
"Ik zie je volgende week, bij het examen." Mijn wiskundeschrift lag allang in de vuilnisbak, maar binnenkort konden ook mijn autorijles-aantekeningen erachteraan, hoopte ik.
Na dertig rijlessen, twee instructeurs, een theorie-examen en een praktijkexamen vind ik het wel tijd voor mijn rijbewijs. Want voor het een keer tijd was voor dat rijexamen...
Het begint allemaal op de dag dat ik precies 16.5 wordt. Op televisie worden reportages uitgezonden over jongeren die nu vanaf hun 16.5'e autorijles mogen krijgen. Ik kijk ernaar en voel een jongensdroom werkelijkheid worden: autorijden. Een rijschool is gauw gevonden, de auto snel gestart. De eerste minuten rijles blijven voor altijd in mijn geheugen gegrift (en op Scholieren.com beschreven): de grommende Mercedes-motor, het remmen, het schakelen, het gevoel, de kick.
Grommende motorDe minuten worden uren en de uren worden weken. Elke week één rijles is de planning, met nog een halfjaar voor de boeg voordat ik zeventien zou worden en rijexamen zou mogen doen. Ik leer parkeren in een file, in een vak. Ik kijk in spiegels, over schouders, naar rotondes. Ik vloek als de motor – het komt nooit door mij – afslaat. Het mooiste moment in die eerste lessen is wanneer mijn instructeur, alsof het niks is, zegt: "ga hier maar links, de snelweg op. De grommende motor wordt een brullende motor en voor ik het goed en wel door heb haal ik vrachtwagens in, mijn instructeur met angstige blikken in alle mogelijke spiegels naast me.
Na verloop van tijd wordt instructeur Jacob vervangen door instructeur Bas, omdat Jacob zich op andere zaken gaat richten. Daarmee raak ik ook de grommende Mercedes kwijt. In plaats daarvan komt er een Mercedes die weliswaar prima rijdt, maar niet zo makkelijk vrachtwagens inhaalt. Maar het rijden gaat steeds beter. En ik haal mijn theorie-examen.
OverlevenElke les wordt er méér door mij en minder door mijn instructeur op de koppeling- en rempedalen getrapt. Ik moet altijd, overal, kijken. Kijken, kijken, kijken. Ik krijg briefjes mee naar huis met daarop teksten als "anticiperen op voorrangsituaties en besluitvaardig rijden."
En het wordt steeds leuker. Ik mag proefexamens doen: de instructeur zegt niets en ik moet rijden. We knallen bijna op een fietser en ik zie een uitvoegende auto over het hoofd. Maar we overleven alles, zonder schade. Mede door Bas en z'n rempedaal.
Dan komt het aanvragen van het examen. De week voor het examen. De laatste les met 'puntjes op de i'. De dag van het examen. En de les voor het examen. Ik stap in. "Zenuwachtig?" vraagt Bas. Ik zeg van niet.
AirbagwaardigEen uur later, als instructeur Bas plaats heeft gemaakt voor een examinator, is dat wel anders. In de eerste drie seconden rijexamen trapt mijn trillende voet al –bijna airbagswaardig– op de rem om een auto voor te laten. De examinator zegt een half uur niets anders dan 'rechts', 'links' en 'omkeeropdracht', maar daarna geeft hij de verlossende uitslag.
Hij vertelt hetzelfde als mijn mentor vorige week donderdag: "Ik heb goed nieuws voor je, je bent geslaagd!". En geloof me: zo'n roze papiertje voelt net zo machtig als een schooldiploma. Minstens.
Wij van Scholieren.com zijn groot fan van de Kunstbende: dé landelijke wedstrijd waar jongeren met creatief talent worden gescout.
Eerder babbelden we al met winnaars Roeloef (de toekomstige Harry Mulisch) en Wouter (de Steven Spielberg van 2030).
Tot slot is creabea Gabriëlle aan de beurt: de nummer één in de categorie Expo.
Expo?Categorie wat precies? Dat moest ik ook even navragen, maar Gabriëlle Bol (16, Overijssel) kan het me haarfijn uitleggen: "Expo is een heel diverse tak van de Kunstbende. Eigenlijk is het gewoon alles wat je kunt exposeren. Dus denk aan schilderijen, maar ook beelden, tekeningen, aparte meubels, alles!"
