![]()
Laatst voor 't eerst gezien: de Amerikaanse documentaire Sicko van Michael Moore (2007). Spugen op onze maatschappij deed ik altijd al, maar nu helemaal.
Onze Hollandse samenleving heeft het goed, maar onze Hollandse samenleving zeurt. Over het weer, het openbaar vervoer, de prijzen, het onderwijs, de verloedering van de taal. Waar zeiken we eigenlijk níet om?
Michael Moore laat zien hoe verkeerd Amerika bezig is met z'n zorgverzekeringsstelsel. Het verschaffen van zorg is natuurlijk 'n vereiste voor een geweldige maatschappij, maar Amerika bakt er niks van. En is corrupt. Het is alleen leuk als je geld teveel hebt.
Welke vinger wil je houden?Zo zie je in het begin van de film dat een hilliebillie twee vingers van z'n hand heeft afgezaagd en van de verzekering mag kiezen welke van de twee hij er weer op krijgt. De één kost hem 12.000 dollar, en de andere 60.000 dollar. Voor een vinger. Serieus.
Terwijl in het o zo gewelddadige en terroristische (tenminste, dat vindt Amerika) land Cuba de zorg vrijwel gratis is. Gratis. Amerika. Vinger. 60.000 dollar.
100 euro per maandMaar gelukkig, lieve Hollanders, betalen wij ontzettend veel geld. Minstens 100 euro per maand aan zorgverzekering. Jij ook, als je straks 18 bent. En jeminee, we krijgen bijna alles vergoed. Medicijnen zijn gratis. Voor bijna alle operaties hoef jij geen cent bij te leggen. Als je kanker of diabetes hebt, kun je je nog steeds gewoon aanmelden bij een verzekeraar. Terwijl je in Amerika dan overal geweigerd wordt.
Maar nee, we hebben het slecht hier. Zo ontzettend slecht, want we moeten altijd wachten. ALTIJD WACHTEN!
Altijd wachtenWachten op de metro, wachten op de bus, wachten op de tram, en vergeet vooral niet dat ellenlange wachten op de trein. De NS. Het mooiste voorbeeld van wachten in Nederland, overigens ook het mooiste voorbeeld van kritiek op een instantie in Nederland. NS. Vertragingen.
Hoe vaak per dag ook alweer? Hoeveel minuten gemiddeld ook alweer? Hoeveel minuten ook alweer gemiddeld in de winter? Hoeveel treinen vallen er dan ook alweer uit? Oh jee!
Het weer is nooit goedHet weer, om maar even voort te borduren op de winter, is ook een fijn mikpunt van onze baldadige woorden. Het weer is nooit goed. Te warm, te koud, te nat, te benauwd, te veel sneeuw, nee de sneeuw is nu weer te nat, en oh getsie nu is het weer miezerregen en gaat mijn haar verkeerd zitten, en oh nu is het weer te warm dat alle kleding aan mijn lichaam vastzweet terwijl mijn lichaam bijna vastzweet aan de vrouw naast me in de metro. Die ook nog eens vijf minuten te laat was.
Afrikanen daarentegen moeten vechten tegen meterslange muggen die enge ziektes met zich meedragen. En daar hebben ze geen goede ziekenhuizen. In Amerika wel, maar daar zijn ze corrupt. Maar wat wíj moeten doorstaan, is natuurlijk het allerergste.
Hulp voor een prikkieDoor die film ben ik gaan inzien dat wij helemaal niet zoveel zouden moeten zeiken. Wij worden verzekerd met of zonder ziekte, die vertraagde treinen komen uiteindelijk en we hebben zelfs een systeem dat ervoor zorgt dat je eten kunt kopen als je niet kunt werken. Of niet wilt werken omdat je een luie kuttokkie bent.
Ik zal ons milde weer maar niet gaan vergelijken met de dagelijkse vrieskou in Alaska en de benauwdheid in de Amazone. En zeker niet met de droogte in Afrika.
