Blogs

 

Dakloos op je zestiende

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

"Ga je een dakloze interviewen?" wilde mijn moeder weten. Ze bleef maar vragen en ik ergerde me aan haar nieuwsgierigheid.

Twee uur later na het interview met dakloze Lisa (20) prees ik mezelf gelukkig met mijn nieuwsgierige moeder. Lisa hoeft op zulke aandacht namelijk niet te rekenen. Zij kwam in de brugklas op het verkeerde pad en haar ouders zeiden of vroegen niets.

Blowen en spijbelen

Het gedonder begon voor Lisa in de brugklas, want thuis liep het niet lekker. "Mijn ouders maakten vaak ruzie, waardoor ik me niet kon concentreren. Ik deed havo/vwo, maar moest afstromen in de tweede. Daar kreeg ik een vriendengroep waarmee ik begon te drinken en te blowen. School boeide ons niet zo. We spijbelden steeds vaker."

Haar ouders lieten Lisa haar gang gaan. "Ik mocht alles doen wat ik wilde. In de derde ging ik naar het vmbo, waar ik bleef blowen. Na een gesprek met school werden m'n ouders ineens heel streng. Ze gingen grenzen stellen, terwijl ze dat nooit hadden gedaan. Niet dat ik me daaraan hield. Op een gegeven moment liep het zo uit de hand dat ik thuis weg moest. Ik werd naar een internaat gestuurd."

Net een gevangenis

Meer dan een jaar zat ze daar. De eerste zeven maanden mocht Lisa niet eens naar buiten. "Je kunt je gewoon niet voorstellen hoe dat is. Hoe lekker het is om weer naar buiten te mogen. Ik moest daar lessen volgen, maar verder had ik niets." Ondertussen gingen haar ouders uit elkaar. Lisa's moeder kreeg een vriend, en ook een drankprobleem. Tijd voor haar dochter vrijmaken zat er dus niet in.

Door goed gedrag kreeg Lisa steeds meer vrijheid op het internaat, tot ze uiteindelijk mocht vertrekken. Ze was gestopt met blowen ("ik kon er niet meer tegen, ging ervan hyperventileren") en zonder iets op zak klopte ze thuis aan. Daar wachtte haar een teleurstelling. Haar moeder kon Lisa's problemen er even niet bij hebben.

Brug of schuur

"Ik heb nachten onder een brug geslapen, maar soms kon ik ook terecht in een schuur of zo. Het klinkt gek, maar op zo'n moment heb je geen medelijden met jezelf. Je denkt alleen aan overleven."

Na twee problematische relaties leerde Lisa haar derde en huidige vriend kennen. Een geschenk uit de hemel, ook al ontbraken de problemen ook hier niet. Al gauw werd haar vriend – onterecht, zo zegt ze zelf – opgepakt. Minimaal twee jaar moest 'ie de bak in. "Als hij vrijkomt, kan ik hier weg. Dan gaan we samenwonen en leuke dingen doen."

Oprotten

Vorig jaar bleek dat haar vader kanker had. Lisa ging bij 'm inwonen en verzorgde hem dag en nacht. "De band tussen ons werd steeds sterker. We lijken ook wel op elkaar." Op zijn sterfbed trouwde Lisa's moeder opnieuw met hem, zodat ze het huis kon overnemen." Na de begrafenis mocht ik oprotten,want mijn moeder verhuurde mijn kamer aan een ander 19-jarig meisje. Zo stond ik opnieuw op straat."

Twee maanden lang kon ze bij de familie van haar vriend terecht, daarna ging ze van plek naar plek naar plek. Inmiddels zit ze alweer negen maanden tijdelijk in dit opvanghuis in de buurt van Zwolle. Haar leven leek alleen bergafwaarts te gaan, maar nu krabbelt ze weer een beetje op. "Ik heb hier dagbesteding, baantjes en zo."

Kutbaantjes

Als Lisa's leven anders was gelopen, dan had ze graag psycholoog of psychiater willen worden. "Ik heb nu niet eens een vmbo-diploma. Ik wil nu zo graag verder leren. Maar ja, ik kan niet naar school zonder geld. Ik zit vast aan van die kutbaantjes, zoals callcenterwerk of de garderobe doen in Holland Casino. Je wilt niet weten hoe zwaar mannenjassen kunnen zijn!"

