Blogs

 

Op kamp om je voor te bereiden op de brugklas

11 okt 2010, 12:36 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Bruggers aan de kapstok, bruggers in de prullenbak en bruggers opgesloten in de wc. Het moge duidelijk zijn: het nieuwe schooljaar is weer begonnen! Voor ons natuurlijk hartstikke leuk (eindelijk wraak!), maar voor de betreffende pubertjes net wat minder. Om slapeloze nachten en gierende zenuwen te voorkomen, is er het Sterk ID-kamp. Dit kamp is speciaal voor aanstaande brugpiepers die dat steuntje in de rug kunnen gebruiken. Sta rechtop, geef een flinke hand en maak oogcontact: dan kun je de hele wereld aan. Maar is dat echt alles wat je nodig hebt? Een ruime maand na het kamp is de reünie en daar mag ik bij zijn. Omringd door een immens grasveld vind ik een klein gebouwtje waar de ouders net les krijgen in het begeleiden van hun kind. De kinders zelf spelen, zoals het hoort, lekker in de buitenlucht. Vrijheid, blijheid, onderricht. Want leren moeten ze, zelfs op hun vrije zaterdag. Speciaal voor mij worden twee kampgangers bij hun workshop 'fysiek' weggeplukt. "Daar leer je hoe je moet staan, hoe je er zelfverzekerd uit moet zien, dat soort dingen," legt Sybrand (11) uit, blij dat hij er even weg mag. Laura (12 jaar) vult hem aan. "Wanneer ik nu andere mensen zie die gebogen staan en naar de grond kijken, dan weet ik dat ze onzeker zijn. Ik zou dat misschien zijn geweest als ik niet mee was geweest op dit kamp." Lichaamshouding is niet het enige. Allerlei schoolsituaties – van propjes gooien tot buitensluiting - werden op het kamp nagespeeld en besproken. Zo kon iedereen op de lesdag goed voorbereid en met een rugzak van normale omvang het klaslokaal binnenstappen. Heel leerzaam dus allemaal. Maar dan komt daar toch die Eerste Schooldag. De dag die ik als zesdeklasser lang, lang geleden vast ook heb meegemaakt. Zonder voorbereidingskamp. Zonder grote trauma's op te lopen. In andere woorden: hep dit eigenlijk wel nodig? "Het is voor mensen die sterk in hun schoenen willen staan," legt Sybrand uit. "Toen de leraar bij de eerste les het lokaal uitliep en iedereen begon te schreeuwen, wist ik dat ik rustig moest blijven. Ik hoefde als enige niet na te komen, omdat ik wist wat ik kon verwachten." Aha. Laura verduidelijkt het met een ander voorbeeld. "Na het kamp hadden we het ergste sowieso al meegemaakt. Ik ben op school maar één keer koter genoemd." Ze valt even stil, maar vertelt dan zelfverzekerd verder. "Dat was toen ik ergens naar de wc wilde en er stond een stel derdeklassers. 'Laat ze lekker!' dacht ik, en ik draaide me meteen om." Als ze worden gevraagd naar een beoordeling van scholierenleven, dan geven ze het een dikke zeven. Niet hoger, want het blijft school, met al het gefiets en gehuiswerk dat erbij hoort. "Maar zonder kamp was het een zes geweest," voegt Laura toe. Van een voldoende naar een ruime voldoende. Harstikke leuk dus, zo'n sterke identiteit. Handig voor mensen die misselijk worden bij de gedachte aan de middelbare school, misschien gepest zijn op de basisschool. Die willen leren hoe je vrienden maakt. Die het fijn vinden om te weten wat ze kunnen verwachten. Maar onmisbaar voor iedere aanstaande brugger? Nee, dat lijkt me niet.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Van Dis: Tikkop

11 okt 2010, 08:45 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Scholieren.com biedt méér dan uittreksels van gouwe-ouwe-boeken als De Avonden. Wekelijks plaatsen we ook een aantal verslagen van splinternieuwe literatuur. Deze uittreksels worden geschreven door oud-leraar Nederlands Cees van der Pol: een supergoeie bron dus. Deze week raadt Cees het boek Tikkop van Adriaan van Dis aan. Tikkop staat deze week op de tweede plek van de Nederlandse Bestseller top 60, dus is razend poplair. Cees: "Adriaan van Dis is opnieuw op bezoek in Zuid-Afrika met zijn alter ego Mulder. Centraal staat in Tikkop de vraag: wat heeft het verzet tegen de apartheid eigenlijk opgeleverd?"  Tikkop is volgens Kees een kenmerkende roman voor Adriaan van Dis. Die is namelijk reislustig, heeft een voorliefde voor Zuid-Afrika, heeft de taal gestudeerd en voelt zich zelf ook een kind tussen twee culturen (Nederland en Indië).

