Blogs

 

Onrechtvaardige leraren

12 apr 2011, 16:28 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Onrechtvaardigheid? Misschien gebeurt dat wel op elke plek waar 'posities' zijn. Iemand staat boven jou, en jij staat onder hem, en zo blijft dat. Veel kun je er niet tegen doen, hoe hard je 't ook probeert.

Later zal ons dit overkomen met ons en onze werkgevers, maar nu zitten we ook al in dezelfde situatie: onze 'werkgevers' zijn onze leraren. En die zijn echt niet altijd even rechtvaardig, helaas. Hoe hard je ook schreeuwt.

Laatst merkte ik het weer: ik zat in de les bij docent A. die een proefwerk opgaf voor in de Witte Week. Da's een week waarin er geen proefwerken afgenomen mogen worden. Dat is een officiële schoolregel en staat allemaal keurig netjes in het schoolbeleid gemeld. Fijn, dan weten leerlingen én leraren waar ze aan toe zijn. Toch?

Omdat die regel zwart op wit staat, stak ik mijn hand op om docent A. daarop te wijzen. Maar nee, hij ging geen discussie aan. Als wij leerlingen ons niet aan de regels houden, krijgen we straf, maar een leraar mag daar blijkbaar gewoon van afwijken. "Zo is het nou eenmaal, zo kan het niet anders", zei hij, waarna hij nog iets mompelde in de trant van 'niet zo brutaal zijn'.

En BAM, daar had ik 'm: het stempel van 'brutale leerling'. Reken maar dat er in de volgende lerarenvergadering mijn 'brutale gedrag' wordt besproken. Met alle gevolgen van dien. Sterker nog: redacteur Meltem is al eens blijven zitten vanwege zulk 'brutaal gedrag' - en dat woord schrijf ik niet voor niets tussen haakjes. Als we leraren netjes op de regels wijzen, zijn we brutaal? Als een leraar ons op de regels wijst, is er niets aan de hand...

Conclusie: bij sommige leraren kun je maar beter je lot accepteren en prepare to die. Steek je hand maar gewoon niet op. Ondanks de onrechtvaardigheid. Ik hul mezelf voortaan wat vaker in het stilzwijgen.

Maar wordt dat dan niet een soort gigantische misbruik van macht van die leraren? Ze weten dat ze iets kunnen flikken omdat er toch niet zoveel tegenin gebracht wordt? Zolang een klas het accepteert, blijft dat ook zo doorgaan. Maar wie riskeert op dat moment zijn 'reputatie' om als brutaal te worden bestempeld?

School wordt een heel stuk minder leuk zo. Om over mijn motivatie nog maar te zwijgen. Ik denk dat we met z'n alleen maar moeten vertrouwen op de goede, rechtvaardige leraren - want die zijn er vast nog wel. En later moeten we maar voor onszelf beginnen, in plaats van voor een werkgever te werken.


11 reacties | lees origineel...

› Meer...

De makers van De Weg Over Rozen vragen om jouw stem

12 apr 2011, 16:28 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De makers van de maandelijkse soapparodie op Scholieren.com, De Weg Over Rozen, doen mee aan de Kunstbende-wedstrijd dit jaar. Hun inzending is de 5 minuten durende actieflick Operation Z.

Help Nick en Leon Golterman aan de overwinning en breng je stem uit! Dat doe je op deze site van 101.tv, scroll naar beneden voor de stem-poll.

Elke stem brengt ze een stapje dichter bij de finale in Amsterdam! Alvast bedankt voor je hulp, en stay tuned voor meer Scholieren.com films! 28 april is het volgende deel van De Weg Over Rozen..


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Lubach: Magnus

12 apr 2011, 08:04 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.

Deze week de roman Magnus van schrijver en cabaretier Arjen Lubach. Onze boekverslagenschrijver Cees: Deze tragikomische 'road novel' gaat over Merlijn Kaiser, die in één lente z'n vriendin, z'n vrienden én de controle over z'n geld kwijtraakt.

