Blogs

 

DJ Deniz (16) heeft 't retedruk

8 nov 2011, 12:01 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Holy fuck: de Rotterdamse Deniz Alkaç is zestien, maar heeft het CV van een zestiger.

Hij fotografeerde voor De Telegraaf en het AD, maar is vooral radiomaker. Eerst was-'ie de jongste bij Wakker Nederland, nu heeft hij z'n eigen show op zondag bij V-radio, het talentenstation van Veronica.

Nina raakte onder de indruk van deze zwoele stem en ging eens langs bij DJ Deniz: wie is die gast? 

Als ik aankom, merk ik meteen dat Deniz een druk baasje is. Hij kan namelijk niet zelf de deur opendoen, maar dit wordt vóór hem gedaan door zijn producer Jens (18). Iemand die duidelijk niet alleen op talent is uitgezocht, maar ook op het feit dat hij een erg fijne verschijning is... Yummie! Jammer dat ik geen foto van hem kan maken.

'Het lekkertje'

Ik loop samen met Deniz' producer – ik noem hem voor het gemak maar even 'het lekkertje' – mee naar boven om Deniz te ontmoeten en kom in een gigantisch kleine studio aan.

Ik krijg van Deniz meteen een knipoog aangezien hij – live op de radio – druk in een gesprek zit met iemand over de plaszak van de NS. Waar je het wel niet allemaal over wilt hebben in je vrije weekend...

Geen kusjes maar plaatjes

Nadat Deniz uitgepraat is over de plaszak en zijn programma heeft afgerond, geeft hij aan dat hij tijd voor me heeft. 'Het lekkertje' vertelt dat hij alweer weg moet. Teleurgesteld knik ik.

Ik zucht even, maar herpak mezelf en vraag Deniz dan maar waarom hij nu al zo serieus met radio bezig is. Want hoort deze tiener niet gewoon elk weekend dronken te worden en met giechelende hockeymeisjes te zoenen in een steegje? "Ik vind radio eigenlijk vooral heel erg leuk. Toen ik 12 was, was  ik met vrienden al amateurradio aan het maken."

Gescout

Hij vervolgt: "Soms ging het zelfs zo dat we de microfoon tegen de boxen hielden om muziek te laten horen, weet je wel?" zegt Deniz glimlachend. "Uiteindelijk werd het allemaal een stuk serieuzer en is het van een hobby naar iets professioneels gegaan. Dat leidde er toe dat ik gescout werd voor V-Radio en nou ja, hier zit ik dan."

Hoe lang ik ook met Deniz praat, het wordt me maar niet duidelijk wát er nou precies zo Heel Erg Leuk aan dat radiomaken is. Rare jongens, die DJ's.

Deniz Beelen

Wat ik wél ontdek, is de liefde voor de man waar hij posters van boven zijn bed heeft hangen: zijn idool Giel Beelen. "Ik doe niet voor niets nachtregie bij de Freaknacht op 3FM." zegt Deniz enigszins trots.

En dat is waar: alle Freaknacht-webcambeelden die je online kunt zien, worden zorgvuldig door Deniz in elkaar geregisseerd. Het is een schamele taak, maar het zorgt er ook voor dat hij bij zijn held in de buurt kan zijn en radioadvies van 'm krijgt. "Dat is wel handig, want dat kan ik die weer gebruiken in mijn eigen radiowerk." Geven en nemen, zo luidde dat spreekwoord toch?

"Altijd on top of my game"

Ondertussen zit Deniz zit een beetje te schuiven op zijn stoel. "Neem je tijd hoor!" merkt hij op als hij ziet dat ik door zijn gedraai harder ben gaan typen. Als Deniz nu al amper tijd heeft voor mij, hoe zit dat dan met zijn vrienden? "Doordat ik altijd on top of my game moet zijn, kan ik amper vriendschappen onderhouden met mensen die niet mijn collega's zijn," vertelt hij,

"Het is zelfs moeilijk om naar verjaardagen te kunnen komen omdat ik vrijdagnacht werk en zondagmiddag een programma heb." Krijgt Deniz daardoor geen haters? "Ach ja, die probeer ik gewoon te negeren. Mezelf richten op mijn fanbase is veel leuker."

Lowlands

Omdat ik al had gemerkt dat Deniz twee Lowlands-bandjes om zijn ranke pols heeft, vraag ik deze muziekfan nog naar z'n favoriete album.

"Dat is zonder twijfel Torches van Foster The People. Ik houd nou eenmaal gewoon heel veel van indie muziek en dan vooral de acts die op Lowlands komen. Ik praat niet voor niets nog steeds over Lowlands, ook al is het echt al een paar maanden geleden." Maar blíjven lullen over muziek - deze gast is echt DJ in hart en nieren. Nu al.


2 reacties | lees origineel...

› Meer...

Radiomaker Deniz Alkaç is 16 en heeft 't retedruk

8 nov 2011, 06:52 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Holy fuck: de Rotterdamse Deniz Alkaç is zestien, maar heeft het CV van een zestiger.

Hij fotografeerde voor De Telegraaf en het AD, maar is vooral radiomaker. Eerst was-'ie de jongste bij Wakker Nederland, nu heeft hij z'n eigen show op zondag bij V-radio, het talentenstation van Veronica.

Nina raakte onder de indruk van deze zwoele stem en ging eens langs bij DJ Deniz: wie is die gast? 

