Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.
Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn..
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.
Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk.
Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'
En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'
Montage
De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.'
En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.
De uitzendingHet allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!
Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.
Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!
Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.
Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn..
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.
Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk.
Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'
En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'
Montage
De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.'
En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.
De uitzendingHet allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!
Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.
Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!
Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.
Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn..
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.
Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk.
Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'
En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'
Montage
De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.'
En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.
De uitzendingHet allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!
Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.
Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!
Bekende mensen interviewen, tips krijgen van professionals en ook nog eens betaald krijgen: het leven van een Scholieren.com-redacteur is ontzettend hard. Gelukkig krijgen we daar af en toe ook nog eens wat voor terug. Dankzij de connecties van Grote Baas Simon mocht ik namelijk stage lopen bij EenVandaag, hét actualiteitenprogramma van de TROS/AVRO.
Als journalisten-groentje is dat een enorm voorrecht. En niet alleen omdat er in het TROS gebouw regelmatig beroemdheden langs wandelen (Ja, ook Antoinette Hertsenberg en Vivienne van den Assem werken daar gewoon), maar vooral omdat je kan meelopen met een ervaren televisiejournalist. Op deze dag kwam ik erachter dat het leven van zo'n journalist behoorlijk hectisch kan zijn..
Tijdens de rondleiding werd ik al helemaal enthousiast. 'Je mag straks interviews bijwonen, meehelpen in de montagekamer en uiteindelijk de uitzending bijwonen,' werd er gezegd. Wauw, het was net of ik een backstage-pas kreeg aangereikt voor een Viplounge. Grotendeels zonder alle glitter en glamour natuurlijk.
Want let's get real, het leven van een journalist is natuurlijk keihard werken. En heel erg veranderlijk. Ik liep mee met de 'nieuwsdienst', dat wil zeggen: het nieuws dat wij gingen maken, werd die dag zelf pas bepaald. Zo kan het zijn dat je met een cameraploeg op weg moet naar Moerdijk, of dat je a la minute in Den Haag moet zijn om nieuws te maken. O, en je kan onderweg ook nog opeens moeten omdraaien. Zoals ik al zei, nieuws is heel erg veranderlijk.
Helaas geen spetterende locaties die dag: de interviews werden in het TROS gebouw gehouden. Een doodgewone vergaderkamer kan binnen no time worden omgebouwd tot een professioneel belichte interviewruimte. 'Je kan het beste achter de camera gaan zitten,' vertelde de cameraman mij. 'Anders kijkt de geïnterviewde naar jou, in plaats van de camera.'
En zo kon ik tijdens het interview meekijken met de camera, maar ook op een apart beeldscherm – waarop het er al bijna zo uitziet als op de televisie. Aan het einde van het interview kreeg ik een schijfje in mijn handen gedrukt. 'En nu?' 'Nu alleen nog de montage,' legde hij uit. 'Dat is nog wel even een karwei, maar wel ontzettend leuk om te zien.'
Montage
De interviews mochten dan zo'n tien minuten duren, uiteindelijk blijven er maar korte flarden van over. Interessante quotes worden afgewisseld met foto's en ander beeldmateriaal, om er zo een goedlopend geheel van te maken. 'Om beelden zonder geluid te ondersteunen, kun je heel gemakkelijk spannende muziekjes halen van bepaalde websites op het internet,' vertelde de editor me. 'Soms doen die geluiden je zelfs een beetje aan Lost of CSI denken.'
En dan heb je eindelijk nieuws. Maar voor de uitzending van 18.15 kan er natuurlijk nog van alles gebeuren. 'Jullie moeten inkorten van vijf naar vier minuten. Er is een aanslag in Moskou gepleegd,' werd er twee uur voor de uitzending meegedeeld. 'Dat wordt nu het nieuws van de dag.' En hup, daar gingen we weer.