Ze lacht. Dan valt het even stil. "Nee, echt, als je nu op school zit: ga door. Wat voor vervelende mensen of stomme leraren je ook tegenkomt. Juist doorgaan doe je voor jezelf. Stoppen is alleen maar makkelijker voor de rest."

Lisa wilde niet met haar echte naam en woonplaats op Scholieren.com.


9 reacties | lees origineel...

› Meer...

Biologiedocent in les over longen: 'Roken is best lekker'

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

"Heb jij nog tips voor in de brugklas?" vroeg een groep-achtleerling me laatst. Na de zomer wil 'ie namelijk op mijn school rondbrugwuppen. "Je moet goed opletten bij biologie, ook al laat je het daarna vallen," zei ik. Want behalve oersaaie dingen zoals kruisbestuivingen heb ik een hoop interessants in het biologielokaal geleerd.

Een van die interessante – eigenlijk meer merkwaardige – dingen die mijn docente me ooit vertelde, betrof de werking van de longen. Ik was bij voorbaat al zeer geboeid door deze les, omdat mijn docente namelijk rookte als een schoorsteen. Ergens in mijn nog niet volledig ontwikkelde puberbrein wist ik ook wel dat de docente wellicht niet geheel objectief ons deze lesstof zou meegeven. En ik kreeg gelijk.

Toen ik het klaslokaal binnenliep, zat iedereen al achter zijn tafel en had de docente een pakje sigaretten in haar handen. "Luister jongens en meisjes. Vandaag gaan we de werking van de longen behandelen, en speciaal in combinatie met het regelmatig gebruik van tabak" zei ze op een geheimzinnige toon.

"Want, jongens en meisjes: roken is namelijk niet goed voor jullie. Van roken krijg je slechte longen. Hele slechte longen. En een slechte bloedsomloop en een slechte huid, maar goed, daar gaat het nu niet om. Het gaat om die longen. Kijk. Dit gebeurt er met je lichaam als je tien jaar lang regelmatig rookt," en ze liet een plaatje zien van een paar zwartgeblakerde longen. De hele klas huiverde minutenlang.

Nadat de hele klas uitgegruweld was, spraken leerlingen spontaan af dat ze nooit-nooit-maar-dan-ook-echt-nooit zouden gaan roken. De docent ging verder met haar uitleg, maar halverwege hield ze ineens op met haar verhaal. Ze kuchtte even.

"Sorry jongens, ik moet dit verhaal onderbreken. Ik mag jullie niet voor de gek houden. Roken is wel slecht, maar er is mee te leven. Kijk, ik rook ook. Het is niet goed voor je, echt niet, en je zult ook een stuk prettiger leven zonder, maar ik ga jullie ook niet ontmoedigen hoor. Het is best lekker" zei ze met een gelukkige zucht.

De hele klas keek verbaasd op. Vertwijfeld staarden we haar aan, totdat de bel ging. De klas stommelde naar buiten, de docente vluchtte naar de binnentuin om te paffen. Toen ik het schoolplein opliep, stonden er groepjes leerlingen na te praten te praten over Het Wonderlijke Moment. Terwijl ik mijn lunch uit mijn tas haalde, hoorde ik nog twee meisjes tegen elkaar zeggen dat ze echt nooit gaan roken, hoor.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Dronken rijles

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ik publiceer mijn studenten-ervaringen op Scholieren.com in een poging jullie te behoeden voor fouten die jullie waarschijnlijk alsnog gaan maken zodra jullie je middelbare schooldiploma op zak hebben. Tot nu toe was ik hartstikke braaf, toch? Maar vandaag ben ik voor het eerst wél zwaar de fout in gegaan. Geloof ik.

Je kent het misschien wel. Je wordt wakker en je voelt gewoon dat je nog steeds een te hoog alcoholpromillage hebt. Gister stond je te shinen in een club en de volgende ochtend voel je je top, maar eigenlijk nog steeds bezopen. Ik combineerde dat gevoel met een autorijles. Het resultaat? Een awesome, maar doodeng uurtje.

