Onlangs hebben we samen met onze matties van Why I Love This Book en leerlingen van RSG Magister Alvinus boekenvideo's van 1 minuut gemaakt. Hier deel 1 van alle filmpjes:
Britt en Nicole over Le Fantôme de l'Opéra (Het spook van de opera) door Gaston Leroux:
Hanneke over Phileine zegt sorry door Ronald Giphart:
Jildou over De oesters van Nam Kee door Kees van Beijnum:
Kim over Le fantôme de l'opéra (Het spook van de opera) door Gaston Leroux:
Marianne over Monsieur Ibrahim et les fleurs du Coran (Meneer Ibrahim en de bloemen van de koran) door Éric-Emmanuel Schmitt:
Marieke en Inge over My last confession (Mijn laatste bekentenis) door Helen Fitzgerald:
Nog niet uitgekeken? Cool man. We hebben namelijk nóg 6 must-see Sneekse boekenvideo's: klikkerdeklik.
Meer info over dit project en de filmpjes van alle andere scholen vind je hier.
Het is de droom van elke scholier: saaie lessen kunnen overslaan. "Mag je als meerderjarige scholier zelf je absentiebriefjes schrijven?" vroeg forummer Master111 zich af.
"Geen idee," dachten wij toen. Daarom trokken we bij het LAKS en de Vlaamse Scholierenkoepel aan de bel.
In het hectische leven van scholieren is er één baken van rust: het LAKS. Wanneer wij het allemaal even niet meer weten, staan zij klaar met een antwoord.
Ook een vraag? Reageer hieronder, mail of bel het LAKS: info@laks.nl / 020 5244060. Vlaamse scholieren kunnen terecht bij de Vlaamse Scholierenkoepel.
Vraag:Master111 vraagt zich op het forum af:
"Ik heb op mijn zeventiende mijn vmbo-diploma gehaald en ik doe nu havo. In de loop van het jaar word ik achttien en ik vroeg me af of bepaalde dingen dan veranderen.
Ben ik bijvoorbeeld verplicht om elke les te volgen en mag ik zelf briefjes inleveren zonder dat mijn ouders die hoeven te tekenen?"
Alvast bedankt voor het antwoord!"
Het LAKS antwoordt:Goede vraag! Je bent niet de enige die het LAKS hierover benadert.
Vanaf je vijfde tot je zestiende ben je leerplichtig. In die tijd zijn je ouders verplicht om je in te schrijven op een school. Als ze dat niet doen, dan zal de leerplichtambtenaar van de gemeente waar je woont er alles aan doen om je wel naar school te sturen.
Van je zestiende tot je achttiende ben je nog niet helemaal van de leerplicht af. Totdat je achttien bent, val je onder de kwalificatieplicht, dat is een soort 'verlengde leerplicht'. Dat wil zeggen dat de leerplichtambtenaar in de gaten houdt of jij een startkwalificatie (een mbo niveau 2, havo- of vwo-diploma) gaat halen. Heb je die al voor je achttiende, dan ben je écht van de leerplicht af.
Eigen briefjes schrijven
Als je achttien wordt ben je weliswaar niet meer leerplichtig, maar je moet je, net als voorgaande jaren, aan de regels houden die jouw school opgesteld heeft. Dat betekent in de praktijk dat je bijvoorbeeld niet ongeoorloofd afwezig mag zijn.
Je kunt dus niet zomaar besluiten dat je saaie lessen niet meer gaat volgen. Als je dit wel doet, kan de school jou zelfs weigeren je mee te laten doen met het eindexamen. De school beroept zich in deze gevallen op artikel 5 van het Eindexamenbesluit. Maar ook als je met een goede reden (ziekte, begrafenis etc.) afwezig bent, mag je zelf alleen je eigen briefjes schrijven als dat zo in de schoolregels staat. Het kan dus dat je ouders nog steeds moeten tekenen, ook al ben je meerderjarig.
