Blogs

 

Waarom gaan meisjes samen naar het toilet?

21 dec 2012, 20:53 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Meisjes op het toilet. Ze blijven Hidde verbazen. Wáárom gaan ze in godsnaam samen naar de wc? Plassen doe je toch echt alleen. En waarom moet 't ook nog zo lang duren?

In deze rubriek schrijven Hidde en Jorieke elkaar brieven. Over typische jongen/meisje-vraagstukken waar niemand je het antwoord op kan geven. Ook een levensvraag? Deel 'm met ons in de reacties!

Deze week: waarom gaan meisjes samen naar het toilet?

Hidde: de jongen

Lieve Jorieke,

Ik begrijp dat ook meisjes wel eens naar het toilet moeten. Natuurlijk. Maar wat ik dan niet snap, is waarom dat zo verschrikkelijk lang moet duren en waarom jullie altijd minstens drie vriendinnen meenemen.

Het is logisch dat jullie ingewikkelde kledingstukken (welke idioot koopt er een broek met een rits aan de achterkant?) wat meer aandacht vragen bij het toiletteren. Maar dat verklaart nog niet waarom jullie met hele groepen zo'n kleine ruimte bezetten. Het blijft mij verbazen: wat is er zo spannend op het meisjestoilet, dat jullie er zoveel tijd doorbrengen?

Wordt er gratis kleding uitgedeeld? Kun je er halfnaakte jongens betasten? Kun je er gratis GTST bekijken onder het genot van een glas zoete witte wijn? Alsjeblieft, help mij met deze levensvraag.

Lieve Jorieke, waarom gaan meisjes altijd samen naar het toilet?

Liefs,

Hidde.

Jorieke: het meisje

Lieve Hidde,

Als ik naar de wc moet, vraag ik eerst of een van mijn vriendinnen ook moet. Ben ik de enige die van het sanitair gebruik wil maken, dan houd ik het nog maar even op. Liever wacht ik tot er een vriendin is die wel moet. Het is natuurlijk veel gezelliger om naar elkaars geklater te luisteren dan alleen naar dat van jezelf.

Het is ook biologisch te verklaren: wij mensen zijn kuddedieren. Dat verklaart waarom meiden graag samen met elkaar naar de wc gaan. Het is gewoon gezellig en binnen de drie minuten dat je bezig bent, kun je nog even snel je roddel of levensverhaal kwijt. Dat jongens dat niet doen, is voor mij een raadsel, maar bij die genetische ontwikkeling is er wel vaker wat misgegaan.

Wat er tijdens deze wc-bezoekjes gebeurt, daar wil ik niet al teveel over kwijt. Wat ik je wel kan vertellen, is dat taferelen à la de bungabungafeesten van Berlusconi niet vreemd zijn op het damestoilet, en dat er mannen met een ontbloot bovenlichaam zijn om ons helpen met het aantrekken van broeken met een rits aan de achterkant. Hoe zij daar zijn gekomen? Dat kan ik je niet verklappen. Als meisje draag ik namelijk een soort geheimhoudingsplicht bij me. Dan had je maar een meisje moeten zijn.

Liefs,

Jorieke


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Hidde is Jongere van het Jaar

21 dec 2012, 15:53 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Kiek 'm shinen. Onze blogger Hidde is donderdagavond verkozen tot Jongere van het Jaar 2012. Met 25% van de stemmen liet-'ie de andere zes talentvolle genomineerden van deze verkiezing nipt achter zich. 

Amper een jaar geleden liep Hidde als ietwat stille, verlegen gastblogger Scholieren.com Headquarters binnen. Sindsdien is er een hoop veranderd voor onze import-Hagenees.

Hidde is anorexia-af, is geüpgraded tot kernblogger, maakte een prijswinnende documentaire over de Griekse crisis en werkt nu aan een speelfilm over anorexia. Dat indrukwekkende CV is gisteravond dus bekroond. En ik was erbij.

Doodgaan

De avond in Amsterdam wordt aan elkaar gepraat door niemand minder dan Liza Sips. De 'Nederlandse Birdy' Anna Verhoeven zingt wat nummers en YoungWorks vertelt over de trends van 2013. Allemaal heel leuk en aardig, maar vanaf de derde rij kan ik goed zien dat Hidde op de voorste rij zo'n beetje sterft van de zenuwen. We kunnen z'n hart meters verderop horen bonken. Het is natuurlijk ook enorm spannend.