Daan stort zich voor Scholieren.com in het Groningse studentenleven. Elke twee weken post 'ie in z'n columns zijn ervaringen over hectoliters bier, heftige feesten en af en toe een slaperig college. Lees en leer!

Ik had geen idee hoe ik dit ging doen, maar afzeggen kon niet, want dan moest ik betalen. Mijn huisgenootje was net een eitje aan het bakken, dus ik nam een hele grote hap uit een ui om de stank van de alcohol te verdoezelen.

Verder had ik niet ontbeten, snel gedoucht en alle zelfvertrouwen van de wereld bij elkaar geschraapt om vervolgens de lesauto in te stappen. "Hee, hoe gaat het?" "Ja, wel goed," zeg ik met een twijfelende toon tegen mijn instructeur.

Oké ik zit. Gordel, dat soort dingen, allemaal check. Koppeling rustig op laten komen en weg was ik. De eerste tien minuten waren doodeng. Ik kon echt maar één ding tegelijk doen. De combinatie kijken, schakelen én ouwehoeren met de instructeur was gewoon te veel van het goede. Daarom besloot ik al snel om alleen maar het ouwehoeren te doen, want dat kon ik immers in bezopen toestand het beste. De rest liet ik maar even zitten.

Bochten nemen was een immense taak en mijn benen werkten ook niet mee. Ik keek weer naar de klok en zag dat ik pas tien minuten bezig was. Waar ik 50 kilometer per uur mocht rijden, reed ik steady 30, gewoon omdat 50 te snel was om dingen waar te nemen. Alles ging kut.

Gek genoeg begon ik na een kwartiertje ineens te shinen alsof ik weer op die dansvloer van de avond ervoor stond! Het was mijn negende les en het ging gewoon hartstikke goed. Na een kleine fittie met mijn instructeur omdat hij het daar blijkbaar niet mee eens was, besloot ik om wat meer op de weg te letten, te gaan schakelen en niet meer te ouwehoeren.

Dus terwijl ik in m'n hoofd lekker De Jeugd van Tegenwoordig liep te zingen (daar word ik kalm van, snap je?), ging ik gewoon goed autorijden en het resultaat was drie kwartier zonder één enkele ingreep van de instructeur. Hoe gaaf is dat?!

Tenslotte nog even een serieuze boodschap. Drunk driving is niet aan te raden, hoor. Het ging voor mij gelukkig nog goed, maar ik kan niet garanderen dat zo'n actie nog vaker een goede afloop zal hebben. Ik heb mijn les geleerd en ga nooit meer zuipen en kort tukken als ik de dag erna rijles heb. Echt niet.


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Walk Of Fame voor de allerbeste leerlingen

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

 Zou jij buiten schooltijd iets ontzettend leerzaams, superslims of wereldverbeterends doen, in ruil voor sterrenstatus en eeuwige roem op school?

Het Deltion College in Zwolle probeert leerlingen sinds kort te motiveren met een heuse Walk Of Fame. Scholieren die iets bijzonders hebben gedaan of een prijs hebben gewonnen, worden geëerd met een levensgrote foto op de gang.

Is dat heel erg cool, of juist ontzettend overdreven? Ik vroeg 't de 'gewone' leerlingen.

De Walk Of Fame is meteen na de ingang, de eerste trap naar boven. Het is een centrale gang die over de aula heenloopt en waar alle leerlingen langskomen op weg naar lokalen. Iedereen zou de Walk Of Fame dan wel moeten kennen. Toch

'Ik ken ze toch niet'

Deze twee blonde dames kijken me erg verbaasd aan als ik vraag wat ze van de Walk Of Fame vinden. "Uhm, tja, we wisten wel dat hier een paar foto's hingen van leerlingen die iets bijzonders hebben gedaan. Wij kennen alleen de drie jongens die genomineerd waren voor de RVU Publieksprijs," vertelt de linker.

"Ik vind het wel grappig, maar eigenlijk maakt het me niets uit wat die andere leerlingen voor bijzonders gedaan hebben. Ik ken ze toch niet. Zelf zou ik hier echt niet willen hangen, ik sta altijd lelijk op foto's," voegt haar buurvrouw toe.

