Member details
Gebruikersnaam
Wachtwoord
 
Wachtwoord vergeten?
 
 

Blogs

 

Sluiproute voor tussenjaar ?n stufi

15 jan 2013, 16:40 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Goed nieuws voor eindexamenkandidaten: er lijkt een sluiproute te zijn om op tussenjaar te kunnen én je recht op studiefinanciering te behouden.

Wie in 2013 begint met studeren heeft namelijk nog recht op vier jaar studiefinanciering (maximaal 13.000 euro), maar wie in 2014 begint niet meer. Dan zou je toch wel gek zijn om je studie een jaar later te beginnen omdat je eerst op high school year of taalcursus Spaans wilt? Nee, zegt Thijs van Reekum.

Hij is lid van het Interstedelijk Studenten Overleg, een soort LAKS voor studenten. Hij vertelde afgelopen vrijdag in de 7Days dat er misschien toch nog een uitweg is.  Wij wilden er het fijne van weten, en belden hem op.

Sluiproute

Vertel eens, hoe zit dat dan precies? Thijs: "Er is een soort sluiproute, die nu nog 'open' staat. Dat gaat zo: als je per se op tussenjaar wilt, maar je wilt het jaar daarop toch van de 'gratis' studiefinanciering profiteren, moet je je volgend schooljaar al inschrijven bij een universiteit of HBO. Intussen ga je wél gewoon op tussenjaar."

Aha, dus je doet alsof je op school zit terwijl je eigenlijk aan een kokosnoot ligt te slurpen ergens op de Malediven? "Precies. Als je je dan vóór 1 februari weer uitschrijft bij die universiteit of hogeschol, val je in de zogenaamde 'verkeerde studiekeuze-regeling'. Je hebt dan recht op restitutie van je collegegeld." Je bent dus in feite geen cent extra kwijt. 

Maar hoe zit dat het jaar daarna dan? "Omdat je je in 2013 al ergens had ingeschreven, geldt dat als je startjaar, het jaar waarin je begint met studeren", vertelt Thijs. "En 2013 is het laatste startjaar waarin je nog recht hebt op studiefinanciering. Dus als je dan na dat tussenjaar, in 2014, écht gaat studeren, krijg je alsnog studiefinanciering, in tegenstelling tot studenten die zich in dat jaar pas inschrijven."

Nadelen

Wauw, dat klinkt als dé perfecte oplossing voor gap year-kandidaten! "Er zitten wel wat nadelen aan hoor," zegt Thijs. "Je kunt maar één keer van de verkeerde studiekeuze-regeling gebruik maken. Dat extra jaar voor een eventuele foute keuze ben je dus kwijt. Als je na je gap year dus gaat studeren, moet je erg zeker zijn van wat je wil doen. Daarom is deze oplossing vooral geschikt voor mensen die daar al een heel specifiek idee van hebben."

"Bovendien bestaat er een kans dat de minister van Onderwijs er nog een stokje voor gaat steken," vervolgt Thijs. "Maar ik denk persoonlijk niet dat ze dat zal doen, want daarvan zouden ook alle mensen die écht een foute keuze maken, de dupe zijn. Maar misschien dat er wel extra controle komt of jij daadwerkelijk in de schoolbanken zit van de school waar je je inschrijft. Maar dit is allemaal nog maar speculatie, daar kunnen we nog niks over zeggen."

Voorlopig staat deze sluiproute dus nog open. Iets om over na te denken als je reiskriebels hebt!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Sneeuwvrij in Den Haag

15 jan 2013, 13:59 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Alle Nederlandse scholieren die vanochtend uit hun raam keken, dachten hetzelfde: sneeeeeeuw! En daarbij hoort natuurlijk: sneeuwvrij! Maar bestaat dat eigenlijk nog wel? Jazeker.

Scholieren uit Den Haag kunnen later aan hun kleinkinderen vertellen dat de sneeuw vroegâh zó hoog kwam dat de scholen dicht gingen.

Meer dan twintig centimeter ligt er in maar liefst in Den Haag. Dat is meer dan op welke plek dan ook in het land, en genoeg voor drie middelbare scholen om hun leerlingen vrij te geven vandaag. In totaal mochten zo meer dan 4000 leerlingen thuis blijven. Op een vierde Haagse school gingen de lessen wel door, maar werd de excursie naar Amsterdam toch maar afgelast. Of de bus dat haalde, was namelijk maar de vraag...

