Blogs

 

Jeugdherinnering: scoubidou

4 feb 2012, 06:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Drie, of toch met vier touwtjes knopen. Hartjes of kikkers. Rond of vierkant. Groen, rood, blauw of toch maar geel. Met of zonder glitters.

Voordat je eenmaal met je scoubidoucreatie kon beginnen, was je al een uur bezig met het bedenken van de mooiste kleurcombinatie en knooptechniek.

Het is winter! Koud buiten, vroeg donker. Tijd om weg te dromen... naar vroegâh. Toen je nog lampjes in je schoenen had en je verliefd was op de juf.

Maar vooral: toen zúlke coole rages je leven beheersten. Deze donkere maanden halen onze bloggers gouden herinneringen op aan the good old days.

Zo rond 2004 kwamen de scoubidoutouwtjes in mijn leven. Het begon heel onschuldig, met één zakje gekleurde touwtjes, waar je dan een soort gekleurde worm van kon knopen. Later konden mijn klasgenootjes zelfs kikkers, hartjes en muizen knopen. Met nadruk op mijn klasgenootjes, want veel verder dan zo'n mislukte worm ben ik nooit gekomen.

Die scoubidoutouwtjes deden wat met je. Ineens wilde niemand meer delen, want "je koopt je touwtjes maar lekker zelf!'' De kinderen om mij heen veranderden in ware handelaren, want de geknoopte muizen en strikjes werden op straat verkocht. Om er vervolgens weer nieuwe scoubidoutouwtjes voor te kopen.

Maar zoals het een ware trend betaamt, ontstond er ook een klein schandaaltje. De oorspronkelijk in Duitsland geproduceerde touwtjes zouden volgens Greenpeace namelijk een bepaald gif bevatten, waardoor je een lever- of nieraandoening zou kunnen oplopen, kanker kon krijgen of zelfs onvruchtbaar zou kunnen worden. Al moest je er dan wel eerst op kauwen natuurlijk.

Vervolgens pakten de bezorgde moeders de scoubidoutouwtjes van hun kroost af en werd er weer gewoon gevoetbald of gepingpongd op het schoolplein. Gelukkig zag de moeder van ondergetekende in dat het wel mee viel, dus mocht ik gewoon lekker verder knopen in de pauze. Wel stonden daardoor mijn klasgenootjes om me heen als een stel hongerige hyena's, klaar om het jonge hertje (dat wel scoubidoutouwtjes had) op te vreten. Vond ik zelf niet zo fijn.

Gelukkig kwamen de persberichten met het goede nieuws al gauw binnen: het bleek allemaal bullshit te zijn. De scoubidoutouwtjes werden weer uit de lades gehaald en ik kon in alle rust weer verder met het ontwikkelen van mijn wormknoopskills. Heerlijk.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Nog 100(!) dagen tot de eindexamens

4 feb 2012, 06:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

WAARSCHUWING: dit bericht is niet geschikt voor mensen met hartklachten, een lage bloeddruk of zwangere vrouwen. Dit i.v.m. mogelijke schade aan lichaam en/of geest.

Vandaag over precies 100 dagen beginnen de eindexamens. Nog 100 dagen om alle Samengevat-bundels in je kop te stampen, maar ook: je laatste kansen om eindelijk te doen waar je al zoveel schooljaren van droomt. Of nog te genieten van wat je stiekem gaat missen.

Daarom vroeg ik mijn klasgenoten: "Wat ga je de komende 100 dagen nog zeker doen op school – BEHALVE LEREN?"

Boeken verbranden

Linda (18) hoeft over die vraag geen seconde na te denken. "Mijn Alquin-boeken van Engels verbranden!" roept ze prompt. "Na drie jaar van ergernissen, gezucht en gevloek op die rotdingen kan ik niet wáchten tot ik ze na de laatste proefwerkweek ritueel in de fik kan zetten."

Linda heeft hierbij zo'n moordlustige blik in haar ogen, dat ik haar op haar woord geloof. Ik besluit ter plekke de komende tijd geen lucifers of aanstekers te laten slingeren.

Yoghurt hamsteren

Hilde (17) komt net terug van een excursie naar de kantine en is een uitstekend humeur als ik haar aantref met haar vers verworven bakje yoghurt. "Oh nee!" zegt ze verschrikt. "Wat nou als ze op de TU in Eindhoven geen yoghurtjes hebben?!"

Die gedachte pijnigt haar zichtbaar. "Ik denk dat ik maar vast een voorraad insla", mompelt ze. "Dan heb ik vast een buffer voor het komende jaar..."