Een populaire singer-songwriter gaat er met zijn meisje vandoor, Merlijns maten hebben het gehad met diens egoïsme en z'n creditcard gaat een eigen leven leiden in Zweden.

Daar worden namelijk allerlei rare uitgaven gedaan op zijn naam en van zijn bankrekening. Om in elk geval één ding in zijn leven te redden, besluit Marijn af te reizen naar Stockholm om de geheimzinnige dief te ontmaskeren.

Maar shit, Merlijns epileptische aanvallen vormen daarbij wel een serieus probleem. Merlijn raakt af en toe stukken tijd kwijt en z'n geheugen is daardoor niet echt betrouwbaar meer. 

Arjen Lubach beschrijft in Magnus (de naam van de Zweedse crimineel) de zoektocht van een ontheemde twintiger die eenmaal in Zweden merkt dat er diverse 'lijntjes' uit het verleden samenkomen. Zo blijken zijn ex-vriendin en de oudere Magnus bijvoorbeeld al op een bepaalde manier met elkaar te maken te hebben gehad. Spannend!

Het boek doet een beetje denken aan een toneelstuk, omdat het in drie akten is opgebouwd,  en de flashbacks zijn er op de klassieke manier ingevlochten door Lubach. Ook chill: het verhaal verloopt een beetje thrillerachtig, dus best een aanrader voor je lijst.

Die 319 pagina's doen misschien een beetje weerzinwekkend aan, maar zijn prima te doen. Bladert weg in no-time. En dat levert toch twee  punten op voor je leeslijst, vindt boekverslagenschrijver Cees.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Rubriek lezen: tijd

11 apr 2011, 16:42 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Tijd een saai onderwerp? Nope, natuurlijk niet. Je kunt iemands tijd stelen, de tijd nemen, verspillen, maken of vergeten. Seconden, minuten en vooral uren gaan veel te traag voorbij als je op school zit,  maar op een feestje vliegt de tijd voorbij. [/p]Niet letterlijk natuurlijk. In de volgende vijf tijdloze boeken speelt 't een belangrijke rol. Beetje tijdrovend zijn ze wel: eenmaal begonnen met lezen, hou je niet meer op. Je bent gewaarschuwd.[/p]

Het leven uit een dag – A.F.Th. van der Heijden [199 pag.]

Wat als iedereen maar één dag zou leven? Wat als je in de schoolpauze al een glansrijke carrière hebt, terwijl je bij het krieken van de dag bent geboren? Het gebeurt in dit boek over Benny Wult. Niet alleen met hem, maar met iedereen. En 's avonds als je dood gaat, ga je naar de hemel of de hel. Dat ligt eraan... Een vette aanrader!

Hoe laat eigenlijk - Jannah Loontjes [301 pag.]

Aaf Wolfs zit eenzaam te wezen in een hotelkamer. Haar vriend Ralph moest namelijk voor mysterieuze zaken even weg. Aaf begint na te denken over haar relatie met Ralph, die al vijftien jaar duurt. Vijf-tien jaar! Het boek vertelt alles wat ze al die tijd samen hebben meegemaakt. Een liefdesverhaal van twee mensen die elkaar ondanks alle problemen niet kunnen loslaten. Wel een beetje dik.

De kaart van de tijd - Felix Palma [576 pag.]

Londen, 1896. Claire Haggerty maakt een tijdreis naar de toekomst en ontmoet daar de man van haar dromen. Andrew Harrington wil juist naar het verleden reizen, maar... niet iedereen kan zomaar een tijdreis maken. Er zitten wat haken en ogen aan deze onderneming die niet voor iedereen goed afloopt...

Momo en de tijdspaarders - Michael Ende [270 pag.]

Momo is een bijzonder meisje. Ze is wees en woont in een groot theater. Mensen komen langs en vertellen haar hun verhaal. Opvallend: overal waar Momo is, is de omgeving vredig. Maar dan komen er grijze mannen die vertellen dat mensen hun tijd moeten sparen. Momo vormt een belemmering doordat ze geen ene reet uitvoert en dus veel tijd heeft en vraagt. De tijdspaarders willen haar uitschakelen. Maar dat gaat zomaar niet...

