Driekwart van de middelbare scholen schijnt 't tegenwoordig te hebben: Magister. Dit systeem zorgt ervoor dat jij, je leraren en vooral JE OUDERS met één muisklik onbeperkt toegang hebben tot jouw cijfers en absenties. Zeg maar dag tegen je stiekeme spijbeluurtjes en geheime onvoldoendes: Magister maakt alles openbaar!
Vroeger, in die goede oude tijd, was het nog mogelijk om met spijbelen weg te komen. Je liet een goede vriend of vriendin een briefje schrijven, liefst met een oudbollig en krabbelig handschrift. Je docent of coördinator wierp er vluchtig een blik op, en je kon gaan genieten van je vrijheid. Spijbelen was een makkie.
"Waar was je, Renske?"Helaas is dat nu afgelopen: het Magister registreert alles. "Was je afgelopen dinsdag drie uur afwezig?" vroeg mijn moeder me laatst. "Waar was je dan?" Met een kop als een boei mompelde ik nog een smoesje, maar er viel niet meer onderuit te komen. Handtekeningenplagiaat kan dus echt niet meer.
Ook je cijfers moeten eraan geloven. Mijn zusje was er altijd een ster in om haar rapporten te verbergen. Alle onvoldoendes die ze gehaald had, bespaarde ze mijn ouders maar al te graag. Al die tijd mocht mijn zusje nog lekker uitgaan, winkelen en andere leuke dingen doen.
Keihard liegen
Met de invoering van het Magister werd het allemaal ietsje anders. Onze fanatieke moeder checkt het Magister zeker twee keer per week, dus geen enkel rood cijfertje blijft lang geheim. Soms is onze moeder nog eerder op de hoogte dan wijzelf. "Je docent M&O heeft de cijfers online gezet," klinkt het dan. "Een 4.2, niet zo goed he?" Op zo'n moment zit er niets anders op dan keihard liegen. "Shit, ik had nog wel zo goed geleerd!"
Gelukkig ben ik niet de enige die het Magister zo grondig haat. Ook een aantal leraren hebben het niet zo op het het cijfersysteem. "Ik moet al die toetsen binnen korte tijd nakijken en dan moet ik ze ook nog invoeren op het Magister," zeggen ze. "Voor ons is het dubbel werk."Wel een klein voordeel: verkeerd ingevoerde cijfers kunnen ze meteen corrigeren, terwijl dat bij rapportuitreiking niet meer snel teruggedraaid kan worden.
Lucky bastardsSommige jongeren hebben juist helemaal geen probleem met het Magister. "Mijn ouders kijken er bijna nooit naar," hoor ik van verschillende kanten. "Mijn moeder weet niet eens hoe het werkt en mijn vader is het wachtwoord kwijt." Voor hen dus geen huisarrest of andere maatregelen. Lucky bastards.
Voor de leerlingen boven de 18 jaar heeft onze school een voordelige regeling. Althans, dat vindt de schoolleiding. Iemand die meerderjarig is, mag zijn handtekening zetten. Daarmee neem je je ouders het recht af om op het Magister te kunnen kijken. Toch heeft bijna niemand er dit jaar voor gekozen om die handtekening te zetten: dan weten je ouders toch ook meteen dat je lang zo braaf niet bent?
Liever ouderwetsIk vind het Magister + nieuwsgierige ouders helemaal geen goede combinatie. Valt er dan echt níets meer te verbergen? Internet is een geweldige uitvinding, maar in dit geval heeft het alleen maar nadelige gevolgen. Geef mij maar ouderwets geschreven briefjes en onwetende ouders. Veel veiliger.
De man had een gerimpeld gezicht, dat deed denken aan de rode strepen en golfjes die mijn docent altijd op slechte wiskunderepetities krabbelt. Zijn ogen waren klein tussen de wallen en woeste wenkbrauwen. Hij was méér dan alleen de oude man.
Scholieren.com presenteert een nieuw kort verhaal van Rutger II (16, Utrecht). Rutger II is ontzettend goed in het schrijven van korte verhalen, vinden wij.