Samengevat: als je achttien jaar bent, zal je geen last krijgen van een leerplichtambtenaar. Wel mag een school maatregelen nemen als jij je niet aan hun regels houdt.
Het VSK schrijft ons:Er zijn in deze situatie redelijk wat verschillen tussen Nederland en België. In België is het heel simpel: tot je achttiende ben je leerplichtig en moeten je ouders dus toestemming geven voor briefjes en dergelijke. Vanaf je achttiende mag je wel zelf je briefjes gaan schrijven, je schoolagenda ondertekenen of in beroep gaan tegen beslissingen van de school.
Maar ook in België moet je je na je achttiende gewoon aan de schoolregels houden. Die heb je immers ondertekend. Ook als meerderjarige kun je dus gewoon gestraft worden voor storend gedrag op school of te veel te laat komen.
ConclusieVlaamse achttienplussers mogen hun eigen briefjes schrijven, Nederlandse achttienplussers alleen als dat zo in de schoolregels staat. In beide landen geldt nog steeds: wegblijven mag alleen als je een goeie reden hebt, niet omdat je eens lekker uit wilt slapen. Helaas.
Autorijles, dat gaat prima. Maar volgens mijn instructeur wordt het tijd om met de theorie te beginnen.
Theorie, dat klinkt als vreselijk saai. Als hij me een boek met veel tekst en weinig plaatjes in mijn handen drukt, wordt dat voorgevoel bevestigd. "Succes," roept hij me nog na.
Daarom balanceer ik een heel paasweekeinde lang tussen een dik theorieboek en een internetsite met pittige oefenexamens. En chocoladepaaseitjes.
Nutteloze feitjesNa elke bladzijde die ik omsla, komt er weer een nieuw nutteloos feitje naar voren. Ondeelbare lading mag niet langer zijn dan 3,50 meter, vanaf het hart van het stuurwiel gemeten, voor de auto uitsteken. Een aanhangwagen die breder is dan 2,10 meter moet markeringslichtjes hebben.
Ik zie mijn achttienjarige ik al met een meetlint naast een aanhangwagen staan, om te checken of-'ie misschien toevallig markeringslichtjes nodig heeft.
Ja of neeHalverwege dat paasweekend volgt een moment waarop ik denk dat ik alles uit het dikke theorieboek ken. Maar dan begint het pas: de oefenexamens op de site. Dingen die ik, nádat ik het hele theorieboek heb bestudeerd, nog nóóit heb gezien. Over begrafenisstoeten. Over autobussen. Over nóg meer aanhangwagens. Over invoegen. Over uitvoegen.
Over alles wil ik in discussie gaan, maar de site blijkt genadeloos: ja óf nee. Want 'ja maar' kun je nergens invullen.
VoorbeeldIk zal een voorbeeld geven van de onzinnigheid van sommige autotheorie-examens:
Oefenvraag: "is een dierenambulance die optische en geluidssignalen voert een voorrangsvoertuig?"
Geleerd in het theorieboek: een dierenambulance beschikt níet over optische en geluidssignalen en is geen voorrangsvoertuig. Prima. Dit weet ik dus. Mijn antwoord: NEE.
Het juíste antwoord: JA. "Want áls een dierenambulance, al mag-'ie dat niet, optische en geluidssignalen zou kúnnen voeren, dan is het een voorrangsvoertuig."
"Oké," denk ik baldadig. "Ik ga vanmiddag in de schuur aan de slag om een tweetonige toeter en een blauwe zwaailamp op mijn fiets te plakken. Dan moet iedereen mij voor laten gaan, ook al mag ik dat eigenlijk niet. Iedereen. Want zo zijn de regels blijkbaar."