Overnachten op de wc's

Marnick (16) heeft een ambitieus doel. "Overnachten op school! Ik heb altijd al willen weten hoe het nachtleven op ons Studiehuis eruit ziet. Daarom ben ik vastbesloten om mezelf de komende 100 dagen een keer te laten opsluiten op de wc's en een middernachtelijk feestje te bouwen."

Vierderjaars verslaan

Mijn eigen vriendengroep heeft een puur praktische missie: in de pauze een tafel veroveren om aan te zitten. Na jarenlang met z'n allen om een te kleine statafel te hebben gestaan, moeten we de komende 100 dagen er toch eens in slagen om een groepje zielige vierdejaars weg te pesten en te heersen over onze aula #likeaboss.

Waarom? Omdat we zesdejaars zijn, duh.

Stencilplaag

En ik? Zelf heb ik een opvoedkundig voornemen waar ik erg trots op ben: voor eens en altijd mijn kluisje onder handen nemen. Dat wil zeggen: die rotte appel die zich achter in een hoekje zijn eigen hangplek toegeëigend heeft, genadeloos op straat zetten.

Korte metten maken met die hardnekkige stencilplaag en berg van ander nutteloos papier. En oh ja, die gymtas van voor de kerstvakantie ontslaan uit zijn functie en daarna met gasmasker op in de container deponeren. Bij voorkeur die pal naast het kantoor van de roostermaker.

To do-list

Kortom, er zijn nog heel wat missies te volbrengen tijdens deze queeste naar dat felbegeerde papiertje. Een laatste eerbetoon brengen aan je ontpopping van brugsmurf naar volwaardige puber.

Dus ik zeg: stel jezelf een doel, maak een to do-list, broed al je stoutmoedige plannetjes uit. And make the most of it, deze laatste paar maanden. Blokken kan altijd nog.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Homofilm volgens jongeren de beste

3 feb 2012, 12:42 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Een week lang geen school maar BN'er-handjes schudden, twintig films bekijken en je mening geven. Ik heb 't over de Moviesquad, de jongerenjury van het Internationaal Filmfestival Rotterdam (IFFR).

Gisteren bekroonde die de Britse film Weekend (2011) met de Moviesquad Award. Een film vol homoseks.

Ik vroeg het aan de jury: Nick (19, beroemd van De Weg Over Rozen), Juliette (17), Manon (18) en Symen (19).

And the winner is...

Twintig films werden hun pupillen ingezogen. Drie kwamen door de mond weer naar buiten als nominaties: Play, Lena en dus winnaar Weekend (Groot-Brittannië, 2011, van regisseur Andrew Haigh).

Play was volgens 't juryrapport gaaf en confronterend, Lena was relatief vlot en toegankelijk, maar ze waren het allebei niet helemaal. Weekend wel. Oké, de titel klinkt perfect, maar verder?

Statement

De Moviesquad legt me uit dat Weekend over een relatie tussen twee mannen gaat en niet alleen een goeie film is, maar ook uitermate geschikt is om als jury een statement mee te maken.

"Het grote publiek kijkt toch wel leuke films. Wij kunnen hen dan wel een leuke film aanraden, maar we geven toch liever iets extra's mee," verklaren ze. "Maar ik ben wel bang voor kutreacties," zegt Juliette er meteen bij. Ze heeft weinig vertrouwen in het grote publiek.

Wel vindt het viertal dat de film zo mooi en realistisch gemaakt is, dat al je eventuele vooroordelen over homo's weg kunnen vallen. Je zou er dus op je gemak naar moeten kunnen kijken. Weekend draait pas in april in de Nederlandse bioscopen, maar het IFFR toont 'm ook meteen na de uitreiking. Ik ben benieuwd...

Ongemakkelijk gemompel

Tijdens de vertoning blijkt dat lang niet elke bezoeker vooroordeelloos naar de film kan kijken.

Elke zoen- of seksscène opnieuw stijgt er namelijk ongemakkelijk gemompel op in de zaal. Mensen kijken nerveus om zich heen: wie kijkt er nog recht vooruit? Ben ik ineens gay omdat ik nu blijf kijken? Want +1 voor het stofzuigereffect wat mij betreft: je wordt echt de film ingezogen.

Sommige bezoekers beginnen halverwege te praten: "Nee hè, nee doe dat nou niehiet," of "interessant dit," en "hadden ze geen lesbo's kunnen casten?" DIt terwijl de hoofdpersonen trouwens niet worden neergezet werden als lachende, verwijfde bloemetjesgordijnen, zoals Amerikanen denken dat homo's eruit zien, maar als mensen.