Als ik aankom, merk ik meteen dat Deniz een druk baasje is. Hij kan namelijk niet zelf de deur opendoen, maar dit wordt vóór hem gedaan door zijn producer Jens (18). Iemand die duidelijk niet alleen op talent is uitgezocht, maar ook op het feit dat hij een erg fijne verschijning is... Yummie! Jammer dat ik geen foto van hem kan maken.

'Het lekkertje'

Ik loop samen met Deniz' producer – ik noem hem voor het gemak maar even 'het lekkertje' – mee naar boven om Deniz te ontmoeten en kom in een gigantisch kleine studio aan.

Ik krijg van Deniz meteen een knipoog aangezien hij – live op de radio – druk in een gesprek zit met iemand over de NS plaszak. Waar je het wel niet allemaal over wilt hebben in je vrije weekend...

Geen kusjes maar plaatjes

Nadat Deniz uitgepraat is over de plaszak en zijn programma heeft afgerond, geeft hij aan dat hij tijd voor me heeft. 'Het lekkertje' vertelt dat hij alweer weg moet. Teleurgesteld knik ik.

Ik zucht even, maar herpak mezelf en vraag Deniz dan maar waarom hij nu al zo serieus bezig is, want hoort deze tiener niet gewoon elk weekend dronken te worden en met giechelende hockeymeisjes te zoenen in een steegje? "Ik vind radio eigenlijk vooral heel erg leuk. Toen ik 12 was ik met vrienden al amateurradio aan het maken."

Gescout

Hij vervolgt: "Soms ging het zelfs zo dat we de microfoon tegen de boxen hielden om muziek te laten horen, weet je wel?" zegt Deniz glimlachend. "Uiteindelijk werd het allemaal een stuk serieuzer en is het van een hobby naar iets professioneels gegaan. Dat leidde er toe dat ik gescout werd voor V-Radio en nou ja, hier zit ik dan."

Hoe lang ik ook met Deniz praat, het wordt me maar niet duidelijk wát er nou precies zo Heel Erg Leuk aan dat radiomaken is. Rare jongens, die DJ's.

Deniz Beelen

Wat ik wél ontdek, is de liefde voor de man waar hij posters van boven zijn bed heeft hangen: zijn idool Giel Beelen. "Ik doe niet voor niets nachtregie bij de Freaknacht op 3FM." zegt Deniz enigszins trots.

En dat is waar: alle Freaknacht-webcambeelden die je online kunt zien, worden zorgvuldig door Deniz in elkaar geregisseerd. Het is een schamele taak, maar het zorgt er ook voor dat hij radioadvies krijgt van zijn held. "Dat is wel handig, want dat kan ik die weer gebruiken in mijn eigen radiowerk." Geven en nemen, zo luidde dat spreekwoord toch?

"Altijd on top of my game"

Ondertussen zit Deniz zit een beetje te schuiven op zijn stoel. "Neem je tijd hoor!" merkt hij op als hij ziet dat ik door zijn gedraai harder ben gaan typen. Als Deniz nu al amper tijd heeft voor mij, hoe zit dat dan met zijn vrienden? "Doordat ik altijd on top of my game moet zijn kan ik amper vriendschappen onderhouden met mensen die niet mijn collega's zijn," vertelt hij,

"Het is zelfs moeilijk om naar verjaardagen te kunnen komen omdat ik vrijdagnacht werk en zondagmiddag een programma heb." Krijgt Deniz daardoor geen haters? "Ach ja, die probeer ik gewoon te negeren. Mezelf richten op mijn fanbase is veel leuker."

Lowlands

Omdat ik al had gemerkt dat Deniz twee Lowlands-bandjes om zijn ranke pols heeft, vraag ik hem nog naar z'n favoriete album.

"Dat is zonder twijfel Torches van Foster The People. Ik houd nou eenmaal gewoon heel veel van indie muziek en dan vooral de acts die op Lowlands komen. Ik praat niet voor niets nog steeds over Lowlands, ook al is het echt al een paar maanden geleden." Maar blíjven lullen over muziek - deze gast is echt DJ in hart en nieren. Nu al.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Schooluniformen? Kom maar door!

7 nov 2011, 07:14 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Een basisschool in Almere heeft sinds kort het schooluniform ingevoerd. Daar huppelen de leerlingen sinds kort rond in een saaie rok-shirt-trui-combo.

Lijkt mij ook best handig. Een landelijk schooluniformplicht klinkt misschien akelig, eng en raar - maar eigenlijk is het dat helemaal niet.

Geen kledingstress meer

Nooit meer nadenken over je outfit, is voor mij en menig mede-meisje de zevende hemel. Hoeveel tijd stoppen wij meisjes (en stiekem ook jongens) er wel niet in om er leuk en modieus uit te zien? Dat kunnen we dan van het to-do-lijstje schrappen: langer in je bed blijven liggen, gewoon je uniformpie aan en gaan.

No worries of je kleding wel matcht, of je dik lijkt, of je crush je er leuk uit vindt zien. Je ziet er toch allemaal hetzelfde uit. Geef het toe, hoe lang sta jij 's ochtends of 's avonds verschillende combo's te maken, te passen en je vervolgens weer twintig keer om te kleden?