Dat bleek toen ik beter keek: strakke kaaklijn, geen onderkin, geen buikje, lichtgebruind, goede bos haar, gezond gebit, geen geur die vanaf meters afstand te herleiden is tot één man – ik mocht hem wel.
"Je identiteitsbewijs graag," zei hij met een plichtmatige ondertoon. Een bonnenschrijver van het ergste kaliber. Fietsers die door rood rijden op de bon slingeren; ik kon dat soort mensen nu eenmaal niet uitstaan. Na wat in mijn zakken gerommeld te hebben, haalde ik mijn portemonnee en vervolgens het pasje tevoorschijn.
"Hmm, klopt ja – je reed door rood, dat gaat een prent worden," zei hij terwijl hij met goedkeurende blik mij mijn bewijs van het hebben van een identiteit weer teruggaf.
"Vindt u het niet wat overdreven om bonnen te schrijven voor door-rood-rijden?"
"Het gaat er niet om wat ik vind, maar om wat mijn baas zegt." Ik haalde adem om nog iets te zeggen, maar hij onderbrak me meteen. "Luister, iedereen die ik aanhoud, gaat altijd een heel gesprek voeren. Het is gewoon idioot. Kunnen jullie niet gewoon braaf jaknikken, meewerken en doorfietsen?"
"En nu?" vroeg ik alsof hij niets gezegd had. Ik had geen zin in hem.
"Nu zeg jij mij waar je woont en dan kun je doorfietsen."
"Texel 49, dat ligt in Lunetten," zei ik terwijl het pas echt tot me door begon te dringen dat ik niet meer op tijd op school zou komen. Dat ik dit thuis aan mijn ouders mocht gaan vertellen, dat ik dit zelf moest betalen – dat ik hem haatte.
"Je krijgt de bon thuisgestuurd, je kunt gaan."
"Krijg ik nu niets?" vroeg ik verschrikt.
"Nee."
"Geef mij op z'n minst een bewijs. Een briefje, een kopie van de bon, iéts. Ik kom nu te laat op school, door u, dan moet ik kunnen bewijzen dat ik op de bon geslingerd ben. Dat ik er niets aan kon doen."
"Dat kon je wel. Op groen wachten. Je krijgt niets." Ik moest me inhouden om hem niet uit te schelden en reed zo snel mogelijk naar school. Er wachtte een wiskunderepetitie op mij.
True Grit draait vanaf 10 februari in de Nederlandse bioscopen, maar mag zich nu al de meest succesvolle film van de Coen Brotherss noemen. True Grit heeft namelijk al bijna 140 miljoen dollar opgebracht in Amerika en is genomineerd voor tien Oscars. Niet slecht he.
Het verhaal
De veertienjarige Mattie Ross is getuige van de wrede moord op haar vader. Ze wil wraak nemen op zijn moordenaar Tom Chaney en roept de hulp in van de schietgrage, dronken U.S. Marshall Rooster Cogburn. Ondanks zijn bezwaren zetten ze samen de jacht in op Chaney. Ze wil hem in de val lokken op grondgebied van de Indianen, voordat ranger LaBoeuf hem oppakt en meeneemt naar Texas voor een andere moord...
True Grit is o.a. met Jeff Bridges, Matt Damon, Josh Brolin, Barry Pepper en Hailee Steinfeld. Voor meer informatie zie: www.truegrit-defilm.nl
Win!
Scholieren.com mag 5 pakketten weggeven, bestaande uit een leren portomonnee en 2 bioscoopkaartjes. Vul hieronder je gegevens in en win!
Let op: de film is voor 16 jaar en ouder.
Het is half twee 's nachts als mijn iPhone trilt. Omdat ik natuurlijk één ben met alle informatiestromen die passeren op mijn iPhone, verhef ik me meteen en kijk ik wat er naar me verstuurd is op dit nogal onchristelijke tijdstip.
"Morgen ruzie op het grote plein in In Nijmegen-Nieuw West half 4 be there!"
Aha. Ik snap het helemaal. De persoon die mij dit bericht stuurt, is een gewone klasgenoot van me die ik eigenlijk buiten school nooit spreek. Waarom dit bericht? Wie gaan er vechten? Waarom moeten daar mensen bij zijn? Waarom ga je als je je agressie wilt uiten, 'afspreken' om dat te doen? Allemaal vragen die door mijn hoofd schieten. Eigenlijk moet ik er naar toe. Eigenlijk.