Natuurfilm

Normaal kijken mensen bij een film strak en stilletjes voor zich uit, soms slapen ze, soms lachen ze, soms lopen ze uit protest weg, maar een hele zaal ongemakkelijk laten mompelen en elke tien seconden van houding laten veranderen? Een knappe film die dat kan. Het doet echt wat met 't publiek en Weekend is dus niet zomaar een film.

Natuurlijk zou het voor velen (vooral 't mannelijke geslacht) leuker zijn als er inderdaad twee lesbiennes gecast waren, maar er is meer in het leven dan leuke films en 'natuurfilms'. Er bestaan dus ook goede films. Chapeau. Ook voor de Moviesquad.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Chatten over eten en afvallen

2 feb 2012, 16:22 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

99 gram = bijna 1 onsje...

Maar voor sommige jongeren kan dit ene onsje heel zwaar wegen. Er zijn immers best een hoop meisjes en jongens(!) die dagelijks over hun gewicht piekeren, totdat ze, je raadt het al, een ons wegen.

Vraag jij je af of je te dik bent? Lukt het je niet om te stoppen met afvallen, of maak je je zorgen om die ene vriend(in)/zus/broer die wel erg vaak de lunch overslaat? Lucht dan je hart of vraag (anoniem) advies aan de eetstoornisdeskundigen van 99gram. Woensdag 8 februari zitten zij voor je klaar van 17:00u-18:00u in de Scholieren.com chatbox.

"Met een paar kilootjes kwijt willen is op zich niks mis," zeggen deze deskundigen op hun infowebsite 99gram.nl. "Maar het is wel heel erg belangrijk om je te bedenken waarom je dit wil. Afvallen zorgt er niet automatisch voor dat je je beter voelt. Bovendien kan het ook goed mis gaan..."

De hongerwinter van Hidde

Dat weet onze gastblogger Hidde ook: zijn afvalpoging resulteerde in een serieuze psychische stoornis. Nu zit-'ie als enige jongen(!) tussen de meisjes in een eetstoornissenkliniek. Om te laten zien wat anorexia is en wat dat voor een jongen betekent, blogt Hidde de komende vier maanden op Scholieren.com over zijn weg naar een gezonde toekomst.

Zet het dus nu in je agenda: woensdag 8 februari van 17:00-18:00 uur chatten met de eetstoornisdeskundigen van 99gram.nl. Bang dat je het vergeet? Hier kun je je inschrijven voor een herinneringsmail. 


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Jonge Jury weer van start

2 feb 2012, 13:02 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het is weer zover: de stembussen van de Jonge Jury staan weer wagenwijd open. Dit keer om te bepalen wat 't beste jeugdboek uit het jaar 2010 is.

Het is haast nostalgisch, want 't werkt precies hetzelfde als de Kinderjury van vroeger op de basisschool. Maar dan voor 12- tot 16-jarigen dus.

Met één muisklik breng je je stem uit je op je favoriete boek, mag je jezelf meteen de prestigieuze titel Jonge Jurylid opspelden en maak je een auteur zielsgelukkig.

Welke boeken?

Je kunt stemmen op elk Nederlands jeugdboek dat in 2010 is uitgekomen. Allesch dus, van het werk van Carry Slee tot 100% Mila of een boek van Maren Stoffels.

Om je op weg te helpen en voor wie geen idee meer heeft wat-'ie allemaal heeft gelezen, heeft de Jonge Jury een kernlijst opgesteld met grote kanshebbers. Een lijstje met de usual suspects: Caja Cazemier en 19 andere bekende auteurs. Klikkerdeklik

5x stemmen

Op Jongejury.nl kun je t/m 1 maart vijf keer je stem uitbrengen op de vijf boeken die jij het beste vindt. Heb je slechts één 2010-jeugdboek aangeraakt, maar was dat wel een masterlijke, dan mag je ook alleen op die ene stemmen. Slechts één keer dan, he.

Dag van de Jonge Jury

De auteur van het winnende boek schrijdt op woensdag 11 april 2012 bepakt of gehakt over de rode loper van het Circustheater in Groningen om z'n prijs in ontvangst te nemen. Dat doet-'ie trouwens samen met een hoop andere schrijvers, die workshops zullen geven op deze Dag van de Jonge Jury. Meer info daarover vind je hier.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Verleidelijke spinnen op de toneelschool

2 feb 2012, 09:42 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het is de ultieme meisjesdroom: naast Johnny Depp op de Black Pearl varen. In de armen van Leonardo DiCaprio liggen. Containers vol gratis Chanel-kleding toegestuurd krijgen. Een villa in Hollywood.