Nou, ga er maar aan staan. Ik bedoel, waar begin je dan in hemelsnaam? Gabriëlle: "Ik hou al heel lang van tekenen. En dat niet alleen hoor, ook van filmpjes of kostuums maken. Maar als ik teken, maak ik vooral strips. Voorheen waren het altijd losse kleine verhaaltjes die ik bedacht. Toen ik besloot mee te doen met de Kunstbende, wilde ik graag een heel stripboek maken."
HomoseksualiteitEn niet zomaar een stripboek. Gabriëlle schreef en tekende een verhaal met een boodschap: het moet maar eens klaar zijn met het niet accepteren van homo's. "Ik lees steeds vaker in de krant over homo's die gepest worden, of erger, en ik vind dat gewoon echt niet kunnen. Zelf ben ik vroeger ook gepest, dus ik kan er wat dat betreft over meepraten. Bovendien ken ik een heleboel mensen die homo zijn, en het zijn echt gewéldige mensen! Niemand verdient dit."
Ik (als tekenkneus to the max) ben heel benieuwd hoe dat dan in z'n werk gaat, zo'n stripboek maken. Hoe kom je van idee tot boek? "Het begint inderdaad in je hoofd met een idee," vertelt Gabriëlle. "Ik haal mijn inspiratie overal vandaan, onder andere uit de band Muse, daar ben ik groot fan van."
"Als ik dan iets bedacht heb, schrijf ik het nooit op. Dat werkt gewoon niet voor mij. Vervolgens ga ik het verhaal dat ik in mijn hoofd heb uitwerken in beeld en tijdens dat proces komen er altijd nog veel details bij. Ik maak schetsen die ik met inkt overtrek en later op de computer inkleur met Paint."
UitgeverijEn nu is er dus zo'n mooi prijswinnend boek, maar gebeurt daar verder nog iets mee? "Ik heb het boek laten uitgeven bij een printing-on-demand-uitgever," zegt Gabriëlle. Ehmm.. wat? "Printing-on-demand wil zeggen dat het boek uitgegeven wordt op bestelling. Dus als iemand 'm via internet bestelt, dan wordt er één exemplaar geprint en opgestuurd." Check hier een preview - in het Engels, overigens, want die taal ligt Gabriëlle beter.
Ik zeg: supercool. "Wie weet kan het boek ook wel gebruikt worden als lesmateriaal op scholen," zegt Gabriëlle. Zie daar de oplossing voor die langdradige lessen maatschappijleer!
Professioneel striptekenaarGabriëlle zit nu in 4-havo, maar is al vastbesloten wat het daarna gaat worden: "Artez Arnhem, de Kunstacademie. Die werken samen met de Kunstbende, dus dat zal wel loslopen. Wat dat betreft was deze wedstrijd zeker een goede ervaring."
En daarna? Gabriëlle de zelfstandige kunstenaar, of wordt het een bedrijfje? "Ik weet zeker dat ik later stripboeken wil tekenen. Niet in opdracht voor mensen of zo, ik wil gewoon lekker mijn eigen ding kunnen doen. Ik heb zó veel ideeën, dat moet eruit!"
Na planking is de bom onder bizarre foto's gebarsten: we schreven al eerder over 101-ing en batmanning, en later zagen owling en cone-ing ook het levenslicht.
Er is alweer wat nieuws ontstaan: skywalking. En het is nog levensgevaarlijk ook.
Rages/HIP' spot de redactie van Scholieren.com trends op het schoolplein. Zoals nutteloze twitterfeiten, make-up tutorials en de muziek van je ouders. Ook een rage gespot? Deel het met ons in de reacties!
Gevaarlijke RussenVolgens deze website is Skywalking onstaan in Rusland en begon een zekere Marat Dupri samen met zijn vrienden deze levensgevaarlijke rage. Op zijn blog kun je een heleboel beeldmateriaal vinden van zijn Skywalking-momenten.