Want naast Hidde zijn actrice Hanna Obbeek, inspiratiebron Wilma Westenberg, modeontwerpster Jeanine van Berkel, schaatser Sanneke de Neeling, appmaker Midas Kwant en last but not least DJ Martin Garrix genomineerd. Niet de minsten dus.

Winnaar

Net voordat Hidde in z'n broek plast van de zenuwen, is het moment daar. De 7Days-hoofdredacteur opent de envelop en ja hoor: met een kwart van de 3200 stemmen is Hidde de absolute winnaar van dit festijn. Mijn mond valt open van verbazing, Hidde gilt als een speenvarken en onze eigen hoofdredacteur pinkt een traantje weg. Hidde - die wekenlang niets anders zei dan STEM OP MIJ VOOR JONGERE VAN HET JAAR EN DONEER DAN METEEN OOK VOOR MIJN FILMPROJECT! - van Koningsveld heeft 't geflikt.

Speech

Meneer houdt nog even een overwinningsspeech (hij bedankt Scholieren.com als eerste, nog vóór zijn ouders. Bedankt dude) en daarna begint voor ons het grote gratis-drank-en-goodiebags-graaien op de afterparty. Voor Hidde nog niet, die moet nog met iedereen op de foto en allemaal interviews geven. De BN'er.

Ik ben trots op je, kleine kutpuber.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Cadeautjes voor de aliens

21 dec 2012, 08:08 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Buiten is het nog donker, maar ik sta klaarwakker in de keuken. Vandaag is het zover. De wereld vergaat, maar ik ga mezelf redden. Zenuwachtig trek ik mijn peperdure bergschoenen aan. Driedubbele knoop, een mastworp erbovenop. Ik kan vandaag geen losse veters gebruiken.

Mijn ogen spieden door de keuken. Waar zijn mijn pillen?! Ik moét ze hebben, anders gaat alles fout. Ik heb ze speciaal laten overvliegen uit Micronesië, waar ze gebruikt worden als krachtvoer voor gestippelde dieseltreinwormen. Ik heb namelijk op het Simplymaya.com-forum gelezen dat de Maya's gestippelde dieseltreinwormen vereerden en dat we de meeste kans hebben om te overleven als we op ze lijken. Ah, daar zijn ze, godzijdank.

Ticket naar Bugarach

Ik heb mijn rugzak gisteren al ingepakt. Koortsachtig doe ik nog een laatste check. Paspoort, water, wereldkaart, gedroogde abrikozen (heel voedzaam), pakken kant-en-klaarnoedels, een zaklamp (ook geschikt voor morse), een zuurstoffles, verschillende souvenirs en geschenken (voor als ik aliens ontmoet), en natuurlijk mijn ticket naar het Franse dorpje Bugarach. Ik heb alles tot in de puntjes voorbereid.

Dan krijg ik een sms van Jorrit, mijn beste forumvriend, met wie ik vanmiddag heb afgesproken in Parijs. "Yo, heb je Simplymaya.com al gecheckt vandaag? Iedereen zegt ineens af! Die forumbaas Maya4ever_1994 beweert dat er een fout is gemaakt. De Maya-kalender loopt af, maar er begint morgen gewoon een nieuwe cyclus. Nou doei hè!"

Cavia verdronken

Ik laat mijn rugzak vallen. Het dringt tot me door. Het besef dat alles voor niets is geweest. Mijn ontslagbrief die gisteren op de post is gegaan, mijn cavia die ik 'pijnloos' heb verdronken, de maandenlange bouw van mijn ultralichte tweepersoons-Ark van Noach voor mij en Jorrit, het weggeven van mijn iPhone aan een zwerver, en het allerergste: het niet voorbereiden van mijn aardrijkskundepresentatie van vanmiddag. Dat wordt een dikke onvoldoende...

Goeie blogs zijn er om gedeeld te worden, vinden wij. Elke week plaatsen we daarom onze beste column door in 7Days, dé weekkrant voor jongeren die iets willen bereiken. Deze week was bovenstaand verhaal van Merel aan de beurt. En we werken wel vaker met 7Days samen: klik. 


2 reacties | lees origineel...

› Meer...

Het leven is als een werkstuk

20 dec 2012, 07:30 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het leven is net een schoolwerkstuk. Wellicht een rare stelling, maar zo beschouw ik het. Je hebt een bepaalde basis: richtlijnen waar je je aan moet houden. Je moet je beperken tot een maximum aantal woorden en er zijn kwesties die je juist in je werkstuk móet verwerken.