De uitzendingHet allergaafst was natuurlijk het feit dat ik een opname mocht bijwonen. Daar stond 'ie dan: presentator Pieter Jan Hagens. Het zag er allemaal heel erg professioneel uit, met twee grote camera's, een autocue en het EenVandaag decor. Tijdens de opname moesten we muisstil zijn, want het werd live uitgezonden. De cameramannen, Pieter Jan en Floormanager waren allemaal in opperste concentratie. Na de show waren ze echter heel relaxed. Helaas doet Pieter Jan geen uitspraken over wie de Mol is!
Na de uitzending at ik een hapje met de overgebleven medewerkers. 'En, heb je veel geleerd?' Was de meest gestelde vraag. En natuurlijk moest ik heel hard 'ja' knikken. Van filmtechniek, tot interviews en montage: ik heb het allemaal gezien. En het was heel indrukwekkend.
Wat me nog wel het meest bijbleef, was de snelheid waarmee een televisiejournalist moet handelen tijdens al die hectiek. Ja, voor zo'n baan moet je toch echt wel stalen zenuwen hebben!
De liefde van je leven? Die kom tegen op school, op je werk, tijdens het uitgaan of op een sportclub. Je ziet hoe sociaal diegene is en hoe goed 'ie kan dansen of hockeyen. En je wordt verliefd. Maar moet dat altijd op die standaardplekken?
Er zijn genoeg bijzondere locaties waar je ook een nieuwe liefde tegen zou kunnen komen. Als je écht op zoek bent, raad ik je aan om elke dag met de bus naar de bieb te gaan voor een plaspauze. Ik weet er alles van.
Ik zat laatst in de bus, met mijn rug naar de chauffeur toe. Tegenover mij zat een grote jongen van rond de 18 jaar. Hij was me niet echt opgevallen, hoewel hij toch vrij stevig was, tot de buschauffeur ineens superhard remde.
De aanwezigheid van de jongen viel me wel degelijk op toen hij verontschuldigend bovenop me lag en ik, platgedrukt tussen de stoel en de jongen, zei dat het niet uitmaakte. Hij kon er niks aan doen en ik kon er wel om lachen.
Dat weekend had ik een verjaardag van een vriendin. Guess what? Busjongen bleek een goede vriend van haar te zijn. De wereld is klein, maar de zwaartekracht groot. Anders was hij nooit bovenop mij gevallen. Het was natuurlijk een heel romantisch verhaal geweest als busjongen en ik wat hadden gekregen. Maar het maakt helemaal niet uit dat dat niet is gebeurd, want er zijn nog genoeg originele manieren om iemand te ontmoeten.
...In de bieb...Toen ik een tijdje geleden in de bibliotheek ging zitten om te leren, hoorde ik vanaf de verdieping boven me al de hele tijd herrie. Jongens die irritant aan het lachen waren. En omdat de ruimte helemaal open was, kon ik alles horen wat ze zeiden. Heel kut als je bloedserieus wilt leren.
Ik liep dus maar naar boven en vroeg of ze alsjeblieft stil wilden zijn. "Ja, is goed sgatjuh", kreeg ik als antwoord. Prima. 'Als ze mij een schatje vinden, zijn ze vast wel stil de komende uren,' dacht ik. Toen ik weer aan mijn tafeltje zat, hoorde ik gefluister en gelach. "Kijk eens omhoog dan sgatjuh, zo'n slimme meisje die aan het leren is, wil ik wel beter leren kennen".
...Of heel ergens andersIn plaats van een praatje te maken, liep ik geërgerd weg richting een andere werkplek, waar ik wel rustig kon leren. Onderweg moest ik nog wel even naar het toilet. Toen ik eenmaal op de wc zat, was ik blijkbaar vergeten die op slot te doen, want de deur ging open en ineens stapte een jongen mijn wc-hokje in.
Mijn eerste reactie was "Euh, sorry", maar de tweede was "Wat doe jij hier?". Zijn antwoord: "Wat doe JIJ hier?", want ik was in mijn woede blijkbaar op de mannen-wc gaan zitten...