SensatiezoekerEn daarom ga ik. Die kant op, in elk geval. Als ik op de fiets zit, weeg ik mijn beslissing af. Diep van binnen weet ik dat ik een sensatiezoeker ben. Als er morgen een Derde Wereldoorlog zou uitbreken waarin de overheersende partij alle allochtonen zou oppakken, dan zou mezelf wellicht als soort-van-buitenlander expres laten arresteren. Gewoon, om er een spannende reportage over te schrijven. Maar anderzijds: riskeer ik geen problemen nu ik hier naar toe ga?
De lange fietstocht geeft me genoeg tijd om het te overwegen: ik ga. Definitief. Om vijf voor half vier sta ik op het pleintje. Voor de supermarkt op het plein staan een paar jongeren. Ze doen niks, bewegen niet, ze kijken alleen. Als ik mijn fiets parkeer voel ik hun blikken over mijn rug glijden, maar ik doe alsof ik van niks weet en ik loop de supermarkt in. Even iets te drinken scoren.
PolitieAls ik enkele minuten later terugkom, staat er een politiebusje op het plein. Een agent spreekt tegen het groepje jongeren dat net bij de supermarkt stond en ik vang delen van het gesprek op. "Jullie zijn hier op niemand aan het wachten? Nee? En wat gaan jullie hierna doen? Niks? Oké. Hmmm. Ik verzoek jullie hierbij vriendelijk om dan hier weg te gaan" zegt de politieagent.
De jongeren blijven even zitten en lopen daarna braafjes weg, een andere straat in. Opeens valt het het andere groepje jongeren aan de andere kant van het plein op, maar zij worden door de politie de andere kant opgestuurd. Een politieagent loopt een stukje met ze mee en zo lijkt de rust op het plein terug van nooit weggeweest.
Helemaal nietsMijn verwachtingen waren te hoog. Ook als ik vijf minuten op het plein blijf staan en daarna nog een rondje fiets door de wijk ontdek ik geen enkele opstoot of spanning. Noemen ze dit een vechtpartij? Dit is niet eens ruzie. Twee groepjes jongeren die de kat uit de boom kijken op een normaal stadsplein om vervolgens weggestuurd te worden door de politie? Aanstellers.
Als ik weer thuis ben, stuur ik een berichtje naar de klasgenoot die me de uitnodiging zond. "Is er nog wat gebeurd vanmiddag?" Even later krijg ik antwoord 'Nee, nwah, niet echt'. Helemaal niet, dus. Jammer.
Jiri Taihuttu (15) speelt al zeven jaar gitaar, doet 't conservatorium voor flamenco in Amsterdam en heeft al meerdere flamenco-cd's op zijn naam staan. Maar dat vindt 'ie niet genoeg; hij heeft ook zijn eigen poprockband. Mét platencontract.
FlamencoJiri woont in Venlo, maar reist al vier jaar lang elke donderdag op en neer naar het conservatorium van Amsterdam."Amsterdam is de enige met een conservatorium voor flamenco". Da's flink treinen elke week.
Maar flamenco, da's niet echt een populaire muzieksoort voor jongens van veertien. "Op vakantie in Spanje zag ik Paco de Lucia de flamenco tokkelen op zijn gitaar. Dat wilde ik ook!"
The Wild ThingsEn die poprockband? "Ik zat een jaar geleden in een bandje, maar het liep niet helemaal lekker. Op een gegeven moment ontmoette ik Daan op mijn vaders muziekschool, en besloten we samen met drummer Stef en bassist Koen een band te beginnen: The Wild Things.
Nog geen half jaar later hadden liedje, Thinking about you. Jiri's vader besloot toen het liedje door te sturen naar een aantal mensen. "Vijf minuten later werden wij opeens teruggebeld: het was Excelsior. Of we een platencontract wilden!"