Zo zijn er veel manieren om je werkstuk te schrijven en je leven te leiden. Vrolijk het maximale eruit willen halen of het juist afraffelen. Ook kun je het helemaal niet leuk vinden om te schrijven, maar doorbikkelen tot een mooi resultaat om trots op jezelf te zijn.

De eerste correcties

Ik ben gemotiveerd aan mijn werkstuk begonnen, me bewust van mijn eigen schrijftalent en perfectionisme. Ik heb het voornemen om er het beste werkstuk ooit van te maken. De eerste versie lever ik aan het begin van de rit in bij mijn docent. Hij geeft me een lijst met tips en verbeteringen.

Met nog een voorraadje optimisme pen ik verder. Totdat me opvalt dat wat ik ook corrigeer, mijn werkstuk niet veel beter wordt. En dat ik sommige dingen niet eens meer goed aan kan passen, of mooie alinea's en passages moet omgooien. Mopperend lever ik de tweede versie in. Nog steeds veel commentaar.

Een mislukking

Ondertussen zinkt de moed me steeds dieper in de schoenen. Waarom lukt het niet?! Waarom kan iedereen dit, behalve ik?! Ik kijk naar de mensen om me heen. Zijn ze allemaal zoveel slimmer dan ik? Kunnen ze allemaal beter schrijven?

Kennelijk wel. Want zij maken dit werkstuk met twee vingers in hun neus, terwijl ik maar aan het krassen, gummen en verbeteren ben. Hoe overtuigd ik eerst ook was van mijn capaciteiten, nu vind ik dat dat onzin was en misplaatst. Als mijn docent en mijn klas niet zo in mijn nek hijgden, had ik het werkstuk allang versnipperd en in de prullenbak gegooid.

Doorploeteren

Toch geef ik de moed nog niet helemaal op. Telkens pak ik weer het gedrocht van een werkstuk erbij om er hard, en met veel tegenzin, aan te werken. Ik laat klasgenoten mijn werkstuk lezen. Positieve reacties volgen. Ik wuif ze allemaal weg, want ik weet dat ze het alleen uit beleefdheid zeggen.

Na een tijdje zien mensen dat het niet goed gaat met mijn werkstuk en mijn houding. Ze proberen me te steunen en te helpen. "Hee, je werkstuk is wel goed! Maar mocht je er zelf mee zitten, pas die-en-die alinea dan nog aan." Door hun goedbedoelde 'hulp' voel ik me alleen nog maar ellendiger en doe ik weinig met hun advies.

Iedereen laat weten dat hij zich zorgen maakt en regelt van alles, terwijl ik het juist zonder zulke bijles en gesprekken wil oplossen. Ik heb namelijk geen probleem, vind ik. Het werkstuk is gewoon kut, evenals school, klasgenoten, het vak en ikzelf. Vooral ikzelf.

Tot de laatste punt

Inmiddels vraag ik me af of het nog goed met mijn werkstuk gaat komen, maar ik blijf bouwen. Ik blijf schrappen en toevoegen, ik probeer trots op mijzelf te zijn en complimenten aan te nemen. Kritiek te laten liggen en me er weinig van aan te trekken.

Misschien verbetert kritiek de kwaliteit van je werkstuk, maar niet de kwaliteit van je eigen zelfbeeld. Want wat voor een cijfer je ook krijgt, het draait er voornamelijk om dat jíj er trots op kan zijn. De één is pas blij met een negen, de ander met een zes. Ik hoop dat ik uiteindelijk een voldoende krijg. Ook al is het maar een vijfeneenhalf. Dan ben ik gelukkig.


6 reacties | lees origineel...

› Meer...

Forumbaas van Scholieren.com?

19 dec 2012, 20:06 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Kikaa (17) is één van onze jongste forumbazen op het Scholieren.com forum. We zijn áltijd op zoek naar nieuwe forumtalenten om ons team te verjongen, wat soms voelen we ons een stel ouwe lullen. Jong bloed noemen we dat, maar dat heeft niks met vampieren te maken. Ook de uitgever van Scholieren.com, Simon, begon ooit als forumbaas op het forum. Wat de hel is er zo leuk aan forumbazen?

Fora zijn alleen voor saaie discussies, dacht ik. Op mijn veertiende belandde ik op het forum van Scholieren.com. Meteen ging er een hele forumwereld voor me open. Naast vragen over de stelling van Pythagoras en de gemiddelde bh-maat, kwam ik erachter dat forummen ontzettend gezellig is.