Heel romantisch is het niet om daar de liefde van je leven tegen te komen, maar we hebben sowieso hard gelachen samen. En of het nou geslaagd was of niet maakte niet veel uit, want ik moest ook nog naar huis via Utrecht Centraal. Daar nog even mijn plasje plegen omdat dat er in de bieb niet meer van gekomen was, en dan naar huis. Met de bus.
![]()
Het is half twee 's nachts als mijn iPhone trilt. Omdat ik natuurlijk één ben met alle informatiestromen die passeren op mijn iPhone, verhef ik me meteen en kijk ik wat er naar me verstuurd is op dit nogal onchristelijke tijdstip.
"Morgen ruzie op het grote plein in In Nijmegen-Nieuw West half 4 be there!"
Aha. Ik snap het helemaal. De persoon die mij dit bericht stuurt, is een gewone klasgenoot van me die ik eigenlijk buiten school nooit spreek. Waarom dit bericht? Wie gaan er vechten? Waarom moeten daar mensen bij zijn? Waarom ga je als je je agressie wilt uiten, 'afspreken' om dat te doen? Allemaal vragen die door mijn hoofd schieten. Eigenlijk moet ik er naar toe. Eigenlijk.
SensatiezoekerEn daarom ga ik. Die kant op, in elk geval. Als ik op de fiets zit, weeg ik mijn beslissing af. Diep van binnen weet ik dat ik een sensatiezoeker ben. Als er morgen een Derde Wereldoorlog zou uitbreken waarin de overheersende partij alle allochtonen zou oppakken, dan zou mezelf wellicht als soort-van-buitenlander expres laten arresteren. Gewoon, om er een spannende reportage over te schrijven. Maar anderzijds: riskeer ik geen problemen nu ik hier naar toe ga?
De lange fietstocht geeft me genoeg tijd om het te overwegen: ik ga. Definitief. Om vijf voor half vier sta ik op het pleintje. Voor de supermarkt op het plein staan een paar jongeren. Ze doen niks, bewegen niet, ze kijken alleen. Als ik mijn fiets parkeer voel ik hun blikken over mijn rug glijden, maar ik doe alsof ik van niks weet en ik loop de supermarkt in. Even iets te drinken scoren.
PolitieAls ik enkele minuten later terugkom, staat er een politiebusje op het plein. Een agent spreekt tegen het groepje jongeren dat net bij de supermarkt stond en ik vang delen van het gesprek op. "Jullie zijn hier op niemand aan het wachten? Nee? En wat gaan jullie hierna doen? Niks? Oké. Hmmm. Ik verzoek jullie hierbij vriendelijk om dan hier weg te gaan" zegt de politieagent.
De jongeren blijven even zitten en lopen daarna braafjes weg, een andere straat in. Opeens valt het het andere groepje jongeren aan de andere kant van het plein op, maar zij worden door de politie de andere kant opgestuurd. Een politieagent loopt een stukje met ze mee en zo lijkt de rust op het plein terug van nooit weggeweest.
Helemaal nietsMijn verwachtingen waren te hoog. Ook als ik vijf minuten op het plein blijf staan en daarna nog een rondje fiets door de wijk ontdek ik geen enkele opstoot of spanning. Noemen ze dit een vechtpartij? Dit is niet eens ruzie. Twee groepjes jongeren die de kat uit de boom kijken op een normaal stadsplein om vervolgens weggestuurd te worden door de politie? Aanstellers.
Als ik weer thuis ben, stuur ik een berichtje naar de klasgenoot die me de uitnodiging zond. "Is er nog wat gebeurd vanmiddag?" Even later krijg ik antwoord 'Nee, nwah, niet echt'. Helemaal niet, dus. Jammer.
Middelbare scholieren zitten dit jaar gemiddeld ruim twee volle lesweken opgehokt op school zonder les of actieve begeleiding. Dat blijkt uit een steekproef van Scholieren.com en het LAKS.
"Scholieren krijgen niet de lessen die ze verdienen, maar zinloze uren die funest zijn voor de motivatie. Het is onbegrijpelijk dat scholen hun kerntaak nog steeds verwaarlozen: lesgeven", zegt LAKS-voorzitter Steven de Jong.