Donker en afgelegenMaar nog voordat ik aan mijn fietsproject kan beginnen, is het weekend al voorbij en bevind ik me in een nieuwbouwgebouw met op de voorgevel 'CBR'. In een donker, afgelegen zaaltje met vijftig stoelen en vijftig tafels zitten daar elke dinsdag vijftig jongeren die een briefje met 'GESLAAGD' mee naar huis willen nemen. Het meisje naast mij zit er nu voor haar vierde dinsdag, vertelt ze me.
Als het examen begint, probeer ik het onlogische maar zo logisch mogelijk in te vullen. Het heeft effect. De uitslagformulieren worden uitgedraaid en ik krijg een handdruk en een formulier met de tekst 'GESLAAGD.
Uit blijheid heb ik besloten alle dierenambulances, mét of zonder optische signalen, in mijn verdere leven altijd als voorrangsvoertuig te beschouwen.

Afgelopen woensdag vond de finale van de voorleeswedstrijd Read2Me plaats: winnaressen Jolijn Tuenter en Bo Baars mogen zich officieel beste voorlezer uit de brugklas noemen. Jolijn werd door de jury gekozen, terwijl het publiek Bo het beste vond.
In de finale streden acht brugklassers om de titel Voorleeskampioen van Nederland in de Openbare Bibliotheek van Amsterdam. Ze werden aangemoedigd door door 250 toeschouwers met spandoeken en yells.
Klassenbezoek en boekenbonJolijn las voor uit het boek De rode wolf van Simone van der Vlugt. De jury vond het vooral erg goed van haar dat ze zo betrokken was bij het boek en de luisteraar helemaal in het verhaal wist te trekken. Daarom won Jolijn een klassenbezoek van haar favoriete schrijver en een boekenbon.
Het publiek was helemaal weg van Bo, die voorlas uit Bommen op ons huis van Martine Letterie. De jury vond de voorleestechniek van Bo zo goed, dat het net een complete voorstelling leek. Bo mocht ook een boekenbon mee naar huis nemen.
Driekoppige juryDe finalisten mochten in twee ronden een fragment van ongeveer vijf minuten uit hun boek voorlezen. In een kort gesprekje met MTV-presentatrice Nadia Palesa Poeschmann vertelden ze ook iets over zichzelf en hun gekozen boek.
De jury bestond dit jaar uit drie leden: schrijfster Caja Cazemier (onder andere bekend van het boek '=28]Vamp'), SpangaS-actrice Fatma Genç en Christiaan van Willenswaard, organisator van de wedstrijd.
(Foto's: Jorgen Koopmanschap)
Huiswerk maken in een hangmat, walvissen kijken tijdens Biologie en excursies op een onbewoond eiland. 34 vwo-4'ers zeilden een half jaar geleden de haven van IJmuiden uit, naar het Caraïbisch gebied en weer terug. Een paar leraren zeilden mee en gaven 'gewoon' les aan boord.
Vandaag zetten deze School at Sea-zeilers weer voet aan Hollandsche wal. Live Mare Toonen (16) blikt terug op het vetste schooljaar van haar leven.
Als ik op mijn tachtigste aan deze reis terugdenk, komen de bijzondere expedities, de landen en de verscheidenheid aan culturen (waarvan ik in Nederland niet eens wist dat ze nog bestonden) waarschijnlijk als eerste in me op.
Het begon in Dominica, onze eerste Caribische stop, waar de koeien, kippen en andere beesten los over straat lopen, waar we vervoerd werden in pick-up trucks en waar het hele eiland bedekt lijkt met oerwoud. Ik vond het ook zo mooi om te zien hoe die mensen daar zijn en met elkaar omgaan. Zo hadden we een keer ´s avonds autopech en binnen no- time waren er vijf mannen die ons in tien minuten weer op weg hielpen, terwijl wij in Nederland wel eeuwig kunnen wachten op de Wegenwacht.
Leven als indianen
In Panama hebben we een week bij de Emberá als indianen geleefd. We sliepen bij de stamoudste op een houten verhoging met een dak gemaakt van palmbladeren. In de ene hoek stond een gastelletje en een pannetje met frituurvet, aan de andere kant een stoel en een tafeltje en er hingen wat hangmatjes. Ongeveer 15 meter van ons huisje stond een hokje met een gat in de grond... de wc dus!