Hoe leuk is het als je andere mensen kunt helpen met hun problemen en vragen? Vragen over wiskunde of seks: alle issues komen langs. Het is leuk om mensen te helpen en daardoor kreeg ik steeds meer lol in het forum.

En topics zijn muzikaal inspirerend, leerzaam op verrassende manieren, soms heel heftig, ronduit nuttig, gezellig, onzin, een tikkie beangstigend of pittig.

In real life

En hoe gek het misschien ook klinkt: je bouwt óók via internet een band op met iemand die je dagelijks spreekt. Naast alle vragen op het forum kwam ik erachter dat je ook gezellig kunt kletsen. Iedereen is welkom. En niet alleen op het forum: ook in real life wordt er regelmatig één op één of in grote groepen afgesproken. Supergezellig!

Er zijn vele forumrelaties, vriendschappen, huwelijken en baby's(!) ontstaan via het forum. Maar wat wil je: het forum bestaat al 12,5 jaar!

Gevraagd

Tot mijn vreugde werd ik gevraagd of ik forumbaas wilde worden. Ik zou 'mijn' subforum schoon moeten houden en ervoor moeten zorgen dat er een leuke sfeer hangt. Ook werd er van me verwacht dat ik mee zou discussiëren over het beleid en dagelijks mijn steentje bij zou dragen aan deze discussies. Ik sms'te gelijk een vriendin die ik via het forum heb leren kennen.

Haar reactie: "JA, DOEN KIKAA!"

Drie subfora

Anderhalf jaar geleden werd ik forumbaas. In die tijd heb ik veel geleerd van hevige discussies over de rol van de bemiddelaar op het forum, de manier waarop je het banbeleid uitvoert en communiceert naar 'stoute' leden en hoe streng je op verschillende subfora modereert. Pak je iedere flauwe reactie keihard aan, of laat je het een beetje los? Mag een bloteborstenfoto geplaatst worden op het forum? Nee? Maar wat nou als het om een schilderij gaat? Of een Hentai?

Wat als depressieve forummers ervaringen met elkaar uitwisselen over zelfbeschadiging, moet dat dan zomaar kunnen? En hoe ga je om met vaste leden die tien jaar geleden lid werden en nu lang en breed afgestudeerd zijn, maar voor wie het Scholieren.com-forum nog steeds hún forum is?

Zie daar maar eens uit te komen met forumbazen en leden onder elkaar. Ik leer elke dag.

Inmiddels ben ik forumbaas van drie verschillende subfora waar ik regelmatig kom: Algemene Schoolzaken, Studiezaken en Psychologie.

En als forumbaas leerde ik de oprichter van Scholieren.com kennen, waardoor ik er nu een bijbaantje heb: ik schrijf kwalitatieve uittreksels van de nieuwste romans voor Scholieren.com.

Inmiddels heb ik op een aardige en redelijke manier leren discussiëren en dat is iets waar ik in het dagelijks leven ook veel aan heb en gebruik van kan maken. Als forumbaas moet je goede ideeën over het forum hebben, je mening op een subtiele manier duidelijk kunnen maken en kunnen incasseren. Want soms doe je iets stoms en realiseer je je dat pas de volgende dag.

Iets wat soms erg lastig is, maar ook iets wat ik erg leuk vind om te doen!


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Scholierentype: de wereldverbeteraar

19 dec 2012, 20:06 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Hee, hallo! Wil jij misschien m'n nieuwe petitie tekenen? Het is voor nieuw eten in de automaten. Ja, dit kan echt niet hoor. Wist je dat de chocola voor Marsen en Snickers door kindslaven gemaakt wordt? En die Jellybeans zijn gemaakt van gemalen koeienbotten en varkenshuid. Onaanvaardbaar.

Om de week kruipen onze bloggers in het hoofd van een ander type scholier. Vorige week de nerd, deze keer schrijft Lotte over de wereldverbeteraar.
[/i][p][b]Om de week kruipen onze bloggers in het hoofd van een ander type scholier. Vorige week de nerd, deze keer schrijft Lotte over de wereldverbeteraar.
[/i][/b]

Nee, ik zeg louter Tony's Chocolonely, en voor de rest appels. Wel biologisch natuurlijk. Zet even een handtekening, please. Mijn vorige petitie is ook al afgewezen. Dat was voor gerecycled wc-papier. Echt belachelijk dat dat niet door ging: dat spul waar wij nu onze billen mee afvegen, zouden ze in Afrika als bruidsjurk gebruiken.