Apartheid en verzet zijn niet de makkelijkste onderwerpen, maar wel ontzettend boeiend. Cees: "Geschikt voor havo en vwo-eindexamenkandidaten. De amusementswaarde voor hen is mijns inziens ruim voldoende. Een fijn boek om te lezen." Oh, en hij is 221 pagina's dun.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Terugblik: Zeven jaar HAVO

10 okt 2010, 12:42 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Een envelop ontvangen is altijd spannend. Vooral als het een envelop betreft die je pas mag openen in bijzijn van je ouders. Zoals die ene belangrijke envelop; die met als inhoud Het Grote Besluit; welk niveau je gaat volgen op de middelbare school. Als elfjarig meisje rende ik op de dag van de uitslag dan ook op volle kracht naar huis, de envelop stevig in mijn elfjarige meisjeshand geklemd. Eigenlijk kon het me vrij weinig schelen waar ik geplaatst werd, zolang het maar hetzelfde was als mijn beste vriendin, zodat we naar dezelfde school konden. Ik hield mijn adem in toen de envelop geopend werd, de telefoon alvast in mijn hand om de vriendin in kwestie te bellen. Havo, luidde het oordeel. Gelukkig, ik kon naar dezelfde school als Linda. Wist ik veel wat me de zeven jaar die daarop volgden te wachten stond. Redacteur Lily interviewde afgelopen zomer een meisje dat in alle vier de profielen voor 't gymnasium was geslaagd. Haar eigen schoolperiode verliep een stuk minder soepel. Dit is haar verhaal. Het begon allemaal vrij eenvoudig. Het eerste jaar zat ik inderdaad bij Linda in de klas, maar die vriendschap verwaterde snel, alweer niets bijzonders. Natuurlijk is de middelbare school gevuld met nieuwe indrukken; agenda's, docenten, huiswerk, het feit dat wat je op school doet ineens veel zwaarder telt dan op die heerlijke, relaxte basisschool. Ondertussen kom je in de puberteit, wat het allemaal nog tien keer moeilijker maakt. Voor mij kwam daar nog bij dat mijn ouders uit elkaar gingen in de periode dat ik startte op de middelbare school en ik moet eerlijk zeggen dat ik het daar best moeilijk mee had. Ik denk dat ik me onder andere daardoor afzonderde van de rest en maar nauwelijks een sociaal leven ontwikkelde. Terug naar vmbo/havo Het eerste jaar (havo/vwo) was ik te weinig bezig met school en werd voor het tweede jaar naar vmbo/havo gestuurd. Daar begon ik me rot te voelen over het feit dat ik misschien gewoon vmbo moest doen, ik wilde namelijk de studie hbo journalistiek gaan doen als ik later groot was en daar had ik een havo-diploma voor nodig. Dit was ook het jaar waarin ik veel ruzies kreeg met mijn moeder (zij kwam net uit een relatie die achttien jaar duurde en mijn ouders waren net uit elkaar) en na veel gesprekken met de maatschappelijk werkster op school en oneindige bezoeken aan Jeugdzorg tot de beslissing kwam bij mijn vader te gaan wonen. Psychologische problemen bleken bij mij altijd fysieke gevolgen te hebben. Ik was zo vaak ziek thuis van school dat ik daardoor bijna niet over zou gaan en oké, daarnaast spijbelde ik ook veel. Dat om de sociale situaties op school te ontlopen, want ik had heel sterk het gevoel dat niemand me mocht en dat ik continu buitengesloten werd. Gelukkig ging ik over, maar wel naar vmbo. Dat brak mijn hart, want hoe moest het nu met die studie? Vanaf dat moment vond ik school vrij nutteloos, een verplicht kwaad. Begrijp wel dat dit absoluut niet was vanwege de lesstof of de docenten, maar om het sociale gebeuren op school. Als ik meer vaste vrienden en vriendinnen gehad had, en misschien