Actrice worden dus. Stap één: de auditie van de Arnhemse toneelschool overleven.

Ik heb alle voorbereidingen getroffen, de monologen in m'n kop gestampt en ben om half zes opgestaan: I'm ready to roll!

Eén blik op de aanwezigen vertelt me dat ik niet de enige ben met Oscar-ambities. Van de plusminus 100 auditanten vandaag zijn er zo'n 85 kopieën van mijzelf, maar dan beter, mooier, ouder, ervarener en spontaner. Tenminste, in mijn ogen. Best intimiderend.

Maar geen tijd om daar over na te denken – we gaan aan de slag. In groepjes van 15 beginnen we met wat opwarmings- en naamoefeningen en een korte conditietraining. Tot zover het makkelijke gedeelte.

"Beeld uit:..."

Het wordt pas echt leuk in de volgende opdracht. Overal liggen verschillende briefjes op de grond met een dier en een eigenschap erop vermeld. De opdracht oogt simpel en voor de hand liggend: beeld dat dier uit.

Ik pak mijn eerste briefje op en lees het volgende:

Als ik een Donald Duck-figuur was zou er nu heel groot iets in de trant van 'WAK!' boven mijn hoofd verschijnen. Schuingedrukt en in hoofdletters.

Maar voor ik in paniek kan raken, bevind ik me ineens in een zaal vol volwassen mensen die over de vloer lopen, kruipen, rollen, fladderen, huppelen en weet ik veel wat meer, onder streng toeziend oog van de jury. Ik zal de geluiden die daarbij geproduceerd worden niet tot in detail beschrijven, maar stel je iets voor in de richting van "hnnnnnnnnngkziiiiihaaaaapfrrrrrrroelalaakitcha".

Een wanhopige vlinder

Uiteraard doe ik als verleidelijke spin vrolijk mee - ook al ben ik er toch vrij zeker van dat spinnen weinig tot geen geluid produceren. Verleidelijk of niet.

Ah, daar zul je een wanhopige vlinder hebben, die blik in zijn ogen zegt alles. En als dat de doorgedraaide struisvogel niet is, die galopperend door de ruimte sjeest. Na een ontmoeting met de verdrietige flamingo en een poging tot het verleiden van een opgewekte baviaan (dit zijn trouwens eigen interpretaties, maar hé, hoe moeilijk kan het zijn?) wordt er geklapt en wissel ik van briefje:

 

Zucht. Ik voel me met de minuut kleiner worden, tussen al die gasten van in de twintig met een afgeronde mbo-theateropleiding die vol overgave en passie opgewonden terriërs en gedesoriënteerde jachtluipaarden uitbeelden. Of wacht, dat laatste kan ook een homofiele hyena zijn.

Kleuter

Aan het eind van de auditie voel ik me net een kleuter die verdwaald is op een schoolreisje en per ongeluk bij de groepachters terecht is gekomen. Stilletjes sluit ik me bij de groep aan als de uitslagen voorgelezen worden. Ik ben niet door.

Drie minuten later loop ik het gebouw uit. Artez, faculteit Theater, it was nice to meet you.

Niet-gediplomeerd

Een schrale troost: het schijnt dat ook niet-gediplomeerde gladde alen het redelijk ver kunnen schoppen in deze maatschappij. Bij deze bied ik mijn diensten als afgewezen glibberbeest aan.

Twee (h) alen, één betalen.


7 reacties | lees origineel...

› Meer...

Schrijf en word beroemd

1 feb 2012, 17:46 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Kun jij masterlijk goed schrijven, maar bestaat je publiek slechts uit je docent Nederlands? Toon je talent bij de jaarlijkse schrijfwedstrijd Write Now! om je faam te vergroten.

Write Now! is zo'n beetje dé jongerenschrijfwedstrijd van het Nederlandse taalgebied (en inderdaad, oplettende lezer: ja, Vlamingen en Surinamers mogen dus ook meedoen).

Een winnaarstitel op je CV maakt flinke indruk als je een boek wilt uitgeven of een baan als columnist zoekt, merkten veel eerdere winnaars al. In 2009 waren we trouwens zo gecharmeerd van winnaar Maxim, dat we 'm meteen een carrière als blogger op Scholieren.com aanboden.