Toen ons werd gevraagd of we zin hadden om te gaan vissen, zat ik voordat ik het wist met negen anderen, waaronder wat indianen, in een boomstamkano in het moeras op jacht naar krokodillen. Het was zó vet om dat een keer mee te maken: doodstil, in het donker luisterend of we iets hoorden en dan opeens BANG! Harpoen in het water en een krokodil aan de haak. Het smaakte heerlijk!
Zweet en kots
Maar ook het 'gewone' leven aan boord ga ik nooit meer vergeten. De dagen met slecht weer, toen we vaak niet naar buiten konden en alle ramen dicht waren, waardoor het binnen erg muf was en stonk naar zweet en de wc die omhoog kwam.
Iedereen lag zeeziek in bed of kotsend over de reling, maar ook waren er dagen op het schip waarbij we heerlijk in het zonnetje op het dek konden liggen leren en wachtlopen met springende dolfijnen voor de boeg. Lesvrij om dolfijnen of walvissen te kijken zullen we thuis dan ook niet vaak meer meemaken... Ook een leuk bezoekje van een vliegende vis die door het raam in je bed belandt, is thuis ver te zoeken.
Tweede familie
Wat ik denk dat ik nog wel het meeste ga missen, is deze groep. Door een half jaar met elkaar op de boot te zitten en expedities te doen, hebben we een enorme band gekregen. Niemand maakt zich meer zorgen om wat hij zegt of hoe hij eruit ziet, we nemen elkaar gewoon hoe we zijn en we kunnen ook onszelf zijn.
Het is een soort tweede familie geworden. Toch moeten we vandaag afscheid nemen en ons oude leventje aan land weer oppakken. En da´s ook een heel nieuw avontuur, volgens mij.

Op 1 april interviewde blogger Annemieke Philip Huff, auteur van het boek Niemand in de stad. Naar aanleiding van jullie smekende reacties, stelt Philip 5 gesigneerde exemplaren van zijn ruige boek beschikbaar.
Waar ging Huffs boek ook alweer over? Belangrijke ingrediënten zijn comazuipen en corpsballen, maar ook volwassen worden en de moeizame relatie tussen vader en zoon.
De hoofdrollen in het boek zijn weggelegd voor de drie vrienden Philip, Matt en Jacob. Hun zoektocht naar zichzelf speelt zich af tegen de achtergrond van het Amsterdams studentenverenigingsleven.
Hebben?Ga jij na je eindexamens studeren in de grote stad en wil je je alvast verdiepen in het verenigingsleven? Lees dan dit boek. Trouwens ook als je wilt weten hoeveel borrelnootjes in je voorhuid kunt verstoppen.
Vul hieronder snel je gegevens in en WIN!
De exameneisen voor het vavo en gymnasium blijven dit jaar toch nog gewoon hetzelfde. De slechte voorlichting over de nieuwe eisen zou anders nadelig voor scholieren kunnen uitpakken.
Dat melden onze collega's van het LAKS, na een gesprekje met demissionair onderwijsminister Marja van Bijsterveldt.
De minister was eigenlijk van plan om een nieuwe regel door te voeren: namelijk dat gymnasiumscholieren die zakken op een klassieke taal (Grieks of Latijn) geen aanspraak meer kunnen maken op een atheneumdiploma.
Ook zouden vavo-leerlingen hun cijferlijsten niet meer kunnen combineren.
Onduidelijke voorlichtingDe afgelopen tijd kreeg het LAKS behoorlijk wat berichten binnen over de onduidelijkheid rond de vavo en gymnasiumdiploma's. Na een gesprek met minister van Bijsterveldt is daarom besloten om de nieuwe regels nog een jaartje uit te stellen. De minister was het met het LAKS eens dat er het een en ander onduidelijk was door slechte voorlichting. Het LAKS is blij dat de scholieren ''eerlijk behandeld worden''.