wat assertiever was geweest, was het zonder twijfel beter gegaan. Maar dat was niet het geval. In 3 vmbo ontmoette ik mijn eerste grote liefde, met wie ik twee jaar samen zou blijven. Hij eiste al mijn aandacht op. Ik ben een meisje dat heel veel nadenkt en ondanks dat toch vaak de verkeerde beslissingen neemt. De twee jaar die ik met deze jongen een relatie had waren geweldig, maar niet gezond. Hij veranderde mijn manier van denken volledig (waarschijnlijk had hij dat zelf niet eens door), ik wilde hoe dan ook dat hij gelukkig was. Meer dan eens ben ik weggegaan van school om aan hem te bewijzen dat ik liever bij hem wilde zijn dan op school, wat liefde met een veertienjarig meisje kan doen. Natuurlijk was het voor mijn sociale situatie op school (daar gaan we weer) niet erg bevorderlijk dat ik vaker niet dan wel aanwezig was. Zitten blijven In 3 vmbo bleef ik zitten doordat ik te weinig aanwezig was. Dit was voor mij een ramp. Nu kon ik de studie journalistiek al helemaal vergeten, want het was onmogelijk nog verder te gaan op havo als je een keer bent blijven zitten. Nu ik dit schrijf, merk ik dat het helemaal niet lijkt alsof ik die studie graag wilde, maar mijn gedachtengang was op dat moment anders; het is wat ik altijd gewild heb en wat ik nog steeds wil, maar doordat er allerlei dingen op me af komen die me psychologisch heel zwaar liggen heb ik geen energie me er voor in te zetten. In dit jaar ging het beter. Ik zorgde dat ik over ging naar vmbo 4. In vmbo 4 maakte ik het uit met mijn vriend en ging er keihard tegenaan. Ik had zoveel te verduren gehad, eindeloze gesprekken bij psychologen leidden tot de conclusie dat ik in een depressie geraakt was, maar omdat ik zo jong was en in de puberteit zat noemden ze het liever niet zo. Ik praatte veel met mijn tante, die erg spiritueel is en me veel leerde over omgaan met emoties. Zij leerde me over hooggevoeligheid en ik leerde zelf dat ik me in moest zetten om doelen te bereiken. Doordat ik was blijven zitten mocht ik eigenlijk niet doorstromen naar havo 4. Met meneer de Koning, onze decaan, heb ik veel gesprekken gehad en uitgelegd wat er de afgelopen paar jaar is gebeurd. Ik schrijf het in dit artikel nogal licht op, maar uiteraard waren deze jaren ongelooflijk belangrijk voor mijn emotionele ontwikkeling. Meneer de Koning zorgde ervoor dat ik naar havo door kon, mits ik een 7,5 gemiddeld stond op mijn eindexamen vmbo en dat is me gelukt. Terug naar de havo Havo 4 en 5 gingen me beter af. Ik was zo blij dat ik eindelijk tóch kon doen wat ik wilde dat ik echt een harde werker werd. Nog steeds was ik vaak afwezig op school doordat ik ziek was, maar ik zorgde er ondertussen wel voor dat het allemaal goed zou komen. Met mijn sociale leven op school is het nooit helemaal goed gekomen, maar die laatste twee jaar ging het prima. Ik sprak met iedereen op school, er was niemand die me zwartmaakte en er was altijd iemand bij wie ik terecht kon als ik het moeilijk had. Bovendien was er een meisje met wie ik veel optrok en altijd kon lachen. Eind juni dit jaar kreeg ik een telefoontje: "Gefeliciteerd Lily, je bent geslaagd voor havo." Ik heb gehuild. Dit is wat ik altijd gewild heb. Ik heb het moeilijk gehad, er zijn momenten geweest dat ik het écht niet meer zag gebeuren, maar ik heb doorgezet en hard gewerkt. Ik heb er zeven jaar over gedaan maar ik heb bereikt wat ik wilde. De envelop die ik nu mag openen bevat een diploma.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Slechte gewoontes