Sneak previewInmiddels heeft de band een eigen professionele videoclip, hebben ze opgetreden bij De Wereld Draait Door en zijn ze te gast geweest bij Giel Beelen. Momenteel zijn ze druk bezig met het maken van nieuwe liedjes. Een sneakpreview misschien? "Ik ga nog niets zeggen, de liedjes zijn geheim voor nu...". Damn it!
Talent als dit hoort natuurlijk thuis op Lowlands, dus wanneer kunnen we Jiri daar verwachten?
"We moeten eerst wat meer liedjes afhebben voordat we verdergaan. Maar ik wil dit wel de rest van mijn leven blijven doen. Zowel The Wild Things als flamenco."
Persoonlijk dacht ik dat iedereen in zijn situatie met zo'n talent toch een zekere sterallures zou bezitten. Het tegendeel is waar: ondanks zijn grote succes is Jiri Taihuttu nog steeds die down to earth-jongen met de dreads uit Limburg. Van die gast gaan we nog veel horen. Híj is pas groots met een zachte G, volgens mij.
Hij ligt pas net in de winkel en Scholieren.com heeft er alweer een boekverslag van: de nieuwste van Kluun, Haantjes. Met dank aan onze boekverslagerschrijver en docent Nederlands Kees van der Pol. Het boek is alweer hard op weg een bestseller te worden.
Scholieren.com publiceert iedere maand tien goede uittreksels van boeken die net uit zijn, en wekelijks lichten we er ééntje uit. Zo kan jij eens een ander boek kiezen dan de titels op de vergrijsde literatuurlijst van je docent.
De derde roman van Kluun gaat niet over de 'kankerjaren' van Carmen, al speelt ze nog wel een bescheiden rol in het verhaal. Het is wel weer autobiografisch en vertelt over een geweldige zeperd die zijn reclamebureau Werk in Uitvoering in 1998 heeft gemaakt. Ze besluiten enorm veel euro's (guldens, toen) uit te geven aan een provocerende reclamecampagne rond de Gay Games: het wordt een financiële ramp.
Kees: "Het is een heel grappig verhaal geworden, met weinig literaire pretenties. Toch moet de lezer die bekend is met zijn Klassieken ongetwijfeld terugdenken aan de roman Kaas van Willem Elsschot, waarbij de eenvoudige kantoorklerk Laarmans in de kaashandel gaat om indruk te maken op vrienden. Sommige scenes uit beide boeken lijken erg op elkaar."
"Het is dus handig om Kaas en Haantjes allebei op je literatuurlijst te plaatsen. Een klassieke kleine roman en een vermakelijke moderne. Je slaat daarbij twee vliegen in één klap: het kost je niet veel tijd om te lezen en de vergelijkingen op je schoolexamen liggen voor de hand, tenminste als je docent ook Kluun wil gaan lezen. Het boek zal wel weer een bestseller worden."
Haantjes telt slechts 187 pagina's. Kaas maar 114!
Sinds kerst gonsde het door onze school: Marijke (19) die net d'r vwo-diploma had gehaald was per ongeluk zwanger! Iedere had het erover en niemand wist hoe het zat. Gelukkig ben ik redacteur van Scholieren.com: het perfecte excuus om d'r eens op te bellen en uit te zoeken watskeburt.
Want wat doe je als je plots zwanger bent? Marijke was net begonnen aan haar studie pedagogische wetenschappen..
Marijke kwam er in september achter. Twee weken over tijd. "Niets aan de hand," dacht ze nog, en meer voor de grap kocht ze samen met een vriendin een zwangerschapstest. Toen er een plusje tevoorschijn kwam, kon ze het amper geloven: ze was op en top zwanger. Nu ik 'r spreek is ze al een half jaar onderweg.
Marijke had een jaar verkering met haar vriendje Thomas toen ze zwanger bleek te zijn. Allebei schrokken ze enorm van het feit dat Marijke in verwachting was, maar abortus was geen optie, vertelt ze me. Marijke is gelovig en het woord kwam niet eens bij haar op. "Thomas is uiteindelijk ook blij met mijn keuze en zelfs mijn moeder zei: 'Je houdt het toch wel?'."