Ik blijf intussen verder dromen van mijn allereerste sneeuwvrij, maar als ik zo naar buiten kijk zit dat er hier in Limboland in ieder geval niet in. Jammer.

En bij jou? Kon je je school bereiken, en zit je nu met verkleumde vingers wiskunde te pennen? Of hoor je bij de gelukkigen die met een kop warme chocomel voor de open haard zitten? Ach, en zo niet, ga lekker sneeuwballen gooien naar die vervelende pestkop van een conciërge. Dat maakt zo'n dagje school wel weer goed, toch?


13 reacties | lees origineel...

› Meer...

Maagdelijke sneeuw

15 jan 2013, 07:50 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Ik sta te wachten op de bus. Het is een van de eerste dagen dat het sneeuwt. Er ligt al een behoorlijke laag. Ik ga met mijn ogen de hele straat af. Kleine voetstappen, grote voetstappen, hondenpootjes, vogelpootjes.

Ik zie ook een heel leeg stuk. Een stuk waar nog niemand overheen gelopen heeft. En hoe verleidelijk is het om dat te doen, als eerste de sneeuw onder je voeten voelen knisperen? De eerste zijn die daar zijn sporen achterlaat?

Ik kan dat gewoon niet laten. Ik ga erheen, loop een stukje. Het liefst in de vorm van de E van Evalinde, zodat iedereen weet dat ík het was die daar als eerste liep.

Giant leap for mankind

Ik bekijk het resultaat en voel me alsof ik zojuist de eerste stap op de maan heb gezet. Ik krijg de neiging om de legendarische woorden "that's one small step for a man, one giant leap for mankind" door de hele Amsterdamse Beethovenstraat te schreeuwen. Toch bedenk ik me.

Staat deze sneeuw niet symbool voor honderden andere dingen? Willen we niet allemaal altijd de eerste zijn die over de verse sneeuw loopt? Hebben we niet allemaal ooit gehoopt dat we de eerste zouden zijn die op Zweinstein aangenomen werd? Willen we niet allemaal het gesprek van de dag zijn? Of van het jaar, of van de eeuw?

Ambitie

Iedereen heeft zijn of haar stukje, op welk gebied dan ook, dat stukje waarop je het allerliefste iets nieuws zou doen. Het grote witte geheel veranderen in een groot wit geheel met voetstappen erin. En dat is ook goed: een beetje ambitie, ergens proberen te komen, je kop boven het maaiveld uit willen steken.

Maar dan vergeten we wel iets heel belangrijks. Na een dag of wat gaat het gewoon weer sneeuwen en is jouw persoonlijke stukje bedekt met een nieuwe laag sneeuw. Dan staat er iemand anders op de bus te wachten.

Andere man op de maan

Iemand die dan heel zachtjes maar heel bewust zijn voeten in de sneeuw drukt. Zich voelend alsof hij de eerste mens op de maan is. En zich zeker niet realiserend dat jij daar eergisteren nog precies hetzelfde deed en dacht.

Of misschien ook wel. Misschien gaat het wel gewoon alleen om het lekkere knisperen van de vergankelijke sneeuw. Dat zou natuurlijk ook nog kunnen.


2 reacties | lees origineel...

› Meer...

Vijf Nederlandse boekverfilmingen

14 jan 2013, 20:57 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

De tijd van de leeslijsten is weer aangebroken. Om je beeld van die gelezen boeken weer op te frissen, hier 'n paar Nederlandse klassiekers.

Steengoeie films waar je stiekem iets van opsteekt. In deze filmrubriek maandelijks een lijst die je avonden lang - met de gordijnen dicht en de laptop open - de pan uit entertaint. Eerder al oorlogsfilms, Franse films., films die KCV logisch maken en films die je Duits aktualisieren.