We legden online ruim 2700 scholieren een vragenlijst voor, de uitkomst is dat de gemiddelde scholier ruim 70 lesuren per jaar opgehokt wordt. Dat wil bijvoorbeeld zeggen: "les" van de conciërge of je les Nederlands door je docent Frans die functioneert als oppas.
Scholen worden door de overheid verplicht iedere leerling 1000 klokuren les te geven, maar die urennorm wordt dus voor een deel ingevuld met ophokuren. Een vmbo-leerling reageerde op de vragenlijst: "Ik snap best dat iedereen wil dat je een aantal lessen per jaar maakt, maar dan moeten het wel léssen zijn!"
Minder dan een derde van de scholieren geeft aan deze ophokuren, die vaak worden gepresenteerd als 'zelfwerktijd' of 'keuzewerktijd', nuttig te besteden. Een andere leerling: "Ik wil wel, maar kan niet werken tijdens een zelfstudie-uur. Het is altijd onrustig en soms is er zelfs geen plek op school om te werken!"
Het LAKS pleit voor beter toezicht op de invulling van de lessen, dus om niet alleen kortzichtig te kijken naar het aantal uren, maar ook naar wat er in die uren gebeurt. "De Inspectie weet nu wel te melden dat scholen steeds beter de urennorm halen, maar er is veel te weinig bekend over de invulling van die lessen. Dat moet anders, liever geen les dan een demotiverend en zinloos uur op school."
UPDATE 11 februari 2011: PVV-kamerlid Beertema en SP-kamerlid Smits hebben vandaag kamervragen gesteld aan de minister n.a.v. ons onderzoek. We wachten de antwoorden van de minister van Onderwijs af.
Het officiele persbericht vind je op www.scholieren.com/persberichten. De belangrijkste resultaten van de steekproef zijn verwerkt in een apart opgestelde factsheet. Deze factsheet is hier te lezen.
Een uitgebreide toelichting bij de cijfers en het complete onderzoeksverslag is hier te lezen.
Scholieren van 12 tot 16 jaar: stem nu op het mooiste jeugdboek voor de Jonge Jury 2011. Eerdere winnaars waren onder andere Francine Oomen, Maren Stoffels en Caja Cazemier. Maar wie is de volgende auteur die geëerd wordt? Misschien een keer een man?
Sinds de prijs bestaat (1998) hebben alleen nog maar vrouwen de prijs gewonnen. De jeugdboeken die in 2009 zijn uitgekomen komen in aanmerking voor de prijs. Daar zitten ook een Rob Ruggenburg, Neal Shusterman en Marc van Velzen tussen.
Tijd voor meer mannen aan de macht! Of worden alle goede jeugdboeken door vrouwen geschreven? Je stem moet je voor 1 maart uitbrengen.
![]()
Sinds ik in Groningen woon, heb ik een hoop dingen gezien en gedaan die God verboden heeft. In mijn omgeving is al menig boete uitgedeeld voor openbaar dronkenschap, openbaar urineren en belediging van een ambtenaar in functie. Maar wat ik óók gezien heb, en wat nog meer verboden is, zijn drugs.
Eerst: mochten mijn ouders dit lezen: pap, mam, klik nú weg.
Daan stort zich voor Scholieren.com in het Groningse studentenleven. Via z'n columns hoopt 'ie jou te behoeden voor de fouten die hij nu met overgave begaat.
Als scholier rookte ik heel af en toe een jointje met wat vrienden, maar daar hield het echt wel mee op. Als student zijnde gaat dat anders, en al helemaal als je in Groningen woont. Groningen is namelijk een soort klein-Amsterdam met een echte hoerenbuurt en grote verzameling coffeeshops. Het resultaat is dus dat de studenten veel vaker aan de wiet zitten. In veel studentenhuizen staan ook een echte bong. Zet er een chille film bij aan (dit is een persoonlijke favoriet) en je avond is compleet.