9 okt 2010, 11:19 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Mijn moeder wordt compleet gestoord van de totale bende in mijn kamer. Uit pure wanhoop probeert ze een wandelpad door mijn kamer tussen de hoge stapels zooi vrij te maken en vindt dan een uit de Cosmopolitan gescheurd artikel 'Orde in de Chaos; klaar al je klusjes in 18 minuten'. Mijn moeder heeft me in tijden niet zo hard uitgelachen. Slechte gewoontes: iedereen heeft ze en ze zijn er in soorten en maten. Ze kunnen ze zich ook ontwikkelen. Sommige slechte gewoontes leer je af, andere muteren van de status "voornamelijk vervelend voor mezelf" naar "anderen tot wanhoop drijvend." Mijn ietwat beperkte opruimcapaciteiten muteert dus die kant op. Ik heb bijvoorbeeld de gewoonte om artikelen uit tijdschriften en kranten uit te scheuren, als ik denk dat ik daar later nog iets mee wil. Of als ze nog 's van pas kunnen komen. Dat, gecombineerd met mijn gewoonte om dingen niet op te ruimen of eens weg te gooien, leidt tot momenten zoals hierboven beschreven. M'n moeder had het volste recht me uit te lachen, ik ontken niets. Maar gênant was het wel. Vooral omdat ze het vervolgens ook mijn oma over de telefoon vertelde. Dus ik geef het een week voordat de hele familie het weet. Kan ik best hebben. Maar ik vrees de toekomst. Over een jaartje ga ik op kamers en ik heb alvast het noodnummer voor de lawinereddingsdienst als sneltoets in mijn mobiel gezet. Voor de zekerheid. Wie nog tips en ideeën heeft, ze zijn welkom. En mocht het fout gaan, het was leuk jullie gekend te hebben.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Een eigen huis, een plek onder de zon

8 okt 2010, 09:31 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Na de beste zomer van mijn leven, ging het in augustus toch echt beginnen. Drie maanden lang heb ik niets, letterlijk, niets anders gedaan dan feesten. Nu studeren in een stad, 300 km van mijn bedje. Aan mij de taak om dus zo snel mogelijk een plek voor mijn matras te vinden in mijn nieuwe woonplaats. Laat het nou net zo zijn dat de kamernood in heel Nederland nog nooit zo hoog is geweest. Wat te doen, wat te doen. Dit was mijn strategie, doe er je voordeel mee. Als eerste schreeuw ik nu heel hard: LID WORDEN! Lid worden van een vereniging is naast een grote toevoeging aan je studentenleven (daar een andere keer meer over) ook erg handig om aan een kamer te komen. Alle verenigingshuizen zijn aan het begin van het jaar op zoek naar een nieuwe eerstejaars. Dan zijn er een aantal dagen lang hospiteerborrels op al die huizen. Aan jou de taak om, met wat hulp, uit te zoeken wat geschikte huizen voor jou zijn. Je gaat er langs en dan kijk je of het wat is. Na een aantal dagen mogen de huizen je vragen om bij ze in te trekken. Kat in het bakkie. Vrijwel iedereen van de vereniging vindt op deze manier een kamer. Kamernood? Geen sprake van. Ook ik ging, op advies van mijn logeeradres, langs een paar verenigingshuizen. De magische klik was er met drie huizen en daar ben ik wat blijven hangen. Na twee dagen ouwehoeren en drankspelletjes spelen was mijn keuze beperkt tot twee huizen; mijn logeeradres en nog een ander. Uiteindelijk, omdat het logeeradres toch een stuk vertrouwder aanvoelt, heb ik daarvoor gekozen en daarom heb ik dus een heerlijk (kleine) kamer midden in het centrum! Er zijn natuurlijk ook nog andere manieren om aan een kamer te komen, Kamernet.nl bijvoorbeeld. Daar merk je wel dat er kamernood is. In Amsterdam zijn vaak binnen twee uur al ruim 100 reacties op een kamer. Vaak reageer je maar gewoon omdat je graag een kamer wilt, maar via Kamernet.nl kan het erg lang duren voor je een kamer hebt. Het is een optie, maar ik raad hem niet aan. Welnu. Een andere manier om aan een kamer te komen is via via. Ja, eigenlijk is het heel lullig, maar als jij een maatje kent en die kent weer iemand en diens huis zoekt toevallig iemand, ben je binnen. Een maatje van me heeft vorig jaar een jaar lang gependeld tussen Leiden en Amsterdam, gewoon omdat hij geen kamer kon vinden omdat hij weinig mensen in Amsterdam kende. Een ander maatje had dit jaar wel mazzel. Binnen twee weken werd hij gebeld: "Joh, die en die zijn vrienden van me, moet je even langsgaan, mooi huis." Een week later was hij verhuisd naar een kamer in Oud-Zuid. Een redelijk laffe, maar wel een zeer effectieve manier om aan een kamer te komen. Het lijkt een kutperiode: dat gehospiteer. Onzekerheid, een soort vleeskeuring of jij leuk genoeg bent. Maar niets is minder waar. Die huizen zoeken iemand die bij hen past. Net zoals dat jij een huis zoekt dat bij jou past. Als een huis jou vraagt, maar jij denkt mwa mwa? Niet doen. Iemand zei me laatst: "Je huis is je familie." Als er een klik is tussen jou en de mensen in dat huis, merk je dat wel. Dan word je binnen no-time gevraagd en heb je zo'n ontlading als je een mooie kamer hebt met mooie gasten/chicks om je heen. Het begin van de mooiste tijd van je leven!! Daan zal zich dit jaar geheel vrijwillig voor Scholieren.com onderdompelen in het Groningse studentenleven. Tussen de avonturen door neemt hij af en toe een moment om er een column over te schrijven.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Via het NFFS naar Hollywood