Minder gepest

Ook in het standaardargument van veel uniformscholen kan ik me wel vinden: gelijkheid. Hoeveel jongeren worden er elke dag uitgescholden en vernederd omdat hun ouders geen geld hebben voor designerkleding?

De lat ligt echt niet bij Dolce & Gabbana, maar alledaagse kleding die de meeste van ons als 'normaal' beschouwen, zijn voor sommige jongeren en hun ouders al te duur. Hoeveel geld kun je besparen als je alleen voor de naschoolse uren kleding hoeft te kopen?

Minder buitenbeentjes

Welke gek heeft eigenlijk ooit het plan bedacht om een paar honderd pubers in een school te douwen en aan hun lot over te laten? Je wéét dat daar shit van komt. Tuurlijk, een schooluniform zal pesten niet laten verdwijnen, maar het zou wel schelen.

En hoeveel jongeren hebben het gevoel er niet echt bij te horen, omdat ze niet-hippe kleding dragen, te donkere kleuren, te sletterig gekleed zijn, te conservatief? Ze worden misschien niet allemaal zwaar gepest, maar vallen wel buiten de groep.  Allemaal gezellig hetzelfde eruitzien, zal het groepsgevoel wel versterken. Sounds like a good plan.

"Leuke kleren heb jij eigenlijk!"

En misschien gaan we elkaar nog net wat meer waarderen. Als je eenmaal gewend bent om je schoolgenoten elke dag te zien in een saai, grijs, standaard schoolpakje en ze opeens ziet verschijnen met 'normale kleding' aan, dan verbaas je je misschien enorm.

Misschien dat kleding dan meer iets wordt voor na schooltijd, voor de leuk, en dat je je lekkere saaie schoolkleding maar aandoet als je gaat leren. Voor productiviteit. Meisjes hoeven hun voeten niet meer te mishandelen met torenhoge hakken, want je doet gewoon simpele instappers aan. Zijn we daar ook weer vanaf.

Kom maar door

Kortom: ik ben nog steeds blij met m'n overvolle kledingkast, maar ik zal niet hard gaan huilen als ik vanaf morgen een schooluniform aanmoet. Kom maar door met dat pakkie.


10 reacties | lees origineel...

› Meer...

Ook deze maand: hilarische docentenquotes

7 nov 2011, 07:14 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Zet je schrap, lieve scholieren. Het is namelijk weer tijd voor een dosis heerlijke humor van onze favoriete mensen op deze aardkloot: de docenten van Nederland.

En dat ik had niet gekund zonder jullie, want er is massaal gereageerd op mijn vorige Docentenquotes-rubriek en op het forum.

Stuk voor stuk lerarenopmerkingen die je in je broek laten pissen van 't lachen.

De quotes van de maand november:

- LL: "Ik ga even wat water halen!"      
Docent Frans: "Drink jij water? Ik drink altijd brugklassersbloed."
- LL: "Praat u tegen de kast?"
Docent Economie: "Nee, de kast praat tegen mij."
- Docent Latijn: "Volgens mij kunnen we beter een hardcore pornofilm kijken, dat lijkt mij educatiever dan Troy."
- (LL legt uit dat ze ongesteld is en daarom niet kan zwemmen)
Docent Lichamelijke Opvoeding: "Dan douw je er maar een kurk in!"
- Docent Natuurkunde: ''Wie kan een handige toepassing van UV-licht noemen?''
LL (grinnikt): ''Je kunt er spermavlekken mee zien"
Docent Natuurkunde: ''Oh, heb jij toevallig pasgeleden je kamer schoongemaakt?"
- Docent: "Goh, je hebt je haren laten knippen!" - lange stilte met zwaar kritische blik - "Ja, ik vind het wel leuk, alleen het is nu zo dik dat het staat als een soort van driehoek dus ik zou het de volgende keer uit laten dunnen."
- Docent Wiskunde: "Wie spiekt, krijgt een verticaal streepje. Of wie alles goed heeft krijgt een verticaal streepje met een cirkel ernaast."
- Docent: "Doe die oksel dicht, ik ben nog niet klaar."
- LL: "Het is zo koud!"
Docent: "Ik zou je kunnen opwarmen, maar dan krijg ik problemen."
- Docent: "Ik geef jullie bonusjes, ik ben net de Albert Heijn."
- Docent Duits: "Zit jij met Grieks voor je? Dat is porno!"
- LL: "Wat als je geen grafische rekenmachine hebt?"
Docent Natuurkunde: "Eh ja, als je geen potlood hebt en geen hersens, dan wordt het steeds moeilijker."
- Docent Tekenen: "Als ik adolescent pubergedrag wil zien, ga ik wel naar 'The Hills' kijken."
- Docent Wiskunde: "Vanaf nu geen krabbels meer op proefwerken! Krabbels zet je op... "
LL: "HYVES!"
Docent Wiskunde: "...een kladpapier."
- Docent Biologie: " 's Nachts gebeurt er van alles in je lichaam."
LL: "Wat dan zoal, mevrouw?"
Docent Biologie: "Wat denk je zelf? Wat doe jij 's nachts als je in bed ligt?"

Lekker anoniem

De quotes hierboven blijven grotendeels anoniem. Alleen het vak van de docent komt op het web te staan. Namen, steden en scholen zijn strikt verboden! Docenten kwetsen of in een slecht daglicht plaatsen zouden wij niet durven op Scholieren.com.

