De overheid wil al jaren dat witte en zwarte scholen lekker mengen, maar uit onderzoek blijkt nu dat zulke Duo Penotti-scholen helemaal niet zo'n goed idee zijn. Allochtone leerlingen moeten alleen bij allochtone leerlingen in de klas blijven, en Nederlandse gewoon bij Nederlandse. Dat zegt onderzoeker Jaap Dronkers, die de wis- en natuurkundecijfers en de leesvaardigheid van een hele hoop (internationale!) vijftienjarigen heeft bestudeerd. Wat blijkt: Europese docenten vinden 't lastig zich te concentreren op een multiculti-klas vol verschillende scholieren, en dat zie je terug in de leerprestaties. Nationaliteiten dan maar gescheiden houden? Of is cultuur belangrijker dan schoolcijfers?
2 reacties | lees origineel...
Eigenlijk zou Maarten al voor de vakantie komen chatten, maar het WK voetbal schopte van alles door de war. Tijdens jullie vakantie hebben jullie hopelijk lekker gezwommen. Net als Maarten van der Weijden, Olympisch zwemkampioen, die deed een tijd lang niks anders dan zwemmen-zwemmen-zwemmen. En dan een beetje zwemmen tussendoor. Voordat hij die gouden plak in Peking won, had 'ie kanker, daarna schreef Maarten een boek ('Beter'). In 2008 stopte het supertalent omdat hij geen slaaf meer wilde zijn van zijn eigen prestatiedrang.
En nu? Nu komt Maarten chatten op Scholieren.com. Zondag 26 september, van 17:00 uur tot 18:00 uur. Wil je dat we een herinneringsmail sturen? Dat kan. Welke vraag ga jij 'm stellen?
1 reactie | lees origineel...
Wie klaagt, die slaagt. Nou ja, een klein beetje dan: het College voor Examens heeft goed geluisterd naar de 150.000 klachten van examenkandidaten. Na alle vmbo- en havo protesten werden netjes de normeringen verhoogd: de 15.000 klachten over havo-Nederlands leverde bijvoorbeeld een norm van 1.7 op (nul is 't laagst, twee het hoogst mogelijke). Alleen de vwo'ers hebben dikke pech. M&O en Wiskunde bleken gezien de klachten supermoeilijk, maar de leerlingen krijgen maximaal één punt extra. Best zuur als je daardoor nét die allesbeslissende voldoende niet haalt. Of je had gewoon beter je best moeten doen, natuurlijk.
0 reacties | lees origineel...
Renate (nu 21) zat in 4-havo toen ze voor een loverboy moest gaan werken. Geen gast met een dikke BMW die haar overlaadde met cadeautjes, want daar zou ze echt wel voor opgepast hebben.
Nee, deze new generation loverboy leek heel normaal, totdat een avond vol GHB en geweld haar er toe dwongen voortaan als hoer te werken. Twee jaar lang.
En toch, terwijl Renate haar verhaal vertelt, krijg je geen enkel moment medelijden met d r. Renate is niet zielig.
Toffe Hakan
Ik was eerder al twee keer verkracht door een groep van ongeveer vijftien jongens, begint Renate te vertellen. Vreselijk, maar dat bleek slechts de opmaat: Zij bedreigden me ook meerdere malen en verboden me naar de politie te gaan, totdat ik Hakan leerde kennen. Hij waarschuwde me voor deze jongens ( ik ken die gasten, als je niet oppast beland je over een paar weken achter de ramen ) en bood aan me te helpen.
"Hij hoefde mijn telefoonnummer niet, maar ik kon hem wel altijd bellen als ik weer bedreigd werd of door de daders aangesproken werd op straat.
Natuurlijk had Renate even haar twijfels, maar ze wilde absoluut geen dreigementen meer. En zonder haar nummer kon hij haar toch niets maken? Hakan hield woord en de problemen verdwenen op den duur. Best een toffe gozer dus.
Feest
Maanden later nodigde Hakan haar uit voor een groot feest: om die nare periode achter je te laten , waren zijn woorden.
Renate: Ik had nooit mee moeten gaan. Die avond ben ik gedrogeerd met GHB. Wat ik er nog van weet? Bijna niets, maar het is wel duidelijk dat ik meerdere malen geslagen en verkracht ben.
"Toen ik weer helemaal bij zinnen was, maakte Hakan me duidelijk dat híj voortaan de baas was, en ik zijn hoertje zou worden.

De loverboy uit de film 'Loverboy' (2003) is meer een oude generatie loverboy. Type dure auto, veel geld. Renate was het slachtoffer van een nieuwe generatie loverboy: omzichtiger en minder patserig.