1. Phileine zegt sorry (2003) [IMDB-rating 6,0][p]Naar [url=http://www.scholieren.com/boek/305/phileine-zegt-sorry]het boek van Ronald Giphart.[/url] Het verhaal gaat over een meisje dat haar vriendje achternareist naar New York. Haar vriendje heeft toneelambities en speelt daar in een toneelstuk. Phileine is de grootste bitch die je je maar kunt voorstellen, en jaloers as hell. Daarom maakt ze vriendje Max helemaal zwart op de nationale Amerikaanse tv. Drama, seks en sarcasme, een lekkere combinatie voor de zaterdagavond.[/p]2. Oorlogswinter (2008) [IMDB-rating 7,0][p]Verfilming van [url=http://www.scholieren.com/boek/2935/oorlogswinter]het boek van Jan Terlouw[/url]. Michiel heeft in de Hongerwinter van '44/'45 een Engelse vliegenier laten onderduiken en doet er alles aan dat verborgen te houden. Binnen no time zit hij diep in het verzet en probeert met een uiterst doordacht idee om de vliegenier naar de veilige kant van de grote rivieren te krijgen. Ondertussen worden vele mensen om hem heen uitgeschakeld door de Duitsers. Zeer emotioneel verhaal.[/p]3. Komt een vrouw bij de dokter (2009) [IMDB-rating 6,6][p]Naar [url=http://www.scholieren.com/boek/5888/komt-een-vrouw-bij-de-dokter]het boek van Kluun[/url]. Stijn is een rijke, egoïstische reclamebal die alles meeheeft. Hij heeft een goede baan en een goed huwelijk. Totdat Carmen, zijn vrouw, wordt getroffen door borstkanker. Stijn ontmoet Roos en gaat vreemd, om alle ellende met Carmen te vergeten. Dat zorgt natuurlijk voor nog meer problemen, vooral wanneer Carmen erachter komt. Op haar sterfbed vergeeft Carmen het Stijn tóch.[/p]

Film met veel topacteurs (Barry Atsma als Stijn, Carice van Houten als Carmen en Anna Drijver als Roos). Veroorzaakt een rare kronkel in het denken: heftig en indrukwekkend.

4. Sonny Boy (2011) [IMDB-rating 6,7]. [p]Gebaseerd op [url=http://www.scholieren.com/boek/6830/sonny-boy]het boek van Annejet van Zijl[/url]. Rika gaat weg bij haar man Willem en wordt verliefd op haar Surinaamse dienstjongen Waldemar. Als ze zwanger raakt van Waldemar, neemt ex-man Willem haar alle kinderen af. Alleen dochter Bertha wilt nog contact hebben. [/p]

Wanneer de Tweede Wereldoorlog aanbreekt en het stel de Joden helpt met onderduiken, worden ze door de Duitsers opgepakt. Ze worden naar Vught getransporteerd, waar ze uiteindelijk overlijden. Hun zoontje Waldy hoort pas maanden na bevrijding over het sterven van zijn vader. Omdat hij in Nederland niets meer heeft, vertrekt hij naar zijn oom en tante in Suriname. Het verleden zal hem blijven achtervolgen..

Een emotioneel oorlogsverhaal met goede actie en tragedie.

5. Hersenschimmen (1987) [IMDB-rating 7,1][p]Geschreven [url=http://www.scholieren.com/boek/38/hersenschimmen]door J. Bernlef in 1984[/url]. Maarten Klein verliest langzaam maar zeker zijn greep op de werkelijkheid. Hij kan heden en verleden niet meer onderscheiden, wil plotseling weer naar zijn werk terwijl hij al gepensioneerd is, en ziet zijn vrouw voor een vreemde aan. Momenten van helderheid worden meer en meer verdrongen door ontreddering en verwarring.[/p]

Behoort toch wel tot dé klassieken die je gelezen moet hebben. Je moet wel goed zoeken om de film zélf te kunnen vinden (ik was gezegend met een oude videoband). De film is érg mooi gemaakt (en gewoon in Canada en Nederland geschoten). Er was helaas geen officiële trailer te vinden.

Waarschuwing: veel van films komen niet helemaal overeen met de boeken waarop ze gebaseerd zijn! Gebruik ze dus als aanvulling voor je leeslijst, en sla ook nog even 'n boek open om te checken of 't klopt.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Mediatheekmevrouwen

14 jan 2013, 10:44 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het zijn bijzondere dames. Vol liefde plakken ze urenlang barcodes op boeken die toch niemand leent. Met een verbeten gezicht lopen ze elk kwartier een rondje langs de computers om te zorgen dat jij je tijd aan je werkstuk besteedt in plaats van aan verderfelijke toestanden als Facebook en Twitter.

Dit vrijwillige huisvrouwenclubje heeft het aller- allerbeste met de leerlingen voor. En de mediatheekmevrouwen doen echt hun best. Tonen interesse in je. Nog nooit heb ik zo'n bijzondere relatie gehad als met de mediatheekmevrouwen van mijn school.