Help ons mee aan meer quotes

Hoor jij af en toe hilarische uitspraken of tot onrust leidende teksten uit de mond van je leraar komen? Plaats die quotes dan in de reacties hieronder of gooi ze op ons forum. Wie weet komt die ene quote van jouw docent volgende maand in deze rubriek!


5 reacties | lees origineel...

› Meer...

Realityseries? Superzielig!

6 nov 2011, 06:21 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

G-low, Sterretje, Jokertje, Kaboutertje,  MC-Biggah, Jimsky en Snooki. Als deze namen belletjes in je hoofd doen rinkelen, ben ook jij waarschijnlijk groot fan van het dagelijkse leedvermaak op de beeldbuis.

Inderdaad, leedvermaak. Jij lacht (net als ik) de longen uit je lijf, maar die mensen op tv worden ondertussen wel gigantisch vernederd. Voor het oog van honderdduizenden kijkers. Zonder het zelf door te hebben.

Diepgaand

Want, hé, kom op: alsof je nou echt naar Oh Oh Cherso of Holland in da Hood kijkt met het gevoel iets te gaan leren, of kijkt omdat je zo geïnteresseerd bent in het diepgaande karakter van het programma.

Het is gezellig en leuk, maar deels ook omdat je gewoon ziet hoe mensen keihard voor lul worden gezet op de nationale televisie. Ze mogen er zelf dan niet compleet van bewust zijn, maar deze mensen staan nou niet bepaald bekend om hun wijsheden en hun hoge IQ. En hoe minder intelligent, hoe makkelijk iemand gigantisch voor schut te zetten is.

Volle ambitie

Neem nou 'es G-Low, oftewel Angelyrical van Holland in da Hood, een programma dat draait om acht Nederlandse jongens die naar de "root van hiphop" zouden afreizen in de Hood van Los Angeles. Iedereen kijkt het programma vanwege deze schattige sukkeltjes, niemand vanwege de serieuze rap-factor.

Maar G-Low is een deelnemer: jongen uit Geleen met cornrows die met volle motivatie en ambitie meedeed aan dit programma. Voor hem was dit wél een serieuze kans, net als de overige gasten.

En echt, het is een held, want hij doet het even en dat met volle zelfverzekerdheid. We moeten met z'n allen heel hard om hem lachen, want hij heeft een ietsje minder Nederlands accent dan de meesten van ons - en dan kom ik zelf nog uit Limburg.

Domme koe Barbie

Of Barbie van Oh Oh Cherso, een al uitgestorven trendprogramma, over het volzuipen en losgaan in Chersonissos. Een blond meisje met gebruinde huid die geen problemen heeft met het laten zien van d'r uitklipbare plukken pornoblond haar of plotseling opkomende agressiebuien.

Of hoe ze in haar weinig verhullende kleding een paar shotjes achterover klokt en hierna strompelend en vallend over de straat loopt. Hilarisch om te zien, maar ik denk niet dat ze doorheeft dat heel Nederland haar daardoor een domme koe vindt.

Niet echt reality

En echte reality is het ook niet bepaald: vaker dan vaak zitten er achter deze shows een script of moeten de realitysterren doen wat de regisseur ze opdraagt. Reality is dus eigenlijk een betiteling die niet meer helemaal klopt.

TV-verslaggever Barbara Kuipers werkte o.a. mee aan Temptation Island en Peking Express, en ontdekte dat er achter de schermen urenlang wordt nagedacht over 'wat er nu weer spontaan zou moeten gebeuren': check pagina 2 van deze Spits. Dikke kans dat Barbie expres zoveel drankjes toegeschoven kreeg. En G-Low juist aangemoedigd werd om z'n Limburgse accent.

Blijven kijken

Maar hoe je het ook wendt of keert, die programma's zijn hilarisch – en ik en velen met mij zullen daarom zeker blijven kijken. Maar ik blijf me afvragen of het wel zo verantwoord is. Kunnen deze mensen over een jaar of vijf een nieuw leven beginnen zonder dat ze nog worden uitgelachen vanwege hun niet zo slimme acties van 'toen'? Of zijn ze zó ver heen dat het ze niets meer uitmaakt?

Hoe dan ook: stiekem is het ontzettend sneu. De volgende keer dat ik kijk, zal ik me oprecht schuldig voelen.


6 reacties | lees origineel...

› Meer...

Paranormaal begaafd

6 nov 2011, 02:20 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

"Ik voelde dingen die ik niet zag. Dat maakte me bang."

Als doorsnee puber snap je soms al geen reet van het verwarrende en frustrerende iets dat 'leven' heet. Maar als je paranormaal begaafd bent en dingen voelt die er niet zijn, wordt 't al helemaal ingewikkeld.

Ik sprak de helderziende Sylvia de Laet (nu 43), winnares van Het Zesde Zintuig 2009. Hoe was haar puberteit?


Ik trein helemaal naar Vlaanderen om Sylvia op te zoeken in haar praktijk. Een gezellig klein pandje, los van haar huis. Het is er knus ingericht met veel tierelantijnen, spreuken aan de muur, engelenbeeldjes en een kruidige, rustige geur. Een lopende klok is het enige bewijs dat de tijd hier niet stil is blijven staan.