'Ik zou ook willen'

De docent die ik even later tegenkom, denkt daar heel anders over. Hij kent niemand op deze Walk Of Fame persoonlijk, maar vindt het wel een geweldig initiatief: "Hierdoor willen leerlingen misschien moeite doen om iets bijzonders te doen. Als ik een scholier zou zijn, lijkt het me geweldig om hier levensgroot met mijn foto te hangen." Of de scholieren het daarmee eens zjin? Ik betwijfel het.

'Huh? Walk Of Fame?'

Deze twee schuchtere jongemannen lopen een paar keer per week over deze gang en zouden de Walk Of Fame dus hartstikke goed moeten kennen. Maar als ik ze vraag wat ze ervan vinden: "Huh? De Walk Of Fame? Geen idee wat het is. En eigenlijk boeit het ons ook niet zo. Doei!"

 

'Da's toch geweldig?'

Na lang zoeken vind ik eindelijk een leerling die de sterrengang wél geweldig vindt. Vol passie vertelt hij over zijn opleiding Mediavormgeving. "Ik zou heel graag op deze Walk Of Fame willen hangen. Da's toch geweldig? Iedereen ziet je, iedereen is benieuwd naar wat je precies hebt gedaan. Het liefste zou ik hier willen hangen als ik een ontwerpwedstrijd heb gewonnen.."

Nou ja, dat moge duidelijk zijn: de schoolleiding is helemaal lyrisch over de door hun bedachte Walk Of Fame en dat heeft zijn invloed op de leraren. Maar de leerlingen zelf? Die lijken 't weinig te interesseren. Tenzij ze toch al Grote Ambities hebben.


9 reacties | lees origineel...

› Meer...

Speedkaters en sp-spraakploblemen

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Soms ontdek je dingen die voor iedereen heel vanzelfsprekend zijn, pas heel laat. Zo begreep ik vorige week pas voor het eerst waar horeca voor staat (jij weet 't vast allang). Vandaag heb ik op het forum geleerd wat een speedkater is, want dat wist ik dus echt niet.

Elke twee weken gaat Tjeerd op ontdekkingsreis door het Scholieren.com-forum. Als een volleerd Columbus struint 'ie door onbegaanbaar gebied, onbekende schoonheden en angstaanjagende drukke topics.

Stoeipoess (de naam roept bij mij wat dubieuze gedachten op) begint een topic met "de speedkater, we kennen hem allemaal, maar hoe bestrijd je hem nou het best?" Heb je geen idee waar ze 't over heeft? Klik en je leert een bijzonder woord.

Lei-denaar komt er nu – op z'n achttiende – achter dat hij een sp-sp-rpraakprobleem heeft. Hij heeft het ge-gevoel dat hij st-stottert. Erg vervelend natuurlijk. Heb jij een idee hoe hij het op kan lossen?

Liefde op het eerste gezicht? Anne-maria vraagt zich af of dat wel bestaat. Haar vraag: "Hoe groot/klein moet jouw vriendin zijn?" Strobe heeft schijnbaar strikte eisen, en antwoordt "tussen de 1.76 en de 1.60." Da's een marge van zestien centimeter...

Om af te sluiten even een beginnendepuber-vraagje. Element (13 jaar) vraagt zich af op welke plekken op je lichaam je deodorant moet spuiten. Uhm... veertig antwoorden later wordt er al reclame gemaakt voor de 'Axe Chocolate Deo'.


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Striptekenaar Rob: 'Mijn hoofd wordt groenpaars'

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Als je net als ik ontzettend fan bent van de rare stripjes op Scholieren.com, ken je hem sowieso: onze striptekenaar Rob. Hij is gezegend met een raar brein en verbetert hiermee de wereld, zegt 'ie zelf. Volgende maand komt zijn tweede stripboek uit. Genoeg gespreksstof dus!

Rob legt voor de leken onder ons nog even uit wat hij precies bijdraagt aan onze site. "Ik heb een wekelijkse rubriek, ´Vraag ´t aan Rob´, waarin ik oplossingen bedenk voor problemen van scholieren. Het zijn absurde oplossingen waar de serieuze scholier geen hol aan heeft, maar waarmee ik de boel probeer te relativeren." 