Nu ben ik dus ondertussen best wel fan geworden van het gebruik van wiet en hasj op zijn tijd, maar verder ben ik niet van plan om iets anders regelmatig te gaan gebruiken. Al is niet elke student het daar mee eens.
Ik heb mensen voor mijn neus 'lijntjes zien doen' en ken genoeg gasten die op een houseparty een keer een pilletje gebruikt hebben. Hun ervaringen hebben mij alleen nog maar gretiger gemaakt om alles ook een keertje te gaan proberen.
Ik weet niet of ik dat mag adverteren op Scholieren.com, maar ik ben dus duidelijk voorstander geworden. Althans, experimenteren moet kunnen, vind ik. Zo ga ik vast nog wel een keer een pilletje nemen op zo'n groot feest, gewoon om dat een keer meegemaakt te hebben. Ook ga ik misschien ooit nog wel een keer een lijntje snuiven. En wat ik in ieder geval zeker weet, is dat het bij één keer zal blijven.
Hoe denken jullie over drugsgebruik? Hebben jullie al scholieren als een wat geprobeerd of wil je dat pas doen in je studententijd? Of wil je er sowieso helemaal vanaf blijven? Ik ben benieuwd...
Ik twitter. Een mooi werkwoord, toch? En steeds meer klasgenoten twitteren met me mee. De een tikt 'Aardrijkskunde is f*cking saai', de ander heeft het alleen maar over zijn favoriete youtubefilmpjes, een derde lult 24/7 over z'n chickie.
Niet alle twitteraars zijn hetzelfde, dus. Na lang volgen en gevolgd worden heb ik vijf verschillende twittervolken ontdekt. Herkenbaar?
De popi-jopiEen lid van de popi jopi-stam laat de hele dag weten hoeveel vrienden hij/zij wel niet heeft, en dat hij niet zonder hen zou kunnen. Elke zaterdagavond gaat de popi-jopi uit en in de discotheek twittert hij/zij non-stop over alle chickies of lekkere jongens. De popi-jopi volgt zelf alleen zijn allerbeste vrienden, maar wordt wel gevolgd door hordes niet-populaire tieners die 'm graag als vriend willen hebben.
De pessimistEen aantal voorbeelden van pessimistische tweets: 'Alwéér te laat, zo haal ik de bus nooit!' en 'Waarom haten mijn ouders mij altijd?' De pessimist leeft in een kilometersdiep dal, bekijkt alles door een zwarte bril en laat dat z'n volgers maar al te graag weten. Vandaar dat 'ie er zo weinig heeft.
De verslaafdeDeze kent iedereen wel: het volk der verslaafden. Elke anderhalve minuut verschijnt er een tweet van een twitterjunkie op je scherm. De meeste tweets bestaan uit 'eten', 'school', 'wakker', 'vrij'. Inderdaad, informatie die er totaal niet toe doet. Meestal is de verslaafde ook een beetje popi-jopi. De verslaafde kan ook fulltime gesprekken hebben met collegaverslaafden over, uhm, onzin.
De promoterDe promoter heeft vaak een blog, webwinkel of eigen bedrijf en twittert alleen maar om mensen naar z'n website te lokken. Als je twittert dat je last van je duim hebt, krijg je meteen reacties van Homeopathische promotors met een website voor ontstoken vingers. Promoters zijn irritant.
De aandachtsjunkEen wat zeldzamere soort: de aandachtsjunk reageert altijd op gesprekken van een ander en maakt al z'n belevenissen mooier dan dat ze zijn, in de hoop dat iemand reageert. De aandachtsjunk volgt gemiddeld driehonderd mensen en hoopt door meer mensen gevolgd te worden. Iets wat meestal niet zo is.
Dit zijn vijf totaal verschillende twitter-volken, maar over één ding moet ik heel duidelijk zijn: het karakter van een twitteraar is soms heel anders dan het karakter van de échte persoon achter diens account. Wat voor twitteraar ben ik? Met een beetje zelfspot een verslaafde aandachtsjunk, vrees ik. En jij?