Sommige gebeurtenissen in mijn leven hebben mijn persoonlijkheid veranderd. Verslechterd, vaak. Dat zijn er een hoop in de afgelopen vijftien jaar.
Verreweg de grootste verandering maakte ik door in 2006, toen ik de TMF Chatbox ontdekte. Het middelpunt van het internet voor nieuwsgierige pré-prubers en pedofielen.
Hoewel ik geen flauw idee meer heb hoe ik ooit in die chatbox terecht ben gekomen, bezocht ik de chatbox een tijdlang echt iedere dag. In die chatbox praatten mensen die ik niet kende namelijk over dingen die ik ook niet kende. Interessant, ondanks dat ik in mijn eerste privéchatgesprek direct door de mand zakte toen mijn tegenstander "g/w/sv" aan me vroeg en ik niet wist dat dat geslacht/woonplaats/seksuele voorkeur betekende. Oeps.
En sinds ik die keer ook per ongeluk zei dat ik biseksueel was omdat ik als tienjarige het verschil niet meer wist tussen bi en hetero, kreeg ik ook elke keer als ik online kwam een stortvloed aan mannen met schuilnamen zoals HardeRuud84 en DezeJongenIsHelemaalVoorJou in mijn privéchat die vroegen of ik ook aan webcamseks deed. Ik had altijd een hoop uit te leggen.
Maar ik leerde ook andere dingen in de TMF Chatbox. Zo kreeg ik spiektips, zoentips, haarstylingstips, woordgebruiktips en ik leerde alle krochten van het Internet kennen. Dat laatste brengt trouwens heel veel verwarring mee met vrienden van mij die nooit de TMF Chat-opvoeding hebben gehad. Zij vinden het smerig als ze bijvoorbeeld 2Girls1Cup zien, en ik heb zo'n filmpje al minstens tien keer voorbij zien komen in alle mogelijke standjes.
Jammer genoeg zag ik afgelopen week toen ik weer eens op TMF.nl was beland dat A) de site van TMF.nl nog lelijker geworden is, en dat B) je nu een profiel op TMF.nl moet hebben om in te kunnen loggen op de chat. En dan maak ik me toch zorgen: met een verplichte registratie is er duidelijk een eind aan het anonieme TMF Chat-tijdperk gekomen. Eeuwig zonde.
Hoe leren pré-pubers zoals mijn zusje (die 11 is en nu langzaam actief begint te worden op het Internet) dan in vredesnaam alle krochten van het Internet kennen? Hoe gaan zij bestand raken tegen dingen zoals katten die in hun eigen stront rollen, pedofielen en natuurlijk gewoon foto's van lichaamsdelen die je eigenlijk helemaal niet wilt zien?
Ik vrees dat de tien- en elfjarigen van nu doelloos ten onder gaan. Zullen verdrinken in de internetbagger. Het rechte pad kwijtraken. Want zelf kan ik natuurlijk geen opvoeding voorstellen, zo zonder de TMF Chat.
Er zijn fijnere geluiden te bedenken dan het ratelen van een naaimachine maar voor Naomi is dat het mooiste geluid wat er bestaat. Naomi Hille (18) won in 2010 de hoofdprijs in de categorie Fashion van de Kunstbende en sindsdien is ze hard op weg om beroemd te worden met haar zelfgemaakte kleren.
Kleding is een noodzakelijk goed, aan alle ontwerpers van deze wereld de taak om deze primaire levensbehoefte op te leuken. Tegenwoordig heb je dan ook mode. Maar van Shutter Shades, Crocs en Uggs moet Naomi absoluut niks hebben, "no way, daar krijg ik plaatsvervangende schaamte van." Tot zover Naomi's mening over mode.
Tien jaar was ze toen ze een naaimachine voor haar verjaardag kreeg. Haar ouders hadden hiermee meteen een goede nachtrust voor hun dochtertje ingeruild tegen ambitie, want Naomi ging tot in de vroege uurtjes door met naaien. Vaak probeert ze maar wat. Ze koopt enorm veel stofjes en vanuit die stofjes komt de inspiratie vanzelf. "Niet tekenen maar gewoon knippen", is haar motto.