Absurde oplossingen

Ik ben eigenlijk wel benieuwd wanneer hij erachter kwam dat-'ie zulke creatieve hersenspinsels had. "Volgens mij merkte ik dat op de middelbare school," vertelt Rob. "Ik had vaak rare ideeën voor presentaties."

"Zo bedacht ik me dat het leuk zou zijn om bij Nederlands in mijn eentje een toneelstuk te doen van twee mensen, waarin de een de ander neerschiet." Aha.  "Later kwam ik erachter dat ik die creativiteit ook wel goed kwijt kon in stripjes."

Paarsgroen hoofd

Maar zo'n stripje tekenen gaat niet zomaar: daar heeft Rob een heel ritueel voor. Als-'ie een vraag van een Scholieren.com-bezoeker binnenkrijgt, slaapt hij er eerst een nachtje over. De volgende ochtend wordt zijn hoofd paars en groen.

Onder de douche borrelt de inspiratie op. "Voordat ik de kraan uitdraai heb ik dan altijd wel twee of drie ideeën die ik opschrijf en een half uurtje later nog eens fris bekijk. Ik kies een idee en werk deze meteen uit."

Zwevende auto's

Hmm... Klinkt als werk van een specialist. Wat doet Rob nog meer met z'n talent, behalve tekenen voor Scholieren.com? '"Halverwege maart komt mijn tweede stripboek uit, Rood Gras II - vannacht is mijn vriendin in een ijsje veranderd.  Nee, de scholieren.comstripjes staan daar niet in. Ik heb nog een ´eigen´ stripserie, Rood Gras."

Die wil ik natuurlijk kopen! Wat is het precies voor boekje? "Het is een verzameling van honderd vrolijke strookjes met absurde humor, waarin het gras altijd rood is. Het regent geld, er zijn zwevende auto's en de spoken komen altijd van rechts. Het ideale album voor op de zondagmiddag met koffie en een koekje," vertelt Rob trots.

Allerbeste strip

Rob heeft zijn allerbeste strip nog niet getekend, zegt-'ie. "Het zou ook niet leuk zijn als ik nu al mijn beste strip had gemaakt, het zou alle toekomstige strookjes overbodig maken." Nice! We kunnen er dus nog veel meer en zelfs nog betere verwachten...

Toch heb ik nog twee brandende vragen voor hem. Lieve Rob, wat doe je als je vriendin in een ijsje verandert? En... Hoe kom ik aan zo'n brein zoals de jouwe? Benieuwd naar z'n antwoord? Houd onze site maar in de gaten, wie weet beantwoordt Rob ze binnenkort in een stripje.

Wil je Rood Gras II bestellen? Klik hier voor alle info!  En voor de echte die-hards is deel I ook nog verkrijgbaar.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Vraag 't aan Rob: Eerlijke vriendinnen

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Rob's album kun je altijd nog HIER bestellen!


7 reacties | lees origineel...

› Meer...

The duckface syndrome

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Wij mensen uit de social media-generatie doen de raarste dingen om aantrekkelijk op een foto te staan. Het ietwat verbijsterende resultaat staat op steeds meer online profielen. En dan vooral op die van het vrouwelijke geslacht.

In 'Rages/HIPspot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals de trend om te kankeren en het t-shirtloze kleedgedrag van kakkers. Ook een trend gespot? Deel het met ons in de reacties.

De zogenaamde 'duckface'. The duckface syndrom. Voordat je met je eigen fotocamera of mobieltje een foto van jezelf maakt, tuit je je lippen zo sexy mogelijk. En je bent er volledig van overtuigd dat deze gezichtsuitdrukking jou écht die Tyra Banks- supermodel-look geeft. Je jukbeenderen komen er gewoon ook zo mooi van uit. Toch?

Laat ik er maar helemaal voor uit komen, alles opbiechten: ik heb dit waarschijnlijk ook wel een paar keer gedaan. Ja echt. Gewoon. Het gaat automatisch. "Goh, ik zie d'r vandaag even niet zo appetijtelijk uit, laat ik even een duckface maken". Het is een perfecte uitvlucht voor een situatie waarin je weet dat als je een 'normaal' gezicht zou trekken, je gewoon niet zo charmant op die foto zou staan.