Kap met zeikenEn wij maar zeiken! Tuurlijk, onze situatie is anders, ik ben vast appels met peren aan het vergelijken, blablabla, maar toch zou het voor onze eigen gemoedsrust beter zijn in 2012 wat minder te zeuren. Van dat geklaag is nog niemand gezonder geworden en gaat de zon ook niet harder schijnen.
Wij hoeven in elk geval niet bang te zijn dat we doodgaan aan de hoge kosten die deze chronische lijdensweg met zich meebrengt. Houd dus eens wat vaker je mond dicht, of ga die film eens kijken.
![]()
Eindredacteur Kim ligt momenteel huilend onder haar bureau, omdat onze striptekenaar Rob vandaag z'n allerlaatste stripje heeft gepubliceerd op Scholieren.com. Speciaal voor hem zette ze haar diepste gevoelens op papier.
Lieve Rob,
Vannacht heb ik alweer over je gedroomd. Over jouw sexy handen, je mooie boekjes, je tomeloze fantasie. Ik hou van je, Rob.
Via-via kenden we elkaar al langer, maar in augustus 2010 sloeg de blauwe vonk echt over. Jij, ik, twee beeldschermen, één gedachte. Jij tekende over Mexicaanse griepmannetjes, ik werd spontaan overspoeld door koorts en blozende wangen.
We spraken elkaar nauwelijks, maar één beeld zegt gelukkig meer dan duizend woorden. De zes plaatjes die jij elke week op Scholieren.com publiceerde, schitterden op mijn beeldscherm als de slotjesbeugel van een puber. Jij bent zo anders dan alle andere striptekenaars: jij doorgrondt de wereld om ons heen en begrijpt de aliens, de zombies en de Laura Dekkers. Samen kunnen wij de wereld aan.
En jij houdt ook van mij, zoveel is wel duidelijk. Je ondeugende geflirt, je dikke portemonnee, je opvallende jaloezie om mij voor jezelf te houden. Het schattige indirect tonen van je gebreken als je scheetjes, vetjes en woeste wenkbrauwen. Maar dat geeft niet Rob, jij bent mijn enige. Jij zit eeuwig in mijn hart als een mee-eter in een plastic zakje. Jij gaat nooit meer weg.
Maar na twee jaar sloeg het noodlot toe. Enkele onenigheden in ons digihuwelijk kwamen tevoorschijn als tienertongen tijdens een zoensessie. Jij wilde verder met je leven, ik wilde doorgaan met mijn puberale gedrag. Jij had het over een carrière, ik over kinderen.
Wat heb ik verkeerd gedaan, Rob? Hou je niet meer van me? Heb je een minnares? Kan ik niet goed kussen? Ik kan je niet missen, Rob! Mijn tranen zullen nog verwoestender zijn dan afwasmiddel op mijn nagellak.
Rob, ik hou het niet langer uit. Ik wil zwelgen in jouw handen, getekend worden zoals Kate Winslet op een boot en vervolgens samen met jou zinken tot in de eeuwigheid. Blijf, Rob, BLIJF!
Voor eeuwig de jouwe,
Kim
![]()
Dit is echt het aller-, allerlaatste stripje van Rob. Wil je al zijn stripjes nog een keertje bekijken? Klik dan hierrr.
Wil je wel eens weten wie de man is achter al die creatieve hersenspinsels? Redacteur Naomi interviewde hem en dat kun je hier teruglezen.
En Naomi is niet Robs enige fan. Eindredacteur Kim schreef een afscheids- en liefdesbrief naar Rob. Om hem voor de allerlaatste keer te eren. We zullen je missen, Rob!
Taaltrends zijn van alle tijden. Net als mode. Taaltrendspotter Paulien Cornelisse schreef er in 2009 een tof boekje over, maar 't is jammer dat de Twitter-taaltrends daarin ontbreken.