Niet ongewenstHet kindje komt dan misschien onverwacht, ongewenst is het zeker niet. "Ik wilde altijd al vroeg trouwen en kinderen krijgen. Je hoort tegenwoordig steeds vaker dat vrouwen eerst carrière willen maken en dan pas kinderen, maar daar dacht ik nooit aan. Carrière was voor mij niet belangrijker dan kinderen."
Vertellen via HyvesMaar hoe vertel je dat in vredesnaam aan je familie en vrienden? "Tja, dat was wel lastig. De naarste reactie die ik kreeg, was dat ik het beter kon laten weghalen en getroost worden, dan het houden en in geldproblemen komen." Wow, heftig. Gelukkig reageerden de meeste anderen wel goed: haar broertjes en zusjes vonden het zelfs wel leuk om tante of oom te worden.
Zelf kwam ik het te weten via Hyves, net zoals de rest van de school. Dat gaf wat ophef op school, kan ik je vertellen! Marijke was het nieuws van de dag met haar WWW's over een schoppend kindje. Marijke vertelt: "Misschien is het wel een beetje gek dat schoolgenoten het op die manier te weten kwamen. Maar ja, ik kon ook niet iedereen persoonlijk inlichten en ik heb liever dat ze het van mij horen dan door allerlei geroddel."
Marijke is in december maar weer gestopt met haar studie pedagogische wetenschappen. Het zou toch veel te lastig worden om genoeg studiepunten te halen als de baby eenmaal geboren is, en nu kost het haar een hoop collegegeld.
Momenteel werkt ze een aantal dagen per week bij de HEMA om geld te verdienen voor hun grote droom: een huisje voor henzelf. Voorlopig hebben ze nog lang niet zo'n volle spaarpot en wonen ze allebei nog bij hun ouders. Marijke in Kockengen (boven Utrecht) en Thomas in Rotterdam, dus ver uit elkaar.
Geen crècheDe baby gaat in mei geboren worden. Uitgaan of ongepland met vrienden de stad in gaan, zit er vanaf dan niet meer in. "Ik wil het moederschap op de eerste plaats zetten maar niet eenzaam worden. Echt feesten deed ik toch al niet zoveel. Als ik maar niet geïsoleerd raak, ik hoop dat mijn vriendinnen me vaak komen opzoeken."
En haar studie? "Misschien ga ik die volgend jaar wel weer oppakken. Maar dan in deeltijd, zodat ik overdag op de baby kan passen en het niet naar een kinderdagverblijf moet."
Wauw. Marijke is nog geen jaar ouder dan ik, maar leidt nu al een totaal ander leven. En dat verschil zal binnenkort alleen maar groter worden. Ik zou niet graag in haar schoenen willen staan, maar heb toch wel respect voor d'r... En nu wil de rest van de school natuurlijk weten hoe het zit: ze kunnen dit artikel lezen.
Het is februari en dat betekent dat Valentijnsdag weer in aantocht is. De één vindt het maar commerciële rotzooi, anderen geven op deze dag juist graag iets aan iemand die ze lief en leuk vinden. Wil jij je vriend of vriendin verrassen? Of wil je eindelijk de liefde verklaren aan de jongen die met wiskunde voor je zit? Of met je beste vriendin iets leuks doen? Verras hem of haar met een vrijkaartje voor de nieuwe de romantische komedie No Strings Attached, dé Valentijnsfilm van 2011!
De film
Emma en Adam zijn al jaren beste vrienden, maar zetten hun vriendschap op het spel wanneer ze besluiten met elkaar naar bed te gaan. Om hun vriendschap te beschermen, spreken ze af dat ze een open relatie onderhouden. Dus geen jaloezie, geen verwachtingen, geen bloemen en geen ruzies. Ze kunnen doen en laten wat ze willen zolang ze maar niet verliefd op elkaar worden. Dit blijkt moeilijker dan gedacht...
Deze romantische komedie is o.a. met Natalie Portman, Ashton Kutcher, Cary Elwes and Kevin Kline en draait vanaf 17 februari in de bioscoop.
Voor meer informatie zie: www.nostringsattached-defilm.nl
Vrijkaartjes winnen?!
Scholieren.com mag 3x2 vrijkaarten weggeven voor deze romantische komedie. Vul je gegevens hieronder in en wie weet ga jij op Valentijnsdate naar deze film!