Dat kan goed gaan maar er is ook een keerzijde natuurlijk. Het eerste wat Naomi ooit naaide moest een knuffeltje worden, een paars vilten hartje met vulling. Naomi: "Helaas eindigde dit als een soort mislukte smartie." Gelukkig bleef ze doorzetten en inmiddels mag Naomi zich de ontwerpster van een collectie voor Kinki Kappers noemen.
De tijd dat Naomi bezig is met een item varieert van 10 minuten tot een week of zelfs een maand. "Het ligt eraan hoeveel techniek je in een jurkje stopt. Kijk, twee gaten knippen in een rechthoekig kokervormig stofje is zo gepiept." Koopt Naomi nog haar eigen kleren? "Natuurlijk knipogen etalages ook naar mij! Vaak is het dan wel zo dat ik denk dat ik het ook wel zelf kan maken, maar uiteindelijk doe ik dat niet en koop ik het alsnog in de winkel."
Naomi noemt zichzelf een regelkont en wil van alles. Het liefst heeft ze over een paar jaar een loods midden in de stad die ze kan omtoveren van naaiatelier tot catwalk, van een expositieruimte tot een vette rollerskate disco. Want, "zo'n disco mis ik hier wel in Nederland!" Je kunt Naomi tegenkomen in Amsterdam in de Negen straatjes, haar favoriete winkeltjes zitten daar of op de Rietveld academie waar ze haar talent nog verder aan het ontwikkelen is.
Sleep ook een geweldige prijs binnen, of leer gewoon ontzettend veel van alle goede workshops en inspirerende mensen bij de Kunstbende. Meld je aan nu het nog kan op http://kunstbende.nl/nl.
Het leven is vurrukkuluk van Remco Campert wordt het volgende Nederland Leest-boek, zagen we gisteravond in het 20:00 uur journaal. Meneer Campert, ook alweer 81, werd door de NOS geïnterviewd en kreeg een paar 'uitspraken van scholieren' voorgelegd.
...en wat blijkt, álle uitspraken komen uit de boekverslagen op Scholieren.com. Grappig, volgende keer mag de verslaggever best wel vertellen wie er geciteerd wordt!
Remco Camperts boek wordt trouwens inderdaad nog gelezen onder scholieren, hij staat op plek 57 in onze Scholieren.com Ranglijst - de top 100 met meest gelezen boeken onder middelbare scholieren.
'Over mijn lijk' is geen standaard onderwerp voor jongeren, maar een bijzonder boek is het zeker, ook voor jou. 'Over mijn lijk' gaat over het volgende: de dood is zelden uit de gedachten van de filosoof. Maar wat te zeggen van de dood van de grote filosofen zelf? Vele daarvan zijn vreemd, stiekem toch wel erg grappig, tragisch of absurd. Wist je bijvoorbeeld al dat Plato stierf aan een luizeninfectie? En dat Aristoteles zichzelf vergiftigde met akoniet? Heracleitus stikte in koeienmest...?!
'Over mijn lijk' van Simon Critchley brengt -hier en daar op een zeer grappige manier- de doodsoorzaken van 200 grote filosofen in kaart. Daarnaast vertellen de verhalen ook welke lessen de filosofie ons leert over de juiste omgang met sterven en dood. Deze wijze les kunnen we je in ieder geval alvast geven: "Wie weet te sterven, weet te leven!"
Winnen?!
Dus standaard onderwerp of niet, 'Over mijn lijk' vertelt op een grappige en leerzame manier over de grote filosofen van de wereld. En Scholieren.com mag maar liefst 10 exemplaren weggeven! Het enige wat jij hoeft te doen is hieronder je gegevens invullen.
Smachtend wachten tot je achttiende verjaardag voor je eerste rijles? Dat hoeft binnenkort niet meer. In de toekomst mag je al vanaf je 16,5e voor het eerst achter het stuur kruipen.