CijferlijstencombiOp het vavo kunnen leerlingen hun jaar opnieuw doen en zo alsnog een diploma halen. De truc is om na examen je hoogst behaalde eindcijfer te kiezen: je kunt de cijferlijsten van de middelbare school en het vavo combineren. De minister wil hier een stokje voor steken en alleen nog het laatst behaalde cijfer meetellen. Deze regel gaat dit jaar gelukkig nog niet in, maar pas volgend jaar.
AtheneumdiplomaOok de gymnasiasten hebben dit jaar nog mazzel. Tot nu toe kunnen gymnasiumscholieren die zakten op Grieks en/of Latijn en wel een extra vak volgden nog voor een atheneumdiploma kiezen, in plaats van hun gymnasiumpapiertje. Scholieren die volgend jaar eindexamen moeten doen, hebben pech: als zij op hun klassieke talen zakken, zijn ze ook echt gezakt.
Het LAKS raadt daarom aan de volgende lichting examenkandidaten van tevoren een goede afweging te maken: hoe schat jij je kansen in? Als je je kansen niet zo hoog inschat, kan je beter kiezen voor een atheneumdiploma. Dat scheelt je namelijk een hoop tijd en moeite.
P.S: dit betreft alleen deze regels. De nieuwe cijfer-eisen gaan dus nog wel gewoon door... Sterkte!
UPDATE: DE INFO HIERONDER KLOPT NIET MEER HELEMAAL. Het LAKS heeft de demissionair onderwijsminister Marja van Bijsterveldt ervan kunnen overtuigen dat deze regel nog een jaartje uitgesteld moet worden.
In 2012 is al het onderstaande dus nog niet van toepassing, maar vanaf 2013 wél. MEER INFO LEES JE HIER.
Een nieuwe regel voor gymnasiasten: als je door Grieks of Latijn zakt voor je eindexamen, kun je voortaan geen atheneumdiploma meer krijgen als troostprijs.
Vroeger kon dat in bepaalde situaties wel, maar helaas: het College voor Examens kent geen genade meer.
Toen...Tot en met vorig schooljaar bestond deze superchille escape route namelijk voor sommige gymnasiasten: als je gezakt was door een onvoldoende voor Grieks en/of Latijn.
Als je dat vak náást een 'gewoon' volledig atheneumvakkenpakket had gevolgd (dus Grieks of Latijn als extra vak), dan kon je het gewoon laten vallen als je een onvoldoende bleek te hebben gehaald. Wat dan overbleef was een schitterende atheneumlijst vol voldoendes, en dito diploma.
Deze troostprijs gold trouwens alleen voor scholieren op een scholengemeenschap, waar dus ook echt atheneum wordt aangeboden. Zat je op een school met alleen maar gymnasiasten, dan was je sowieso de sjaak en moest je later via staatsexamens of de vavo alsnog je gymdiploma proberen te halen.
... en nuAber jetzt: met ingang van 2012 is deze regeling gewijzigd. Zit je op een scholengemeenschap, dan moet je voor aanvang van het centraal examen kiezen of je a) voor een echt gymnasiumdiploma opgaat, of b) voor een atheneumdiploma opgaat (dat kan wel een atheneumdiploma met extra Latijn en/of Grieks zijn).
Zet je in op een gymnasiumdiploma maar faal je op Latijn of Grieks, dan ben je dus gewoon écht gezakt. Zonder mogelijk atheneumdiploma als troost. Tip van het LAKS: denk goed na wat je kansen zijn en hoeveel een gymnasiumdiploma je waard is. Als je zakt, kost het je alleen maar tijd en geld...
Als er ergens stereotypen over bestaan, bestaan ze over homo's. Een verhaal over een uit de kast gekomen homo is als naar de wc gaan. Soms meer, soms minder, maar het komt altijd op hetzelfde neer.