Bijna-doodervaring

"Ik heb altijd geweten meer te voelen dan anderen," vertelt Sylvia meteen. "Vanaf mijn derde of vierde merkte ik dat ik anders was dan andere mensen. Het is alsof je met vijf zintuigen waarneemt en met een zesde nog informatie vanuit een andere dimensie op kan vangen."

Op diezelfde leeftijd heeft Sylvia een bijna-doodervaring gehad: een hersenvliesontsteking is haar toen bijna fataal geworden. "Rond die periode voelde ik dingen die ik niet zag. Dat maakte me bang," geeft ze aan.

Weten wie je kunt vertrouwen

Sylvia voelde toen al aan wie te vertrouwen was en wie niet."Ik had veel mensenkennis," noemt ze het zelf. Daardoor ging ze veel om met gepeste leeftijdsgenootjes en kwam ze ook voor hen op.

Ook als puber was ze, in tegenstelling tot haar leeftijdsgenoten, weinig met zichzelf bezig: "Ik ging dagelijks naar mijn bejaarde buurman en zorgde voor hem." 

Wel opstandig

Geen typische puber dus. Maar is ze dan nooit opstandig geweest?"Jawel," geeft ze aan. "Na mijn zestiende zag ik nog meer onrecht."

Ze legt uit dat ze zag hoe leraren de druktemakers in de klas voortrokken, terwijl de harde werkers niet gehoord werden. En thuis zei de conservatieve papa keihard "Neen!" tegen uitgaan of vrienden uitnodigen. "Op school was ik vooral teleurgesteld, en thuis maakte ik ruzie en zocht ik smoesjes om weg te kunnen. Ik ben op jonge leeftijd ook uit huis gegaan. Dat heeft de relatie met m'n ouders wel verbeterd."

Tweede bijna-doodervaring

Een tweede bijna-doodervaring was de druppel. Ze verslikte zich in een hap citroen en er kwam citroen in haar longen. Waarna ze door arts numero één werd opgegeven en door numero twee werd geopereerd. "Het enige wat ik nog weet is dat ik boven de operatietafel zweefde, Ik keek omlaag en zag mezelf liggen, blauw aangelopen, dichter bij de dood dan ooit, maar nog wel in leven."

Bijna-doodervaringen blijken een kort lijntje te hebben, niet alleen met de dood, maar ook met de paranormale begaafdheid: "Al mijn collega's van het Zesde Zintuig hebben op zijn minst één bijna-doodervaring meegemaakt," vertelt Sylvia. "Dat kan toch geen toeval zijn?"

Vrienden vertellen

Sylvia heeft haar gave jarenlang verborgen gehouden, maar durfde het uiteindelijk toch op school te vertellen. "Nadat het vriendje van een van mijn klasgenoten was overleden, wist ik haar heel persoonlijke dingen te vertellen over hem," zegt Sylvia.

Zelf schrok ze daar ook van. Hierna zijn steeds meer leeftijdsgenoten naar haar toe gekomen om haar vragen te stellen over hun toekomst: "Ga ik gelukkig trouwen? Hoeveel kinderen krijg ik?" und so weiter.  

"Het leuke is," geeft Sylvia aan, "dat ik via Facebook weer in contact ben gekomen met oude bekenden. De voorspellingen van toen zijn uitgekomen!"

2012: paar weken zonder wekker?

"Als tiener was het moeilijk," zegt Sylvia. "Maar de gave heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en heeft mij veel mensen kunnen helpen." Daarbij heeft ze dit jaar zelfs vier dagen voor de kernramp in Japan een voorspellende droom gehad waarin ze kerncentrales, water en een grote ravage zag.

Enne, wat gaat er in 2012 gebeuren, kan ik niet nalaten te vragen. "Ik voel sterk dat er iets gaat gebeuren met de zon," zegt ze. "Houd rekening met een paar weken zonder stroom. Naast de financiële crisis en het natuurgeweld is dat niet niks, maar ik heb vertrouwen in de kracht van deze generatie..."

Als je denkt dat je ook zo'n gave hebt of met andere lastige vragen zit, ga dan niet massaal bijn-doodervaringen in scène zetten, maar neem contact op met een professional."Ouders sturen hun kinderen te vaak 'gewoon' naar psychiaters, terwijl de kinderen paranormaal begaafd zijn." Sylvia mailen kan natuurlijk ook: info@sylviadelaet.be.


15 reacties | lees origineel...

› Meer...

Havo-4 en -5 samen Frans

5 nov 2011, 07:40 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Toen ik dit schooljaar als stoere vijfdeklasser het lokaal Frans binnenstapte, staarden tig kleuterogen me aan.

Zat ik verkeerd? Nope, dit hoorde zo.  Havo-4 en havo-5 hebben bij Frans voortaan samen les.

Om hysterisch van te worden.

Havo-4

Want als je in havo-4 zit, heb je waarschijnlijk nog nooit van de subjonctif of de conditionnel gehoord.

Je bent eigenlijk wel van plan om meer inzet te tonen, maar weet allang dat er weinig verschil met vorig jaar zal zijn. En het eindexamen? Daar ben je nog helemaal niet mee bezig.

Havo-5

Hoe anders is dat voor havo-5. Dan ben je al redelijk veel met de subjonctif en de conditionnel bezig geweest. De hete adem van het eindexamen brandt in je nek en je wilt écht harder werken dan vorig jaar.

