
Hallo schooljaar 2012-2013. Alles is nieuw: de docenten, de klassen, de lessen. Hét moment voor goede voornemens, nietwaar? Dit jaar ga je braaf al je wiskundehuiswerk maken, ben je lief voor je leraren en kom je nooit meer te laat.
Moet lukken, toch? Uh, nee. 99% van de scholieren met goede voornemens is vóór 1 oktober weer ondergedompeld in het vertrouwde luiescholierenbestaan. Tenzij je deze tips in acht neemt: zo worden jouw goede voornemens wél blijvertjes.
1. Wees niet te perfectionistischVerwacht komend jaar niet teveel van jezelf. Door voortaan bijvoorbeeld het meeste huiswerk te maken en af en toe wat over te slaan, is je doel makkelijker te bereiken. Als een malloot al die massa's huiswerk doorwerken om vervolgens de moed op te geven, is niet de juiste oplossing.
Dus wees lief voor jezelf. Probeer zoveel mogelijk te doen. Maar mocht je ineens de neiging hebben om te hyperventileren, in een hoekje te gaan huilen of die Duitse naamvallen als dartbord te gebruiken: tijd voor een welverdiende pauze!
2. Nog geen tien gezienVorig jaar stond je een drie voor natuurkunde, nu ben je ervan overtuigd om een tien binnen te slepen voor je eerste proefwerk. Gaat dat werken? Meestal niet. Als je weet dat je niks van een vak bakt: het is helaas niet zo dat de Spaanse vakantiezon jouw problemen heeft laten verdwijnen.
Vul daarom netjes die sommetjes in, converseer met je docent over de snor van Einstein, leer zo goed mogelijk voor je toets en voìla, daarmee kan je een hoger cijfer verwachten. Ook al haal je 'maar' een zesje, je cijfer stijgt wél met drie punten!
3. Neem alle hulp aanSpendeer je KWT- en uitvaluren met tegenzin in een desbetreffend vaklokaal. Zo móet je wel aan de slag met die vervelende theorieën. Toegegeven: in het begin is het even doorbijten om je tussenuren niet meer niksend in de kantine door te brengen. Maar zodra je je verstand op nul hebt gezet, zul je zien dat het maken van die nare opgaven een stuk beter gaat. Daarnaast heb je thuis ineens tijd om de dingen te doen die je leuk vindt, en ben je jezelf (en mij) enorm dankbaar.
4. Haantje de voorsteVerwissel je plekje achterin het lokaal voor de voorste rij. Mocht je dat nooit doen: dat is een beetje eng, ja. Constant in het zicht zitten van die gevreesde docent. Maar geen zorgen, als je fatsoenlijk oplet, bijt hij niet. Je zult zien dat je door vooraan te gaan zitten, beter oplet en meer leert. Dat scheelt veel extra werk!
Succes!Met de bovenstaande tips kom je al een heel eind, beste hardwerkende-leerling-in-wording. Je kunt het, ik geloof in je, het zál je lukken! En mocht het je niet lukken, dan kun je de beste docenten altijd omkopen met een stuk appelgebak of verzameld werk van een of andere dubieuze wetenschapper. Het lot ligt in jouw handen. En nu hop, huiswerk maken jij. Of alvast smoesjes verzinnen.
Blogger Anne is niet de enige die haar verjaardag met lede ogen tegemoet ziet. De angst voor het ouder worden waart naarstig rond op onze redactie: ook Lotte is slachtoffer van haar eigen leeftijd.
[p]Over precies 3 dagen, 8 uur en 32 minuten ben ik zestien. De meeste mensen vinden zestien worden supercool, want: alcohol! uitgaan! scooters! etcetera! Ze tellen de nachtjes af en zien in gedachten de legale flesjes Heineken al op hen afkomen. Persoonlijk vind ik zestien worden doodeng.[/b]
Blogger Anne is niet de enige die haar verjaardag met lede ogen tegemoet ziet. De angst voor het ouder worden waart naarstig rond op onze redactie: ook Lotte is slachtoffer van haar eigen leeftijd.
