![]()
Schrijfster Suzanne Vermeer bestaat niet meer. Literair niet, maar ook in werkelijkheid niet. Achter het pseudoniem van deze zogenaamd in Barcelona wonende auteur ging de thrillerschrijver Paul Goeken schuil.
Vorige week werd bekend dat deze op Gran Canaria wonende auteur op 48-jarige leeftijd aan kanker is overleden. Zijn (haar) laatste zomerthriller is Bella Italia.
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
Best verkopende auteurIn 2006 besloot Paul met zijn uitgever Bruna zijn vrouwelijke alter ego te scheppen, en dat heeft 'm geen windeieren gelegd. Als Suzanne Vermeer is hij één van de best verkopende Nederlandse auteurs van dit moment. Zeker op Schiphol, omdat z'n verhalen vaak op vakantie afspelen.
Vlak voor zijn dood kwam Bella Italia weer hoog binnen in de top-tien van veelverkochte boeken, momenteel staat-'ie op de tweede plek in de Bestseller Top 60. "Maar ja, dat hij de bestverkochte is, betekent nog niet dat hij ook de best schrijvende auteur is," zegt onze boekverslagenschrijver Cees.
Lullig verhaaltje"Ook Bella Italia is een beetje een lullig verhaaltje van hem," vindt hij. De elfjarige Niels wordt in vakantieland Italië geconfronteerd met de moord op een Duits vriendje. De moordenaar bedreigt hem met de dood en dwingt Niels z'n mond te houden. Terug in Nederland levert dat hem psychische klachten op.
Na verloop van tijd wordt een onschuldig iemand als dader aangewezen. Na een tweede moord moet Niels weer op komen draven in Italië, waar het tot een nieuwe confrontatie met de echte moordenaar komt.
Onvoldoende voor vwo"Op een bepaald moment had ik het idee dat ik een jeugdboek aan het lezen was," vertelt Cees. "Zo simpel waren de dialogen en zo vergezocht het plot." Een aanrader voor je leeslijst? Niet echt, dus. "Voor een vwo-lijst is dit beslist onvoldoende. Voor de mavo of havo is het wel aanvaardbaar."
Dat zou je dan één puntje voor de moeite opleveren, denkt Cees. Best een hoop voor die 226 pagina's.
Carry Slee
Het is alweer bijna drie jaar geleden dat de geprezen schrijfster Carry Slee haar eerste 16+ boek schreef. Een nieuw genre voor Carry, ze was dan ook behoorlijk zenuwachtig voor de ontvangst vertelde ze in een interview op Scholieren.com. Nergens voor nodig natuurlijk, het boek werd jubelend ontvangen. Nu komt Carry opnieuw met een 16+ boek, een zogenaamde young adult roman.
JoelJoël vertelt het intrigerende verhaal over drie vriendinnen die ieder op hun eigen manier omgaan met de onverwachte dood van hun vriendin Luna. Hartsvriendin Eva gaat op zoek naar antwoorden, maar ze komt erachter dat sommige dingen beter geheim kunnen blijven... Neem alvast een eerste duik in dit heftige verhaal en lees hier het eerste hoofdstuk.
Zomeractie..Scholieren.com verwacht dat ook Joël weer een enorm succes zal worden. En omdat Carry bij jullie scholieren zo populair is, mogen wij maarliefst 25 gesigneerde exemplaren van Joel weggeven! Zet dus die strandstoel maar vast klaar en plof er in met de nieuwste Carry Slee in je handjes. Je hoeft hieronder alleen even je gegevens in te vullen.
Wil je meer weten over Joel of Carry het hemd van het lijf vragen? Carry geeft op 11 juli een Huiskamer Voorleessessie op het hoofdkantoor van Hyves in Amsterdam. Bekijk even dit filmpje.
Je hebt je rapport binnen, misschien zelfs je diploma, en dan begint het. Zeven weken geen huiswerk, geen loodzware boekentassen, geen agenda: alleen maar vakantie. En wat doe je dan? Wekenlang afzien.