Ook Luca werd vroeger gepest met de jurken die hij droeg in de poppenhoek en ook hij loog hij zijn goede gedrag bij elkaar. Alleen is dat 'vroeger' een kwestie van maanden: Luca is pas 12.
Het is een zonnige dag in maart, sandaaldragende mensen eten aardbeien in de trein en plukken aan hun wintereelt. Ik ben op weg naar het strand, waar ik Luca zal ontmoeten. Hij is een kop groter dan ik en 6 jaar jonger. Luca is net uit de kast gekomen.
BAMLuca: "ik ben altijd al iemand geweest die iets zeker wil weten. Toen ik dacht dat ik homo was, wilde ik erachter komen of het zo was. Het is zoiets waar je heel lang over kunt blijven denken, maar BAM, ik weet het nu en heb aan veel mensen verteld en ik heb een stuk minder aan mijn hoofd."
Luca kan precies uitleggen wat hij voelt en waarom, hij lijkt qua praten eerder 15 dan 12. Toch doet hij me denken aan een kleiner broertje. Ik voel de drang om hem te beschermen tegen wat hij allemaal zegt. Luca heeft een grote onzekerheid over zich en bewijsdrang die om acceptatie schreeuwt.
We kopen een ijsje en slenteren verder langs de branding. Het water schuimt witte verwarring op het zand. Luca voelt zich af en toe best eenzaam. Bij waterpolo bijvoorbeeld, waar hij nog niet uit de kast is, en de jongens elkaar voor homo uitschelden. "Daar zou ik het dus nooit kunnen vertellen,", zegt hij.
Anderen ontmoetenIn z'n vrije tijd is Luca veel op internet, om te chatten met andere homo's. Op Jongenout.nl bijvoorbeeld, een site van het COC en volgens Luca de enige site waar wordt nagegaan of je echt bent wie je je online voordoet. Op andere chatsites had-'ie daar namelijk slechte ervaringen mee: telkens zou hij bijna iemand in het echt ontmoeten, maar ging het uit, of de jongen bleek toch een meisje te zijn.
Zijn ouders reageerden heel goed op het feit dat hij homo is, alleen was de manier waarop ze erachter kwamen minder. Luca: "ik had een Skype-gesprek open staan toen ik wegliep bij mijn computer. Toen zag mijn moeder waar ik al die tijd mee bezig was geweest." Betrapt.
Ze waarschuwen hem wel voor pedofielen op het internet en willen ook zicht hebben op zijn chatgesprekken. Dat vindt Luca verschrikkelijk. "Want zo zien ze alles wat ik zeg of hoor, en die gesprekken zijn niet altijd heel braaf."
Echte vriendenMet ogen als schoteltjes hoor ik Luca aan. Het kan al een generatiekloof zijn, maar dit komt op mij over als Lost op internet. Ik raak in de war van zijn beste vrienden. Wie bestaat en wie niet? Wie is tastbaar en wie ongrijpbaar?
In het offline leven heeft-'ie wel nog genoeg vrienden, vertelt Luca me. "Als ik bedenk wie nu mijn vrienden zijn, zijn het alleen meisjes. Die begrijpen me veel beter." Samen met zijn vriendinnen kijkt hij naar mooie mannen en zingen ze liedjes uit Glee.
Luca zingt een stukje van Adele en we gaan zitten op een rotsblok met uitzicht op de golven. Hij wil zijn schoenen niet te vies maken door nog verder door het modderige zand te struinen.
Tikkertje spelenWe praten verder over zijn type jongens en zijn toekomstdromen. Luca lijkt alles precies te weten. Hij mag dan wel openlijk homo zijn, onder het uiterlijk van een stoere 12-jarige is hij ook nog kind. Hij speelt tikkertje en maakt zich druk of hij wel lang genoeg op de computer mag.