De trailer van No Strings Attached bekijk je hier!
In je uppie op het vliegtuig naar Italië stappen om daar bij volslagen vreemden op vakantie te gaan. Raar en gevaarlijk? Niet voor Sjoerd Vermaak (17). Hij maakt vrienden via Skype en de Xbox, om vervolgens in z'n eentje bij hen op bezoek te gaan. De lefgozer.
Hoe flikt 'ie dat dan? Hoe weet je of je je gastheer kunt vertrouwen? Ik ging bij Sjoerd op bezoek om hem deze vragen te stellen.
Hoe was de eerste 'vriendenreis' die je maakte?
''Ik ben fan van de muziek van een studio genaamd Dima Music en raakte via Skype aan de praat met de grote baas daarvan. Ik vertelde hem dat ik binnenkort met mijn familie op vakantie zou gaan naar Italië. Hij nodigde me uit om een dagje langs te komen. Ik heb de studio toen samen met mijn vader bezocht en ook een aantal artiesten ontmoet."
Maar dat deed je dus niet in je eentje?
''Nee. Maar terug in Nederland vroeg hij mij of ik eens een liedje wilde schrijven, omdat mijn Engels veel beter is dan veel Italianen. Hij vroeg me om anderhalve week langs te komen, ik mocht dan bij een van de artiesten blijven slapen. Dat werd mijn eerste solotrip, eigenlijk een zakenreisje."
Op het Scholieren.com Forum zei je ook dat je via deze manier van op vakantie gaan, veel meer leert van het land en haar cultuur. Hoe komt dat?
"'Als je slaapt, eet en ontspant bij de mensen zelf in plaats van in een hotel, zie je zoveel meer. Zo wist de artiest bij wie ik bleef slapen elk interessant plekje in Italië, dingen die je als toerist waarschijnlijk helemaal niet zou zien. Ook nodigden ze bijvoorbeeld heel vaak mensen uit en het bezoek nam dan ook altijd heerlijk eten mee".
Je hebt toch ook wel eens vrienden gemaakt via de Xbox?
"Ja, afgelopen kerstvakantie ben ik vijf dagen naar een Britse stad ten zuidoosten van Londen gegaan. Ik had een jongen van daar ontmoet tijdens het Call of Duty: modern warfare 2 spelen. Het was erg leuk om hem op te zoeken. Het was trouwens wel even wennen toen ik weer thuis kwam, en weer Nederlands moest praten. Ik gebruikte Engelse grammatica om Nederlands te spreken."
Dus terwijl jij zijn lever eruit knalde met een dikke shotgun, onstond er een band?
"Haha, ja het klinkt misschien raar maar als je veel met elkaar gamet en dus ook met elkaar praat/videochat via Skype, leer je elkaar echt kennen. En uiteindelijk ga je ook over andere dingen praten, niet alleen maar games."
En wat vonden je ouders van al dit soort tripjes?
"Ik denk niet dat ik in mijn eentje naar Italië had gemogen als mijn vader niet eerst zelf die studio had gezien. Toen ik terugkwam van mijn eerste keer alleen naar Italië, begrepen ze ook dat ik het echt wel aankon. Toch heeft mijn moeder wel gebeld met de moeder van de jongen in Engeland om een beetje vertrouwen te krijgen."
Heb je nog tips voor jongeren die ook naar een 'vreemde' in een ander land willen gaan?
" Ja, zorg dat je van tevoren veel met elkaar praat en videochat. Het is ook heel belangrijk dat je ouders contact kunnen hebben met diegene bij wie je blijft slapen. Zo heb je eigenlijk toch een heel beschermde omgeving. En plan je reis goed, maar wees ook flexibel: zelf moest ik onverwachts negen keer overstappen toen ik weer terug kwam uit Engeland."
Wow. Ik vind reisjes binnen Nederland al heel wat, maar ben ook wel jaloers op Sjoerd. Ik wil ook wel eens naar Rusland of zo reizen, om te kijken of ik dat aankan. Ik denk dat ik maar eens wat moet gaan gamen, wat benen eraf schieten en hopen dat ik vrienden maak.