Net als jij gaat ook Scholieren.com met vakantie. De komende twee maanden publiceren we nog maar drie artikelen per week en liggen we de rest van de tijd in een hangmat op adem te komen. 5 september zijn we weer op volle kracht bij je terug.
Wij mensen hebben de rare neiging om, wanneer we eindelijk een tijdje vrij hebben, ons te verplaatsen naar een ander gebied en ons daar een paar weken te vestigen. We laten onze ruime huizen met uitbouw, tweepersoons boxsprings en nieuwe flatscreens onbeheerd achter en ruilen alles in voor een onderdak ten grootte van de badkamer thuis. Met een bijbetaling waar je U tegen zegt.
Tas vol WC-papierDe Senseo wordt ingeruild voor een fluitketel, de laptop voor een stapeltje boeken en het toilet voor een plastic tas vol WC-papier, waar je te komende weken mee, onder je arm, naar het toiletgebouw mag lopen. In het koude, natte gras. Op slippers.
De ellende begint al bij vertrek. De ouders laden de auto overvol met koffers en proppen vervolgens de slaperige kinderen ergens tussenin, waar ze zo nog elf uur moeten blijven zitten. En mocht je onderweg naar de WC moeten, bereid je dan maar voor op een lange rij mensen met hetzelfde probleem.
'Une baguette, s'il vous plaît.'Als je dan eindelijk aangekomen bent, stuit je op een volgend obstakel: een vraag stellen in een taal waarvan je hooguit drie zinnetjes kent. Je hebt namelijk vijftig procent kans dat ze je niet verstaan wanneer je je broodje bestelt.
En dan ga je automatisch communiceren in gebarentaal. En dan hoop je maar dat je het goeie hebt gezegd en het juiste broodje meekrijgt - geen ham, wel kaas.
Afkicken van internetWaar je ook op vakantie gaat, je hebt altijd met dezelfde dingen te maken. Bedden waarbij de rest meteen wakker ligt als je je een keer omdraait. Torenhoge telefoonrekeningen omdat je in het buitenland een klein vermogen per sms'je betaald, of omdat je je internet vergeten bent uit te zetten.
En over internet gesproken, óf het is er niet, óf het kost je een maandsalaris per dag. Oftewel, dat wordt een paar weken afkicken van Twitter, Facebook en MSN.
Blijf thuis!Dus hierbij een oproep tegen de vakantiegangers: blijf massaal thuis. Je hebt het grootste vakantiehuis gratis ter beschikking. Eentje waar je wél kunt douchen zonder er muntjes in te gooien, slapen zonder zes keer wakker te worden of elke ochtend in de rij te staan voor wat broodjes.
Midgetgolfen kan thuis ook prima, en mocht het lekker weer zijn kun je nog altijd wat ijsjes invriezen. Overtuig de buren, lach de mensen uit die wel in de 22 kilometer lange file richting Parijs staan. De beste all-in vakantie, die heb je namelijk gewoon thuis.
Werk jij je een slag in de rondte om maar die nieuwste telefoon te kunnen kopen, of hoef je alleen maar je hand uit te steken bij pa en ma? En denk je dan nu aan het opbouwen van je CV, of arbeit je puur om euro's binnen te harken? Ik sprak vier jongeren over geld en werkervaring.
Kimberly (15) - "Zestig euro voor een halve dag, niet verkeerd toch?"
Na een lange stilte reageert ze: "Ik weet het niet zo goed. Ik vind dat je wel moet werken voor je geld, maar dat je er niet van hoef te kunnen leven of zo." Zelf werkt ze bij een winkel voor kantoorartikelen. Het betaalt goed: zestig euro voor vijf uur werken. "Maar niet zo vaak hoor, eens in de twee weken."