[p]Over precies 3 dagen, 8 uur en 32 minuten ben ik zestien. De meeste mensen vinden zestien worden supercool, want: alcohol! uitgaan! scooters! etcetera! Ze tellen de nachtjes af en zien in gedachten de legale flesjes Heineken al op hen afkomen. Persoonlijk vind ik zestien worden doodeng.[/b][/p]Zestien worden brengt onmeunig veel nieuwe mogelijkheden met zich mee. Opeens mag je praktisch alles, ben je niet meer een kleine baby maar een Volwassen Mensch. En aangezien je eigenlijk je life to the fullest moet live-en, moet je volop gebruik maken van deze nieuwe mogelijkheden.
Gefrituurde tenen
Straks sta ik bijvoorbeeld in de videotheek te twijfelen tussen Ratatouille of Star Trek, tot ik vanuit mijn ooghoek ineens het schap bloederige 16+ horrorfilms zie. Dan denk ik: "Mja. Ik mag tegenwoordig zo'n film lenen, dan moet ik het eigenlijk doen ook." Dan leen ik uiteindelijk vast iets met stinkende zombies die 's nachts je tenen afhakken en in de frituurpan gooien, en kan ik als resultaat een half jaar niet meer slapen.
Wordt er voortaan op feestjes gevraagd wat ik wil drinken, dan sta ik vast op het punt om een Ice Tea te bestellen tot ik bedenk dat ik sinds kort zestien ben. Dan denk ik vast: "Ik kán nu zo'n felgekleurd exotisch mixdrankje nemen!". Zal je zien, begin ik eenmaal aan die regenboogdrankjes met fascinerende namen, wil ik ze allemaal proberen en vind ik de volgende dag foto's van mezelf op Facebook waar ik vrolijk lig te rollen in m'n eigen regenboogkots.
Vespa in de kreukels
Zie ik een meisje met een blinkende roze Vespa, dan gaat er een klein alarmpje in mij af en schreeuwen mijn hersenen: "Kan Lotte ook!". Dan vergeet ik vast plotsklaps dat ik zelfs met Mario Kart niet fatsoenlijk vooruit kom. Heb ik na lang op water en brood leven eindelijk zo'n coole scooter bij elkaar gespaard, dan klap ik bij de eerste rijles al tegen een boom en ligt naast mijn nieuwe Vespa ook mijn ruggenwervel in de kreukels.
Dan nog het feit dat meisjes gemiddeld op hun zestiende ontmaagd worden. HA! Daar kan ik in mijn geval alleen maar hartelijk om lachen. Bij alleen al handjes vasthouden is het bij mij al Mexicaans sambaballenfeest in alle vier mijn hartkamertjes.
"DUW HEM TERUG!"En daarbij: na het kijken van zo'n beetje alle afleveringen van Sixteen and pregnant ben ik panisch voor alle vormen waarbij ik mogelijk zwanger kan raken. Na het zien van Ashley die tijdens de bevalling hysterisch "DUW HEM TERUG! DUW HEM ALSJEBLIEFT TERUG!" schreeuwt, heb ik al mijn Baby Borns ook maar in de container geflikkerd.
En dat is nog lang niet alles! Ik kan straks mijn tractorrijbewijs halen, een testament opstellen, sigaretten kopen, vuurwerk aanschaffen en een zweefvliegbrevet halen! Kortom, zo verschrikkelijk veel mogelijkheden. Ik schijt nu al zeven kleuren stront als ik er aan denk. Zestien zijn wordt een ramp.

De 14-jarige Amerikaanse Nadia Ilse werd dagelijks getreiterd om haar olifantenoren. Superkut natuurlijk. Al dat achterbakse geroddel hoor je dan heel erg goed.
Gelukkig is het Amerika, en daar heb je geniale oplossingen. Gratis plastische chirurgie voor gepeste pubers. Gewoon vergoed vanuit een liefdadigheidsfonds. Als bonus kreeg ze ook nog eens een nieuwe neus en kin. Een geweldig initiatief!