Daar ben ik van de zomer nog geweest, Afrika. Ik heb twee maanden geiten gemolken in Botswana. Dankbaar werk, hoor. Daar zijn de mensen nog blij met een geslepen botje. Da's hier wel anders, in deze materialistische maatschappij. Jij bent toch naar Chersonissos geweest? Leuk... Nou ja, afgezien van de torenhoge CO2-uitstoot van het vliegtuig. En het gaat al zo slecht met de poolkappen.

En wat at je dan in Chersonissos? Elke avond McDonald's? Dacht ik al. Ach, waarom ook nadenken over wat je eet, hè... Wist je dat het slachtvee van die onaardse vreetschuur tweederde van de internationale graanproductie te eten krijgt? Kijk, ík let daarop. Ik eet tofu en tarweshakes. Da's nou goed voor het wereldwijde voedseltekort. En alles wat ik eet is fair trade, natuurlijk.

Oh wacht, mijn mobieltje trilt. Het is een Nokia 1100, nog van m'n moeder geweest. Ik recycle hem als het ware. Best mieters hoor, je kan er Tetris op spelen. Oeh, het is een sms! Van Jaap, ach, de schat. Ik heb hem ontmoet op VeganOnline, een forum voor macrobiotische wereldbewuste mensen. Ik heet daar 'SojaGirl_136' en ben, nou ja, best wel populair. We delen daar onder andere tips over milieuvriendelijke artikelen. Aw, Jaap smst: zullen we morgen samen protesteren voor de rechten van de trompetkraanvogel? xxx je sojaboy

Wacht even, er zit wat blauws boven je ogen... Oogschaduw, zeg je? Draag je dat echt? Oh, ik had je toch iets minder egoïstisch geschat. Ik bedoel, ik vind mensen die make-up dragen altijd vreselijk harteloos. Denk eens even aan al die konijntjes met huiduitslag, omdat ze jouw oogschaduw hebben moeten testen! Of aan al die ratjes die infecties hebben gekregen van jouw parfum. Om nog maar te zwijgen van alle schadelijke stoffen die vrij komen als jij je deo opspuit. Ik gebruik puur plantaardige, organische producten uit de natuurwinkel. Veel beter voor het milieu!

En je kleren, waar heb je die gekocht? Primark, zeg je? En het doet je verder niets dat je dus iets aan hebt wat door kleine kinderhandjes is gemaakt? Bijzonder. Ja, ík zou een enorm schuldgevoel hebben. En dan dat bontje op je jas, duidelijk een doodgeknuppeld zeehondje. Moordenaar. Dat ben je, een egoïstische, oppervlakkige vijand van Moeder Aarde! Maar hé, teken je nog even voor de petitie?

Dit was alweer het laatste scholierentype, het nieuwe jaar beginnen we met docententypes! Teruglezen? Alle scholierentypes vind je hier.[/i][p][b]Dit was alweer het laatste scholierentype, het nieuwe jaar beginnen we met docententypes! Teruglezen? Alle scholierentypes vind je hier.[/i][/b]


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Veilig op Twitter? 3 tips

19 dec 2012, 20:06 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Dat je je twitteraccount goed moet beveiligen, weet iedereen. Toch hackte de zeventienjarige Damiaan Reijnaers vorige week donderdag meer dan twintigduizend accounts. Hoe? Door een nepsite te bouwen.

Hoe kan je voorkomen dat ook jouw account in zijn handen valt of in die van iemand met slechte intenties? Hier wat tips van de maestro himself.

1. Apps

"Vertrouw niet zomaar elke app", is het eerste advies dat de zeventienjarige programmeur mij geeft. Applicaties kun je makkelijk checken op betrouwbaarheid door ze even te googelen.

Verschijnen er ineens foto's van halfnaakte katten in je timeline? Grote kans dat je er dan zelf toestemming voor hebt gegeven. En inderdaad: als ik inlog op mijn eigen twitteraccount zie ik dat er maar liefst 24 apps toegang hebben tot mijn account. Ze kunnen dan je tweets lezen, maar hebben ook het recht om tweets te sturen via jouw account. Oeps, niet de bedoeling. Verwijderen gaat eenvoudig in het 'applicaties'-menu, onder 'instellingen'.

2. Wachtwoord
Je moet natúúrlijk een wachtwoord van minimaal twintig tekens bestaand uit hoofdletters, kleine letters, cijfers en symbolen kiezen. Onzin, vindt Damiaan. Een wachtwoord van tussen de zeven en tien tekens is voor ons, normale mensen, meer dan genoeg. Maar een combinatie van cijfers en symbolen blijft toch het beste.