Dus nee, beleidsmakers, schooldirecteuren en roostermannetjes: havo-4 en -5 bij elkaar WERKT NIET. Past niet, lukt niet, kan niet. Gewoon niet.

Bezuinigingen

Volgens mijn lerares heeft het te maken met bezuinigingen. Bij ons op school moet je namelijk minstens vijftien mensen in één klas hebben. Dus ons eenzame Franse zestal (allemaal meisjes, trouwens) werd zonder pardon in een havo 4-klas gebonjourd.

En nee, ook mijn lerares (tevens mijn mentrix) is niet erg blij met deze maatregel. Maar volgens haar "moeten we er maar het beste van maken." Dus dat doen we dan maar. Op onze manier.

Twee uur huiswerk maken

Zo begint de les nu standaard met de openingszin "Havo-5, jullie weten wat jullie moeten doen; havo-4, we gaan even samen de grammatica bespreken." Zodat WIJ vervolgens twee uur lang aan ons huiswerk moeten werken.

En dat breekt een mens op, kan ik je vertellen.

Zelfmoord

Want naast de prachtige rijtjes in mijn schrift van de impératif, imparfait en passé composé staat er nu een aantal stickmen getekend die zelfmoord plegen.

Nee, ik ben niet levensmoe en ik moet er al helemaal niet aan denken om op deze gruwelijke wijze aan mijn eind te komen. Maar om nou de hele tijd aan je Franse huiswerk te zitten, is ook niet alles. Helemaal niets, eigenlijk.

Dus in plaats van havo-4 te irriteren, ontwikkel ik mijn artistieke talent in mijn werkboek. Maar dat schijnt dan ook weer niet helemaal de bedoeling te zijn.

Hopeloze toetsen

Nee, wij moeten aan de harde arbeid, anders gaan we ons examen nóóit halen. Maar hoe zit het dan met onze aankomende toetsen? Havo-4 zal over de gang verspreid worden, zodat wij dan in het lokaal onze toets kunnen maken.

Het volgende uur worden wij dan over de gang verspreid, om vervolgens havo-4 in alle rust en stilte aan hun toets te laten zitten. Yeah right - alsof dat werkt.

Je maintiendrai

Is dit bevorderlijk voor mijn Franse gemiddelde en mijn centraal examen? Ik betwijfel het.

Ik denk dat ik samen met mijn buurvrouw Kim het jaar wel doorkom met onze zelfmoordpagina en er op die manier maar het beste van probeer te maken, zoals mijn lerares dat wil. En me aanmeld voor een eindexamencursus. Je maintiendrai, bitches.


8 reacties | lees origineel...

› Meer...

WTF: zeldzaam bij Zara

4 nov 2011, 22:21 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Aspirerend modejournalist Jorinde sterft een beetje van binnen als ze de zoveelste leeftijdsgenoot ziet die zichzelf in een doodsaaie standaardoutfit heeft gehesen à 500 euro.

Voor de rubriek WTF: What the Fashion! spot Jorinde de voorlopers met gevoel voor stijl, waarvan ze zelf nog iets zou kunnen leren.

Pas op: deze aflevering explodeert bijna van de eigengeilierij. Nou ja, eigenjassengeilerij dan. Dit keer hoefde ik niet de straat op om mode-inspiratie te signaleren: het prachtigste, origineelste en hipste kledingstuk heb ik al in huis.

Daarom: een ode aan de meest geweldige jas ooit. Die van mij.

Ik heb er nog nooit iemand anders mee zien lopen. Trouwens: als ik 'm aanheb, lóóp ik niet over straat, maar paradéér ik. En steel ik de show. Mijn jas en ik, een prachtig avontuur. Mijn jas en ik stelen de ogen uit de holle oogkassen der mensheid. 

Waarom hij zo geweldig is? Hij is oranje. Oranje? Ja, oranje. Die vreselijke kutkleur die gelijk staat aan ons vaderland dat even kut is. Ik houd eigenlijk helemaal niet van oranje. Behalve bij deze jas.

Het bijzonderste aan mijn jas is misschien nog wel dat-'ie bij de Zara vandaan komt. WHAT THE FASHION? ZARA?

Ja, bij de Zara dus. De winkel waar nep-haute couture voor een scherpe prijs wordt verkocht en waar zowel meiden van 15 als huismoeders van 55 spontaan geil worden. Die winkel ja.

Want ook al is de winkel onderdeel van het systeem wat 'massaproductie' heet, Zara-kleding ziet er wel altijd best netjes en degelijk uit. Waarom heb ik dan nog niemand zien lopen met deze jas? Waarom zijn mensen dan nog steeds niet bereid om de magie van deze oranje prins te omarmen?

Ik denk dat ze blind zijn. De magie zit 'm in het feit dat-'ie functioneel is, maar geen ordinair ontwerp heeft. Daarnaast is de jas totaal onpopulair, en dat vind ik is juist het toffe aan het massaproduct van het Spaanse kledingconcern. Ze beginnen te begrijpen wat ík mooi vind.

Bovendien zal menig huisvrouw/vijftienjarige wegrennen als ze de lengte zien: hij komt namelijk net boven kniehoogte. Ook al iets wat niemand wil, YES! Mooi onpopulair is niet lelijk.

..En nee, niet allemaal naar de Zara rennen, nu. Dit is bedoeld ter inspiratie, niet zum copy-pasten.


6 reacties | lees origineel...

› Meer...