Ze verwacht niet dat haar toekomstige werkgevers zich druk zullen maken om deze job: "Ik vind het wel belangrijk om een beetje ervaring op te doen, maar het gaat me meer om het geld dan dat het goed staat op mijn Cv."
Julien (15) - "Ouders moeten niet alles geven"
Over het CV-dilemma moet Julien even nadenken. "Daar hoef je niet per se voor te gaan werken. Je zou beter vier keer kort ergens stage kunnen lopen om ervaring op te doen. Gewoon om een paar verschillende dingen gezien te hebben."
En pa en ma hoeven niet overal voor te dokken, vindt-'ie. "Ze moeten je leren om met geld om te gaan, je de basisdingen geven en af en toe wat extra's. Dat is genoeg. Als je meer wil, kan je altijd gaan werken, maar het hoeft niet."
Of hij zelf werkt? "Jawel, ik pas eens in de twee maanden wel eens op. Dat verdient redelijk: 20 euro voor een avondje."
Iris (13) - "Ik heb een baantje...tenminste, ik vind dat ik ben aangenomen"
"Ja, ik heb net een sollicitatie verstuurd en word ook vast wel aangenomen." zegt Iris met een glimlach als ik vraag of ze een baantje heeft. Waarvoor dan? "Ik ga een archief digitaliseren," zegt ze vol vertrouwen. Elk weekend kan ze dan zoveel werken als ze wil voor zeven euro per uur. "Saai werk, maar het betaalt goed." Ze doet het niet echt voor de ervaring: "Op zo'n jonge leeftijd ben ik al blij dat ik iéts heb."
Ze kan 't echt niet flikken bij haar ouders haar handje op te houden."Ze betalen alleen de basic dingen: kleren, schoenen, een keer naar de bioscoop. Maar voor de dure dingen zoals een telefoon moet ik sparen. Dat vind ik ook wel goed eigenlijk."
Jasper (14) - "Als ik acteur word, heb ik vast ervaring"
Jasper vindt niet dat je als jongere veel zelf hoeft te betalen. "Op zo'n jonge leeftijd kan je niet helemaal zelfstandig zijn, je ouders moeten zorgen voor de basis en zakgeld geven om te sparen en leuke dingen te doen. Als je meer wilt, kun je altijd een vakantiebaantje nemen."
Zelf klust hij niet bij in de vakanties. Wel spreekt hij soms stemmen in voor films en reclames. Hij was bijvoorbeeld de Nederlandse stem van de hoofdpersoon van Finding Nemo. "Ja, dat verdient wel lekker, maar gebeurt maar heel weinig."
En dat doet hij voor z'n CV, absoluut niet voor het grote geld. "Het is een goede werkervaring, je leert mensen kennen en krijgt ervaring met teksten."
Wat deze jongeren zeggen, komt wel overeen met de statistieken van het Nibud: zo'n 23% van de 12-14-jarigen heeft een bijbaantje, net als ruim 66% van de 15-18-jarigen. Die aantallen stijgen natuurlijk tegelijk met de leeftijd.
Dat lijkt duidelijk: werken gaat onder de je achttiende toch vooral om het geld. Je ouders betalen je kleren, maar luxe dingen moeten de meeste van ons toch zelf maar bij elkaar werken of sparen.Natuurlijk is wat werkervaring altijd handig, maar dat kan ook later nog wel... En jij? Werk jij voor je geld?
![]()
Geen krantenwijk of vakkenvullen voor Arthur (15): hij verdient geld door games te onwikkelen voor de iPhone en iPod Touch. Met z'n game 'Last Light' belandde-'ie zelfs in de iTunes top-50.
"Ik ontwikkelde al langer games voor de PC, gewoon uit nieuwsgierigheid." vertelt hij. "Ik heb een keer, met een vriend, aan een wedstrijd meegedaan waarbij je de beste game moest ontwerpen. Daar hebben we aan meegedaan en uiteindelijk 600 euro gewonnen."