Wat mij betreft mogen ook alle Nederlandse pubers hun pesttrauma op deze manier aan de wilgen hangen. Niks oldskool therapie maar lekker snijden.
Ze stampen je doodStel je voor: je bent lelijk als de pest met flaporen, een tuitkin en weirdass neus. Dan heb je gewoon geen bestaan, dan kun je beter voor eeuwig in een kast gaan zitten zodat niemand je ziet. Ja, dat zou echt beter zijn. Want je wilt toch niet het wereldtoneel ruïneren met een gebrek aan schoonheid? Natuurlijk vráág je dan om irritatie, om pesters en levenslange trauma's. Scholieren zullen je doodstampen wanneer je lelijk als de nacht bent.
Dus wat doe je dan? Huilen: tuitkinnen met tranen. Dagenlang, in de kast. En als je maar lang genoeg huilt, dan ontstaan er engeltjes in de vorm van tranen. Druppelvormige goeddoeners met prikjes en vreemde tubes die je leven zullen verbeteren.
Echte liefdadigheidZoiets heet dan liefdadigheid. Zoals de collectes aan de deur of vrijwillig waterputten slaan in Burkina Faso. Maar dat is helemaal niets vergeleken bij het echte werk: het verbouwen van flaporen en puisterige puberneuzen.
Neem gewoon een borstvergroting op je dertiende, zodat we giechelig kunnen bouncen terwijl we in bloemetjesbikini's paraderen langs het lokale zwembad. Oh, en neem dat dan direct een schaamlipcorrectie want we worden vreselijk onzeker van het woord 'poesje' in Google Images.
Accepteer jezelf nietWant waarom zou je, als je gepest wordt, jezelf leren accepteren, proberen zelfverzekerder te worden met de koude feiten? De lulligheid van je eigen lichaam. Nee nee, gewoon nee. Verbouwen die boel. Wordt iedereen een stuk blijer van. Doodgewoon ongewoon, het zou zo altijd moeten gaan. Al dat gezeik over 'houden van jezelf' is zo'n bullshit. Dat is onmogelijk als iedereen van je kotst.
Zo'n fonds zou het goed doen hier. We worden nu namelijk allemaal de grond ingetrapt met onze wipneuzen en puntkinnen, met varkensoogjes of zeiloren. Als we er nu allemaal hetzelfde uit zouden zien met Charlize Theron-achtige neuzen en Angelina's lippen, zou het leven er zoveel mooier uitzien. Niemand zou meer gepest worden om zijn uiterlijk. Als ideale Barbie's kunnen we paraderen en zou er nooit meer jaloezie zijn.
Je moet dan ook echt je best doen om onderscheid te maken. Nooit meer elkaar beoordelen op uiterlijk, maar het verschil in karakter ontdekken. Ja, dat is toch vele malen beter als nu? Gratis plastisch chirurgie voor pubers, kom maar hier.

Heeft je vakantielief je na een zinderend hete zomer naast een gebroken hart ook een probleempje down under bezorgd? Heb je op de camping voor het eerst gezoend maar ging het niet van een leien tentdakje?
Geen paniek, want de Sense chat komt terug! Sense.info is de betrouwbare website over seks. Elke maand beantwoorden de deskundigen van Sense al je vragen over seks, soa's, de liefde en relaties. Geen vraag is ze te vreemd en ze hebben voor iedereen een antwoord of gepast advies. Je kunt je vragen geheel anoniem stellen.
Aankomende dinsdag 18 september van 17:00-18:00u vindt de eerste chat plaats. Kun je niet wachten tot dinsdag? Dan lees je hier alvast de tien meestgestelde vragen uit de Sense-chats van vorig seizoen.
Kom je er na een paar weken fietsen met tien kilo aan boeken op je rug achter dat je rugzak zijn beste tijd gehad heeft? Dan is jouw beste tijd nu gekomen.