Ik heb daar niks op tegen, begrijp me niet verkeerd. Ik geloof dat het iets is wat wij onszelf als generatie hebben aangeleerd. Weet je wel, de mensen die uit apen evolueren leerden zichzelf ook bepaalde gewoontes aan.

Het maken van een duckface maakt daar ongetwijfeld deel van uit. Het hoort gewoon bij deze generatie. Net zoals het maken van een spiegelfoto met je Blackberry of iPhone of licht vooroverbuigen om een beetje inkijk te creeëren voor die ene mooie foto op Hyves. Is helemaal niks mis mee. Echt niet. 

En wij in Nederland zijn er ook nog niet zo heel erg slachtoffer van. Alle Nederlandse heren moeten zich nog gelukkig en vereerd voelen als ze een keer een duckface-foto mogen ontvangen. Nee, in Amerika, daar gebeurt de echte shit. The real duckfaces. Everybody makes one. Als je Jersey Shore (de Amerikaanse Oh Oh Cherso) kent, moet er zeker een belletje bij je gaan ringelen.

Nog niet? Verbaas je dan maar. Op deze anti-duckface-pagina, want blijkbaar wordt toch niet iederéén hier gelukkig van.


9 reacties | lees origineel...

› Meer...

Jongens & meiden: moeilijk doen over piemel en vagina

2 mrt 2011, 07:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Vanochtend kwam ik voor de zoveelste keer te laat bij gym. Toen ik de gymzaal binnenliep, waar mijn klas elkaar het gezicht ingooide met ballen (oftewel volleybal), viel het mij alweer op. Alle jongens op één helft, alle meisjes op de andere.

Je zou verwachten dat na het  'meisjes-plagen-verkering-vragen' en 'jongens-lopen-twee-jaar-achter' van de basisschool en brugklas, er iets minder moeilijk wordt gedaan over een piemel of vagina.

Een aantal van mijn vrienden zijn namelijk meiden, waarmee ik het heel erg goed kan vinden. Mentaal zitten we op één lijn. En 'gewoon vrienden' betekent bij ons ook echt 'gewoon vrienden'. Beide kanten weten wat ze kunnen verwachten van elkaar. Zonder angst dat lichamelijke grenzen de relatie verpest.

Want jongens-meiden-vriendschap is niet alleen zeldzaam, maar vooral heel bijzonder. Omdat meisjes sowieso anders denken dan jongens. En mensen die anders dan jij denken, zijn vaak enorm interessant. Probeer maar eens niét als jezelf te denken als iemand anders z'n mening geeft. En ook al ben je het een keertje wél met diegene eens, probeer het alsnog eens van de andere kant te bekijken.

Nog een paar voordelen: het is niet ongemakkelijk om een meisje als vriend te omhelzen. En je mag huilen als jullie samen naar een tv-show als The Office kijken waarin Jim speciaal voor Pam van New York naar Scranton reist om haar mee uit te vragen (maar natuurlijk huil ik niet om zoiets, echt niet).

Oh, en mijn vriendinnen weten precies wat ik wel en niet mag doen als ik een date heb. Wat voor mij superhandig is, want ik zeg wel eens stomme dingen. Ze waarschuwen me voor uitspraken als "Gisteren zat ik niet op Facebook, want volgens mij heeft een level 14-zombie mijn internetverbinding gedood" tegen een leuk meisje.

Jongens-meiden-vriendschap kan dus supergoed gaan, maar volgens mij is er in veel andere situaties toch nog wel een rare spanning tussen hem en haar. Misschien omdat de vrouw zoveel zelfverzekerder is geworden en dat de man niet meer zo goed weet wat zijn plaats en identiteit is? Dat 'ie zich een beetje in zijn ballen getrapt voelt door zoveel stoere wijven om hem heen?

Ik denk ook wel dat de spanning, die vooral seksueel lijkt te zijn, zal afzwakken naarmate we ouder worden. Op onze leeftijd zijn we nog op zoek naar wat we zelf willen, wat daarvoor gedaan moet worden en welke houding je wilt aannemen. Dus doen we vaak moeilijk.