En dat voelt natuurlijk lekker. "Ook omdat niet alleen jij, maar een groot publiek je game speelt." Toen Arthur een iPod Touch kocht, was z'n eerste gedachte: 'daar moet ik een game voor maken!'
Hoog in de ranglijstEn zo gezegd, zo gedaan. "Last Light is eigenlijk het spel waar ik eerder de wedstrijd mee had gewonnen, maar dan de iPhone-versie. Het is, voordat ik hem tijdelijk gratis heb gemaakt, ongeveer 3000 keer gedownload. Toen ik hem gratis maakte kreeg het er meteen 4400 downloads bij. In de Nederlandse App Store ben ik tot rang 45 gekomen, in wat kleinere landen nog hoger." En in China staat-'ie momenteel op de 25e plek.
Maar daar ben je natuurlijk wel ff mee bezig. "Ik ben nu al drie jaar bezig met het maken van games. Last Light heeft heel veel tijd gekost, in totaal zo'n 3 tot 4 maanden denk ik. Maar dat is ook logisch, omdat ik nog geen idee had hoe je een iPhone-app moest maken. Nu ik het kan gaat het sneller, maar apps blijven veel tijd kosten. Hoeveel verschilt sterk van het type af."
Boven het minimumloonBut let's talk money. Wat levert dat nou op? "Met Last Light heb ik ongeveer duizend euro verdiend. Met de wedstrijd die ik eerder noemde 600 euro, en de volgende wedstrijd kan 750 euro op gaan leveren. Ook doe ik wat freelance werk, waarmee ik ook zo'n 500 euro mee verdien."
Klinkt als vette shit, maar als hij er wekenlang al z'n tijd in steekt..."Ik denk niet dat het uurloon heel hoog is, nee. Maar omdat het mijn hobby is, is dat niet echt een probleem. Ik heb er al met al toch nog aardig wat aan overgehouden. Ik heb op het moment in ieder geval geen geldzorgen, haha."
Aandacht zoeken"De meeste moeite heb ik met het promoten van m'n apps," vertelt Arthur. Met Last Light heeft hji ontzettend veel mazzel gehad: Apple heeft 'm op de voorpagina van de App Stores gezet omdat ze het zelf een mooie app vonden.
"Dat is bijna het beste wat een app kan overkomen, het levert erg veel extra aandacht op. Wat je verder wilt is dat websites een stukje over je app schrijven. Ik heb denk ik bijna honderd sites gevraagd om een review van Last Light, maar de meeste willen geld zien, of schrijven alleen maar over populaire apps."
Meer appwerkEn er zit meer in de planning: "Ik ben naast Last Light nog bezig met verschillende andere games. Last Light heeft drie updates gehad, maar is nu wel af. Ik ben op de helft met een andere game, en net begonnen aan nog een andere. Ook heb ik nog twee projecten van vóór Last Light die ik misschien ooit uitgeef, maar ze zijn heel slecht geprogrammeerd waardoor er moeilijk mee te werken is."
Benieuwd naar z'n app? Last Light is hier te koop, nog heel even gratis.
![]()
Buiten schijnt de zon. Binnen niet. Ze hangt voorovergebogen over haar bureau en steunt met haar rechterhand op een stapeltje vergeten woordenboeken. Langzaam, met een tempo dat je bij haar leeftijd verwacht, leest ze de antwoorden van opdracht drie voor.
Het eerste korte verhaal van redacteur Tjeerd. Meer korte verhalen op Scholieren.com lezen? Klik hier.
Met haar grijze bos haar hoort ze bij de generatie leraren die het niet helemaal meer meekrijgen, tegenwoordig. Haar brilletje staat scheef op haar neus en in haar hals ontstaan rode vlekken.