Zijn volwassenheid zit hem vooral in de twijfels. Want ook al doet hij alsof hij het al zeker weet, hij weet ook best dat er nog een boel kan veranderen nu zijn puberteit net begint. Luca: "Ik heb nog nooit met een jongen of meisje gezoend. Ik wil het eigenlijk gewoon allebei uitproberen en dan pas weet ik het écht 100% zeker."
Zelf ook homo (m/v), of denk je dat? Volgens Luca heb je aan de eerder genoemde website Jong&Out.nl dan een goeie. Da's de meest actieve en best bezochte jongeren-homo-community van Nederland en Vlaanderen: dé plek om medestanders te ontmoeten en over je gevoelens te praten.
Eindredacteur Kim heeft al 333 Scholieren.com-artikelen op haar naam staan en schrijft voor tal van andere media.
Maar dat is niet het meest opvallende aan Kim: ze spreekt namelijk vijf talen vloeiend en reist de héle, héle wereld over.
Daarom is er maar één boekenvraag mogelijk voor Kim: in welke roman komen de meest schitterende beschrijvingen en prachtigste verhalen over het Verre Buitenland voor?
De goedbedoelde leestips van je ouders of docenten blijken vaak geen reet aan. Daarom elke twee weken op Scholieren.com: een aanrader van een Bekende Nederlander of ander aansprekend figuur.
Geloof ons: deze wil je wél lezen.
Zoenen, bloed en dooienKim is duidelijk in haar antwoord. En humoristisch. Het volgens haar prachtigste buitenlandverhaal prijst ze aan alsof ze zélf in Griekenland rondloopt:
"Een boek dat écht mooie buitenlandbeschrijvingen heeft, is Captain Corelli's mandoline van Louis de Bernières. Beeld je dat Griekenland van witte huisjes, felblauwe lucht en felblauw water eens in. Check? Oké, verzin daar dan een prachtig liefdesverhaal bij - nee, niet meteen aan de musical Mamma Mia! denken nu, ga iets dieper.
Hebbie-'m? Om het niet al te zoetsappig te maken, komt er vervolgens een Tweede Wereldoorlog en daarna een vernietigende burgeroorlog bij. Zon, zoenen, bloed, dooien, maar wel met heel veel humor. Die combinatie is echt geniaal," zegt Kim in één adem.
Echte mensen zijn beter"Dan nog een tip die minder literair verantwoord is: lees nooit een aardrijkskundeboek, maar lees boeken van mensen-zoals-jij (West-Europeanen, meestal) die voor hut werk of de liefde naar het buitenland verhuizen. Eerst lach je de hoofdpersoon keihard uit als-'ie in een Keniaans hutje van koeienmest op de grond moet slapen, maar na een tijdje begint de hoofdpersoon die gekke rituelen en rare culturele trekjes te begrijpen - en jij ineens ook."
Kim vervolgt: "Er zijn een paar van die fenomenale boeken: Corinne Hoffman die een Masai-krijger (zo'n gast in zo'n koeienmesthutje) aan de haak slaat in De blanke masai en de Britse Stephen Clarke die z'n best doet die gekke Fransen te begrijpen in Lente in Parijs. Oh, en bovendien Ik woonde in een grot van Marguerite van Geldermalsen in het Midden-Oosten. Die titel spreekt voor zich, volgens mij."
Niet altijd leraarproofCaptain Corelli's mandoline is zó populair, dat er op Scholieren.com maar liefst één boekverslag over is. Logisch, want het boek is vertaald en mag daarom vaak niet voor Nederlands gelezen worden, alleen voor Engels. Ook met De blanke masai, Lente in Parijs en Ik woonde in een grot maak je niet elke docent blij, omdat ze óf vertaald zijn óf non-fictie bevatten.
Maar omdat al deze boeken zó goed zijn, tippen we ze toch.Voor je algemene ontwikkeling, en zo. Veel leesplezier!