Printen

Ergens midden in het schooljaar loop ik de mediatheek in om nog even mijn opdracht voor Frans te printen. Eén minuutje werk. Ik zit nog geen drie seconden op mijn stoel als ik op mijn schouder word getikt. Of ik me even wil aanmelden met mijn pasje. Vrolijk huppel ik naar de scanner en meld ik mezelf aan.

Als ik weer plaatsneem achter mijn computer, gaat net de bel die meldt dat de pauze is begonnen. Weer word ik ferm op mijn schouder getikt: de pauze is begonnen en dan is de mediatheek gesloten.

Maar ik moet toch echt even printen.

Eruit geknikkerd

Na een hoop gezeur en vijf kostbare minuten van mijn pauze later - waarin ik die hele opdracht al zestig keer had kunnen uitdraaien - mag ik dan toch even printen. Ware het niet dat de mediatheekmevrouw een 'blauw vogeltje' (mediatheekmevrouwentaal voor Twitter) denkt te zien in mijn Word-bestand. Huh?

Zonder pardon word ik de mediatheek uitgeknikkerd en kan ik nog steeds mijn schoolwerk niet printen. Met als cadeautje een boze lerares Frans die mijn mediatheekstruggles niet begrijpt.

7Days

Gelukkig komt er in de loop van mijn schoolcarrière een ommezwaai. School neemt een abonnement op jongerenkrant 7Days en het krantendepot vraagt of ik 'm iedere week wil bezorgen. In de mediatheek.

De eerste keer loop ik met knikkende knietjes naar de mevrouwen toe, en leg ik vlug de krant op de balie. Maar in de daaropvolgende weken wordt het brengen van de krant steeds minder eng, en blijken de mediatheekmevrouwen best aardig. Ze blijken zelfs mijn naam te kennen. En mijn moeder. En mijn vervolgstudie. Mijn hobby's. Alles.

Kat overleden

Onze relatie verandert, en begint zelfs een beetje te lijken op mijn band met de telaatbriefjesmevrouwen: innig, persoonlijk en vertrouwd. In de week dat mijn kat overlijdt, vragen ze hoe het Tijger is vergaan, waarna ik in huilen uitbarst en ik in de pauze op de computer kattenplaatjes mag bekijken om troost te vinden. Als een van de mevrouwen naar de wc moet, heb ik de leiding over de mediatheek. Ik word langzamerhand een van hen.

Maar dat gaat me te ver.

Verbond

Ik mag dan wel een soort verbond hebben gesloten met de mediatheekmevrouwen, ik blijf een zeventienjarig onderkruipsel. Na verloop van tijd begin ik dus weer volgebouwde tosti's in computers te duwen, vergeet ik de krant steeds vaker en bezoek ik expres de site van Rita Verdonks partij (want volgens mijn school is dat porno. Supergrappig). De mediatheekmevrouwen beginnen mij steeds meer te haten en ik moet steeds meer van mijn privileges inleveren. Fijn. De druk om te moeten presteren in de mediatheek, verdwijnt.

Totdat ik laatst last-minute een opdracht voor Frans moest printen. Kutzooi.


3 reacties | lees origineel...

› Meer...

Doe de Ninja mindset

14 jan 2013, 10:44 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Was jij van plan om in 2013 minder tijd te besteden aan huiswerk, betere cijfers te halen, overal in te slagen en meer zelfvertrouwen te krijgen? Dan is het lezen van De Studie Ninja het beste begin van 2013.

Recensie door Annemarie Terhell

De Studie Ninja is een klein boekje zonder poespas. Zwart van buiten, helder van binnen. Het is een onzichtbare mentale coach die je als scholier heel goed kan gebruiken. De Studie Ninja leert je hoe je efficiënter kunt leren en rekent af met weerstand en gepieker. "Je zorgen maken over school is ook een vorm van huiswerk doen. Alleen levert dit niets op, behalve stress, schuldgevoel en puistjes."'

Als je wilt, kun je alles ‒ ook goede cijfers halen. Twee keer twintig minuten volledige concentratie per dag is volgens de Studie Ninja genoeg. Als je maar zorgt dat je er bij bent met je hoofd: uitgelogd van Facebook, Twitter en Ping.

Garantiebon

Het klinkt zo simpel allemaal, maar met een drukke agenda en een lijf vol hormonen valt het niet altijd mee om je kop erbij te houden. Juist daarom is het zo belangrijk om door te zetten. Geloof in jezelf, weet wat je kunt veranderen aan het leven en wat niet. Niet: je uiterlijk, het weer, het geklier van je vervelende zusje. Wel: je cijfers en je vrienden.