In de klas is het rumoeriger dan normaal. Mijn achterbuurvrouw heeft haar iPod zo hard staan dat ik zonder moeite kan horen waar ze naar luistert. Dancemuziek. Een harde beat. Als ik omkijk, zie ik hoe haar mond een stuk kauwgom fijnkauwt op het ritme van de beat.
Achterbuurvrouw heeft haar tas op haar tafel gezet en zonder dat ik het kan zien, weet ik dat ze achter die tas met haar BlackBerry zit te spelen. Bij het woord BlackBerry denkt mijn lerares waarschijnlijk aan een zwart Amerikaans paard. Of aan een Ikea-meubel. In ieder geval níet aan het apparaat waar al die populaire meisjes tegenwoordig mee lopen.
De lerares schreeuwt naar een groepje meiden voor in de klas dat ze naar haar moeten luisteren. De meisjes, alle vier blond, kijken schijnheilig serieus naar de schreeuwende lerares. Achter hen doen twee jongens pogingen hun lach in te houden. Mislukt.
Mijn achterbuurvrouw kauwt nog steeds op haar kauwgom.
Ik moet er steeds aan denken dat die oude vrouw voor in de klas ooit ook jong is geweest. Eerst een baby, toen een peuter, een opgroeiend kind. Ik denk aan haar ouders die haar, haar eerste woordjes hebben geleerd. Woordjes die ze nu gebruikt om ons stil te krijgen.
Stiekem heb ik het wel te doen met onze lerares, die elke les zo veel moeite moet doen om ons stil te krijgen. De grijze haren dansen langs haar gezicht. Ze is oud. Te oud om te begrijpen dat een BlackBerry geen Ikea-boekenkast is. Links en rechts hebben mensen nu mobieltjes gepakt om waarschijnlijk te twitteren dat 'DIE HEKS weer eens uit d'r vel is gevlogen.'
De lerares doet alsof ze het niet ziet. 'dan zijn ze in ieder geval stil', denkt ze waarschijnlijk. Vroeger, in de tijd dat mijn lerares nog roze jurkjes droeg en een tas vol huiswerk mee naar huis sjouwde, lette ze waarschijnlijk ook nooit op.
Maar die tijd ligt nu ver achter haar. Ze zet haar brilletje recht en gaat verder met opdracht vier.
![]()
Het laatste deel van de geniale soapparodie De Weg Over Rozen staat eindelijk op Scholieren.com. Kijken die hap! Maandagavond werd het startschot (slotschot?) gegeven op een geniale première: het begin van het einde van de coolste soap van Nederland.
Na lang zoeken (en een fietsrouteplanner én Nieuwegeinse bierbuik die me de verkeerde kant op sturen) vind ik de feestlocatie: het Cals College in Nieuwegein. De plek waar de soap geboren, getogen en opgenomen is.
De school is in stemming zoals het kwartiertje voor het eerste lesuur: geen bomvolle gangen, maar zo'n honderd mensen die zich in groepjes samenklonteren en wachten. Slechts een enkele fan zwerft eenzaam rond.
Knullig maar toch proGelukkig voor die enkeling gaan de deuren uiteindelijk open. Te laat, maar een béétje première is begint natuurlijk wel fashionably late. Ik kom terecht in een soort bioscoopzaal, maar wel eentje met typische klaslokaalstoelen: knullig, maar toch pro.
Typisch Golterman Pictures. Want laten we eerlijk zijn: de hele soap is knullig - op uiterst professionele en geniaal grappige wijze dan. Cocaïne is bijvoorbeeld een plastic zakje met bloem (bloem --> roos, ik snap het idee erachter). Met een stift wordt er snel even coke op geschreven - knullig maar toch pro. En droog.
BrullenGortdroog. En dat is volgens mij meteen het beste woord om De Weg Over Rozen én de première te beschrijven. Niet voor niets zijn de eerste woorden van de tweeling Golterman tegen het publiek: "Ik ben Leon en ik speel Nick" en "Ik ben Nick en ik speel Leon". Muahahaha.