Ik heb er namelijk eentje ontdekt: praaaaateeeeeeen met heeeeeeel veeeeeel kliiinnkeeeerss, hihihi.
In 'Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals dreigtwitteren, 'BAM!' en 101-ing. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties.
Het zijn voornamelijk meisjes die met heeel veeel klinkers tikken. Lange tijd dacht ik dat het kwam omdat er iets mis was met de toetsenborden van die meisjes – het gebeurt nog wel eens dat er zo'n lullig stukje appelkoek of tosti tussen de toetsen komt, waardoor letters blijven hangen. Inmiddels weet ik wel beter.
Enthousiasme
Ik denk dat de mensen die met heel veel klinkers tikken, graag willen laten weten dat ze ergens enthousiast over zijn.
Ook als ze dat eigenlijk niet zijn, maar op een medium als Twitter is het natuurlijk heel belangrijk om ergens heel enthousiast over te zijn. Want als je niet enthousiast bent, beleef je schijnbaar niets spannends. En dan heeft niemand reden om je te gaan volgen.
HihiEn de toevoeging 'hihihi' die veel meisjes achter hun tweet met veel klinkers plaatsen? Dat doet me denken aan onzekerheid, die ontstaat door het enge verschil tussen de digitale wereld en de realiteit. Een lading hihihihi'tjes lost dit op, denken die meiden waarschijnlijk...
Vandaag is scheikundedag. Met een peloton naar-scheikunde-hunkerende jongeren (ahem) gaan we een dagje proefjes doen op de universiteit.
De leraar zit voor in de bus. Volkomen in de veronderstelling dat we zo'n dag Echt Heel Erg Leuk vinden.
Ik schreeuw door de bus of er misschien muziek aan mag. Een enthousiaste "Ja, tuurlijk!" van mijn normaal zo saaie leraar galmt terug. De rest van de anderhalf uur durende reis luisteren we naar klassieke opera's. Het zijn z'n eigen cd's en hij geniet zichtbaar.
Say pindakaas!Eenmaal aangekomen loopt de leraar met een fotocamera alle proefjes voorbij, om daarna luid "Pindakaas, jongens!"- roepend een foto van onze naar-scheikunde-hunkerende groep te maken. De foto pronkt nu, helaas, op de schoolsite. En nee, ik publiceer 'm niet op Scholieren.com.
De scheikundedag is een van de vele voorbeelden waaruit blijkt dat volwassenen absoluut geen jongeren meer zijn. Leuk trouwens tijdens saaie lessen: probeer je de naar koffie stinkende leraar voor te stellen als een jongere die met rotjes speelt, bier drinkt en met meisjes zoent. Lukt niet.
Zich in ons verplaatsenMaar, en dat vind ik erger: volwassenen proberen zich tegenwoordig steeds meer te verplaatsen in jongeren.
En dat gaat natuurlijk mis.
Zo las ik laatst op de eerste bladzijde van een nieuw hoofdstuk in een van mijn schoolboeken: "Beste leerling! Voor je ligt het hoofdstuk over drinkwater, vanaf nu ben je de persoonlijke adviseur van de minister en jij moet voor hem beslissen wat we met het drinkwater gaan doen. Je hebt heel belangrijk werk te doen!" Ik kreeg het er helemaal warm van.
Een 'lekkere lunch'Laatst kregen we van school een brief: op die-en-die dag hoefden we geen eten mee te nemen. Uit pure liefde zou school voor ons een lekkere lunch bereiden.
Naïef dat ik was, had ik die dag inderdaad niets te eten meegenomen. Daar zat ik dan, in de pauze met een droge krentenbol met een plak kleffe kaas en een beker lauwe melk. Van school gekregen. Gelukkig had een klasgenoot nog wat chips en Red Bull over.
Like opgave 43B!Het toppunt van falende volwassenen vind ik de makers van de schoolboekensites. Voor vakken als Frans, Engels en economie moeten wij vaak opdrachten maken op de site van de uitgever.