Ook als je niet houdt van vechtkunst en superheldengedoe, is dit boek goud. Wat erin staat, is niet nieuw, maar het wordt zo overtuigend gebracht dat je vanzelf om gaat. Gewoon proberen toch? Lees de tips om supersnel te kunnen lezen, beter te concentreren, helder te denken, scherper te schrijven en om toetsen en examens beter te maken en te doorzien. Achterin dit boek zit zelfs een garantiebon.

Als je na dertig dagen nog niks aan dit boek hebt gehad, dan kun je die invullen en met een kopie van je cijferlist naar de uitgever sturen. Krijg je je geld gewoon terug.

De studie Ninja, Bert Ferwerda & Dirk Johan Klanker. Satori, € 15,- (12+)

Cijfer: 9

+ Duidelijk en overtuigend

-  Zo compact geschreven dat je het erg snel uit hebt. Nog maar een keer lezen dus

Dit artikel komt uit jongerenkrant 7Days, die sinds vrijdag in de brievenbussen en boekhandels ligt. De redacties van 7Days en Scholieren.com bundelen de krachten: wij bieden jullie een selectie van het nieuws uit 7Days en zij verblijden hun abonnees met sublieme schrijfsels van onze bloggers!


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

De mediatheekmevrouwen

14 jan 2013, 06:55 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het zijn bijzondere dames. Vol liefde plakken ze urenlang barcodes op boeken die toch niemand leent. Met een verbeten gezicht lopen ze elk kwartier een rondje langs de computers om te zorgen dat jij je tijd aan je werkstuk besteedt in plaats van aan verderfelijke toestanden als Facebook en Twitter.

Dit vrijwillige huisvrouwenclubje heeft het aller- allerbeste met de leerlingen voor. En de mediatheekmevrouwen doen echt hun best. Tonen interesse in je. Nog nooit heb ik zo'n bijzondere relatie gehad als met de mediatheekmevrouwen van mijn school.

Printen

Ergens midden in het schooljaar loop ik de mediatheek in om nog even mijn opdracht voor Frans te printen. Eén minuutje werk. Ik zit nog geen drie seconden op mijn stoel als ik op mijn schouder word getikt. Of ik me even wil aanmelden met mijn pasje. Vrolijk huppel ik naar de scanner en meld ik mezelf aan.

Als ik weer plaatsneem achter mijn computer, gaat net de bel die meldt dat de pauze is begonnen. Weer word ik ferm op mijn schouder getikt: de pauze is begonnen en dan is de mediatheek gesloten.

Maar ik moet toch echt even printen.

Eruit geknikkerd

Na een hoop gezeur en vijf kostbare minuten van mijn pauze later - waarin ik die hele opdracht al zestig keer had kunnen uitdraaien - mag ik dan toch even printen. Ware het niet dat de mediatheekmevrouw een 'blauw vogeltje' (mediatheekmevrouwentaal voor Twitter) denkt te zien in mijn Word-bestand. Huh?

Zonder pardon word ik de mediatheek uitgeknikkerd en kan ik nog steeds mijn schoolwerk niet printen. Met als cadeautje een boze lerares Frans die mijn mediatheekstruggles niet begrijpt.

7Days

Gelukkig komt er in de loop van mijn schoolcarrière een ommezwaai. School neemt een abonnement op jongerenkrant 7Days en het krantendepot vraagt of ik 'm iedere week wil bezorgen. In de mediatheek.

De eerste keer loop ik met knikkende knietjes naar de mevrouwen toe, en leg ik vlug de krant op de balie. Maar in de daaropvolgende weken wordt het brengen van de krant steeds minder eng, en blijken de mediatheekmevrouwen best aardig. Ze blijken zelfs mijn naam te kennen. En mijn moeder. En mijn vervolgstudie. Mijn hobby's. Alles.

Kat overleden

Onze relatie verandert, en begint zelfs een beetje te lijken op mijn band met de telaatbriefjesmevrouwen: innig, persoonlijk en vertrouwd. In de week dat mijn kat overlijdt, vragen ze hoe het Tijger is vergaan, waarna ik in huilen uitbarst en ik in de pauze op de computer kattenplaatjes mag bekijken om troost te vinden. Als een van de mevrouwen naar de wc moet, heb ik de leiding over de mediatheek. Ik word langzamerhand een van hen.