Indrukwekkende foto'sWat houdt deze trend nu precies in? Het idee: foto's van jezelf maken op levensgevaarlijke hoogten. Het idee erachter is om anderen te shockeren met jouw plaatjes, en de meest indrukwekkende foto's van jezelf op gevaarlijke stellages en hoge gebouwen te maken. Als je jezelf goed vastmaakt, is deze hobby niet heel gevaarlijk. Want dat is nu juist het hele idee achter Skywalking: foto's van jezelf maken en die dan ook nog levend kunnen laten zien aan je vrienden en familie.
Dat er door planking al een dode was gevallen, was al bekend. Maar deze trend is niet eens zo gevaarlijk als Skywalking. Voor Skywalking moet je je minstens op de tiende etage van een flatgebouw begeven, terwijl planking nog fijn op een prullenbakje kon.
Don't try this at homeCheck bijvoorbeeld dit filmpje van een jongen op een zeer hoge stellage, die enkel en alleen zijn leven waagt voor de fame en een blogpost:
Scary toch? En daarom zou ik jullie willen vragen: don't try this at home. Planking, owling of 101-ing is ook heel stoer en lekker veilig op de grond.

Als je 18 bent, kan school je niks meer maken, maar misschien gaat dat veranderen. De minister van Onderwijs gaat onderzoeken of de kwalificatieplicht verhoogd kan worden naar 23 jaar. Dat betekent dat school je alleen voor je 23e laat gaan als je een havo-, vwo- of mbo niveau 2-diploma op zak hebt.
Rotterdamse wethouder Hugo de Jonge heeft de minister opgeroepen tot invoering van deze maatregel. In het schooljaar 2010/2011 stopten er namelijk 38.500 jongeren zonder een diploma met school. 82% van hen is tussen de 18 en 23 jaar oud.
Verkeerde keuzeDe wethouder vertelde maandag in de uitzending van EenVandaag dat er alleen al in Rotterdam 2600 jongeren hun school vroegtijdig verlaten. Daarvan is ook ruim 80% boven de 18 jaar. Hugo: ''De meeste jongeren maken een verkeerde keuze, omdat ze op dat moment nog niet echt met hun toekomst bezig zijn. Ze zijn niet meer leerplichtig, dus kunnen ze gewoon met school stoppen.'' Daarom wil de gemeente Rotterdam de leerplicht dus verhogen.
Volgens van de minister van Onderwijs heeft de regering de afgelopen paar jaar het aantal vroegtijdige schoolverlaters al weten te halveren, maar ''er zit er inderdaad nog een probleem tussen de jongeren van 18 tot 23 jaar.''
Diploma = belangrijkHet 1V Jongerenpanel heeft een onderzoekje gedaan onder 2000 jongeren, waaruit blijkt dat een meerderheid het een goed plan vindt om jongeren te verplichten een diploma te halen. 96% van de jongeren vindt het zelfs belangrijk om een basisdiploma te halen. Toch denken sommigen dat je ook wel ver kunt komen zonder diploma.
Denk jij dat het ophogen van de leerplicht helpt?
Twee zusters, Holly en Heather, hebben een sterke, goede band met elkaar. Ze delen alles met elkaar en hebben bijna nooit ruzie. Maar dan begint Heather zich vreemd te gedragen en verandert alles..
Maandelijks publiceert Scholieren.com de beste boekrecensie van De Leesfabriek. Dit keer eentje over Twee zusters door Inez van Dullemen.
Als Holly een volwassen vrouw is, keert ze terug naar haar oude huis. Ze heeft daar veel herinneringen opgedaan en denkt terug aan haar zus Heather. De zussen stuurden elkaar brieven en Holly voelt zich verantwoordelijk voor dingen die vroeger gebeurd zijn. Daarom duikt ze terug in het verleden en denkt ze terug aan de angstige, verdrietige en moeilijke tijd die haar zus heeft moeten doorstaan.
Meeleven met personagesTwee zusters is een goed en sterk verhaal. Het is een makkelijk boek om te lezen. Het begin is nog een beetje lastig te begrijpen, maar hoe verder je in het verhaal komt, hoe duidelijker het wordt. Als je het boek leest, leef je mee met de personages in het boek. Zo wordt Heather later in het verhaal opgenomen in een inrichting en je kan je als lezer erg goed voorstellen dat Heather dan dagenlang angstig is.