Da's een ideetje van de BOVAG (de rijscholen-club) en de minister gaat in de loop van 2011 een proef starten: zodra je zestienenhalf bent mag je voortaan rijles nemen, en vanaf je zeventiende verjaardag mag je op voor je rijexamen. Zowel theorie als praktijk. Slaag je voor beide, dan mag je meteen je rijbewijs ophalen en onder begeleiding al op je zeventiende autorijden. Op je achttiende krijg je dan, als je niet te veel ongelukken veroorzaakt, je normale rijbewijs.
Iemand naast je'Begeleid rijden' houdt in dat je zelf achter het stuur zit, maar er een ervaren automobilist naast je zit om je rijgedrag een beetje in de smiezen te houden. Dat hoeft geen professionele instructeur te zijn: als 'ie maar minstens tien jaar zijn rijbewijs heeft en niet teveel overtredingen op z'n kerfstok heeft. Pa, ma, je blinde buurman, of zo. Die moeten daar dan ook een papiertje voor aanvragen.
Levert dit niet veel te veel vervaarlijk rondscheurende pubers op? Nee, het schijnt namelijk juist super nuttig te zijn om vóór je achttiende begeleid te rijden. Bij een proef in Duitsland bleek dat jonge automobilisten die eerst een tijdje begeleid hebben gereden, 30% minder ongelukken en 20% minder overtredingen veroorzaakten dan 'gewone' rijbewijshalers. Ook kropen ze minder vaak ladderzat achter het stuur.
Minder dodenEn, klap op de vuurpijl: als iedereen eerst een tijdje begeleid rijdt tot z'n achttiende, zouden er in Nederland 16 verkeersdoden per jaar minder zijn. Want écht goed rijden kun je blijkbaar nog niet meteen als je je rijbewijs hebt.
Maandagmiddag, vier uur. Terwijl mijn klasgenoten thuis gaan chillen voor de tv, moet ik naar huiswerkbegeleiding. De héle week.
Want één op de vijf scholieren gaat tegenwoordig naar huiswerkklas of huiswerkbegeleiding. Kom je eindelijk thuis, dan hoef je niks meer te doen. Is zoiets echt zo chill? En nuttig? Ik probeerde 't een weekje bij huiswerkinstituut Monte Christo in Hoogeveen.
Eerst koekjesDat begint verrassend: ik verwacht een muf klaslokaal vol met met bekladderde tafels, maar beland in een knus huiskamertje met banken, frisdrank en een schaal met koekjes. "Na schooltijd moet je nooit meteen huiswerk maken" zegt leidster Claudia. "Het is beter om eerst even een kwartiertje niks te doen. Dan kan je je daarna beter concentreren." He-le-maal mee eens.
Maar toen kwam het. Het huiswerk. Met een overzichtelijke dagplanner moet elke leerling inschatten hoeveel werk hij of zij heeft en hoe lang 'ie daar over denkt te doen. Dat wordt elke dag naar de ouders van leerlingen gemaild, zodat zij precies kunnen zien hoeveel werk hun kind heeft gedaan. Keurig vul ik twintig minuten voor wiskunde in, twintig minuten voor Frans en een half uur voor Engels. Foutje: na twintig minuten ontdek ik dat ik nog niet eens de helft van mijn sommen af heb. Dat wordt een lange middag...
Lastig concentrerenIntussen wordt aan de tafel naast mij Duitse grammatica uitgelegd en door het 'der-die-das'-gehamer kan ik me maar lastig op mijn huiswerk concentreren. Net als op school, eigenlijk.
Als ik zelf vervolgens uitleg krijg, ben ik er juist blij mee. Ik heb mijn ingewikkeldste wiskundesommen (en geloof me, de integraal van functie f'(x) is behoorlijk pittig) bij de begeleiding neergelegd, en ze worden zonder problemen uitgelegd. Het zijn dus echte docenten, geen veredelde babysitters.