Maar dat gaat me te ver.

Verbond

Ik mag dan wel een soort verbond hebben gesloten met de mediatheekmevrouwen, ik blijf een zeventienjarig onderkruipsel. Na verloop van tijd begin ik dus weer volgebouwde tosti's in computers te duwen, vergeet ik de krant steeds vaker en bezoek ik expres de site van Rita Verdonks partij (want volgens mijn school is dat porno. Supergrappig). De mediatheekmevrouwen beginnen mij steeds meer te haten en ik moet steeds meer van mijn privileges inleveren. Fijn. De druk om te moeten presteren in de mediatheek, verdwijnt.

Totdat ik laatst last-minute een opdracht voor Frans moest printen. Kutzooi.


0 reacties | lees origineel...

› Meer...

Toch geen filmster geworden

13 jan 2013, 06:45 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het lijkt zo mooi: op jonge leeftijd acteertalent en geld bij elkaar sprokkelen via je digitale netwerk, om zo een film te kunnen maken. Grappenmaker Dylan Haegens werd als puber beroemd via YouTube en blogger Hidde (16) probeert via crowdfunding een professionele speelfilm te maken.

Dankzij internet kun je als tiener creatieve dromen waarmaken die normaal gesproken alleen voor volwassenen zijn weggelegd, lijkt het wel. Maar lukt dat altijd? Twee van mijn vrienden zijn diep teleurgesteld en voelen zich zelfs opgelicht.

Begin vorig jaar kwamen Mathieu en Charlotte in contact met stichting Skizzle, een door puber Jeffrey (nu 18) geleide anti-pestorganisatie. Een getraumatiseerde maar getalenteerde gast met grootste plannen: hij zou een speelfilm maken over pesten.

Fame en fortune

Die zou in de bioscopen gaan draaien en er zouden zelfs celebrities in meespelen. Hij zocht alleen nog wel een goede cast. Mijn twee theatergekke vrienden roken fame, fortune en een geweldige ervaring en schreven zich meteen in voor de audities.

"Toen we daar aankwamen, waren we nogal verbaasd," vertelt Mathieu me. "Ik vond het vreselijk amateuristisch. Ik zat in mijn eentje in de wachtkamer, de auditie werd gefilmd met een iPhone en de jury bestond onder anderen uit drie twaalfjarige kinderen. Aangezien ik destijds 16 was, vond ik dat nogal raar. Maar goed, ik dacht: dit wordt wel gewoon een bioscoopfilm, dus laten we maar blijven."

Geen budget

En, hieperdepiep, ze werden geselecteerd! Maar toen begon de heibel pas echt. Al snel kregen Mathieu en Charlotte een mailtje: "Wij hebben geen budget voor deze film, maar willen het een groot succes maken!". Uh oh. Motivatie, talent en mooie plannen zijn natuurlijk ook een must, maar waar haal je zonder geld je cameralui en apparatuur vandaan?

"Een week later hadden we een etentje met de crew, waarin werd verteld dat de film helaas toch niet in de bioscoop zou komen, maar misschien wel op tv." O-keee... Vervolgens hoorden Mathieu en Charlotte wekenlang helemaal niets meer van Skizzle. Het enige wat de radiostilte doorbrak, was een mailtje van volwassenen die bij de film betrokken waren en hen adviseerden om het contact met Jeffrey te verbreken. Niet leuk om een filmdroom in duigen te zien vallen, maar zijn zaakjes klopten volgens de volwassenen niet.

Teruggetrokken

"Dus dat deden we toen maar," zegt Charlotte. "En niet alleen wij, maar de gehele vijftienkoppige cast." Met uitzondering van haar heeft niemand ooit meer iets van Skizzle gehoord, zelfs geen reactie in de trant van 'jammer dat je niet meer meedoet'.

Charlotte: "Maar bij mij brak de hel los. Aangezien ik de anderen had aangespoord om ook te stoppen, was Jeffrey van Skizzle echt not amused. Hij noemde me een bedrieger en dreigde juridische stappen te ondernemen. Op een gegeven moment stuurde hij me zelfs een acht pagina's lange tirade. Ik dacht: jemig, waar verdoe je je tijd aan..." Tijd die hij wellicht beter in het alsnog najagen van zijn droom had kunnen steken.