Als je bent begonnen in het boek, is het erg verleidelijk het direct uit te lezen. Vooral omdat het verhaal zo makkelijk en duidelijk geschreven is, vliegen de bladzijdes voorbij. Ook blijft het verhaal erg spannend, leuk en interessant tot het eind.
Dit boek heeft mij erg aan het denken gezet. Ik stond er vooral even bij stil dat gebeurtenissen uit het verhaal Twee zusters echt voorkomen. Juist omdat het zo'n realistisch boek was, vond ik het erg leuk en interessant om het te lezen. De ervaringen die Holly opdoet door haar zus Heather komen erg duidelijk naar voren. Kortom, Twee zusters is een goed boek en bovendien helemaal niet zo dik (196 pagina's), 'n echte aanrader dus!
Datingsite - Deze recensie is geschreven door Kayleigh Blok, leerling aan het Blaise Pascal College te Zaandam
- We hebben één boekverslag van Twee zusters. Schrijf jij de volgende?
De Leesfabriek en Scholieren.com geloven dat zoals er op ieder potje een dekseltje past, er ook voor iedere scholier een perfect boek is. Wat dat betreft zijn we net datingsites en helpen we jou de ware te vinden. Laat je ons weten hoe het afloopt?

Ik sta op een feestje en zie een leuk meisje op twaalf uur. Langzaam beweegt ze haar eindeloos mooie lichaam richting mij. "Welk profiel doe jij?" vraagt ze. Als ik naar waarheid antwoord, kan ze met moeite haar lach onderdrukken.
Kutwijf. Ik doe toevallig Cultuur en Maatschappij op de havo, en daar ben ik trots op! Waarom? Ik loods je vliegensvlug door mijn levensverhaal.
A long time ago...
Het begint allemaal lang geleden. In 2002 om precies te zijn. Ik, nog een kleine blogger, ontvang een van mijn eerste rapporten. Terwijl dit normaal gesproken een goede gelegenheid is om bij mijn hele familie om geld te bedelen, is mijn groep 3-rapport van 2002 desastreus.
In grote koeienletters staat het er: "Hidde draait getallen om". En het vreselijke: "Hij werkt aan + en - sommen tot tien. Hij kent er maar een paar uit zijn hoofd." In zeven pagina's zie ik een carrière als wiskundeleraar aan mijn neus voorbij gaan.
Na twee jaar groep vier komt eindelijk hét excuus voor mijn cijferhandicap. Ik blijk dyscalculie te hebben. Een soort dyslexie, alleen dan met cijfers.
Lang leve de rekenmachine!Met een dure rekenmachine in mijn hand lukt het mij om op wonderbaarlijke wijze groep acht te bereiken. De absolute top binnen het basisschoolbestaan. Het jaar van de eindmusical en de mooie meisjes. En de gevreesde CITO-eindtoets. Ik ben niet bang. Ik heb mijn rekenmachine.
Ik scoor 544 en krijg een gymnasiumadvies mee. Met tranen in mijn ogen kom ik thuis, de opengescheurde envelop (groot op de flap: "pas thuis openmaken") in mijn hand. Ik kan naar de havo/vwo-school waar ik zo graag naartoe wil.
Hallo HAVOEn dat brengt ons, lieve lezers, naar het hier en nu. Juni 2012, het moment waarop alle derdeklassers hun profielkeuze maken. En het brengt ons ook meteen naar de kern van dit artikel: profielendiscriminatie. Want ik koos onlangs, om een lang verhaal kort te maken, voor het door Marja van Bijsterveldt gehate profiel: Cultuur en Maatschappij. Op havoniveau. ZONDER WISKUNDE.
Ik heb dit gekozen omdat het bij mij past. Ik ben honderd procent allergisch voor cijfers, maar juist verliefd op talen en maatschappijwetenschappen. Prima toch? Dus waarom zo haten, snobistische NT'ers?