7 okt 2010, 17:31 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Niet alle ingezonden films op het Nederlandse Film Festival voor Scholieren (NFFS) waren van hoog niveau, sommige waren zelfs ronduit kut. Toch geloof ik dat dit een positief verslag wordt van de zesde editie van het nog jonge festival. 54 scholen deden mee, 166 films werden ingezonden en er waren zo'n 600 gasten. Flinke getallen voor een vrij onbekend festival. Mijn school heeft er in ieder geval nog nooit van gehoord. Daarom ging ik maar eens een kijkje nemen daar in Lelystad. De ingezonden films dingen mee naar een prijs in de categorieën animatie, één minuut, live action fictie en live action non-fictie. Op de festivaldag vertonen ze alle films en in de zalen kan er gestemd worden voor de publieksprijs. "Natuurlijk zijn we voor onze eigen school," giechelt een leerling. "Maar daar mogen we niet op stemmen." Ze fluistert in iemands oor, en dan moeten ze lachen. Onder de voorstellingen lijkt het af en toe een keur-en-kraak scene: zodra er een hockeyfilmpje wordt vertoond, is de maker een kakker en naar de gymnasiasten wordt stiekem 'nerd' gefluisterd. Als er een film voorbij komt die ontzettend goed is, zijn ze allemaal stil. De organisatie achter het NFFS wil meer leerlingen films laten maken. Het begon met vijf scholen, maar dat zijn er dit zesde jaar dus al 54. Ze willen dit festival echt op de kaart zetten, niet alleen maar bekend staan als 'het kleine broertje' van de grote filmfestivals. "We willen een vaste plek in de filmwereld." Ik zie films met een zelfgetekende McDonalds-kok, een James Bond-achtige actiefilm en fietsraces op straat. "Het festival is een geweldig initiatief," hoor ik van verschillende leerlingen. "Het is leuk en leerzaam om aan zo'n videoproject te werken. Bovendien kan je het gebruiken voor vakken als kunst. Dubbel zo handig!" Er zijn ook workshops, maar daar is het enthousiasme minder. Een groepje onderuitgezakte leerlingen met een zak vol marshmallows versus een stelletje bijdehante zesdeklassers. Om de minuut wordt er op een horloge gekeken. "Goh, ik zou nu eigenlijk al uit zijn." Gaap. Het lijkt bijna alsof je gewoon op school zit, maar dan iets langer. Toch zijn de workshops wel leerzaam voor de wat serieuzere leerlingen. Voor hen is dit festival kans om te socializen. Leerlinge tegen producente: 'Heb je toevallig nog iemand nodig voor een documentaire? Ik ben namelijk actrice." Telefoonnummers uitwisselen en verder maar. Zo kom je nog eens ergens.