Scholieren.com geeft namelijk in samenwerking met Scholierenshop.nl, de webshop voor schoolspullen, twee übertoffe Eastpak-rugzakken weg. We hebben zorgvuldig gekozen voor de twee hipste exemplaren: één in een pittig pastelkleurtje en één met ruig spijkerstoftextuur. En gelukkig zijn deze schooltassen 'built to resist', zelfs met een vrachtlading aan lesvoer er in.
Wat moet je doen?Heel simpel, vul hieronder je gegevens in en geef bij je naam aan naar welke tas je voorkeur uitgaat. Wie weet ben jij dan binnenkort de gelukkige eigenaar van één van deze toptassen.

Scholieren.com is soms net Discovery Channel. Huisbioloog Evalinde gaat op expeditie naar een pas herontdekte woestenij in haar buurt. Zichzelf een weg banend door het ruige landschap bestudeert ze één van de bijzonderste organismen die de mensenwereld rijk is.
Tijdens dit veldwerk stuit ik op een bijzondere traditie in het ecosysteem van de middelbare school. Elk jaar in september betreedt een groep nieuwe leerlingen het territorium. Angstig verkennen zij hun nieuwe omgeving. Overal dreigt gevaar. Hun grootste vijand is het op één na jongste dier: de tweedeklasser.
Tweedeklassers hebben namelijk net een explosieve ontwikkeling doorgemaakt. Zij voelen zich ineens groot en machtig en zoeken een prooi.
Prooi gespotHet angstige jonkie loopt voorzichtig door de school. Kenmerkend voor zijn soort is zijn grote rugzak. De tweedeklasser rent rond, speurend naar een slachtoffer. Als hij er eentje gevonden heeft, besluipt hij deze zachtjes.
Hij tikt het ukkie op de schouder. De onwetende brugger draait zich om en staat oog in oog met zijn één jaar oudere vijand. Nog geen halve kop groter. Maar het zit een klas hoger, dus boezemt angst in.
Met een duwtje brengt de aanvaller zijn prooi uit balans. Daar ligt het, spartelend op de grond. Een groepje puisterige tweedeklassers cirkelt er lachend omheen. Het brugkaboutertje doet verwoede pogingen om overeind te komen. Onmogelijk, zijn tas is namelijk twee keer zo zwaar als hijzelf.
SoortgenotenHuilend geeft hij het op. De tweedeklasser heeft gewonnen. En dat laat-'ie merken ook. Hij haalt nog meer soortgenoten erbij. Stuk voor stuk roepen zij iets naars naar de brugger die nog steeds op de grond ligt.
Deze traditie is al decennia oud, maar de beweegredenen van de tweedeklassers zijn nog altijd onbekend. Want deze brute monsters waren vlak voor de zomervakantie zelf nog zielige bange brugpiepers. Maar dat zijn ze ineens vergeten.

Alle wiskundedummies opgelet: wanhoop niet, de redding is nabij! Het is gedaan met het gestaar naar kansberekeningen, oppervlaktes van voetbalvelden en gelijkbenige driehoeken, zonder er ook maar iets van te begrijpen.
Weg met die droge lesmethodes vol ellenlange theorieën en vage voorbeelden. Waarom zou je namelijk moeilijk doen als het ook makkelijk kan?
Speciaal voor bruggersDat is precies wat striptekenaar Stephan Timmers dacht. En wat doe je als je een überwiskundenerd én een geniale tekenaar bent? Precies, dan benut je die talenten voor het goede doel: je maakt een wiskundestripboek, speciaal voor brugklassers! Wij spraken deze held en vroegen hem hoe deze "formule" tot stand gekomen is.
Hoe kwam je daarbij, een stripboek over wiskunde? Stephan: "Er zijn twee redenen voor dit boek. Ten eerste is wiskunde een struikelvak, dat is algemeen bekend. Ten tweede is wiskunde eigenlijk hartstikke leuk, maar scholieren zien dat niet altijd. Om die twee problemen tegelijk op te lossen, is er dit stripboek dat helpt om wiskunde te begrijpen én te laten zien wat je er nou eigenlijk allemaal écht aan hebt."