Zielig

Ook de rest van de cast was nogal gekwetst. Een paar van hen zijn slechts twaalf of dertien, en zij geloofden écht dat ze in de bioscoop zouden komen. Zielig. En Charlotte en Mathieu zijn gewoon boos. Ze voelen zich genaaid, zeggen ze. En dat Jeffrey later met Skizzle overal positief in de media kwam, vonden ze ronduit tenenkrommend. ,,Jullie weten niet hoe het echt zit'', dachten ze. 

We hebben Jeffrey gebeld om zijn kant van het verhaal te horen. Volgens hem klopt het verhaal van Charlotte en Mathieu niet helemaal, maar hij is bang verkeerd begrepen te worden als hij dat in dit artikel zou toelichten. Wel geeft hij toe dat hij sommige aspecten van het project inderdaad beter aan had moeten pakken en vindt hij het jammer dat zijn film is geflopt. Hij hoopt er binnenkort alsnog één te kunnen maken.

Koude kermis

Hoe dan ook: iedereen kwam van een koude kermis thuis. Eeuwig zonde eigenlijk, want het leek erop dat iedereen vol ambitie, enthousiasme en motivatie aan het project wilde beginnen. En stond te trappelen om te laten zien dat het maken van een professionele speelfilm niet alleen voor volwassenen was weggelegd. Maar hoewel internet een weg is naar een het op jonge leeftijd te verwezenlijken van een professionele droom, liggen er blijkbaar nog genoeg obstakels op dat pad om als puber flink op je bek te gaan.


8 reacties | lees origineel...

› Meer...

Prangende vragen over University College

12 jan 2013, 06:46 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Het is tegenwoordig zowat een trend: geen 'gewone' studie doen, maar naar een University College gaan. Maar wat doe je daar precies en is er echt zo'n strenge selectie? En moet je dan op zo'n Amerikaanse campus wonen?

Op het Scholieren.com-forum is het een drukbezocht topic. Zelf ben ik eerstejaars student aan University College Utrecht. Hieronder staan alle meest gestelde vragen én antwoorden voor je op een rijtje. 

Wat is het?

Zo kort mogelijk gezegd: een University College is een driejarige bacheloropleiding in Nederland waaraan studenten van over de hele wereld studeren. De opleiding is dan ook geheel Engelstalig en wordt ook wel 'Liberal Arts and Sciences' genoemd.

Het belangrijkste verschil met een 'normale' universiteit is dat je op een University College niet kiest voor één studierichting, maar uit ontzettend veel verschillende vakken kunt kiezen, die in mijn geval voortkomen uit drie verschillende vakgebieden: Science, Social Science of Humanities. Zo kun je bijvoorbeeld tegelijkertijd Neuroscience en Literatuur volgen, of Performing Arts met Economics en Philosophy, of Law, Politics, enzovoorts.

Je houdt het dus lekker breed, maar moet gaandeweg wel kiezen voor één hoofdrichting met een aantal hoofdvakken. Over dit 'Liberal Arts and Sciences'-principe hieronder nog een filmpje (jep, in het Engels):

Wat kun je ermee?

De meeste University College-studenten gaan na de drie jaar een master doen. Dat kan overal op de wereld zijn en in bijna elk soort vakgebied, afhankelijk van de hoofdrichting die je hebt gekozen. Ik wil misschien een master journalistiek gaan doen. Maar ook geneeskunde, een economische master of iets met psychologie kan prima na University College.

Veel werkgevers willen heel graag 'all-round' opgeleide mensen aannemen, en University Colleges staan erg hoog aangeschreven als het daar om gaat. Uit statistieken blijkt dat oudstudenten gemakkelijk aan een baan komen. Maar goed, daar heb ik zelf dus nog geen harde bewijzen van.

Woon je dan net als in Amerika op een campus?

Op veel (maar niet alle) University Colleges woon je inderdaad op de campus. Dat wil in Utrecht zeggen dat je op één terrein woont met al je schoolgenoten, en daar ook les volgt. Je hebt wel gewoon je eigen kamer en mag logees hebben, dus eigenlijk woon je gewoon in een studentenhuis vlakbij je school.

Bovendien kun je lunchen en avondeten in de Dining Hall. Je leest het goed: niet zelf koken dus. En ja, dat is echt Amerikaanse kantine-met-dienbladen-stijl. 