Dom en luiWant ik heb ze allemaal gehoord: wij, CM-leerlingen, zouden lui zijn. En dom. Gedoemd om tot in lengte van dagen slechtverkopende schilderijen te fabriceren. Ook het woord 'pretpakket' valt vrijwel altijd als ik vol trots vertel dat ik het domboprofiel heb gekozen. Alsof wij er voor kiezen om geen aanleg te hebben voor die verschrikkelijke exacte vakken?
Dus welke natuurprofieler legt mij uit wat de functies van politieke partijen in het besluitvormingsproces zijn? Of welke maatregelen Louis Véron nam om meer publiek te trekken naar de Opéra de Paris? Niemand? Hou dan op met die lieve CM'ers neer te halen!
Namens mij en ongeveer veertigduizend (correct me if I'm wrong) andere scholieren: bedankt.
Als Tom Koolen (16) door de gangen van onze school loopt, lijkt 't net een gewone gymnasiumleerling. Maar dat is hij, zacht uitgedrukt, niet bepaald.
Tom is namelijk de bijlesheld van onze school en begint binnenkort zelfstandig aan een wo-opleiding wiskunde.
Vlak voor elke proefwerkweek plaatst Tom superhandige bijlesfilmpjes op YouTube met extra uitleg over de stof. "Je bent immers pas meester van de stof zodra je er iemand anders ook meester van kunt maken," predikt hij. Prachtig.
Eigen bijlesfilmpjesHoe begon dit YouTube-avontuur, vraag ik Tom. "Ik help schoolgenoten al sinds de brugklas, maar dat is dit jaar naar een nieuw niveau gekatapulteerd. Ik heb mijn eigen Youtube-kanaal opgericht, met daarop filmpjes waarin ik theorie en opgaven van allerlei vakken zo goed mogelijk probeer uit te leggen. Laat me daar even lekker ongegeneerd reclame voor maken: youtube.com/user/tomkoolen1996."
En die filmpjes zijn echt supergrappig. Ook voor wie niet hoeft te blokken:
Geld verdienenDaarnaast geeft Tom betaald bijles aan z'n klasgenoten. Mooi, hij verdient dus ook aan zijn genialiteit. Ga ik me toch afvragen hoeveel geld we kwijt zijn aan een verrijking van deze Einstein de tweede. "€7,50 per uurtje genot," is zijn reactie. Ter vergelijking: ik betaal ongeveer het vierdubbele aan mijn wiskundebijlesdocent. Ga omhoog met die prijs, Tom.
Als een ware interviewer zoek ik natuurlijk niet alleen naar Toms heldenacties, maar ben ik ook benieuwd naar zijn zwakke kanten. Met moeite kan ik die vinden: "Ik kan absoluut niet tekenen, handenarbeid werkt als een inhibiting factor op mijn lichaamsfuncties, en sportverenigingen kunnen me het beste inhuren als gelegenheidsclown."
Wat vinden docenten?Ik ga me toch afvragen wat docenten vinden van Toms praktijken. Hij stéélt hun werk zo'n beetje: scholieren die iets niet begrijpen stappen naar Tom (of z'n YouTube-account) in plaats van naar hun leraar. Zijn ze niet jaloers? Lachend: "Leuke vraag, zeker aangezien dit artikel ongetwijfeld onder ogen van enkele leraren zal komen. Toch zal ik de vraag helemaal eerlijk beantwoorden. Met 90% van mijn leraren heb ik altijd een topcontact gehad, maar dat kan niet altijd het geval zijn."
Hij vervolgt: "Vaak genoeg lig ik in de clinch met een docent – in 99% van die gevallen kom ik dan op voor de rest van de klas, hetgeen ik met trots doe. Dergelijke conflicten tussen docenten en mij zijn overigens naar mijn mening puur zakelijk."
EindexamenOh, and the story hasn't ended yet. Tom heeft een dag voor het interview het vwo-eindexamen wiskunde B gemaakt en is geslaagd met een 6,2. Als hij dit al behaalt op 16-jarige leeftijd, wat wil hij dan nog meer bereiken?