PokertipsMaarehm, wiskunde in een stripboek, is de hoofdpersoon dan Pythagoras ofzo? Stephan:"Nee hoor! Het boek heet Nummers in New York en gaat over drie kinderen die in New York verblijven. Via telefoontjes en smsjes krijgen ze opeens allerlei mysterieuze wiskunde-opdrachten die ze moeten oplossen. Hiervoor moeten ze op zoek naar wiskundigheden in de stad New York. Ze ontdekken ook allerlei wiskunde vaardigheden die van pas kunnen komen bij spelletjes, zoals poker - denk, geld! - of yahtzee. Ik bedoel, dat is een stuk interessanter dan de oppervlakte van een muur berekenen toch?"
"Kijk, vroeger was ik zelf altijd een ramp in de alfa-vakken,'' vertelt Stephan. ''Toen had je een geschiedenisstripboek, Van nul tot nu, waar ik echt al mijn basiskennis vandaan heb. Het werkt gewoon: stripboeken lezen is een stuk leuker dan droge lesboeken en onopgemerkt neem je toch veel op."
Andere vakkenOké, we zijn overtuigd. Maar nu de wiskundeleraar nog. Hoe pak je dat het beste aan?
Stephan: "Het boek komt op 8 november uit, tijdens een feestelijke gelegenheid in Utrecht, het zogenaamde "Strips op School symposium". Daar worden trouwens nog meer stripboeken gepresenteerd. Die gaan niet alleen over wiskunde, maar ook over andere vakken. Scholen kunnen mijn boek nu trouwens al bestellen, want ik geef het zelf uit. Dus dan kun je er na 8 november mee aan de slag in de les. Ik ben er nu namelijk nog aan bezig..."
Conclusie: begin maar vast met slijmen, smeken en lief zijn tegen je leraar, want dit boek is een must-have om je wiskundelessen in de brugklas door te komen. Maar pas op: voor je het weet wordt wiskunde nog je lievelingsvak, en dat is natuurlijk weer niét de bedoeling...

De gemeente Rotterdam heeft schoon genoeg van al die comazuipende kotspubers. Om te zorgen dat de volgende generatie tieners wél nuchter blijft, begint de stad een proef met alcoholvoorlichting aan negenjarigen(!). Het inspireerde Casper tot het schrijven van dit korte verhaal.
"Wie weet wat bier is?" vraag ik. Stilte. "Wijn dan?" Geen antwoord. "Whisky? Rum? Wodka? Sambuca? Iemand?" Vijftig ogen staren me geïntimideerd aan. Dit gaat nog lang duren.
Vrijdag verkondigde de directeur dat ik mijn klas alcoholvoorlichting moet gaan geven. Nadat ik hem er vriendelijk aan herinnerde dat ik (verdomme) groep 6 les geef, had hij niet meer te melden dan "Sja, ze beginnen steeds vroeger met drinken he?"
Voor ik het wist, lagen er vijfentwintig lesboekjes op mijn bureau, instructies voor mij en een usb-stick met een powerpoint-presentatie. "O, en je begint maandag." Ik haat die vent. Ik haat mijn baan.
Knallende koppijnLangzaam stijgt er een vinger op uit de neus waar die al een kwartier heeft gezeten. "Pappa drinkt wel eens wijn," weet Joost. Joost weet alles. Joost is één betweterig woord verwijderd van de gang, want Joost weet niet dat ik knallende koppijn heb van gisteravond. Comazuipen is immers niet voorbehouden aan tieners. "Goed zo, Joost. Maar weet je ook dat alcohol hartstikke slecht voor je is?" "Uh- ja." Nu staat Joost op de gang. Dag Joost.
De toon is gezet. Stef - stoer en voor niets bang (echt niet) - vraagt zich af waarom mensen dan alcohol drinken.