"Maar bijvoorbeeld je tweede naam als wachtwoord kiezen, is ook niet zo slim,'' voegt Damiaan daar nog aan toe. Dat je 't even weet.

3. Uitloggen

Mythe twee: uitloggen. Hoeft ook niet. "Natuurlijk is uitloggen altijd veiliger," zegt Damiaan. "Maar dat is vooral als je je laptop ergens op school laat liggen." Zolang niemand anders toegang heeft tot de computer (zet er een wachtwoord op!) waarop je bent ingelogd, is er dus niks aan de hand. Maar vergeten uit te loggen in de bieb is niet zo slim, dus.

Tenzij je je ouders enorm wantrouwt, hoef je thuis dus nooit uit te loggen. Chill!

Twitter = veilig

Gefeliciteerd: je twitteraccount is nu officieel beter beveiligd dan de Nederlandse grens. Damiaan heeft nog één tip: ''denk eerst na voordat je tweet''.

Dus geen bangalijsten, naaktfoto's of Project X-feesten. Niet zo handig om daarover te tweeten.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Een lesje zelfmoord

19 dec 2012, 08:43 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ophef in Frankrijk. Een leraar liet 13- en 14-jarige leerlingen een opstel schrijven over hun eigen fictieve zelfmoord, en de gevoelens die een tiener heeft voordat hij/zij zelfmoord pleegt. "Beschrijf de walging die je dan van jezelf zou hebben," luidde de opdracht. De leraar werd geschorst en de media doken erbovenop.

Veel Fransen wisten het wel: dit-kan-absoluut-niet. Ouders van de leerlingen schreven in een protestbrief: "Wat zal het volgende thema zijn? Wat je voelt als je heroïne spuit?"

Een vergelijking die hartstikke scheef is, als je het mij vraagt. Nee, in mijn ogen verdient deze leraar respect.

Gevoelig

Zelfmoord is natuurlijk een ontzettend gevoelig onderwerp dat de laatste tijd aanweziger lijkt dan ooit. Denk aan de dood van de 20-jarige Tim Ribberink die zijn ouders in een afscheidsbrief schreef dat hij zijn leven lang gepest en buitengesloten was. En vorige week het trieste verhaal van de 15-jarige Fleur, die zich voor de ogen van medescholieren voor de trein gooide. Zelfdoding is zelfs doodsoorzaak nummer twee onder jongeren in Nederland. Kunnen we iets doen om dit te voorkomen of er op z'n minst meer inzicht in te krijgen? Hoe dan, in vredesnaam?

Als er al een manier is, denk ik dat we moeten praten. En daarmee was deze Franse leraar niet zo heel verkeerd bezig. Het vereist een hele goede inleiding (liefst meerdere lessen), een goede verhouding met de klas, een klimaat waarin dingen vrijuit gezegd kunnen worden en waarschijnlijk wel wat oudere leerlingen dan dertienjarigen.

Een leerzame les

Er moet dan wel vantevoren over zelfmoord gepraat worden, een film of documentaire gekeken bijvoorbeeld, uitleg gegeven, gediscussieerd en binnen de groep een goed en genuanceerd beeld gevormd van het fenomeen zelfmoord. Dan kan een opdracht zoals deze, een brief schrijven vanuit het perspectief van iemand die zelfmoord wil plegen, een ontzettend leerzame les zijn.

Leerzaam, omdat het juist vérder gaat dan passief die ene documentaire kijken en braafjes een praatje aanhoren. Omdat deze opdracht het inlevingsvermogen aanspreekt, en je op een actieve manier dwingt om verder te denken dan "yo, dat is echt vet heftig, maar wanneer hebben we pauze?".

Prikkelen

Dit soort leraren prikkelen. En als dat op de goede manier gebeurt, zoals hierboven beschreven, dan maakt het niet uit wat het onderwerp is. Wij jongeren zijn niet achterlijk, en kunnen best dingen in perspectief zien. Of het nu gaat over zelfdoding, pesten, kanker, of wat dan ook.

Aangezien je dat thuis of met vrienden misschien minder snel doet, kan een goede leraar je net over die drempel heen helpen. Want wanneer denk je nou écht na over hoe iemand zich voelt die zó ongelukkig is dat het leven geen zin meer heeft? Wanneer in deze vluchtige wereld van 140 tekens en WhatsApp sta je nog eens stil om je af te vragen hoe het leven moet zijn voor iemand met een terminale ziekte of een depressie, als je zelf zo gezegend bent dat je er niet direct mee te maken hebt?