The Time Traveler's Wife - Audrey Niffenegger [560 pag.]

Henry DeTamble heeft een rare aandoening. Hij tijdreist plotseling van het ene jaar naar het andere, van de ene eeuw naar de volgende. Zo ziet hij Clare opgroeien en hij wordt verliefd. Ze trouwen, maar dit is niet zonder risico's. Soms zien ze elkaar jaren niet. Dit verhaal gaat over hun gepassioneerde liefde die tijdloos is. Hier bestaat trouwens ook een film van, met Eric Bana en Rachel McAdams.

Deze rubriek wordt in samenwerking gemaakt met Stichting Lezen, zij hebben er verstand van. Dat wil zeggen dat de redactie van Scholieren.com wordt geholpen bij de zoektocht naar boeken die in de lijst passen, maar als we de boeken kut vinden, zeggen we dat ook gewoon.


1 reactie | lees origineel...

› Meer...

Scholieren en supermarkten: een slecht huwelijk

11 apr 2011, 06:11 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Voor supermarkten in de buurt van middelbare scholen is het de onvervalste hel: schoolpauze. Winkels schijnen zoveel last te hebben van gulzige leerlingen, dat ze aan de lopende band moeilijke anti-scholierenregels verzinnen. Het St. Gregorius College in Utrecht is voor de AH en de Plus om de hoek de bron van al het kwaad. Ik ging boodschappen doen.

Als ik m'n fiets net weggezet heb, wandel ik de Albert Heijn binnen en zie daar.. een oase van rust. Een meisje stopt een magnetronmaaltijd in haar mandje en iemand telefoneert over het verschil tussen Duo Penotti en Euroshopper-chocopasta.

Maar dan. Dan komt er een groepje van zes jongens binnen. Ze dragen rugzakken, kletsen luid en navigeren moeiteloos naar de schappen waarin de chips ligt. De zes jongens zijn een begin van een eindeloze stroom scholieren, in no-time is de Albert Heijn gevuld met hordes pubers die behendig van schap naar schap hupsen, terwijl ze zo veel mogelijk chocoladerepen en flesjes energydrink binnenhalen.

Dit moet voor de supermarktmedewerkers de opmaat zijn van een dagelijkse hel.

Die.. die.. invásies

Ik tref mezelf in een kantoor ergens achterin één van de twee supermarkten, ik maak het bewust niet te specifiek. Het kantoor is kaal, koud, het ziet er helemaal niet uit alsof er van alle kanten kleine oranje beestjes op mijn schouder kunnen springen die 'hamsteren!' roepen.

Wel is er een mevrouw die hier werkt, ik wil haar wat vragen stellen. "Eigenlijk mag ik niet met de media praten." Gebogen zit ze achter haar bureau en ze kijkt me een beetje geschrokken aan. Laten we d'r maar anoniem houden.

Ze is niet oranje, roept geen 'hamsteren' en ziet er eerlijk gezegd nogal depressief uit. Haar blik tekent zoveel wanhoop dat ik me afvraag of ze de onmenselijke opgave heeft ontvangen voor wereldvrede te gaan zorgen, in plaats van een supermarkt te runnen.

"Maar die... die... invásies van...van... scholíeren!" hakkelt ze. Ze leunt achterover in haar stoel, haalt een hand door haar haar en staart naar het beeldscherm – waarschijnlijk in de hoop dat daar ineens een oplossing tevoorschijn springt. "Daar word ik écht niet vrolijk van."

Demonen, de hel?

Nee? "Ik kan me wel vóórstellen dat scholieren een supermarkt bij school handig vinden, maar de hele straat ligt vol met troep!" Ze onderbreekt haar zin om even weemoedig te zuchten. De stoel waarop ze zit, zucht mee.