Laatst was ik op een van die sites op zoek naar de uitwerking van een werkboeksom, toen bleek dat ik die pagina kon liken op Facebook. Zodat al mijn vrienden kunnen zien hoe leuk ik de uitwerking van som 43B op bladzijde 189 uit werkboek X vind. Dat heb ik natuurlijk metéén gedaan.
Ze bedoelen het goedMaar, en dat moeten we niet vergeten: die volwassenen bedoelen het zo goed. Dus de volgende keer dat de operastemmen je in de oren gillen, de droge krentenbol je de neus uit komt of je in scheikundejas op de schoolsite staat: haal diep adem en probeer maar gewoon te glimlachen. Krijg je nog een hoger cijfer van ook.
![]()
Liefde. Lust. Bedrog. Boulimia. Welkom terug op de middelbare school de Rozenstruik: de hangplek van verliefde, verwaande en verslaafde tieners op zoek naar geluk. De beste soapparodie van Nederland IS BACK!
Sterft er in het tweede seizoen weer iemand door een tosti-ijzer? Legt Justin Bieber het af tegen Gers Pardoel in de strijd om Meest Kotsable Muziek voor Boulimiapatiënten? Is Lisa écht de broer van?
Check hieronder de trailer en bekijk vanaf maandag 13 februari de wekelijkse aflevering op Scholieren.com.
Ennn: de social media-addicts van De Weg Over Rozen zijn uiteraard ook hier, hier, hier en hier te vinden. Volg, abonneer, like & retweet om op de hoogte te blijven van dit heuglijke drama!
De hbo-opleiding Communicatie is een superbrede: je kunt later in de reclamewereld terecht komen, woordvoerder van bijvoorbeeld een minister worden of grote evenementen organiseren.
Waarom zou je voor deze studie moeten kiezen? Of juist niet? Ik sprak twee ervaringsdeskundigen: één enthousiasteling, één gestopte.
Elke maand op Scholieren.com: twee studenten aan het woord over hun megapopulaire studie. De één is enthousiast, de ander juist wegggelopen uit de collegebanken.
De stopper: ''Het was veel te breed!"Mariska (18 jaar) is een van die stoppers. Na een maand had ze er genoeg van en kapte ze met Communicatie. "Ik had gekozen voor Communicatie, omdat het me wel een brede opleiding leek," legt Mariska uit. "Het is een handige opleiding en je kunt er alle kanten mee op, dacht ik."
Breed was de opleiding zeker, maar al snel bleek dat het toch niet echt haar ding was. "Ik dacht dat het meer zoals Journalistiek zou zijn," vertelt Mariska. ''Maar dat was het helemaal niet. Je kreeg vakken als filmtheorie en Nederlands, vakken waar je eigenlijk niet zoveel mee kon. Tijdens de colleges kreeg ik steeds meer het gevoel dat ik er later niks mee zou bereiken en dat het toch niks voor mij was.''
Verkeerd ingeschat dus. ''Ik heb er niet zo lang over nagedacht,'' zegt Mariska. ''Ik was heel erg bezig met het behalen van mijn examen. Pas daarna ben ik gaan rondkijken en kwam ik bij Communicatie terecht.''
"Maar ja, dat was dus te breed. Ik weet nu eigenlijk nog steeds niet wat Communicatie inhoudt." En wat gaat ze nu dan doen? "Nu werk ik eerst een jaartje en kan ik beter nadenken over volgend jaar. Ik heb namelijk nog geen idee wat ik zou willen doen."
De tweedejaars: ''We mochten zelf een evenement organiseren''Femke (23) is tweedejaars studente Communicatie. ''Hiervoor heb ik een mbo-opleiding Interieuradvisering gedaan,'' vertelt ze. ''Omdat ik nog steeds niet wist wat ik precies wilde worden, koos voor de hbo-opleiding Communicatie. Die is lekker breed en behandelt veel verschillende dingen.''