Nachtmerrie
Die avond was het begin van een nachtmerrie die twee jaar duurde. Vanaf dat moment leidde ik een dubbelleven.
"Voor mijn ouders was ik een vrolijk meisje, voor mijn loverboy was ik zijn medewerkster die dag en nacht voor hem klaarstond. Als ik een opdracht van hem kreeg, vertelde ik mijn ouders dat ik opgeroepen werd om in de supermarkt te werken.
"Ik deed mijn werkkleding in mijn rugzak, Hakan haalde me een paar straten verderop op en bracht me naar een individuele klant of soms naar vieze seksfeesten.
Knop om
Heeft ze zich daar dan nooit tegen verzet? Natuurlijk heb ik in het begin heel erg tegengestribbeld, maar op het moment dat je een wapen op je gericht krijgt, gaat er wel een knop om.
Gek genoeg kon ze zelfs een beetje wennen aan haar leven als prostituee. Ik haatte mijn leven en mijn werk als hoer, maar legde me er maar bij neer. Want als ik protesteerde, dan werd ik fysiek gestraft of naar de klant gestuurd die ik het allermeest haatte.
Huiswerk braaf maken
In de tussentijd was Renate natuurlijk ook gewoon leerplichtig. Vielen haar dubieuze werkzaamheden dan niet op, op school? Ik ging zo veel mogelijk naar de lessen toe en maakte meestal braaf mijn huiswerk.
"Met mijn vriendinnen was ik niet superclose, dus zij dachten dat ik na schooltijd ontzettend veel bij de supermarkt werkte. Pas toen klasgenoten iets doorkregen, had ik al lang en breed aangifte gedaan.
Aangifte
Aangifte, want haar ouders hadden op een gegeven moment ook wel door dat hun dochter loog over haar werk.
Renate: Het liegen werd steeds makkelijker en de jongens voor wie ik werkte, zorgden altijd voor pasklare alibi s. Desondanks werden haar ouders na twee jaar wel achterdochtig, en kwamen ze erachter wat er aan de hand was door Renate s mobieltje te controleren.
Ze hebben me toen de keuze gesteld: of verdergaan met mijn leven bij die gasten, of aangifte doen en op den duur weer veilig en gelukkig zijn. Het zinnetje je bent het waard om naar de politie te gaan heeft me over de streep getrokken , vertelt Renate.
Zedenpolitie
Tientallen uren praten met zedenpolitie volgde, waarin Renate alles opbiechtte.
De volgende stap was onderduiken, uit angst dat haar loverboy wraak zou nemen. Ik vond het niet leuk om maandenlang op de vlucht te zijn en steeds ergens anders te moeten wonen, maar het was de enige manier om te overleven en van hem af te komen.
Maria Mosterd
Zelfs vanuit haar schuilplaats heeft Renate de Maria-Mosterdgate meegekregen, het meisje wiens boek Echte Mannen Eten Geen Kaas niet de waarheid zou bevatten.
"Ik ben zelf iemand die altijd achter de waarheid staat. Ik ben er zelf niet bij geweest en kan er dus niet over oordelen. Als ík niet meer weet hoe iets gebeurd is, dan zeg ik dat eerlijk. Maar het zou natuurlijk best kunnen dat andere meisjes zulke leegtes in gaan vullen met onjuistheden. Ik hoop dat mensen hier doorheen kijken, het is een boek dat het leven van een meisje laat zien dat onder dwang van een loverboy staat. En of het nu fictie is of waarheid, het is zo als het is.."

Maria Mosterd en haar moeder bij De Wereld Draait Door.
Nieuw leven
Inmiddels is Renate een heel nieuw leven begonnen, waarbij niemand haar verleden kent. Met haar ouders belt ze regelmatig, maar is het veiliger geen face-to-face-contact te hebben.
Flink balen om met zo'n geheim rond te lopen, maar het is niet anders. Ik heb geen leven zoals de gemiddelde tiener, maar ik ben wel weer gelukkig. Ik wil weer gaan studeren en denk zelfs dat het niet onmogelijk is om in de toekomst een vriendje te krijgen.
"Natuurlijk zou die jongen dan een halve pyscholoog moeten zijn om me te kunnen begrijpen, maar ik denk dat ik op den duur wel een jongen kan vertrouwen.
Renate en Hakan heten in werkelijkheid anders. Renate zet zich in voor de stichting Stop Loverboys Nu, een groep ervaringsdeskundigen die zich inzet tegen loverboys. Niet alleen door voorlichting over oude en nieuwe generatie foute jongens, maar ook door te luisteren naar slachtoffers en hun ouders en ze door te wijzen naar de juiste hulpdiensten.