Ik vraag haar of het ook de drukte is, het lawaai, diefstal, vandalisme, demonen, de hel. Dat soort dingen. Hoewel ik haar aanmoedig alle frustratie er nú uit te gooien, zet ze alleen haar bril even recht en zegt: "Officieel mag ik écht niet met je praten, hier heb je het nummer van Wijkaanpak." Ze krabbelt iets op een papiertje en stuurt me dan haar bedompte Albert Heijn-kantoortje uit. Ik toets het nummer in.

Wijkaanpak

Wijkaanpak is een organisatie die namens de bewoners, ondernemers (a.k.a. de supermarkten), politie en gemeente voor de supermarkten de rol speelt van held in tijden van nood. Pieter Draaijer is daar straatmanager. „Ja de overlast die door scholieren veroorzaakt wordt is een zéér aanwezig probleem." stelt hij vastberaden.

Ik vraag hem hoe hij denkt over diefstal, vandalisme, dood en verderf et cetera. Want is het echt alleen maar de troep op straat? "Oh, het is ook het stilstaan in de gangen, het schreeuwen, het dringen in de rij. Maar vuil op straat staat in de ergernissen-toptien, dus daar focussen we ons nu vooral op."

Meneer Draaijer zegt het alsof de oplossing voor de hand ligt. Is dat zo? "We bespreken de plannen nu met scholen zelf. We zijn van plan docenten met de scholieren mee te laten lopen om een oogje in het zeil te houden en leerlingen zonodig te straffen met corvee."

Ik zie het al voor me: docenten die veel te verlegen zijn om er iets van te zeggen als een leerling zijn snoeppapiertje op straat gooit en het vervolgens zelf weer oprapen. Scholieren die hun tong uitsteken naar autoriteit en de inhoud van de schappen ongegeneerd blijven verslinden. Wat nou als niets werkt? "Dan komen er nóg strengere maatregels, en worden er bijvoorbeeld acceptgiro's opgestuurd."

Ontroerend

Ik elleboog me een weg naar de kassa om een zakje chocoladerozijnen te betalen. De rumoerige sfeer is inderdaad sterk aanwezig, maar heeft ook wel weer iets ontroerends. Scholieren, nauwelijks vijftien jaar, wachten op elkaar, fietsen samen naar hun favoriete supermarkt om daar sámen te lunchen.

Ze stompen elkaar vriendschappelijk op de borst en zetten plagerig elkaars petten achterstevoren. Ze lachen samen, ze leggen armen om elkaar heen, ze delen broodjes kaas; de essentie van vriendschap.

Ik vind het dan ook helemaal niet erg dat ik over een paar Lay's Onion-chipszakken struikel als ik naar buiten loop.

'Wij doen dat niet'

Op de stoep voor de winkel staan een paar van die 'probleemscholieren'. Ze drinken cola. Light. Er zit nog net geen rietje in. Het ziet er schattig uit. Ik open mijn zakje chocoladerozijnen – meng je onopgemerkt in de natuurlijke habitat van je prooi – en loop naar ze toe.

"Wij veroorzaken geen overlast," de jongen – klaarblijkblijk nogal ontzet door de stelling – draagt een petje en bomberjack. Met zijn voet laat hij een trapper van zijn fiets rondjes draaien. "Klant is koning, toch? Mensen gooien soms troep op straat, maar wij doen dat niet."

Een vriend van de jongen durft nu ook wat te zeggen en stapt naar voren zodra hij de chipsresten van zijn mond geveegd heeft. "We veroorzaken niet expres overlast, we denken er gewoon niet aan. Ik hoorde ook dat ze misschien een maximaal aantal scholieren tegelijk naar binnen willen laten. Dat slaat nergens op, want dan krijg je rijen tot buiten de deur en dat zorgt ook weer voor verkeersopstoppingen."

Hij wijst naar de weg die aan de supermarkt ligt, een smalle straat in de binnenstad, veel verkeer. Met zijn handen probeert hij uit te beelden hoe lang die rij dan zou zijn. Als hij mijn verbaasde gezicht ziet slaat hij zijn handen in elkaar. "Autobotsingen," grijnst hij.