De jury bestond dit jaar uit ondermeer Martijn Lakemeijer, Sallie Harmsen en Sylvia Hoeks. Jurylid Martijn vond het gaaf om in de jury te zitten. "Ik kan kijken naar wat ik echt leuk vind en naar films die gemaakt zijn door leeftijdsgenoten. Bovendien hoefde ik alleen maar onderuit te zakken op de bank en de dvd speler aan te zetten. Jammer dat ik nooit van dit festival heb gehoord, anders had ik zeker meegedaan." Omdat hij een echte fan van animatie is, koos hij ervoor om de prijs in die categorie uit te reiken. De winnaar is een echte aanrader: the good, the bad and the wrong line.

Zoals gezegd, niet alle films waren het aanzien waard. Toch was er goed montagewerk, veel gebruik van special effects (vooral kogelschoten en oplaaiend vuur natuurlijk) en zag je originele onderwerpen. Als je de filmwereld in wil, is dit een goeie plek om te beginnen.

De winnende films zijn wel echt allemaal goed. "Dat mag ook wel voor al dat werk," zegt prijswinnares Vera (animatie bovenbouw, Gefabriceerd Geluk). "Ik heb er zo ongeveer 1400 minuten in gestoken." En dat is na even omrekenen: nou ja, heel veel tijd. Ik denk dat het tijd wordt dat mijn school ook eens mee gaat doen!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Badkamerdeur: Open of dicht?

7 okt 2010, 15:20 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Toen ik klein was mocht ik de badkamerdeur nooit op slot doen. Als er wat zou gebeuren wilden mijn ouders snel bij mij kunnen zijn. Hoe ouder ik werd, hoe minder het uitmaakte. Intussen doe ik de badkamerdeur altijd op slot. Iedereen in mijn huis doet dat. Da's niet alleen bij ons thuis een ding, ook op het forum hebben ze 't er uitvoerig over sinds stefanielove dit topic startte. Hevige discussie volgde. FluffyKitten was tot haar twaalfde claustrofobisch en durfde de deur nooit op slot te doen. Goeieboeie schaamt zich nergens voor en laat de deur altijd open. "Waarom zou ik me schamen voor dat zootje wat ik onder me heb hangen tegenover de rest van 't gezin?" Ook leuk op het forum: hoe vaak krijg jij straf op school? En 't woedende meiden-topic van dominique192 is ook zeker de moeite van het meelezen waard: "Vinden jullie het ook zo irritant als jongens zich als groep 8ers gedragen? Dat ze overal om lachen wat met seks te maken heeft en liefde niet serieus nemen?" Mr Mark komt met een mooi weerwoord over kinderachtige meisjes: "Zelfs in de bovenbouw nog. Al dat gezeur over vriendschap en allerlei kettinkjes." En zo is het maar net. Tjeerd houdt van het forum. Als een ware ontdekkingsreiziger dwaalt hij door de uithoeken van deze onvoorspelbare online community. Op zoek naar dat ene mooie topic. Om met jou te delen.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Chatten over comazuipen

7 okt 2010, 13:23 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Tot kotsens toe doordrinken op een schoolfeest. Out gaan na een avondje stappen. Op je veertiende. Het schijnt allemaal niet zo gezond te zijn: dat gezuip. Zeker niet als je nog jong bent. Dat zeggen ze, de mensen die er verstand van hebben. 'Ze' is onder andere psycholoog Mireille de Visser. Zij richtte (samen met een kinderarts) in 2006 de landelijke alcoholpolikliniek op voor comazuipende jongeren, omdat steeds vaker jonge kinderen met een alcoholvergiftiging in het ziekenhuis belanden. Als je jezelf in een coma zuipt en in die kliniek wakker wordt, dan zal Mireille een gesprek met je aanknopen. Dat is niet het enige wat ze doet. Woensdag 13 oktober komt ze chatten op Scholieren.com: van 17:00 tot 18:00 uur mag je al je vragen op haar afvuren. Hoeveel drinken die patiënten van haar dan? Wanneer wordt 't ongezond? Wat doet dat met je hersenen? Wordt dat comazuipgebeuren niet vaak overdreven in de media? Hoe jong zijn ze soms? En wat adviseert ze jongeren die ze na zo'n incident spreekt? Wil je dat we een herinneringsmail sturen? Dat kan. Welke vraag zou jij stellen? Scholieren.com organiseert regelmatig chatsessies: onder andere Keith Bakker, Kluun, Maarten van der Weiden gingen Mireille voor. En maandelijks komt een deskundige van Sense chatten over seks&zo. Met wie zou jij willen chatten? President Obama? Vertel 't in de reacties en wie weet kunnen we 't regelen.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Gnante verhalen