En die luchtige manier van presenteren zorgt voor een goeie stemming in de zaal. Die trouwens maar halfvol is: jammer, want anders hadden nog meer gasten kunnen brullen van 't lachen. Tot buikpijn aan toe.
Natuurlijk krijgt de hele cast en crew, hoe toepasselijk, een roos - de gebroeders Golterman kregen zelfs een hele bos.
Q&A GolterBrothersNadat we alle afleveringen én de nieuwe aflevering (die gewoon té grappig is) gezien hebben, volgt er noge en Q&A-ronde. Leon rent continu met de microfoon naar alle opgestoken vingers in de lucht, maar besluit al snel dat z'n broer dat maar over moet nemen.
Alles wat je altijd al wilde weten over de GolterBro's:
In november 2010 zijn de heren begonnen. Voor de lol, in tussenuren en zo. Nadat Scholieren.com hen een contract aanbood, werden de soapambities serieuzer.
Cast & crew vindenDankzij de lessen in de av-klas (audiovisuele les, een les waar je luistert en kijkt of zo? Volgens Leon leer je er filmmaken) en de schoolmusical werd de cast & crew van De Weg Over Rozen langzaam bijeengesprokkeld. "De cast bestaat namelijk voor 99% uit mensen van het Cals College."
Opvallend nieuws: geld speelt geen rol bij de Rozen, zo wordt bekendgemaakt. Nou ja, het is simpelweg nauwelijks aanwezig. Heel low-budget hebben ze toch een waanzinnige soap gemaakt. Maar dat kan altijd beter, met behulp van keiharde euri's. Ik denk dan meteen aan sponsors als Grolsch, een rozenkwekerij en Dextro om centen binnen te harken, maar de cast laat weten dat ook jij (ja, jij, lieve lezer) je zakgeld mag doneren voor een rooskleurige toekomst voor Golterman & Co. En behoud van de drank- en drugsverslaving van de cast.
We want more!Dan is de grote vraag: komt er een seizoen 2? Na afloop ben ik nog net op tijd om de heren even aan de mouw te trekken. Een tweede serie was eerst niet de bedoeling maar wordt nu steeds aantrekkelijker, laten ze weten. "Maar eerst rusten we even uit, het was heel hectisch zo vlak voor de première," meldt Leon. Een vakantie misgun ik ze niet, maar ik hoop toch dat ze alvast gaan broeden op het vervolg. Let's hope so, want we want more! Jij ook, toch?
De Vlaamse zusjes Ynthe (14) en Amber (16) wonen sinds vier jaar in Johannesburg, Zuid-Afrika. Een van de crimineelste steden ter wereld met zo'n 80 moorden, meer dan 150 verkrachtingen en 50 gewapende overvallen per week.
Ynthe en Amber denken daar echter anders over. "Nee joh, we voelen ons juist hartstikke welkom hier op school. De mensen zijn zó warm, zó lief..." roept Ynthe uitgelaten uit. Aha. En dat compenseert dan blijkbaar alle hekwerken, alarmen op stereo's en strenge veiligheidsregels.
Want strenge regels zijn er zat, leggen de meiden uit. "Als onze ouders met de auto het schoolterrein op willen rijden, moeten ze een oudersticker op de voorruit hebben," vertelt Ynthe. En Amber: "als iemand anders dan onze ouders ons op wil halen om bijvoorbeeld naar de tandarts te gaan, dan moeten onze ouders dat schriftelijk melden. Met handtekening."
Niet het terrein afYnte vervolgt: "Ja, en sowieso moeten we een ouderbriefje inleveren als we onder schooltijd weggaan. In ruil daarvoor krijgen we een speciaal kaartje. Dat moeten we inleveren bij de poortbeveiliger, anders laat hij ons niet door het hek gaan." Vooral voor de veiligheid van de leerlingen bedoeld, maar helaas: spijbelen is daardoor dus onmogelijk geworden.