Dit jaar moest Femke bijvoorbeeld een evenement organiseren. En dan niet zomaar iets: ze mocht meehelpen met 3FM's Serious Request. ''Dat was heel leerzaam, maar ook druk,'' zegt Femke. ''We hebben gekeken naar de doelgroep, gezorgd voor sponsors en moesten natuurlijk ook alles zelf uitvoeren. Echt heel leuk, alle vakken sloten er ook bij aan.''
Welke vakken krijg je dan allemaal? ''We krijgen elke periode weer Engels en Nederlands,'' zegt Femke. ''Daarnaast krijgen we ook vakken als beeldtaal, debatteren, onderzoek en merkpositionering. Dat verschilt per periode'' Zelf vindt ze merkpositionering het leukste. ''Daar kun je veel kanten mee op: je leert onder andere hoe merken zich onderscheiden, dat vind ik heel interessant.''
Later wil Femke misschien wel voor een woonblad gaan schrijven. ''Vooral het schrijfgedeelte vind ik erg leuk,'' vertelt ze. ''Maar zo vind ik nog meer leuk: ook de PR-kant lijkt me ook erg interessant. Ik weet het dus nog niet precies. In ieder geval heb ik het prima naar mijn zin hier!''
De hbo-opleiding Communicatie kun je op maar liefst 26 plekken in Nederland studeren: kijkt u maar op deze lijst. Met een havodiploma van profiel Economie & Maatschappij word je toegelaten - of mag je meedoen aan de loting.
Jongens zijn gemiddeld 17 als ze voor 't eerst seks hebben, meisjes iets jonger. Dat zou betekenen dat veel van onze Scholieren.com-bezoekers nog seksloos door het leven gaan.
Jij ook, en vind je dat verschrikkelijk? Kan je niet wachten tot je allereerste potje rollebollen? Niet doen.
Ik, de godin van de seks, heb acht redenen om vooral nog even te wachten. Dat zogenaamde sprookje kan op je 80e ook nog werkelijkheid worden!
1. De allerbelangrijkste: je maakt God boos als je seks hebt voor het huwelijkJe wilt die arme man toch niet boos maken? De Bijbel - of nou ja, eigenlijk de kerk - heeft voorgeschreven dat je voorlopig seksloos moet blijven, op z'n minst tot je getrouwd bent.
Dus als je geen seksuele interactie hebt met iemand, dan leef je onbaatzuchtig en kom je in de hemel. Dat is toch best een fijn gevoel? Denk daar maar eens aan als je weer verlangt naar een orgasme.
2. Onhygiënische seksomgevingenDe meeste scholieren hebben, net als studenten, nou niet bepaald een schone leefomgeving. Heb jij zin om je blote billetjes te nestelen op een bank met hondenharen? Of om je vulva bloot te stellen aan vieze vlekken (nog erger: HOE KOMEN DIE DAAR?!) op het matras?
En dan nog eens dat sperma dat overal heen vliegt. Nee, dat is niet bepaald hygiënisch. Bah.
3. NymfomanieAan seks zitten allerlei ziektes vast. Nu denk je meteen aan soa's en HIV, maar er zijn ook psychische aandoeningen mogelijk. Als je bijvoorbeeld aanleg hebt om verslaafd te worden, zou je best wel eens een seksverslaving kunnen krijgen.
Nymfomanie heet dat bij vrouwen. Klinkt best kinky, maar dat is het echt niet. Mensen gaan eraan onderdoor en krijgen daardoor nog meer psychische problemen. Zo kom je in een vicieuze cirkel waar je jezelf maar moeilijk uit kan trekken.
4. JE KUNT ZWANGER WORDEN!EN DAN GA JE DOOD!
5. Het strijdveld "bh's losmaken"Bh's losmaken is horror. De haakjes vormen zich een waar doolhof in het hoofd van jongens, en meisjes onderschatten dat probleem gigantisch.