Afscheid

De eerste vriend neemt het weer over: "Er moet hier een wijkagent staan die ons in de pauzes kan aanspreken, of een docent die meeloopt naar de supermarkt. Dat lijkt me wel een goed idee." En daarmee is het gesprek afgelopen. De les begint weer.

De jongens bieden me nog wat chips aan en fietsen dan slingerend weg. Ik kijk ze na en voor ze de hoek omrijden, zie ik nog net hoe één van hen een halve stroopwafel op de grond laat vallen.


17 reacties | lees origineel...

› Meer...

Hacker (17): "Ik dacht dat ik niet in de problemen kon komen"

10 apr 2011, 06:48 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Daniël (17) was wel handig met computers en werd een hacker van het kwaaie soort. Niet om er rijk of oppermachtig van te worden, maar gewoon voor de lol. Totdat de politie erachter kwam.

Waarom begon-'ie met hacken? Daniël vergelijkt zijn internetactiviteiten met een schoolopdracht. "Veel dingen zijn logisch, soms is er iets wat ik niet begrijp of te moeilijk vindt. Ik ging juist extra aan de slag met die moeilijke dingen, dat was wel een uitdaging," vertelt hij.

Daniël werd wat ze in de hackerswereld een scriptkiddie noemen, of zoals Wikipedia zegt: De stereotype scriptkiddie is puber, van het mannelijk geslacht en in het bezit van een krachtige computer. Scriptkiddies handelen vaak vanuit een baldadige motivatie en voor de "kick". Zij zijn zich meestal niet bewust van de gevolgen van hun eigen handelen of hebben weinig boodschap aan de gevolgen/overlast voor andere internetgebruikers.

Voor de kick

"Als je het eenmaal een paar keer hebt gedaan, wordt het heel erg leuk en spannend om oplossingen te vinden voor moeilijke opgaves, in dit geval beveiligde computers," legt hij uit. Maar er zit meer achter.

"In tegenstelling tot een schoolopdracht, is hacken een beetje een verslaving. Hacken gaf me een kick, ik dacht dat ik er nooit mee in de problemen kwam, dus ging lekker door." Toch zat er een rem op z'n hobby: de Nederlandse wet.

Grote profielensite

Voor hij het wist, was z'n hobby écht uit de hand gelopen. "Vergelijk het met mensen of wereldleiders met extreem veel macht of geld: ze worden vanzelf gek." En dat gebeurde bij Daniël ook. Hij sloeg een grote slag, een profielensite met meer dan 20.000 profielen – noem het het kleine broertje van Hyves.

"Elk profiel op die site kreeg bij het openen een melding met daarin 'Haha! Je bent gehacked!', een hack die ik gemaakt had met een progammaatje. Heel leuk en aardig, tot de eigenaar van de site me traceerde en aangifte deed bij de politie. Ik dacht dat ze me niet zouden kunnen pakken omdat ik alles gedaan had onder een vals internetadres, maar blijkbaar dus toch wel."

Politiebureau

Een paar dagen later plofte er bij Daniël een brief van het Ministerie van Justitie op de deurmat. En dat betekende stront aan de knikker. Daniël: "Ik werd uitgenodigd om eens op het politiebureau te komen praten. Als ik zou weigeren, kreeg ik een rechtzaak vor mijn kiezen. Dus ik koos voor het eerste." Op het politiebureau hoorde Daniël dat hij voor verschillende dingen opgepakt kon worden.

"Net toen ik dacht dat ik in de boeien geslagen zou worden, kwam de politie met een voorstel." En dat bleek best een goeie: óf 'gewoon' gearresteerd worden, óf zijn hackkwaliteiten gebruiken voor iets wat niet strafbaar en illegaal was.

"Ik het er nooit over nagedacht dat ik mijn kennis ook positief kon gebruiken, maar koos dus heel snel daarvoor."

Het rechte pad

Daniël moest de profielensite opnieuw hacken, maar de websitemakers ook meteen wijzen op hun zwakke plek. Die konden hun site daardoor beschermen tegen andere hackers - 'Security Audit', heet dat.