Allemaal vanwege al die gevaarlijke moordenaars en verkrachters die blijkbaar op elke straathoek staan. "Nee joh, het valt wel mee hoe gevaarlijk het hier is," nuanceert Amber opgewekt. "Je moet het gevaar natuurlijk niet opzoeken, maar door de beveiliging is het gewoon prima." Ynthe: "Iedereen fokt elkaar ook wel op, zo wordt je vanzelf bang."
Gestolen boekentassenWe zitten naast de sportvelden, waar een rugbywedstrijd aan de gang is tegen een ander schoolteam. Helpen al die schoolhekken en tralies wel om gespuis buiten te houden? "Een paar weken geleden is tijdens zo'n zelfde wedstrijd toch iemand het schoolterrein opgekomen om boekentassen te stelen. Maar security kwam er meteen bij en lostte alles op," vertelt Amber schouderophalend.
Ik vraag me af of het huis van de meisjes ook zo zwaarbeveiligd is. "We hebben alleen maar een hoge poort, elektrisch schrikdraad en een alarm, dus dat valt wel mee," somt Amber op. Uh, pardon? "Iedereen heeft dat hier. Na een paar weken waren we daar helemaal aan gewend."
Altijd gehaald en gebrachtMaar waar de meiden maar niet aan konden wennen, was de afhankelijkheid van een auto. En dus van hun ouders. Openbaar vervoer is -niet verrassend- onveilig in Johannesburg, en lopen of fietsen is geen strak plan. Vooral Amber heeft daar flink de balen van. "In België mocht ik overal zelf met de fiets of trein heen, hier moet ik steeds gehaald en gebracht worden. Best een stapje terug."
Maar als zestienjarig meisje wil je toch ook eens met een jongen afspreken, zonder dat je ouders dat hoeven te weten? "Tja, dat moet je gewoon zeggen, ze moeten je toch brengen. Of de jongen komt even binnen, stelt zich voor aan de vader en dan zijn ze meteen dikke vrienden. Dat is één keer ongemakkelijk, maar daarna geen probleem meer."
Jongens ter bescherming
En over jongens gesproken: "Je ziet hier bijna nooit twee of drie meisjes winkelen of op straat, er zijn bijna altijd wel jongens bij. Dat willen de meeste ouders graag, om hun dochters te beschermen," legt Ynthe lachend uit.
Maar is zo'n groepje scholieren in chique schooluniform niet juíst een opvallende prooi voor dieven? "Nee, want iedereen draagt zo'n uniform, ook arme leerlingen van publieke scholen," vertelt Ynthe. Amber: "Echt op elke hoek van een winkelcentrum staat een beveiliger. Het wordt wel heel erg lastig om dan nog iemand te overvallen."
Panic buttonKortom: Johannesburg is niet de meest relaxte stad, maar daar valt volgens de meiden prima mee te leven. Maar waar voelen zich nou veiliger: hier in Johannesburg of Vlaanderen? In koor: "Hier, want hier is overal security!"
Amber was laatst even terug en vond het maar niks. "In elk huis dacht ik automatisch: 'oh jee, waar is nou de panic button om de politie op te roepen als er iets gebeurt?' Hier drukken we op een knopje en komt er binnen een paar minuten beveiliging, haha."
Mede mogelijk gemaakt door LokaalMondiaal.
![]()
Elke twee weken maken we een ontdekkingsreis door het Scholieren.com-forum. Als een waar Columbus struinen ze door de meest afgelegen fora, langs onbekende crosstopics en angstaanjagend flames. Het mooiste wordt hier tentoongesteld.
Zaterdagavond. 23:54. Veel mensen zijn naar de stad of discotheek. Zuipen zich lam in een kroeg. Dansen in een club. Sjansen met jongens/meiden in de discotheek. Praten met vrienden aan de bar. Ik ook. Maar wat doe je eigenlijk als je niet gaat stappen? Met een glas cola voor de televisie?