Veel te lange dagNa die eerste dag zit ik om half zeven 's avonds, verlost van elke vorm van huiswerk, thuis op de bank. Mijn avond is vrij, maar ik ben gesloopt. Ik ben 's morgens om half 8 al van huis vertrokken! Een veel te lange dag. Daarom had ik een geniaal plan: propagenda. Anti-huiswerkklas.
In plaats van acht sommen, schrijf ik dinsdag maar drie wiskundesommen in mijn agenda. Dat zou een een hoop tijd schelen. Verder schrap ik wat opdrachten voor Economie uit mijn agenda en die Engelse woordjes leer ik volgende week wel. Zo wordt huiswerkklas een stuk relaxter: dinsdag ben ik al om vier uur klaar.
Niet iets voor mijDe rest van de week gaat in hetzelfde ritme door. Al snel merk ik dat huiswerkklas niet echt iets voor mij is: ik ben te snel afgeleid, manipuleer mijn agenda en heb niet de motivatie om elke middag na school nog urenlang naar een huiswerkinstituut te gaan. Maar dat ligt ook een beetje aan mij, denk ik.
Toch ben ik ervan overtuigd dat huiswerkklas voor sommige anderen best een uitkomst kan zijn. Maar dan moet je het wel echt zelf willen, de voordelen inzien en eerlijk blijven. Plus: je ouders moeten het geld hebben: één dag in de week begeleiding kost een goeie 60 euro per maand, vijf dagen in de week komt uit op ruim 300 euro bij Monte Christo. Da's veel geld.
Eén leerling bij het instituut zei deze week: "Thuis deed ik nooit wat aan huiswerk, ik schoof het voor me uit en had de hele dag het gevoel dat ik nog wat voor school moet doen. Als ik nu thuiskom, hoef ik ook echt niks meer te doen, dat is een heerlijk gevoel!" Hij wel.
Vroeger stapte je op je vrienden af als je iets kwijt wilde. Nu plaats je gewoon een reactie op deze site. Waar kun je jezelf namelijk beter laten horen dan onder een samenvatting van "Het Gouden Ei", gelezen door de gehele tienergeneratie?
Het reactieformulier bij onze boekverslagen en werkstukken oefent een vreemde aantrekkingskracht uit. Hopeloos eenzame jongens zoeken er een vriendinnetje mee, anderen delen hun levensverhaal en leraren betrappen de luie donders. Een rubriek in zes delen, deel 1:
Opmerkelijk veel scholieren zijn ontevreden over de kwaliteit van de geschreven verslagen. Niet duidelijk, niet uitgebreid genoeg of gewoon klinkklare onzin: het zijn de reacties die dat soort wantoestanden aan het licht brengen.
De reacties1. "Wat een vreselijk ingewikkeld verslag. Ben je een mummie of zo?" (door Isabella)
2. "Wat een onzinuittreksel, ik kan een betere schrijven als ik dronken ben!!!" (door Stefan)
3. "Die arrogantie van u ten opzichte van Hugo Claus kan écht niet door de beugel. Dat JIJ 'Het verdriet van België saai vindt, dat is jouw zaak. Jij kan er ook totaal niets aan doen dat je als domme Nederlander niets meer weet dan eten prakken met pindakaas. Dit is wederom een bewijs van die grove Hollanders dat ze niks anders dat kritiek hebben op alles wat niet van hen is. Goeiendag..." (door Steven uit Vlaanderen)
4. "Ik vind uw boek heel erg leuk want ik hou wel van dit soort boeken, maar het had wat werkelijker gekund omdat sommige dingen een beetje ongeloofwaardig waren, dus ik geef u een tip." (door Mevrouw Rubber over 'Het dagboek van Anne Frank')
5. "Jouw verslag is net zo slecht als mijn cijfers." (door Johan)
6. "Heb je met je vriendje op de bank naar deze film gekeken of zo? OMG, klopt niks van!!!!!" (door Anouk en Emma-Sophie)
7. "In dit verslag staat bij het kopje cultuurhistorische context van het boek: 'Het kan wel dat het verhaal zich afspeelt tijdens de Tweede Wereldoorlog, maar er wordt niet over gesproken.' Dit verhaal is geschreven in 1612. Hoe in GODSNAAM kan het dan dat het zich afspeelt in de Tweede Wereldoorlog? De gozer die dit heeft geschreven is zwaar IQ-loos en zou moeten ge-IP-banned worden van deze site. Met vriendelijke groeten." (door Bram)
8. "Mijn commentaar is: 'Er is meer fout aan dit boekverslag dan dat er goed aan is'. Ik citeer daarbij mijn leraar... dus ik neem aan dat het klopt." (door Olaf)
9. "Wat gebuik jij een moeilijke woorden, je lijkt wel een kakker! Iiieeel." (door Liane)
10. "Ergens in de samenvatting staan 2 vraagtekens achter elkaar. Dat hoort niet, je mag er maar één neerzetten." (door Iemand)
11. "Ik vind het niet erg bruikbaar omdat het maar 950 woorden bevat en in het Russisch is geschreven. Als het verslag 1000 woorden had geteld en in het Japans was geschreven... had ik het gebruikt. Met vriendelijke hisjies, Pieter."