En dat was eigenlijk best wel fijn werk, vertelt Daniël. "Toen ik daarmee klaar was, ging ik uit schuldgevoel nog meer websites op deze manier helpen. Zo kwam ik eigenlijk weer op het 'rechte pad', en is het inmiddels zelfs mijn bijbaan geworden," legt hij trots uit. Heeft 'ie toch nog een keurig internetbedrijfje.

De moraal van dit verhaal?  "Hacken kan spannend zijn, maar voordat je denkt dat je ontsterfelijk bent: er is ook zoiets als de Nederlandse wet. En de politie weet meer dan je denkt. Sta daar bij stil voordat je begint," concludeert Daniël.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Kleine dingen. Vieze dingen.

9 apr 2011, 07:58 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Als vriendinnen een jaar geleden vertelden dat ze ruzie hadden met hun vriendjes, dan was ik altijd benieuwd waarom. "Kleine dingen en irritaties" was altijd het antwoord. Ik begreep daar dan niets van.

Kleine dingen zijn toch zonde om ruzie over te maken? Zie je elkaar dan teveel? Kan je het dan niet beter uitmaken? Maar sinds dit weekend snap ik het donders goed.

Ik lig samen met mijn vriendje in bed en ik moet heel nodig plassen. Hij studeert al en woont bij twee vrienden, met wie hij de wc deelt. Als ik bij hem ben, houd ik mijn plas en poep liever op tot ik weer thuis ben, want die herenplee is abnormaal smerig. Druppels op de vloer en dubieuze haren op de rand.

Maar goed, áls ik moet plassen, dan moet ik echt. Ik kruip uit bed, trek een joggingbroek aan en loop op mijn blote voeten naar de wc. Eenmaal terug in bed kijkt mijn vriendje me vies aan "Gatver, hartstkke ranzig dat je op je blote voeten naar de wc gaat en al helemaal dat je daarna met die vieze voeten in mijn bed tegen me aanligt!" Oh, oeps, niet over nagedacht. Volgende keer doe ik wel sokken aan.

De avond daarna loop ik brandschoon gedoucht zijn slaapkamer in. Mijn vriendje zit zijn teennagels te knippen op zijn bed, waarbij hij de afgeknipte nagels op zijn bureau legt. Natuurlijk schiet één van zijn nagels in mijn tas en blijven er wat afgebrokkelde nagelresten bij mijn hoofdkussen liggen. Godverdomme, en hij durft boos te zijn over mijn pisvoeten?

Het lijkt hem niets te kunnen schelen, maar ik kijk hem vies aan en zeg: "Vind je die gore nagelresten bij mijn kussen en tas niet ranziger dan mijn pisvoeten onder de dekens?" Wat volgt, is een lange discussie over wat smeriger is en waarom. Onmogelijk om tot een conclusie te komen.

Ineens moet ik denken aan de vriendjes van mijn vriendinnen. Ik snap nu dat ze ruzie krijgen over kleine dingen. Dat zijn irritaties, dat is menselijk. Dat betekent niet dat je elkaar te vaak ziet. En da's zeker geen reden om het uit te maken. Een vriend van ons kwam tot een betere oplossing.

Mijn vriendje mag voortaan van één voet z'n teennagels knippen in bed, en ik hinkel op één been naar de WC.


4 reacties | lees origineel...

› Meer...

Monsif: het leven van een 13-jarige rapper

8 apr 2011, 06:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ik zit in een warme studio te wachten om rapper Monsif (bekend van Mee met me) te interviewen. Ik ben gefascineerd door deze kleine jongen (13) uit Amsterdam-West, die hele bevolkingsgroepen gek maakt met zijn liedjes op YouTube.

Als-'ie binnenkomt, zie ik een kleine jongen met dure schoenen, haren vol gel en een superrelaxte blik. Hoe is 't om ineens het leven van een beroemdheid te leiden?