12 reacties | lees origineel...
Fantastische spelling is niet meer van deze tijd. Toen woensdag veel vmbo'ers op twitter juichten dat ze 'geslaagt' waren, ontstond de discussie: verdien je je diploma als je niet weet hoe je geslaagd moet spellen? Nu een nieuw incident. Een school in Oldenzaal had een spandoek laten drukken: "Twents Carmel College feliciteerd de geslaagden!" Dat moest natuurlijk feliciteert zijn, met een t. Volgens de school ligt de fout bij de drukker, overigens.
Update: de school heeft een leuke reactie op de heisa rond 't spandoek. Klik.
Ach ja, leerlingen kunnen het niet, scholen doen het fout en eerlijk gezegd, deze redactie maakt ook spelfouten bij de vleet. Correct spellen, het lijkt wel of niemand het nog kan. Maar hier zijn we inmiddels allemaal groot fan van beterspellen.nl. Hoop op een betere toekomst.
0 reacties | lees origineel...
Mijn leraar Nederlands van jaren geleden heette Pecas. Wat een man, wat een man.
Pecas rookte shag. Gewoon, zo tussen de lessen door. Niemand wou dan ook vooraan zitten.
Pecas kende van geen leerling zijn naam. Hij had wel wat beters te doen. Zo moest hij er zeker van zijn dat zijn gedraaide shaggie ruim voor het einde van de les al in zijn borstzak zat.
Pecas was dan ook als eerste de klas uit, wanneer de bel ging. De deur op slot doen vond hij onzin. In zijn tijd kon dat nog gewoon.
Pecas was de enige leraar waarvan ik de voornaam nooit heb geweten. Gezag, noemde je dat.
Pecas nam graag een loopje met andere leraren. Dat ze zich altijd druk maakten om van alles. Maar hij noemde geen namen, dat vond hij niet netjes. Zo was hij dan weer wel.
Pecas hoorde dan van zijn collega s dat onze klas zo druk was. Kon hij zich niks bij voorstellen. Bij Pecas probeerde je dan ook niks. Nee, dat moest je eens proberen. Drie minuten later zat je huilend op de wc.
Pecas rookte in zijn jeugd sigaren, zo stiekem in de klas. Dat deed je toen gewoon.
Pecas zei dat je vroeger gelijk van school af werd getrapt, als je liep te kloten. Zo ging dat toen.
Pecas kon jou helemaal belachelijk maken. Gewoon, zomaar. Ook dat was een kant van hem.
Pecas maakte zijn meningen over ontvangen boekverslagen graag openbaar. Toen hij mijn boekverslag over een voetbalroman had nagekeken, noemde hij het simpelweg een Snelle Jelle. Iedereen lachen.
Pecas ging elke dag met de trein. Anderhalf uur onderweg. Hij noemde het veevervoer, maar ja, je moest iets.
Pecas ging ook wel eens op kraamvisite. Als hij de baby lelijk vond, zei hij dat ze heel lief was. Laatst was hij ook op kraamvisite, vertelde hij. Toen hij die baby zag, zei hij dat het de liefste baby was die hij ooit had gezien. Je moest iets.
Pecas was nooit ziek. Hij komt nog uit de tijd dat je niet doorbetaald kreeg als je ziek was. Dat verklaart een hoop.
Pecas had vroeger geen mobieltje. Nu wel. Maar wat een rotding vond hij het.
Pecas kreeg wel eens sms jes van zijn vrouw. Zo midden in de les. Hij hardop voorlezen. Wij lachen.
8 reacties | lees origineel...
Bloedserieus zitten alle prijswinnaars van de KNAW Onderwijsprijs in de chique zaal van de Koninklijke Nederlandse Akademie van Wetenschappen in Amsterdam. Geen klaslokaal meer, maar tijd voor het echte werk.
Hun profielwerkstuk wordt geëerd. En hoe! Een groepje hooggeleerde docterandus-ingenieur-whatever-wetenschappers geeft hun ongezouten commentaar op de twaalf winnende werkstukken. Soms een beetje lullig ("Bronvermelding gaat nog weleens fout bij jullie ), maar vaker superenthousiast: Dit zou niet misstaan in een wetenschappelijk blad.
Wetenschap? Huh?
Het vwo hoort een plek voor wetenschappers-to-be te zijn: Voorbereidend Wetenschappelijk Onderwijs. Wetenschap? Huh? Het zal de meeste scholieren worst wezen, net als het maken van een wetenschappelijk profielwerkstuk. Maar dat gold niet voor negentien superslimme V6 ers.