Maar als die hormoonstorm een beetje opklaart, wordt alles duidelijker. Vast wel. Misschien dat we als we 32 jaar zijn, we wel gemengde volleybalteams hebben die elkaar het gezicht inslaan met ballen. Hebben we tenminste dat om naar uit te kijken, yay.


11 reacties | lees origineel...

› Meer...

De liefde van je leven vind je op Scholieren.com

21 feb 2011, 07:19 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Zij heeft 12.661 berichten op het Scholieren.com forum geplaatst, hij maar liefst 23.866. Twee fanatieke computeraars, verder niets? Nope: veel meer dan dat. Afgelopen vrijdag zijn Matthias (hasseltboy) en Hélène (per piacere) namelijk getrouwd. Het Scholieren.com-forum resulteert in ware liefde!

Inmiddels zijn ze 22 en 23 jaar, maar toen ze elkaar als vijftienjarigen op het forum ontmoetten hadden ze nooit kunnen denken dat ze ooit zouden trouwen. "Het forum was een soort chatbox. Met een groep vrienden praatten we een heleboel over de meest uiteenlopende onderwerpen. Op zoek naar een vriendje of vriendinnetje? Nee, dat was ik helemaal niet!" zegt Matthias.

Je dag bespreken

Tegenwoordig worden er op het forum vooral losse vragen gesteld en oplossingen voor problemen gezocht, maar acht jaar geleden was het forum veel minder vraag-antwoordgericht. De Kantine was een plek op het forum waar iedereen elkaar kende en z'n dag met elkaar besprak.

"Zodra je uit school kwam keek je gauw even op het forum. Het was vooral zo leuk omdat iedereen uit een ander deel van het land kwam, maar wel ongeveer dezelfde leeftijd had. We bespraken hele normale dingen." Diezelfde dingen als waar jij met je 'gewone' vrienden over lult, dus.

Mysterieus

Tussen het eerste contact op het forum en de eerste echte ontmoeting zat ruim twee jaar. Wat gebeurde er in de tussentijd? "Het duurde lang voordat we écht contact hadden. Matthias was heel mysterieus, postte bijvoorbeeld nooit foto's. In ons kantinegroepje praatten we heel veel, en pas na een hele poos wisselden wij tweeën e-mailadressen uit," vertelt Hélène.

"Dat werd leuker en leuker, op bepaalde dagen stuurden we vijftig mails per dag naar elkaar. We sms'ten veel, we mailden veel, we hadden elkaar altijd wat te vertellen. We waren vrienden, hadden elkaar nog nooit in het echt gezien," legt ze uit.

Dé date

"Toen kwam dat moment. We spraken af in Breda. Allebei hadden we hele hoge verwachtingen. Want als we het op het internet zo goed konden vinden, waarom dan niet in het echt? Misschien was het juist door die hoge verwachtingen dat het échte afspraakje een beetje tegenviel. We zaten wat verlegen op een bankje in het park. De zon scheen, het was warm, maar echte liefde was er niet. Na anderhalf uur stapte ik weer in de trein naar huis." vertelt Matthias.

"Na die middag hebben we een paar dagen minder contact gehad. Een paar maand later spraken we maar weer af, toen op de studentenkamer van Hélène. Op dat moment was het gewoon leuk! Het contact bloeide weer op, niet alleen via internet. We zagen elkaar steeds vaker in het echt. Een paar ontmoetingen later hadden we verkering." 

Hoge verwachtingen

Intussen is dat vierenhalf jaar geleden, en afgelopen vrijdag zijn ze dus getrouwd. Zouden ze andere mensen ook aanraden via het internet de liefde van hun leven te vinden? "Opzich wel, het is prima te doen! Er zijn wel veel vrienden die je raar aankijken, omdat ze niet snappen hoe je iemand online leuk kan vinden. Het eerste moment waarop je elkaar écht ziet is wel heel lastig, je verwacht een heleboel. Het is altijd maar de vraag of die verwachtingen uitkomen," zegt Hélène. Voor wie durft: sla je slag...


0 reacties | lees origineel...

› Meer...