Respect

School is er niet alleen om abstracte formules en kennisfeitjes te stampen. School is er ook om je bewust te worden van de dingen die er om je heen gebeuren, de wereld onder ogen te zien, om te leren écht na te denken. Om je te ontwikkelen als mens, niet alleen als wandelend stel hersenen. 

Daarom verdient deze Franse leraar in mijn ogen respect, in plaats van een schorsing. Omdat hij het onbespreekbare bespreekbaar probeerde te maken, omdat hij zijn leerlingen écht aanspoorde om na te denken, omdat hij buiten de lijntjes kleurde en zo een goede les aan zijn leerlingen durfde mee te geven. 


16 reacties | lees origineel...

› Meer...

Al 10 jaar geen warm eten

18 dec 2012, 20:53 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

''Die moeder moet worden opgepakt. Leuk dat je zelf een overtuiging hebt, maar verziek je kind dan niet'' was een van de vele tweets die ik gisteren zag verschijnen. Er was namelijk een bizarre documentaire op tv waar iedereen overheen viel: Rauwer.

De docu gaat over moeder Francis en zoon Tom (15). Zij eten al tien jaar lang alleen maar rauwe groente, fruit, zaden en noten. Niets wat gekookt, verhit of gebakken is. Dus ook geen melk of brood en al helemaal geen patat, pizza of snoep.

Sinds drie jaar mag Tom niet meer naar school van zijn moeder, omdat hij de verleidelijke Marsen, tosti's en frikadellen in de kantine niet zou kunnen weerstaan. Nu wil Bureau Jeugdzorg Tom met spoed uit huis plaatsen, omdat hij zwaar ondervoed is.

Pure gifstoffen

Ik vind het een lastige kwestie. Toms moeder vergelijkt chips en gekookte groenten met heroïne en alcohol: "daarvan zeg je tegen je kind toch ook niet dat hij het maar gewoon moet nemen?".  Deze producten zouden namelijk pure gifstoffen voor het lichaam zijn, zo verkondigt Francis. In vis zit bijvoorbeeld kwik dat kanker zou veroorzaken. En dat is ook natuurlijk ook zo.

Maar dat je van af en toe een visje kanker krijgt, lijkt mij bullshit. En dat vindt Bureau Jeugdzorg ook: zij willen namelijk dat Tom óf weer naar school gaat en bijvoorbeeld drie keer per week vis naast het rauwe voedsel eet, óf bij een gezin gaat wonen dat wel normaal eet En dat lijkt ook de overheersende mening op sociale media te zijn: "deze vrouw is gewoon gestoord."

Geen pak slaag

Toch zag ik in de documentaire wel dat Tom en zijn moeder een goede band hebben. Goed, die scène waarin ze met elkaar stoeien lijkt misschien wat ingestudeerd, maar ze lijkt mij wel een moeder die veel van haar kind houdt. Niet eentje die haar kind iedere dag een pak slaag geeft en in een vies bed laat slapen, maar een moeder die vooral heel erg bang is. Bang dat haar Tom door verkeerde voeding (melk en biefstuk) ziek wordt of zelfs doodgaat.

Na het zien van de docu heb ik lang nagedacht. Dat Tom niet meer bij zijn moeder mag wonen lijkt me geen goed idee. Maar dat Tom zijn leven lang rauw blijft eten en zo klein en ondervoed blijft, is ook geen goede optie. Want weegt zo'n trauma van het weggehaald worden bij je moeder door Bureau Jeugdzorg op tegen het feit dat je een groeiachterstand hebt? Nee.

Geen fastfood

Het lijkt mij het beste als beide partijen elkaar tegemoetkomen: Jeugdzorg laat Tom wel gewoon rauw eten, maar moeder voegt daar af en toe wel wat vis of vlees aan toe en laat hem gewoon naar school gaan. Voor Tom is het nu echter kiezen tussen twee kwaden. En er zijn ook ouders die hun kind alleen maar fastfood laten eten: laat je die kinderen dan ook uit huis plaatsen?

Hoe zal dit aflopen? Ik weet het echt niet. Een duivels dilemma, maar wel een steengoeie docu die je aan het denken zet. Ik ben erg benieuwd wat jij ervan vindt. Kijk 'm in elk geval hieronder voordat je Jeugdzorg meteen gelijk geeft:

Ook op ons forum wordt inmiddels druk gediscussiëerd over Tom en zijn dieet. Praat mee!