12. "Je hoeft een cavia niet een half uur tot een uur laten los lopen, dat doet bijna niemand... en als je er geen ruimte voor hebt... wat dan??" (door Eeuwk)
13. "Hoe durf je zulke waardeloze informatie op het internet te zetten? ECHT ZIELIG ALS IK JOU WAS ZOU IK MEZELF WEGGOOIEN!" (door Samira)
De verkering tussen Scholieren.com en Sense blijft aan: ook in 2011 organiseren we maandelijks een gezamenlijke seks-chat voor jullie, puberende bezoekers van Scholieren.com. Goed nieuws voor iedere scholier met een vraag of een probleem: hier krijg je een betrouwbaar en zinnig antwoord.
De eerstvolgende chat is dinsdag 25 januari, van 17:00 tot 18:00 uur.
De 7 chats in 2010 werden druk bezocht, iedere keer logden zo'n 150-200 scholieren in op de chatbox. En de vragen -die je anoniem kan stellen- bleven binnenstromen: "Als een jongen moeilijk klaarkomt, ligt dat dan aan de sex of niet?" "Hoe werkt een soa-test eigenlijk? En zijn die gratis?" "Zit er een limiet aan morning after pillen gebruiken?"
Die stroom van vragen blijft aanhouden is onze indruk, daarom blijven we de service met alle liefde aanbieden. Ik hoop dat jullie er en masse van gebruik blijven maken! En als je een op- of aanmerking hebt, gebruik de reactiemogelijkheid onderaan dit artikel. Wil je een herinneringsmailtje ontvangen voor de aankomende chat? Dat kan natuurlijk.
Geachte meneer X.,
Herinnert u zich dat nog? Die dag, u was waarschijnlijk al om te beginnen in een slecht humeur, die morgen had u vast nog met uw vrouw een felle discussie gehad. Misschien dat u uw nog-niet-nagekeken toetsen her en der liet slingeren en dat uw vrouw daar boos om werd. Of dat u de hond gister weer 'ns niet had uitgelaten en uw vrouw het allemaal niet meer aan kon. -Kijk mij, ook al schrijf ik een agressieve open brief, ik blijf U zeggen. Goed opgevoed.
Wat uw beweegredenen ook waren, u was niet blij. Leraar zijn kwam u in dit geval goed uit. Er is geen beter medicijn tegen een humeurtje dan het allemaal lekker los te laten op uw leerlingen, toch?
Daar zat ik dan, in de les. U was iets aan 't uitleggen en ik lette naar m'n gevoel best goed op. Toen moest ik ergens om lachen met mijn toenmalige buurvrouw en HOPPA ik kreeg de volle lading. Ik droeg in de brugklas al oogpotlood. Dat was iets speciaals, niet veel meisjes deden dat. Een bijzaak. Maar blijkbaar had u dat heel goed opgepikt en op het moment dat u als leraar me behoorde te waarschuwen dat ik "niet nog 'ns zoveel moest kletsen" ging er iets mis bij u. Iets kwam er in uw hoofd op – en u zei iets persoonlijks.