De deal:

jij bent tussen de 15 en 24 jaar en schrijft een tekst van maximaal 2000 woorden. Dat mag van alles zijn: een verhaal, gedicht, column, toneeltekst, filmscenario, songtekst... als 't de jury maar flink overrompelt. Je hebt tot 1 april de tijd om je meesterwerk in te sturen voor jouw regiovoorronde.

De voorrondewinnaars (plus enkele gelukkigen met een wildcard) schrijven vervolgens een nieuwe tekst voor de opperfinale in juni in Rotterdam.

De opbrengst:

in de voorrondes zijn boekenbonnen te winnen, maar de uiteindelijke winnaar krijgt pas echt een heftig prijzenpakket. Hou je vast: een Macbook, een masterclass bij een bekende uitgever, een blogcontract bij Spunk.nl en optredens bij literaire festivals. De publiekslieveling mag bovendien z'n artikel publiceren in De Pers - en wij houden sowieso alle finalisten nauwlettend in de gaten...

Enthousiast geworden? Check writenow.nu voor alle info, succesverhalen en je inzending.


9 reacties | lees origineel...

› Meer...

Trend: wachtwoorden delen met je liefje

1 feb 2012, 09:14 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Vroeger kocht je iets moois voor je vriendje of vriendinnetje om je liefde te tonen. Tegenwoordig verklap je hem of haar je social media-wachtwoorden. "Omdat ik zoveel van je hou!"

In 'Rages/HIPspot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals dreigtwitteren, 'BAM!' en 101-ing. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties.

Ik zie vaak genoeg stelletjes in m'n omgeving die elkaars wachtwoorden weten en regelmatig elkaars Facebook of Twitter checken om te kijken of er nog iets interessants op staat.

Vreemdgaan ontdekt

Het mafste voorbeeld hiervan las ik laatst op Facebook: een jongen logt voor de lol in op de Twitteraccount van zijn vriendin en komt er daar achter dat ze helemaal niet zo monogaam is als hij dacht. Het meisje had namelijk met wat vriendinnen een privégesprek gevoerd over wat ze allemaal - in zijn afwezigheid - had uitgespookt met iemand anders.

Een ander voorbeeld van wachtwoorddelers zijn Claudia (15) en Luuk (16), die elkaar leerden kennen via Twitter. Ze leggen me uit dat het leuk is om elkaars privéberichten te kunnen lezen - en mensen te kunnen stalken die je zelf niet volgt.

Onweerstaanbaar

Al vanaf dag één wisselden Claudia en Luuk hun inloggegevens uit. "Het is tof, omdat het kan," legt Luuk uit. Volgens Claudia kan het ook handig zijn bij eventuele ruzies: "Het is zeker goed materiaal, eigenlijk onweerstaanbaar om te bekijken. Zeker wat de privéberichten betreft," vult ze aan.

Luuk: "Claudia is zo slim om al haar roddelgesprekken via MSN te voeren, zodat de kans klein is dat ik het lees. Maar mocht de pleuris uitbreken, dan zal ik dat toch zeker een keer doen. Hoewel ik verwacht dat er niet zoveel bruikbaars bijstaat, hoor..."

Focussen op examens

De Amerikaanse krant The New York Times spotte deze trend laatst ook al, en ontdekte zelfs iets anders: Amerikaanse jongeren delen ook elkaars wachtwoorden om te kunnen focussen op je examens. De ander kan namelijk (tijdelijk) je wachtwoord veranderen, zodat je tijdens het leren niet afgeleid kunt worden door Facebook of Twitter.

Klinkt handig, maar toch twijfel ik ook nog een beetje over deze trend. Volgens mij heeft iedereen recht op z'n privacy en is het delen van wachtwoorden niet direct een teken van liefde. Eerder een enge dwang om te weten wat je liefje aan het doen is en met wie hij of zij contact heeft.


15 reacties | lees origineel...

› Meer...

Overpeinzingen van een rode jurk

1 feb 2012, 09:14 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Haastig trekt ze me uit de kast. Haar huid is nog een beetje vochtig van het douchen als ik om haar heen val.

Ik voel een schokje als een dik grijs vest van wol over mijn achterkant wordt geslagen.

Het meisje en ik, we rennen de trap af en ik zwier om haar benen heen. Het is heerlijk om eindelijk de muffe kast te hebben verlaten en de frisse dauw te proeven.

Ik fladder van blijdschap in de lucht. Maar die vreugde wordt direct getemperd door haar handen die me naar beneden duwen.