Kortom: jij als jongen kunt geen bh losmaken, je meisje knapt daar vreselijk op af en jij zult vervolgens seksloos blijven tot ver na je dood. Is dat de bedoeling? Je wilt toch niet overkomen als loser? Dan kan je beter uit de buurt van bh-sluitinkjes blijven.
6. Je droombel knaptJe verwachtingen zijn te hoog. Veel te hoog. Dat kan nooit geëvenaard worden. Nee, een meidenlichaam is nooit zoals dat van Kate Winslet in Titanic. En dat van een jongen al helemaal niet zoals dat van Leonardo DiCaprio.
Jouw konthaar is echt niet sexy en de rode bultjes op zijn/haar armen werken ook niet echt mee aan het geheel. Het gaat je vies tegenvallen. Je droombel zal uiteen spatten. Doe het nou maar niet!
7. De rest van de familieJe moeder die 'even komt kijken' om te vragen of jullie nog thee willen. Je zusje die op haar kamer zit te leren. Je vader die te hard meezingt met zijn Meat Loaf-albums. Maar geloof maar dat ze je horen als je je eerste kreuntjes van plezier uitslaat. Voor je het weet zit je straks bij je oma thuis alles uit te leggen.
8. FacebookFacebook is de duivel, maar helaas is iedereen daar een apostel van geworden. Dus als jij je hemelse seks hebt gehad met die ene prachtige meid uit H4B, weet de rest van de klas straks ook de omvang van jouw pieliewillie.
En meiden: jongens roddelen ook. Dus jouw bloedende doos is binnen no-time ook onderwerp van gesprek. En je wilt toch niet dat je op iemands Wall terecht komt?!
Houd je broekje maar gewoon aan, viespeuk...
Jarenlang zong ik het elke dag bij het opstaan: "Hey hey, heey, Shin Chan, problemen maken daar houdt hij van".
Mijn ouders waren minder te spreken over de avonturen van mijn held Shin Chan. "Het is belachelijk dat een tv-kanaal dit uitzendt! HET ZIJN KINDEREN!" brieste mijn vader ooit. Toch was ik een fan van het eerste uur.
Het is winter! Koud buiten, vroeg donker. Tijd om weg te dromen... naar vroegâh. Toen je nog lampjes in je schoenen had en je verliefd was op de juf. Maar vooral: toen zúlke coole rages je leven beheersten. Deze donkere maanden halen onze bloggers gouden herinneringen op aan the good old days.
Mijn dagen werden beter als Shin Chan op tv kwam - en nog steeds kan ik middagenlang naar online afleveringen kijken.
Wikipedia weet 'r alles van. "Shin Chan is een jongetje van ongeveer 5 jaar oud en is opgegroeid in een Japanse familie en buurt. Doorgaans draagt hij dezelfde kleren, zijnde een rode trui en een korte gele broek. Voor een 5-jarige heeft Shin Chan een grote interesse voor het vrouwelijk geslacht, hoewel hij ook niet vies lijkt te zijn van een jongensflirt, al was het maar om ze op de kast te jagen."
Daar word je toch spontaan blij van?
FascinatieGelukkig was ik niet de enige met een fascinatie voor Shin Chan: ook mijn zusje (vier jaar jonger) was bijvoorbeeld idolaat voor de grappen van meneer Chan. En ik kan mij herinneren dat de afleveringen van de serie regelmatig op het schoolplein werden besproken.
En gooide Jetix (of Fox Kids, zoals het vroegâh nog heette) een herhaling in de strijd tijdens mijn dagelijkse Shin-uurtje, terwijl ik die al minstens vijf keer uitvoerig had bekeken? Dan was 't wenen voor mij en mijn klasgenoten. Keihard.