Update woensdag 19 december: Tom is inmiddels ondergedoken uit angst voor Bureau Jeugdzorg. Die is inmiddels een spoedprocedure gestart om Tom uit huis te plaatsen en te zorgen dat hij na de kerstvakantie weer naar school gaat.


16 reacties | lees origineel...

› Meer...

Nog 60 ophokuren na de examens

18 dec 2012, 15:27 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Leerlingen van het Kentalis Compas in St. Michielsgestel moeten na hun eindexamens in mei nog anderhalve week naar school. Anders hebben ze dit schooljaar niet genoeg lesuren gehad, zei de onderwijsinspectie afgelopen week. De schooldirecteur is verbaasd, het LAKS verontwaardigd.

De 18 leerlingen van deze school voor doven en slechthorenden zijn niet blij: hun geplande reisjes naar Londen of Gran Canaria gaan niet door. De vijftienjarige Flavia Walther is de sigaar: "Alle andere eindexamenkandidaten hebben dan lekker vakantie, en wij niet! Dat is discriminatie. Bovendien, wat heb ik na de examens nog op school te zoeken?" vertelde ze in dagblad Metro.

Veel meer les

Wat is hier aan de hand? Wij belden regiodirecteur Frank Kat. "Het zit zo. Leerlingen die speciaal voorgezet onderwijs volgen, moeten in het examenjaar 1000 uur les krijgen." Even tussendoor: dat is veel meer dan 'gewone' middelbare scholen, die maken er meestal maar zo'n 700. Zie daarvoor ook deze site, daar staat alles op een rijtje.

Kat: "Wij geven er ongeveer vijftig te weinig, maar onze leerlingen gaan dus alsnog veel meer uren naar school dan andere eindexamenkandidaten. In die uren geven wij onder andere speciale examentrainingen in bijvoorbeeld taalvakken, en meer voorbereiding. We hebben een goedgevuld programma." Het Kentalis Compas is lang niet de enige school die de urennorm niet haalt: dat was afgelopen schooljaar bij de helft van de scholen het geval. En meestal kraaide daar geen haan naar.

Heeft geen zin meer

"Het is nu moeilijk om nóg meer uren in de periode voor het examen te stoppen. Dat heeft ook geen zin meer, daar ben ik van overtuigd." De enige oplossing is dus om de tijd ná de examens te gebruiken voor bijvoorbeeld speciale projecten, denkt meneer Kat.

"Natuurlijk zouden leerlingen het liefst helemaal vrij zijn na de examens, dat is logisch, en dat gun ik ze ook. Maar helaas, dit is weer zo'n vreemde toepassing van een regel die ineens uit de lucht komt vallen, en waar wij de dupe van worden."

Geen grap

Ook scholierenvakbond LAKS vindt het maar een vreemd verhaal. Voorzitter Lotte Savelberg: "Het eerste wat ik dacht toen ik dit hoorde was: dit is een grap. Dit kán gewoon niet waar zijn. Als dit de normale gang van zaken wordt, gaat het gewoon veel te ver. We zijn dan ook fel tegen, maar kunnen helaas niks doen. Hoe graag we ook zouden willen helpen, dit is echt iets tussen de onderwijsinspectie en deze middelbare school."

Toch heeft Lotte ook nog een beetje hoop: "De staatssecretaris gaat volgende week een herzieningsvoorstel doen over de urennorm. Dat wil zeggen er misschien iets aangepast wordt. Hopelijk levert dat iets op, want dit is het zoveelste signaal dat er iets in deze regel gewoon niet klopt."

Wel iets nuttigs

Frank Kat gaat zich wel nog sterk maken voor zijn leerlingen. "Begin 2013 gaan we praten met de onderwijsinspectie, en ik ga er vanuit dat er dan in ieder geval een stuk van de oplossing gevonden kan worden. Intussen praten we ook met de eindexamenkandidaten en de leerlingenraad om te kijken wat we kunnen doen."

"Het gaat in ieder geval zeker niet zo zijn dat deze leerlingen zestig uur in het open leercentrum gaan doorbrengen. We denken aan iets wat een soort brug kan vormen tussen de middelbare school en hun vervolgopleiding of werk bijvoorbeeld. Dan hebben ze er tenminste nog iets aan."


2 reacties | lees origineel...

› Meer...