Ze steekt een sigaret op. De grijze rook kringelt door de vezels van de rode stof heen.

Ik voel de trilling van haar stembanden als het meisje met wat mensen staat te praten. Leerlingen lopen langs. Het meisje heeft bekijks in haar opvallende rode jurk, die afkleedt zoals avontuur en strijdlust.

Ik voel me nog roder worden dan ik al was. Ik wens dat ze me even glad zou strijken, zodat ik niet zo kreukel.

Een snerpend geluid gaat tot diep in mijn naadjes. Het startsein om in beweging te komen. Bacterierijke handen duwen me richting de les en door het traplopen verfrommel ik als vintage. De school ruikt naar krijt en zweet, vermengd met zoete scholierendeodorant. Deuren slaan dicht en ternauwernood ontsnap ik aan een klemmend incident.

Een grote man zonder autoriteit komt binnen. Een baard verhult zijn nerveuze mondhoeken, grove wenkbrauwen leiden de aandacht van zijn wallen af. Blaadjes worden uitgedeeld en pennen beginnen te klikken. Het meisje schuift me een stukje omhoog en plakt een minuscuul briefje op haar been. Haar huid gloeit. Vingertoppen als ijsklompjes lichten een stukje van mijn stof op.

Plotseling overheerst de geur van de leraar. Tabak vermengd met eenzaamheid en spijt. Het Robijn-wasmiddel wordt overschaduwd door de treurnis en droefenis die deze man heeft ondervonden in zijn lessen waar geen gehoor voor was.

De wind van waarheid, afkomstig uit het open raam, doet me opwaaien en met het ontstaan van kippenvel wordt het papiertje duidelijk zichtbaar. Het meisje houdt haar adem in en angstvallig span ik om haar heen.

Het briefje plakt vast aan de synthetische stof. Rigoureus pakt de man een schaar en verwondt hij me voorgoed met het koude staal. Onopvallend op de naad, maar toch. Een verontwaardigd rood cijfer prijkt op het toetsblaadje. Het meisje en ik druipen af naar een koud kamertje waar we ons lot zullen moeten afwachten.

De deur kraakt als hij open gaat. Niet van veroordeling, maar van nieuwsgierigheid. Met naald en draad word ik gehecht door het meisje die de attributen in haar handen krijgt gedrukt. De coördinator zegt iets en ze schokt van het lachen. Dat is wat ze opluchting noemen, denk ik.

Ze loopt het kamertje uit als de telefoon op het bureau begint te rinkelen. De coördinator neemt op. Het meisje blijft om de hoek van de deur luisteren. Ze slaat haar hand voor haar mond en onderdrukt een giechel van formaat. De woorden fraude en leugens worden in één zin gebruikt met haar verknipte leraar.

Het meisje verschuilt zich achter de deur als de docent erbij wordt gehaald. Ondanks zijn harige gezicht zie ik zijn rechtermondhoek trekken. Het meisje en ik banen ons een weg naar de koffieautomaat. Zwarte, glanzende vloeistof drupt in een plastic bekertje. De gangen zijn verlaten, leraren zitten aan hun bureaus te transpireren boven ongewenste antwoorden.

Ze zoekt hem. Net voor de deur word ik rechtgetrokken. Ze zet de koffie voor hem neer en kijkt diep in zijn wallen. Haar stem klinkt duister en machtig. Hij trekt bleek weg onder zijn baard en noteert een blauw cijfer in zijn boekje.

In een rode jurk kan je dag gewoon niet misgaan.

Foto: Corina Mavrodin


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

De Weg Over Rozen: nog twee weekjes...

31 jan 2012, 13:31 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Maandag 13 februari is het al zover: de start van seizoen 2 van De Weg Over Rozen. Nu al een extra shot liefde, lust, bedrog en boulimia nodig? Om jullie extra op te hitsen: hier een teasertje.

Welkom terug op de middelbare school de Rozenstruik, het territorium van verliefde, verwaande en verslaafde tieners op zoek naar geluk. De Oscarwaardigste soapparodie aller tijden gaat eindelijk weer verder: vanaf maandag 13 februari wekelijks(!) een verse aflevering op Scholieren.com.

Gillende meisjes, stalkers en groupies van De Weg Over Rozen kunnen hier, hier, hier en hier hun tranen van geluk laten neerdruppelen op de helden van de crew. Volg, abonneer, like & retweet om op de hoogte te blijven van gefilmde extra's, gewonnen prijzen en gelaten scheten.


6 reacties | lees origineel...

› Meer...