In amper een jaar tijd groeide hij uit van een nobody naar een nationale bekendheid - een uurtje voor dit interview was hij nog in de Efteling voor een optreden bij Telekids. Monsif zit relaxed in zijn stoel met z'n Blackberry te spelen, maar legt die netjes weg als ik mijn vragen ga stellen. Alsof 'ie dit al honderd keer gedaan heeft. De prof.

Geen school

Vandaag is Monsif al de hele dag aan het optreden en interviews aan het geven. Hoeft-'ie niet meer naar school of zo? "Vandaag niet. Ik heb goede afspraken gemaakt met school. Mijn tour is ruim vantevoren bekend en daaromheen plan ik ook wanneer ik mijn huiswerk maak."

Dat klinkt goed, denk ik. Maar ik kan me voorstellen dat zo'n overvolle agenda echt slopend is; elke week optreden, huiswerk maken, interviews geven, naar school gaan, oefenen in de studio? "Nee hoor. Meestal niet. Optreden geeft me een hele positieve vibe zodat ik de rest ook kan. Dus zolang ik maar steeds een optreden heb om naar uit te kijken, dan maakt me dat helemaal niets uit."

Steun

Ik luister geboeid. Deze dude lijkt 't echt helemaal voor elkaar te hebben. Maar z'n vrienden dan? Wat vinden die ervan dat hij zoveel de hort op is? "Ze vinden het wel vet. Ik neem ze soms ook mee naar optredens en ze steunen me altijd, net zoals mijn familie!"

En vooral op die steunende familie lijkt hij de nadruk te willen leggen. Als een echte Oscarwinnaar herhaalt 'ie tig keer dat hij nooit zo succesvol zou zijn geweest zonder zijn familie. En dat ze hem altijd steunen, in goede en slechte tijden.

Haters

Maar wacht eens even... over slechte tijden gesproken: hoe gaat Monsif om met de 'haters' die hij heeft? Niet iedereen is enthousiast over hem - op GeenStijl staan ook een hoop onaardige reacties over hem. "Oh, haters zijn meestal je grootste fans omdat ze altijd maar bezig met je blijven. Het boeit me eigenlijk niet zoveel wat ze allemaal zeggen of schrijven, ik kan het hebben. Ik heb er vanzelf mee om leren gaan en heb ook wel genoeg fans hoor," zegt hij.
Die gast heeft op z'n dertiende al twee singles, hij staat regelmatig met Fouradi op 't podium en profesionnals zijn 'm aan het helpen met zijn debuutalbum - anders nog iets, Monsif? "Ik zou wel iets met film willen doen, dat boeit me wel. Maar dan ook gewoon doorgaan met rappen, want dat is echt een uitlaatklep," antwoordt 'ie. Zijn grootste voorbeeld? Da's Justin Bieber.

Veel te kiezen

En, hoe zit het met de meisjes? Liggen ze aan zijn voeten? "Ik heb veel te kiezen ja, maar ik heb het echt veel te druk voor een relatie, dus nee, ik heb geen vriendin," vertelt hij glimlachend. Wacht maar. Komt nog wel. Beroemd is 'ie al. Nu alleen nog een paar centimer groeien...


13 reacties | lees origineel...

› Meer...

"Sorry, ik moet even mijn liefdesverdriet wegdrinken"

8 apr 2011, 06:56 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Iedereen weet dat het leven van pubers niet over rozen gaat. Echt niet. Een van de pijnpunten waardoor jongeren tientallen keren getackled worden om dan in een groot, zwart, gapend gat te belanden, noemen ze De Liefde. En de daarbijhorende afkickverschijnselen.

In 'Rages/HIPspot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals de trend om te kankeren en het t-shirtloze kleedgedrag van kakkers. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties.

Het is vrijdagmiddag als ik een sms krijg van goede vriendin S."Jezus, klotehommel is het ook, tyfus tyfus. Ik heb het gehad met hem, ga je mee naar de AH?" schrijft ze. En gezien mijn liefdesleven ook niet zo denderend gaat momenteel, stem ik toe en staan we even later bij de Appie.