"Als je net zoveel aandacht aan je uiterlijk zou besteden als aan je schoolwerk, zou het allemaal goed komen met je." Met bloeddoorlopen ogen en uw mond als een strenge streep, ik als brugklassertje kon daar niet tegenop. Dat wist u wel. Daarna vulde m'n lichaam zich met woede. Ik zei niks op dat moment (typische bange leerling reactie) maar door de les heen werd ik steeds bozer en bozer. Ik bleef u zo pissig aanstaren gedurende les, dat als blikken konden doden, u nog doder was dan Saddam Hoessein. Dat was verder geen dreigement, hoor.
Jesus Christ, ik ben waarschijnlijk nog nooit zo boos geweest. Hoe durfde u, als vent van middelbare leeftijd míj te veroordelen tot "tut die zich alleen bezig houdt met uiterlijke zaken"? Waar haalde u het lef vandaan? Stond u op die morgen met de gedachte "Ja! Vandaag is een dag om een brugklassertje te vernederen! Chillllll." En dan te bedenken dat ik u zelfs nog wel mocht, in het begin van 't jaar.
Ik besefte me hoe veroordelend sommige leraren over leerlingen denken, en hoe dit hun beoordeling kan beïnvloeden. U zei het nog hardop, maar hoeveel leraren zijn er wel niet die dat denken en ook daaraan denken als ze je cijfers opschrijven, of als ze je beoordelen in die lerarenvergadering? Hoe leerlingen worden weggezet in een hokje. Als "tutje", "sukkel", "wannabe-gangster", "chappie" hoe dan ook – we worden zo snel weggezet.
Meneer, ik hoop écht van diep uit m'n hart dat er niet meer leraren zijn zoals u. En dat u zich ooit gerealiseerd heeft dat dit niet door de beugel kan. Ook al heeft u nooit de moed gehad om excuses aan te bieden terwijl u me daarna wel opeens hogere punten gaf, waarschijnlijk door uw knagende schuldgevoel (door m'n dodelijke blikken, ook).
Met hélé vriendelijke groet,
Justine. Het brugklasmeisje met het oogpotlood.
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Met gratis boekverslag Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
Deze week tipt boekverslagenschrijver Kees het boek De Een Zijn Dood, van schrijver Bernlef. Die gast is een gigantisch groot oeuvre aan het produceren: vrijwel elk jaar verschijnt er wel een roman of een bundel gedichten van hem. Veel leerlingen lezen romans van hem voor de lijst, zoals Hersenschimmen, Sneeuw en Onder IJsbergen.
Maar goed, De Een Zijn Dood dus. Op 6 januari verschenen, en een kleine, psychologische roman die eigenschappen heeft van een detective. Eén van de vier ik-vertellers, Wim Terlinde, is een oud-politieman en intussen erfenisjager. Hij spoort mensen op om te kijken of ze recht hebben op een erfenis. Die bezigheid leidt hem na de dood van drukker Roderick Vos via Arnhem, het hoge noorden van Zweden en Schotland naar de verblijfplaats van Francien Vos.
Maar Francien zit in een ernstige psychose door seksueel misbruik in haar jeugd. Terlinde besluit daarom de erfenis te verdelen tussen Francien en een ander meisje: Sofie de Winter. Sofie is ook al slachtoffer geworden van drukker Roderick Vos. Uiteindelijk gaat Sofie op zoek naar medeslachtoffer Francien en dat leidt tot een bizarre ontknoping.
Het is een spannend boekje geworden dat je vrij gemakkelijk kunt lezen voor je literatuurlijst, vindt Kees. Het telt maar 200 bladzijden en die pagina's zijn niet volgepropt met kleine lettertjes. En deze keer graaft Bernlef ook niet zo diep in de geschiedenis, waardoor je docent het je niet zo moeilijk kan maken op je schoolexamen. En dat levert toch twee punten op.