Sylvia was als puber al paranormaal begaafd

4 nov 2011, 11:53 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

"Ik voelde dingen die ik niet zag. Dat maakte me bang."

Als doorsnee puber snap je soms al geen reet van het verwarrende en frustrerende iets dat 'leven' heet. Maar als je paranormaal begaafd bent en dingen voelt die er niet zijn, wordt 't al helemaal ingewikkeld.

Ik sprak de helderziende Sylvia de Laet (nu 43), winnares van Het Zesde Zintuig 2009. Hoe was haar puberteit?


Ik trein helemaal naar Vlaanderen om Sylvia op te zoeken in haar praktijk. Een gezellig klein pandje, los van haar huis. Het is er knus ingericht met veel tierelantijnen, spreuken aan de muur, engelenbeeldjes en een kruidige, rustige geur. Een lopende klok is het enige bewijs dat de tijd hier niet stil is blijven staan.

Bijna-doodervaring

"Ik heb altijd geweten meer te voelen dan anderen," vertelt Sylvia meteen. "Vanaf mijn derde of vierde merkte ik dat ik anders was dan andere mensen. Het is alsof je met vijf zintuigen waarneemt en met een zesde nog informatie vanuit een andere dimensie op kan vangen."

Op diezelfde leeftijd heeft Sylvia een bijna-doodervaring gehad: een hersenvliesontsteking is haar toen bijna fataal geworden. "Rond die periode voelde ik dingen die ik niet zag. Dat maakte me bang," geeft ze aan.

Weten wie je kunt vertrouwen

Sylvia voelde toen al aan wie te vertrouwen was en wie niet."Ik had veel mensenkennis," noemt ze het zelf. Daardoor ging ze veel om met gepeste leeftijdsgenootjes en kwam ze ook voor hen op.

Ook als puber was ze, in tegenstelling tot haar leeftijdsgenoten, weinig met zichzelf bezig: "Ik ging dagelijks naar mijn bejaarde buurman en zorgde voor hem." 

Wel opstandig

Geen typische puber dus. Maar is ze dan nooit opstandig geweest?"Jawel," geeft ze aan. "Na mijn zestiende zag ik nog meer onrecht."

Ze legt uit dat ze zag hoe leraren de druktemakers in de klas voortrokken, terwijl de harde werkers niet gehoord werden. En thuis zei de conservatieve papa keihard "Neen!" tegen uitgaan of vrienden uitnodigen. "Op school was ik vooral teleurgesteld, en thuis maakte ik ruzie en zocht ik smoesjes om weg te kunnen. Ik ben op jonge leeftijd ook uit huis gegaan. Dat heeft de relatie met m'n ouders wel verbeterd."

Tweede bijna-doodervaring

Een tweede bijna-doodervaring was de druppel. Ze verslikte zich in een hap citroen en er kwam citroen in haar longen. Waarna ze door arts numero één werd opgegeven en door numero twee werd geopereerd. "Het enige wat ik nog weet is dat ik boven de operatietafel zweefde, Ik keek omlaag en zag mezelf liggen, blauw aangelopen, dichter bij de dood dan ooit, maar nog wel in leven."

Bijna-doodervaringen blijken een kort lijntje te hebben, niet alleen met de dood, maar ook met de paranormale begaafdheid: "Al mijn collega's van het Zesde Zintuig hebben op zijn minst één bijna-doodervaring meegemaakt," vertelt Sylvia. "Dat kan toch geen toeval zijn?"

Vrienden vertellen

Sylvia heeft haar gave jarenlang verborgen gehouden, maar durfde het uiteindelijk toch op school te vertellen. "Nadat het vriendje van een van mijn klasgenoten was overleden, wist ik haar heel persoonlijke dingen te vertellen over hem," zegt Sylvia.

Zelf schrok ze daar ook van. Hierna zijn steeds meer leeftijdsgenoten naar haar toe gekomen om haar vragen te stellen over hun toekomst: "Ga ik gelukkig trouwen? Hoeveel kinderen krijg ik?" und so weiter.  

"Het leuke is," geeft Sylvia aan, "dat ik via Facebook weer in contact ben gekomen met oude bekenden. De voorspellingen van toen zijn uitgekomen!"

2012: paar weken zonder wekker?

"Als tiener was het moeilijk," zegt Sylvia. "Maar de gave heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en heeft mij veel mensen kunnen helpen." Daarbij heeft ze dit jaar zelfs vier dagen voor de kernramp in Japan een voorspellende droom gehad waarin ze kerncentrales, water en een grote ravage zag.

Enne, wat gaat er in 2012 gebeuren, kan ik niet nalaten te vragen. "Ik voel sterk dat er iets gaat gebeuren met de zon," zegt ze. "Houd rekening met een paar weken zonder stroom. Naast de financiële crisis en het natuurgeweld is dat niet niks, maar ik heb vertrouwen in de kracht van deze generatie..."

Als je denkt dat je ook zo'n gave hebt of met andere lastige vragen zit, ga dan niet massaal bijn-doodervaringen in scène zetten, maar neem contact op met een professional."Ouders sturen hun kinderen te vaak 'gewoon' naar psychiaters, terwijl de kinderen paranormaal begaafd zijn." Sylvia mailen kan natuurlijk ook: info@sylviadelaet.be.


7 reacties | lees origineel...

› Meer...

