuh. Doe mij maar tien koppen koffie. Stukken goedkoper.

Jongens houden van pijn. Voor de grap. Ze zetten zichzelf onder stroom, doen gevaarlijke stunts en spuiten citroensap in hun ogen. Jorieke vindt het totaal niet grappig: wáárom vinden jongens het leuk om zichzelf zoveel pijn te doen?
In deze nieuwe rubriek schrijven Hidde en Jorieke elkaar brieven. Over typische jongen/meisje vraagstukken waar niemand je het antwoord op kan geven. Ze schreven bijvoorbeeld al over 'gevoelige meisjestweets' en 'meisjes die te lang bellen'.
Jorieke: het meisjeLieve Hidde,
Ik hoor gelach achter de computer vandaan. Tranen rollen over zijn wangen, en hij grijpt naar zijn buik van het lachen: mijn broer kijkt Jackass.
Ik kijk over zijn schouder mee en zie een man die nietjes in zijn arm aanbrengt. Vervolgens komt er een man in beeld die zichzelf aan zijn onderbroek ophangt, waarna hij eruit scheurt en keihard op de grond valt. Auwtsj.
Nu weet ik wel dat deze gasten er onmeunig veel voor betaald krijgen, maar meisjes zie ik dit niet doen. Een echt mannending, dus. Je ziet het ook in het dagelijks leven: jongens begroeten vrienden door keihard op elkaars schouder te slaan, ze spuiten citroen in hun ogen tijdens het drinken van tequilla en doen graag gevaarlijke stunts met hun skateboard of fiets (die dan weer misgaan). Maar wat is er dan zo grappig aan pijn lijden?
Lieve Hidde, waarom vinden jongens het leuk om zichzelf zoveel pijn te doen?
Liefs,
Jorieke.
Lieve jorieke,
Waarom wij 't grappig vinden om in het gezicht getrapt te worden, een zwembad in gelanceerd te worden of onder stroom te worden gezet? Simpel, 't zit in onze natuur.
En dat zeg ik niet om mij er gemakkelijk vanaf te maken, want we kunnen er écht niks aan doen! Waar jullie emotionele tweets sturen om aandacht te krijgen, flikkeren wij graag in een winkelwagentje uit de achterbak van een auto. Ook wij willen graag aandacht, waardering en bevestiging, al laten we dat niet altijd zien.
Ander voorbeeld: kleren. Als jullie weer eens kleding hebben gekocht, laten jullie 't vast zien aan vriendinnen. "Wat vind je ervan?" vraag je. Doen wij ook. Het enige verschil is dat wij niet altijd kleren aan hebben en dat onze vrienden je vooral keihard uitlachen. Wij jongens zijn nu eenmaal géén watjes.
Ik doe er niet aan mee, trouwens. Ik heb 'n andere hobby.
Liefs,
Hidde.
Mijn bijbaantje is de hemel op aarde. De pennen zijn mijn engelen en het antwoordenboekje is de Bijbel. En ik ben God. Samen met een paar andere goden zorg ik dat de leerlingen alles snappen, maken en leren.
Ooit ging ik zelf naar een huiswerkinstituut. Nu ik m'n diploma heb, zijn de rollen omgedraaid: ik heb een bijbaantje in een huiswerkklas. Ik ben er oppermachtig.
Oneindig wiskunde herhalenZes jaar lang maakte ik huiswerk, waarvan de helft totaal onzinnig. Nu moeten de kinderen bij het huiswerkinstituut diezelfde opdrachten maken. Oneindig wiskundesommetjes herhalen die ze toch al snappen.
"Moet ik dit allemaal maken? Het is zoveel en ik snap het allang," verzucht een leerling. Maar het staat op zijn planner en ik ben God, dus zeg ik vrolijk: "Ja, dat moet!". Aldus geschiedt. Want de wil van een God valt niet te veranderen. Dacht ik.
Allesbehalve GodIk blijk namelijk allesbehalve God in mijn rol als bijlesleraar. Ik leg natuurkunde, scheikunde en wiskunde uit. De leerlingen stellen vragen. Ze slaan hun wiskundeboek open bij de laatste vraag van de laatste paragraaf van het moeilijkste hoofdstuk. De allerlastigste opgave dus. Dan vragen ze: "hoe moet dit?".
Ietwat hopeloos kijk ik dan naar die vraag. Of het nou brugklas havo, vijfdejaars vwo of drie vmbo-k is, ik weet nooit direct een antwoord. Leerlingen wachten soms uren op mijn krakende hersens. Niet echt goddelijk, hè.
AntwoordenboekjeDe helft van al het huiswerk gaat over onzin. Maar dat maakt die andere helft wel meteen vreselijk belangrijk. Ik controleer of alles gemaakt is. Of ze het niet uit het antwoordenboekje hebben overgeschreven. Zo niet, dan complimenteer ik ze met hun geweldige prestatie. Anders moeten ze het zelf opnieuw maken en blijven ze nog even binnen gesloten deuren.
Zo ben ik toch een beetje God, met de sleutel van het hek in handen.
Goeie blogs zijn er om gedeeld te worden, vinden wij. Elke week plaatsen we daarom onze beste column door in 7Days, dé weekkrant voor jongeren die iets willen bereiken. Deze week was bovenstaand verhaal van Tjeerd aan de beurt. En we werken wel vaker met 7Days samen: klik.