"Ik ga wiskunde en natuurkunde studeren, en nu ik geslaagd ben voor het examen wiskunde B kan ik vanaf maandag beginnen met zelfstudie van universitaire vakken. Als ik dit nog twee jaar doe, heb ik al een gigantische voorsprong op de universiteit."
"En waar ik mezelf over twintig jaar zie? Als Master of Science, wie weet ga ik wel voor doctor, in de wis- en natuurkunde. Ik zie mezelf wel als hobbyist verbonden aan universiteiten voor deelname aan onderzoeken en het houden van lezingen. Maar als fulltime beroep zie ik me voor een groep staan, en als ik eerlijk ben, zie ik mezelf daar staan als docent."
GenietenEn dat zal-'ie zeker supergoed doen, daar twijfelt geen enkele leerling van mijn school aan. We genieten nog even van zijn aanwezigheid bij ons, en voor welke schoolvraag dan ook (behalve over tekenen, handarbeid of gymnastiek) weet ik bij wie ik terecht kan. Good luck, Tom!
Weetniks stelt een brandende vraag op ons forum. Hij doet nu 4 havo en wil na volgend jaar naar het vwo. Gaat dat wel zo makkelijk? Hoe zit het met cijfers, literatuurlijsten en de financiën? Wij scheppen orde in de regelchaos en bellen met het LAKS.
In het hectische leven van scholieren is er één baken van rust: het LAKS. Wanneer wij het allemaal even niet meer weten, staan zij klaar met een antwoord.
Ook een vraag? Reageer hieronder, mail of bel het LAKS: info@laks.nl / 020 5244060. Vlaamse scholieren kunnen terecht bij de Vlaamse Scholierenkoepel.
De vraag''Ik doe op dit moment havo en zit in de vierde klas. Volgend jaar doe ik eindexamen in de profielen NT en NG geschiedenis en Duits. Hierna zou ik graag naar het VWO willen.
Ik was eigenlijk wel benieuwd naar een aantal zaken:
- Moet ik rekenen op een zware/moeilijke overstap? Ik leer makkelijk en sta ongeveer voor alles tussen de acht en negen.
- Moet ik mijn boeken voor de Nederlandse literatuurlijst herlezen of vervangen (en andere talen)? Mijn literatuurlijst is volgens mij wel vwo-waardig: De avonden, Ontdekking van de hemel, Huis van de moskee, Hersenschimmen etc.
- Ik ben als ik aan 't vwo begin al achttien. Hoe zit het dan met de financiën? Moet ik mijn vwo zelf ophoesten of betaalt de school het voor me?''
Ik bel even met Thomas van het Laks om antwoord te krijgen op al Weetniks' vragen. "Het LAKS vindt dat als je je havo eenmaal hebt gehaald, je altijd een kans moet krijgen om je vwo ook te doen. Scholen kijken meestal naar de cijfers en motivatie van een leerling." De leraren bepalen dus uiteindelijk je lot, maar met die achten en negens van Weetniks moet dat wel goed komen.
LiteratuurlijstThomas: "Ook of je de literatuurlijst mag meenemen, is aan je school. Maar als ik die titels zo hoor dan moet dat goedkomen." Het gaat er dus om dat je een aantal goeie boeken op je lijst hebt staan. "Het beste is om het gewoon aan school en je Nederlands docent te vragen."
Te oud?"Als je de havo hebt afgemaakt, heb je al een 'startkwalificatie','' legt Thomas uit. ''Je hebt je school afgemaakt, dus daarom mag de school je alle kosten zelf laten betalen." Oeps, even slikken! Maar gelukkig voegt Thomas toe: "ik geloof dat scholen het bijna altijd toelaten. Zij krijgen per leerling immers gewoon geld van de overheid.''
Alles samenvattend, zegt Thomas: ''Uiteindelijk gaat het om het oordeel van je leraren. Als zij denken dat je het niet haalt, dan laat de school je niet doorstromen."
Gewoon goed je best doen dus en laten blijken dat je het écht wilt. En hé, misschien in plaats van één, twee bosjes bloemen meenemen?

Een kwart van de jongeren heeft geen flauw idee waar z'n geld blijft. Ik weet er alles van, helaas.