Puber Sylvia was paranormaal begaafd

4 nov 2011, 06:51 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

"Ik voelde dingen die ik niet zag. Dat maakte me bang."

Als doorsnee puber snap je soms al geen reet van het verwarrende en frustrerende iets dat 'leven' heet. Maar als je paranormaal begaafd bent en dingen voelt die er niet zijn, wordt 't al helemaal ingewikkeld.

Ik sprak de helderziende Sylvia de Laet (nu 43), winnares van Het Zesde Zintuig 2009. Hoe was haar puberteit?


Ik trein helemaal naar Vlaanderen om Sylvia op te zoeken in haar praktijk. Een gezellig klein pandje, los van haar huis. Het is er knus ingericht met veel tierelantijnen, spreuken aan de muur, engelenbeeldjes en een kruidige, rustige geur. Een lopende klok is het enige bewijs dat de tijd hier niet stil is blijven staan.

Bijna-doodervaring

"Ik heb altijd geweten meer te voelen dan anderen," vertelt Sylvia meteen. "Vanaf mijn derde of vierde merkte ik dat ik anders was dan andere mensen. Het is alsof je met vijf zintuigen waarneemt en met een zesde nog informatie vanuit een andere dimensie op kan vangen."

Op diezelfde leeftijd heeft Sylvia een bijna-doodervaring gehad: een hersenvliesontsteking is haar toen bijna fataal geworden. "Rond die periode voelde ik dingen die ik niet zag. Dat maakte me bang," geeft ze aan.

Weten wie je kunt vertrouwen

Sylvia voelde toen al aan wie te vertrouwen was en wie niet."Ik had veel mensenkennis," noemt ze het zelf. Daardoor ging ze veel om met gepeste leeftijdsgenootjes en kwam ze ook voor hen op.

Ook als puber was ze, in tegenstelling tot haar leeftijdsgenoten, weinig met zichzelf bezig: "Ik ging dagelijks naar mijn bejaarde buurman en zorgde voor hem." 

Wel opstandig

Geen typische puber dus. Maar is ze dan nooit opstandig geweest?"Jawel," geeft ze aan. "Na mijn zestiende zag ik nog meer onrecht."

Ze legt uit dat ze zag hoe leraren de druktemakers in de klas voortrokken, terwijl de harde werkers niet gehoord werden. En thuis zei de conservatieve papa keihard "Neen!" tegen uitgaan of vrienden uitnodigen. "Op school was ik vooral teleurgesteld, en thuis maakte ik ruzie en zocht ik smoesjes om weg te kunnen. Ik ben op jonge leeftijd ook uit huis gegaan. Dat heeft de relatie met m'n ouders wel verbeterd."

Tweede bijna-doodervaring

Een tweede bijna-doodervaring was de druppel. Ze verslikte zich in een hap citroen en er kwam citroen in haar longen. Waarna ze door arts numero één werd opgegeven en door numero twee werd geopereerd. "Het enige wat ik nog weet is dat ik boven de operatietafel zweefde, Ik keek omlaag en zag mezelf liggen, blauw aangelopen, dichter bij de dood dan ooit, maar nog wel in leven."

Bijna-doodervaringen blijken een kort lijntje te hebben, niet alleen met de dood, maar ook met de paranormale begaafdheid: "Al mijn collega's van het Zesde Zintuig hebben op zijn minst één bijna-doodervaring meegemaakt," vertelt Sylvia. "Dat kan toch geen toeval zijn?"

Vrienden vertellen

Sylvia heeft haar gave jarenlang verborgen gehouden, maar durfde het uiteindelijk toch op school te vertellen. "Nadat het vriendje van een van mijn klasgenoten was overleden, wist ik haar heel persoonlijke dingen te vertellen over hem," zegt Sylvia.

Zelf schrok ze daar ook van. Hierna zijn steeds meer leeftijdsgenoten naar haar toe gekomen om haar vragen te stellen over hun toekomst: "Ga ik gelukkig trouwen? Hoeveel kinderen krijg ik?" und so weiter.  

"Het leuke is," geeft Sylvia aan, "dat ik via Facebook weer in contact ben gekomen met oude bekenden. De voorspellingen van toen zijn uitgekomen!"

2012: paar weken zonder wekker?

"Als tiener was het moeilijk," zegt Sylvia. "Maar de gave heeft me gemaakt tot wie ik nu ben en heeft mij veel mensen kunnen helpen." Daarbij heeft ze dit jaar zelfs vier dagen voor de kernramp in Japan een voorspellende droom gehad waarin ze kerncentrales, water en een grote ravage zag.

Enne, wat gaat er in 2012 gebeuren, kan ik niet nalaten te vragen. "Ik voel sterk dat er iets gaat gebeuren met de zon," zegt ze. "Houd rekening met een paar weken zonder stroom. Naast de financiële crisis en het natuurgeweld is dat niet niks, maar ik heb vertrouwen in de kracht van deze generatie..."

Als je denkt dat je ook zo'n gave hebt of met andere lastige vragen zit, ga dan niet massaal bijn-doodervaringen in scène zetten, maar neem contact op met een professional."Ouders sturen hun kinderen te vaak 'gewoon' naar psychiaters, terwijl de kinderen paranormaal begaafd zijn." Sylvia mailen kan natuurlijk ook: info@sylviadelaet.be.


1 reactie | lees origineel...

› Meer...