Zij hebben afgelopen jaar een supergoed wetenschappelijk verantwoord profielwerkstuk ingeleverd. En dat werd woensdag bekroond met de KNAW Onderprijs voor de twaalf beste profielwerkstukken van Nederland: eeuwige roem en 1500 euro collegeld. Ka-ching.
Oorkonde
Na dik twee uur gespeech, een stukje cabaret, een collectieve veer in de reet van de begeleidende docenten, mogen de leerlingen ein-de-lijk het podium op.
Tijd om die euro s in ontvangst te nemen.
En een flinke oorkonde, want over één van Neerlandsch twaalf beste profielwerkstukken mag je best opscheppen. Die krijgt een mooi plekje in mijn studentenkamer aan de Technische Universiteit Delft! , roept er één.
Strak in pak

Strak in pak: Tim en JesperDa s Tim van Leeuwen, maker van de Solar Challenger. Samen met klasgenoot Jesper heeft hij een vliegtuig uitgevonden dat kan vliegen op zonne-energie. Slechts een klein stukje, maar de wetenschappers uit de jury vonden t fantastisch.
Een onverwachte prijs? Ja, ontzettend. Onze docent had het werkstuk ingestuurd naar de KNAW, maar ik had door de examens wel wat anders aan mijn hoofd , vertelt Tim, keurig in kostuum gehezen. Ik was geen moment bezig met het feit dat één of andere slimme meneer naar ons werkstuk zou kijken .
Toch is die 1500 euro een hele eer én erg prettig, vertelt Jesper. Mijn ouders zouden anders m'n collegegeld betalen, maar waarschijnlijk moet ik ook zelf iets bijdragen, aan boeken of zo. En tja, het leven van de twee toekomstige Lucht- en Ruimtevaart-studenten wordt waarschijnlijk al duur genoeg.
Wij zijn geen meisjes die alleen maar tienen halen
Vera van Staveren had samen met klasgenootje Roos een profielwerkstuk gemaakt over de leerverschillen tussen jongens en meisjes op haar school. Vast ontzettend wetenschappelijk, maar vooral heel erg leuk.
Vera: Toen we ermee bezig waren, leek het wel redelijk goed te worden, maar niet heel wetenschappelijk of zo. In het begin voelde het zelfs als een verplichting maar toen we eenmaal een dit onderwerp bedacht hebben, werd het ook wel leuk. En t werd steeds cooler: eerst het legaal doorspitten van het absentie- en cijfersysteem, uiteindelijk de inzending naar de KNAW.
Ik had écht niet verwacht dat we gewonnen hadden. Wij zijn geen meisjes die alleen maar tienen halen of s avonds laat nog aan ons huiswerk zitten, dus dit was echt een complete verrassing. Dit is echt wel een hele grote prijs, super wetenschappelijk!
'Onderzoekje'

Floor en LianneLianne Klein Schaarsberg en Floor Beldman wonnen met hun profielwerkstuk over de aanstekelijkheid van het lachen. "Een werkstuk waar je vrolijk van wordt", vond de jury. Het voelde wel heel apart dat échte wetenschappers zich met ons werkstuk bezighielden , vindt Lianne.
Die mensen zijn al jaren en jaren bezig met de wetenschap, dat van ons was maar een onderzoekje van een paar maanden , voegt Floor eraan toe. Lekker bescheiden.
Hoe wetenschappelijk vinden ze hun eigen onderzoekje dan? Nou ja, in elk geval wel iets wetenschappelijker dan wat we ooit gedaan hebben..."
4 reacties | lees origineel...
Scholieren.com feliciteert iedereen die geslaagd is voor zijn examens! We hopen dat je, ondanks dat je misschien heel vaak op onze site te vinden bent, tóch wat geleerd hebt op de middelbare school.
Geniet van de zomer en veel plezier met het studeren, reizen of wat je ook gaat doen volgend jaar!
Als je nog (zelfgemaakte!) boekverslagen of werkstukken hebt, doe een keer wat terug en stuur ze deze kant op. Voor iedereen die aan de herkansingen moet: zet 'm op! Voor iedereen die zakt: wees blij dat je in ieder geval geen herkansingen hebt en tot volgend jaar.
PS. Vmbo normeringen HIERRR. (vmbo bb digitaal hier)
PS. Havo/vwo normeringen HIERRR.
PS. Hoe reken ik mijn examencijfer uit?
7 reacties | lees origineel...