"Ditismijnlijf" beweert mensen te zoeken voor een nieuw programma op RTL. "Loop je al tijden rond met iets en durf je niet naar je eigen huisarts? Geef je dan op voor DIT IS MIJN LIJF." Ik snap het even niet. Als je als meisje dus niet met je gekke bultjes of ontembare bossen okselhaar naar de huisarts durft, wil je wel op tv. In breedbeeld. Tuurlijk.
Honderd tips voor bruggers. De brugklasgids. Hoe overleef ik de brugklas. Stapels boeken en tijdschriften om de tijd als brugkeutel te overleven. En vijf jaar later dan? Havist Bloempje662 gaat volgend schooljaar een HBO-opleiding volgen en heeft geen idee of ze haar boeken dan nog moet kaften, een laptop mee moet nemen of haar haar in een paardenstaart moet doen. "Zijn er ook tips voor aanstaande HBO'ers?"
Het is Maxmale opgevallen dat meisjes altijd over extreem knappe jongens praten. Zien ze hem nog wel staan? Een handvol meisjes heeft 'm al even gerustgesteld. Perfecte versiertruc, misschien.
![]()
400 geslaagde leerlingen van het Horizon College in Alkmaar kunnen voorlopig fluiten naar hun diploma. Twee weken geleden kregen ze nog telefonische felicitaties van school, gisteravond werden ze opnieuw gebeld: "De diploma-uitreiking gaat voorlopig niet door. Diplomafraude."
De 400 leerlingen deden de vavo en een aantal van hen is op het Horizon College gekomen nadat ze ergens anders al een keer zijn gezakt. Wat is er dit keer dan gebeurd? Een te lieve leraar die stiekem foute antwoorden corrigeerde, zoals op het Elzendaal College in Gennep?
Waarschijnlijk de leerlingenWoordvoerder Edward van der Zwaag van het Horizon College laat eigenlijk geen details los over de fraude zelf, maar laat wel doorschemeren dat waarschijnlijk sommige leerlingen zelf dit geval de stouterds zijn. "We moeten helaas álle diploma-uitreikingen opschorten, totdat we weten wie wel en wie geen diploma verdient. De leerlingen weten dat ook zelf wel: wie te goeder trouw en eerlijk schoolexamen en eindexamen heeft gedaan en geslaagd is, krijgt ook uiteindelijk echt dat diploma wel," vertelt hij telefonisch aan Scholieren.com.
Maar of ze nog vóór de zomervakantie onder luid applaus hun papiertje op mogen halen, is nog maar de vraag. "We doen ons best, we zijn een groot onderzoek gestart en overleggen met de Schoolinspectie. We hopen natuurlijk dat dat binnen drie weken afgerond is, maar dat is afhankelijk van wat de resultaten zijn."
Als een puistDan rest de vraag: waarom komt dit nu pas aan het licht? Moet dat hele examengebeuren niet allang geregeld, klaar, finito, over en uit zijn? Van der Zwaag: "Ik vergelijk het met een pukkel: eerst broeit er een tijdje onderhuids iets en uiteindelijk steekt er iets de kop op. Dan pas kan ik 'm uitknijpen en actie ondernemen."
Bah. Wel een hele zure steenpuist voor de 400 vavo'ers, dan. Wordt vervolgd...
Update: Vandaag (7 juli) werd bekend dat er volgende week tóch een diploma-uitreiking komt. Het fraude-onderzoek is nog in volle gang, maar de school wil niet dat alle vierhonderd leerlingen gedupeerd raken.
De school heeft met de Onderwijsinspectie afgesproken dat leerlingen een verklaring moeten ondertekenen voordat ze het diploma krijgen, waarin ze aangeven dat ze niets te maken hebben met de fraude. Als later toch blijkt dat ze die verklaring niet naar waarheid hebben ingevuld, dan moeten ze hun diploma weer inleveren.