Het verdampt als ochtenddauw en voor je goed en wel wakker bent, is het verdwenen, als ware nooit geweest.
Het liefst zou ik weer ruilhandel introduceren. Werk ik een paar uur in de Zara om kleding te kopen, verkoop ik kaartjes in het theater om de voorstelling te bekijken en vul ik vakken om boodschappen te doen.
Gat dichtenMaar helaas, als het zo zou gaan, zouden we geen tijd meer hebben voor onze echte passies en dromen. Dus is hebben je ouders best een punt: het is belangrijk om goed om te gaan met je geld. Om het gat in mijn hand te dichten, heb ik het afgelopen jaar daarom af en toe advies gevraagd bij het Nibud. Zij hebben d'r verstand van, en geven echt goeie tips zonder dat ze stiekem hele andere plannen met je hebben.
En warempel: soms ging het best goed. Eventjes.
KrentOp de website van het Nibud kun je nu een test doen om te zien wat voor geldtype jij bent. Grappig, en soms ook wel een beetje pijnlijk. Heb je, net zoals ik, een enorm gat in je hand? Dikke kans dat je dan de big spender bent, of een geld-warhoofd. Of ben je juist zo'n krent waar je vrienden niet zo blij van worden? Doe hier de test en kijk wat voor tips je krijgt. Best handig!

Over een uur en 23 minuten zal ik bij haar zijn. Terwijl ik me afvraag waarom een trein niet kan vliegen, controleer ik nog één keer of ik alles bij me heb.
Drie pakjes Smint voor een eventuele knoflookinvasie, twee bussen deo voor als een pitbull me drie huizenblokken lang achtervolgt en natuurlijk zo'n overdreven complimenteus humeur.
Mijn kleren zijn allemaal eerst door mijn vader en vervolgens door mijn moeder gewassen (omdat ze elkaar 'zo goed aanvullen') en ergens onderin mijn tas ligt zelfs nog een bosje rozen. Ja, ik ben er helemaal klaar voor.
Houterig en lompDe trein stopt op tijd op station Nijmegen Centraal en ik snel zo soepel mogelijk naar de bus toe – want als ik soepel probeer te lopen, geeft me dat het gevoel dat ik niet al te houterig en lomp ben. Goed voor mijn zelfvertrouwen! De bus rijdt op aardgas en maakt een vies, pruttelend geluid, waardoor ik besluit de laatste twee haltes maar 'soepel' te gaan lopen.
Ik kan nauwelijks geloven dat ik over een kwartier al bij haar zal zijn. Het is tijd voor de laatste voorbereiding: muziek. Ik begin met een nummer keiharde schreeuwmuziek om even goed wakker te worden - en omdat ik me altijd zo opgelucht voel als zo'n liedje afgelopen is. Nummer twee is een enthousiaste David Bowie, om naast opgelucht ook vrolijk te worden. Nummer drie is zo'n mooi, inspirerend singer-songwriterliedje omdat dat lied me altijd zo'n goed gevoel geeft, dat het daarna wel goed móet gaan.
Na dit enorme ritueel, van de drie keer tandenpoetsen tot de muzikale warming-up, sta ik ineens voor de deur van een rijtjeshuis zoals die in heel Nederland staan, maar toch is dit anders. Achter het raam zie ik al beweging en ik hoef dus niet aan te bellen.
Een blond meisje opent de deur, ik groet haar en stel me voor. "Ze is boven," zegt ze hierna. Houterig en lomp strompel ik de trap op, maar gelukkig weet ik boven meteen waar ik moet zijn: intuïtief open ik de juiste deur en sta ik oog in oog met haar. Eindelijk.
Nog drie anderenDat er vanavond nog drie anderen komen om haar te bekijken zorgt ervoor dat ik haar nog niet durf aan te raken, maar met wat geluk is dit volgend jaar mijn kamer. Míjn studentenkamer. Mijn huis. Mijn eigen leven. Mijn nieuwe start.
Het meisje laat mij nog even de rest van het huis zien: de wasmachine, vaatwasser, wc, douche en woonkamer. Maar ik weet het al: deze kamer wordt van mij. Echte liefde is immers voorbestemd.