Leerzaam
Inmiddels is Shin Chan niet meer op televisie, waar ik enigszins van baal. Want hoewel veel ouders ervan gruwelden (mijn vriendjes mochten het bijvoorbeeld niet kijken omdat 'Shin de dagelijkse realiteit niet zou weerspiegelen'), ben ik toch van mening dat men een wijzer persoon wordt van dit mannetje en z'n programma.
Je leert er namelijk leuke dansjes van (ik wil nog steeds de 'blote-billen-boogie' doen op een heel drukbezocht plein), je ontdekt er nieuwe woorden van, je leert iets over liefde (mannen én vrouwenliefde)... kortom: fantastisch voor je opvoeding.
Daarom pleit ik ook gewoon voor een terugkeer van Shin Chan: lollig én leerzaam voor de kinderen, maar vooral: rustgevend voor de ouders. De kids gaan helemaal op in Shin Chan en pa en ma kunnen even bijkomen. Want ja, die etterige kinderen die te pas en te onpas hun broek uit willen trekken, zijn ook zó vermoeiend.
Nieuw! Maandelijks publiceert Scholieren.com de beste boekrecensie van De Leesfabriek.
Als ik in één woord een reactie zou moeten geven op dit boek, zal ik meteen antwoorden: WAUW! Dat was het eerste wat ik dacht toen ik het uit had.
Het boek is geweldig geschreven, je volgt drie personages met hun gedachtes en hun doen en laten. Deze personages zijn zo mooi dat je wil door blijven lezen. Dit heb ik dan ook gedaan. Hij was in één avondje uit. Wat een boek.
Het boek speelt zich af in één dag. Het begint allemaal 's ochtends vroeg bij Vanessa, een vrouw die heel graag een baby wil krijgen met haar vriend Michel. Dit lukt telkens niet en uiteindelijk gaat ze bij hem weg, terwijl ze bijna gek wordt.
Het boek gaat verder bij John: die zit in Amerika en hij gaat naar Nederland om weer eens bij zijn zoon Johannes Klein te zijn. De terugreis duurt langer dan verwacht en hij komt dan ook laat thuis. Na John leef je mee met Johannes Klein, die bij zijn opa leeft en er die dag achter komt dat zijn moeder niet in Amerika woont, maar allang dood is.
Tijdens alle drie de passages wordt er ook gesproken over de opa van Johannes. Hij zorgt voor zijn kleinzoon en hoopt tegelijkertijd dat zijn zoon over de dood van zijn vrouw heen komt en een nieuwe vrouw krijgt. Het boek eindigt op twee manieren: een keer 's avonds en een keer een jaar later.
Exacte tijd en locatieHet boek is echt heel mooi, omdat je met de personages meeleeft. En je kunt exact zien hoe laat het is aan het begin van het hoofdstuk, waardoor je weet dat alles op hetzelfde moment plaatsvindt.
Ook zie je waar de personages zich bevinden: zo begint Vanessa in Haarlem, gaat ze naar Amsterdam als ze boos wordt en keert vervolgens weer terug.
Onverwacht eindeHet boek eindigt met iets dat ik persoonlijk echt niet had verwacht. En het boek kán waargebeurd zijn. Toen ik het boek las, waren er die dag bijvoorbeeld opmerkingen gemaakt en dingen gebeurd die ik precies hetzelfde teruglas, alleen dan in een mooiere situatie. Het is echt de moeite waard om te lezen. Plus: het leest makkelijk en snel weg..
- Recensie door Kelly Scheffer, leerling van het Blaise Pascal College in Zaandam.
- We hebben een professioneel boekverslag van De dag waarop ik Johannes Klein doodreed.
De Leesfabriek en Scholieren.com geloven dat zoals er op ieder potje een dekseltje past: er voor iedere scholier een perfect boek is. Wat dat betreft zijn we net datingsites en helpen we jou de ware te vinden. Laat je 't ons weten hoe het afloopt?