"Daar ga je je lekker van voelen."
"Maar als het slecht voor je is, ga je het toch niet drinken?"
"Het smaakt ook best wel lekker soms, vandaar."
"Dus zo slecht is het niet?"
"Nou, jawel."
"Heeft u wel eens alcohol gedronken?"
"Jawel, maar-" Oh jee. De hel breekt los. Stelletje negenjarige moraalridders. Binnen een paar seconden is de klas een slagveld van snotneuzen, vingers en hysterisch gejengel. Ma had gelijk, ik had tandarts moeten worden.
Tijd voor de Powerpoint, daar worden ze vast rustig van. Klik, een 13-jarig meisje in haar eigen kots. Klik, een 14-jarige bewusteloze jongen op de grond. Klik, bier. Klik, klik, klik.
Terwijl ik de kinderen op ideeën breng, probeer ik me gisteravond te herinneren. De tijd gedraagt zich als een koppig jongetje dat boos in de winkel zit en weigert verder te lopen als hij geen snoep krijgt. Snoep geven aan een klok werkt niet (verdomme).
GezanikHet eind van de Powerpoint is bereikt, en ik durf op de klok te kijken. Tien minuten zijn voorbij. Ik moet een heel uur volmaken met gezanik over een onderwerp waar negenjarigen nog helemaal niet mee bezig zijn. Dat gaat niet gebeuren. Ik haat dit. Ik haat drank. Ik haat die apen.
Ik ben het zat. Mijn hoofdpijn is al erg genoeg zonder dat gekrijs. Ik sta op, loop door de gang naar de directeur en zeg dat ik het niet meer trek. Alcohol maakt meer kapot dan je lief is.

De sleutels met het labeltje ´animatiehok´ tover ik uit mijn broekzak. Terwijl ik mijn zonnebril afzet, draai ik de sleutel om in het slot. Het is kwart voor elf en ik sta in het animatiegebouw aan de rand van het vakantiepark. Ik hoor alleen de krekels en ik ruik enkel de knutsellijm. Verder is er de rust. De stilte. Het leven. Hoe anders is dat een kwartier later.
Tjeerd (de blogger die jullie al twee jaar lastigvalt) is geslaagd en neemt een tussenjaar. Het begin: twee maanden vakantiewerk in Zuid-Frankrijk. Hij lucht hier zijn hart over de belevenissen op het park.
Ik flans snel een masker in elkaar. Stukje groen karton. Ogen tekenen. Knippen. Oren vouwen. Neus plakken. Watjes als haar. Bruine bakkebaarden. Elastiekje erom. Klaar. Ik zet 'm op en kijk in de spiegel. Perfect: net Shrek. Het is vijf voor elf. De beat die uit de iPhone komt, vervang ik voor een 'De Wereld is Mooi'-cd in de cd-speler. Zodra Mega Mindy begint met: 'ruim baan, ruim baan, daar komt Mega-Mindy aan' lopen de eerste kinderen binnen.
Veilig bij meester TjeerdEr volgen al gauw meer. Een paar ouders lopen mee naar binnen, sommigen blijven even zitten. Een kwartier later zit het animatiehok vol met vijftien kinderen. De een heeft 't masker vrijwel af, terwijl de ander nog geen oog op het karton heeft. De laatste vader en moeder besluiten dat ze hun kinderen hier veilig achter kunnen laten en lopen weg. Hij zegt nog: 'we zijn vlakbij, mocht het mis gaan'. Ik lach naar hem. Bij mij gaat het niet mis. Ik ben meester Tjeerd.
De kinderen knutselen vrolijk verder. Kabouter plop zingt de kabouterdans onverstoorbaar voort. Totdat ik een luide gil hoor. Het dochtertje van de ouders die zeiden dat ze vlakbij zouden zijn, slaat haar broertje de lijm uit handen. Het broertje gilt terug. Ik sta alleen in een animatiehok en dertien kinderen kijken mijn kant op.