7 okt 2010, 07:37 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

In elk gesprek is het leuk om weer dezelfde vraag aan mijn gesprekspartner te stellen: Wat is nou het meest gênante dat je ooit hebt meegemaakt? Het is leuk om deze vraag te stellen aan een goede vriendin, je opa, de lelijke vriendin van je broer, een leraar, je baas of gewoon je moeder. De antwoorden die je op deze vraag krijgt zijn een garantie voor een paar goede lachbuien. Vriendin A. Vriendin A. In haar sportschool is een sauna, naast het Turks stoombad en daartegenover is de grote-koude-emmer-douche. Mannen en vrouwen zijn gemengd, dus je moet niet preuts zijn, wil je er kunnen relaxen. In het Turks stoombad moet je tenslotte wel naakt zijn (zo'n natte handdoek is kut). Het stoombad was toch heter dan ze dacht en hoewel ze er niemand kende, voelde ze zich niet helemaal op haar gemak, zo poedelnaakt met vieze oude mannetjes om haar heen. Dus wilde ze, als niemand haar kon zien, snel de koude douche in rennen om vervolgens snel haar handdoekje te pakken, dat om te slaan en daarmee wat minder naakt in de sauna te gaan zitten. Dat was het aanvalsplan. Ze gooide de glazen deur open en op het moment dat ze haar sprint richting douche inzette, kwam er uit de sauna naast het stoombad een groot, naakt, lichaam tevoorschijn waar ze met haar eigen naakte lichaam vól tegenop botste. Vervolgens gleed ze met haar blote voeten op de natte tegels uit. Toen ze, naakt, van de gladde grond krabbelde en omhoog keek, staarde ze recht in de grote, geschrokken ogen van.. de vader van haar oppaskindjes. Vriendin B. Oei. Gênant, inderdaad. Vriendin B, mijn buurmeisje. Ik was erbij dit keer. We waren aan het stappen en we waren melig. Zij was me aan het uitlachen, maakte grappen waar ze niet meer van bijkwam en lachte al lopende me nog harder uit. Ze kijkt om mijn reactie te zien en loopt vól tegen een lantaarnpaal. Huilen dat ze deed. Heerlijk dat heel Utrecht mee kon genieten, maar, inderdaad, erg gênant. Vriendin C. Vriendin C. Met huiswerkbegeleiding heel nodig naar de wc. Ze durfde niet te vragen of ze mocht gaan, dus wachtte ze maar tot de pauze. Dit duurde vrij lang en gezien de grootte van haar blaas, stond ze werkelijk op knappen. Direct toen ze de wc had gevonden, ging ze zitten en genoot. Ein-de-lijk. Puur genot, tot ze merkte dat ze op de klep in plaats van op de bril op was gaan zitten. Ze had alles onder geplast. Nógal gênant, ja... Eigenlijk allemaal veel te gênant om te vertellen, want nu moet ik natuurlijk ook vertellen wat het meest genante is dat ik zelf ooit heb meegemaakt. Ik denk dat ik me wat dit betreft aansluit bij Simon, de hoofdredacteur van Scholieren.com: Als iets té privé wordt of een té gênante gebeurtenis is, vertel je het gewoon niet alsof je het zelf meemaakte, maar alsof het een vriendin overkwam.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

TV-tip: Over de streep

6 okt 2010, 13:27 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Afgelopen zomer zond de KRO deze prachtige documentaire uit, nu wordt 'ie herhaald. Vanavond (woensdag) om 20:25, Nederland 3. Het Amsterdamse IJburg College laat een stel Amerikanen invliegen om de in de VS succesvolle methode 'Challenge Day' voor het eerst op een Nederlandse school in te zetten.
De methode wordt ingezet om pesten op scholen tegen te gaan en wederzijds respect te stimuleren. Centrale vraag: wat weten we nu eigenlijk van elkaar? Check de trailer; de hele documentaire (50 minuten) kan je gratis en voor nop bij UitzendingGemist bekijken. Met dank aan redacteur Tjeerd, die zag dat 'ie herhaald werd en 'm zelf ook fantastisch vond.

Lijkt 't je wat voor bij jou op school? Hoe kijken leerlingen van het IJburg College zelf terug op die dag en de uitzending? Laat een reactie achter!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...