"Wat wil je drinken?" vraagt ze. Als ik zeg dat ik gewoon een blikje cola koop, kijkt ze me raar aan. "Lijkt me geen verstandig plan nu," vertel ik haar terwijl ze haar eigen fles Bacardi afrekent. Ze knikt. "Maar alsnog, ik moet het even kwijt," verzucht ze. Even later zitten we ergens in een parkje, liggend, te kijken naar de ondergaande zon. Ze vertelt haar verhaal op fluistertoon terwijl ze haar fles Bacardi binnen een kwartier naar binnen shot.

Drinken op straat is populair. Niet alleen in Nederland, maar overal in Europa. In Spanje heet zo'n activiteit een 'bottelón' en is het streng verboden sinds er elk weekend dozijnen aan door alcohol vergiftigde jongeren binnenkwamen in ziekenhuizen. Maar als nog gebeurt het, daar en hier. Vaak onder de noemer 'Ga je even mee kindercola drinken?'. 

Maar waarom nou eigenlijk? "Het ontspant me even als ik heel erg veel shit hebt, even al die gedachtes wegdrinken, even nergens meer aan denken," vertelt S. me als we in het park zitten. Begrijpelijk.

Wat doen deze jongeren op avonden zoals deze? Drinken, voor zich uitstaren, vertellen over hun eigen shit, luisteren naar de shit van anderen en een beetje muziek luisteren. Meer niet.

Als ik de volgende ochtend wakker word en ik mijn telefoon aanzet, krijg ik een smsje. "Dank voor de  mooie gesprekken gisteren, heb hoofdpijn en het is alsnog een teringlijer, maar thnx for being there!" schrijft ze. Ik lach en probeer verder te slapen, niet denkend aan mijn eigen shit.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Chat met minister van Onderwijs Marja van Bijsterveldt

7 apr 2011, 15:55 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Op 18 april om 17:00 uur mogen we een zeer speciale chatgast welkom heten, voor het eerst komt op Scholieren.com een minister chatten!

Voluit heet ze Janneke Marlene, maar beter kennen we haar als Marja van Bijsterveldt, minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap.

Een dikke vette streep in je agenda!

De chat met de minister is op maandag 18 april, van 17:00u-18:00u. Surf op tijd naar de chatbox en klets met Marja. Ben je bang dat je het toch vergeet? Schrijf je dan in voor de herinneringsmail.

Wie is Marja?

Marja van Bijsterveldt begon haar loopbaan in de gezondheidszorg, maar koos al snel voor een politieke carriere. Voordat ze op 14 oktober 2010 aangesteld werd als minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschap, was ze onder andere staatssecretaris, partijvoorzitter en ooit de jongste burgemeester van Nederland.

Ondertussen kreeg ze ook nog even twee zoons. Een zeer ambitieuze vrouw dus.

Motto

Het onderwijs ligt Marja van Bijsterveldt aan het hart. Dat blijkt wel uit haar motto: 'Lessen van goede kwaliteit die gegeven worden door leraren van wereldklasse. Dus de basis op orde en de lat omhoog.'

Ze zet zich vooral in voor scholieren in het beroepsonderwijs en de jongeren die dreigen zonder diploma van school af te gaan, de zogenaamde 'dropouts'. En de maatschappelijke stage die je waarschijnlijk op school al eens hebt moeten doen, was ook een idee van van Bijsterveldt.

Heisa in het onderwijs

De afgelopen tijd is er veel discussie over de bezuinigingen en hervormingen in het onderwijs in Nederland. Grote studentenprotesten en kleinere protesten onder scholieren laten zien dat de discussie ook leeft onder jongeren. Zouden de moelijke besluiten die Marja van Bijsterveldt neemt haar slapeloze nachten bezorgen?

Als jij een (kritische?) vraag hebt over haar hervormingsplannen, een goed idee over hoe het anders moet of als je wilt weten of minister Van Bijsterveldt zelf een vervelende leerling was, kom dan chatten!

Maandag 18 april, 17 uur tot 18 uur.


10 reacties | lees origineel...

› Meer...