Gillende kinderenDaarna gaat alles heel snel. Het meisje slaat steeds harder met de lijm. Het jongetje gaat steeds harder gillen. Alle kinderen kijken indringender mijn kant op, wachtend op wat ik ga doen. Ik grijp in: ik ga op het krukje tussen de kinderen in zitten en zeg dat ze op hun eigen krukje moeten gaan zitten. Het meisje gaat zitten. Het jongetje, hij zal een jaar of drie zijn, slaat zijn armen over elkaar. 'Ik. Naar. Huis.' gilt hij. De kinderen om mij heen lachen.
En hij loopt écht weg. Zijn zus loopt achter hem aan. 'Ik. Ga. Ook. Naar. Huis.' Normaal zou meester Tjeerd ingrijpen. Hij zou de kinderen bij hun arm pakken en vragen of ze helemaal gek geworden zijn. Hij zou ze op het kruk zetten en een preek houden. Maar ik ken deze kinderen niet. Ik ben overrompeld. De kinderen rennen over het autoluwe (goddank) park naar het huisje van hun ouders. Ik ren er achteraan. Mijn huisgenoten passen zolang op het animatiehok. Ik hoor de kinderen er nog lachen, 'die suffe meester Tjeerd.'
De ouders zijn vol begrip. 'Dit gebeurt veel vaker, trek het je niet aan'. Cursus één: omgaan met lastige mensen (kinderen) is achter de rug. Er zullen er nog vele volgen.
Misschien zie je in de Groningse binnenstad straks overal scholieren in lelijke oranje vestjes met een grijpertje in de hand. De stad is al hun zwerfafval namelijk he-le-maal zat.
Wie daar z'n lege chipszak of blikje Red Bull op de grond gooide, kreeg tot voor kort een boete. Maar vanaf nu krijg je een Halt-straf en mag je een week lang papiertjes van de straat prikken.
Een taakstraf voor één keer de prullenbak missen? Wij belden de gemeente om het te checken.
De oude straf was al een fikse: zestig euro boete. Vorig jaar werd die 140 keer uitgedeeld, maar dat hielp niet. Hoe kan dat? Een woordvoerder van de gemeente Groningen vertelt: ''Jaarlijks veegt de gemeente ruim 2,3 miljoen kilo zwerfafval op. Scholieren die een boete kregen, voelden daar eigenlijk niks van omdat de ouders 'm betaalden. Kinderen hebben dat geld simpelweg niet. Daarom hebben we nu voor deze straf gekozen: wie vervuilt, mag komen opruimen.''
Streng zijn ze in Groningen zeker: een waarschuwing zit er niet in. Eén keer een kauwgompje op de grond en je moet meteen met je ouders op het matje komen bij bureau Halt. Normaal gesproken komen daar vooral jonge winkeldieven en bushokjesslopers. Na een pittig gesprek over je 'wangedrag' moeten je ouders kiezen: óf alsnog een boete, óf een taakstraf.
In dat laatste geval moet je een week lang op verschillende momenten de troep van je medevervuilers opruimen. Wel ligt de urennorm bij een vijftienjarige hoger dan bij een twaalfjarige, en topsportprikkers mogen ook niet eerder stoppen.
GeheimzinnigMaar hoe worden 'misdadigertjes' nou opgespoord? ''Scholieren op straat worden in de gaten gehouden door BOA's, Buitengewone Opsporingsambtenaren. De ene keer zullen ze in burger over straat lopen, de andere keer in hun gewone uniform,'' aldus de woordvoerster. Een beetje geheimzinnig klinkt het wel: ze wil niet zeggen hoe veel controleurs er in de stad rondlopen.
Groningen is niet de enige stad die taakstraffen inzet tegen troepterreur. Scholieren uit Etten-Leur en Dronten zijn sinds een half jaar de klos. Maar wat vinden de scholieren er zelf van? In Groningen moeten ze d'r vooral heel erg om lachen, blijkt uit deze reportage van RTL Nieuws...