Verder is er een hele hoop te doen op campus. Er is een ontzettend levendig wereldje van committees en activiteiten. Je kunt bijvoorbeeld meedoen met tangolessen, debatclubjes, marathongroepjes, schilderlessen, de schoolkrant, toneelstukken, je kunt gaan fitnessen, naar lezingen, en vervolgens 's avonds een drankje pakken in de College Bar. 

Kom je dan nog wel eens van die campus af?

Dat vroegen veel van mijn vriendinnen zich af. "Zit je dan niet erg opgesloten, de hele week daar op campus?" Nee, weet ik nu. Je kunt je leven op campus zo bubbel-achtig maken als je zelf wilt: sommige studenten komen inderdaad nooit verder dan de College Bar, anderen zijn heel de week in de stad te vinden. Dat ligt dus helemaal aan jezelf.

Hoe kom je op een University College?

Je moet een toelatingsprocedure doorlopen om naar een University College te mogen. Grofweg een derde van de kandidaten wordt aangenomen. Hiervoor moet je een aanmeldingsprocedure met onder meer een motivatie, referenties en een bewijs van je Engelse vaardigheden doorlopen, waarna je uitgenodigd kunt worden voor een interview. Als je dit jaar eindexamen doet, moet je je vóór 1 februari aanmelden.

Ehh, zijn er dan helemaal geen nadelen?

Natuurlijk wel. Het is hard werken, vergis je daar niet in. In Utrecht hebben we korte, maar intensieve semesters. Dat betekent veel vakantie, maar ook heel veel uren studeren in de week. Ik wilde me meteen bij al die leuke clubjes en activiteiten aansluiten, maar dat lukte niet. Af en toe is het dus even prioriteiten stellen. Aan de andere kant: ik zie mijn vriendinnen, vriendje, ouders en collega's ook nog vaak genoeg. Ik heb in elk geval absoluut geen spijt van mijn keuze.

Oké, dat wil ik ook. Maar wat kost dat grapje?

Een University College is niet goedkoop. In Utrecht betaal je vanaf volgend schooljaar zo'n - schrik niet -  €11.500 per jaar. Daar heb je dan wel alles voor: collegegeld, je kamer en eten (afgezien van ontbijt). Aangezien een kamer in Utrecht ook rete-duur is en vooral onvindbaar, is dat aspect in ieder geval mooi meegenomen. Bovendien krijg je voorlopig nog gewoon studiefinanciering en een OV-jaarkaart: het is gewoon een openbare opleiding en geen particuliere school, zoals sommigen denken. Al met al ben je wel duurder uit dan je gemiddeld zou zijn, maar hé, het is wel een prachtinvestering in je toekomst.

Dit blog is gebaseerd op mijn ervaringen op University College Utrecht. In andere steden kan de werkwijze iets anders zijn. Heb je nog een brandende vraag? Dan mag je mij ook altijd mailen: Merel@scholieren.com.


5 reacties | lees origineel...

› Meer...

Vermist in smartphoneland

11 jan 2013, 06:41 - Dit is een geimporteerd blog item! origineel

Na heel 2012 te hebben rondgelopen met een Nokia-koelkast, wil ik in 2013 met mijn tijd meegaan. Gisteren werd mijn nieuwe smartphone bezorgd. Compleet met WhatsApp, Facebook en Instagram. De bel ging en hysterisch gillend rende ik naar de deur.

Zo blij dat ik er voortaan bij hoor. Dat ik mee kan doen aan groepswhatsapps. Dat ik mee kan zeuren over slechte wifi op school.

Vooruitgang

Meteen whatsapp ik vriendinnen: "Ik heb een smartphone!". Iedereen reageert alsof ik een jaar lang vermist was, wat eigenlijk ook zo is in telefoonland. "Je gaat erop vooruit," zegt een vriend.

Dat zet mij aan het denken. Ga ik erop vooruit? Ja, ik hoef nu niets meer te missen. Elke foto die vrienden uploaden, kan ik meteen zien. Maar of ik nou veel mis als niet zie dat mijn vriendinnen dronken op Facebook staan en iedereen met "Lekkur bezuggg" reageert...

Mis ik veel als ik niet lees dat de rest van de wereld op een bus staat te wachten? Of is het andersom: mis ik juist alles terwijl ik foto's kijk en tweets lees?

Huge step back

Volgens mij ga ik juist achteruit in 2013. Technisch gezien een stapje vooruit, maar qua sociale ontwikkeling een huge step back. Ik ga niet meer kijken naar mensen die voorbij lopen. Ik ga geen boeken meer lezen in de metro. Ik zal vergeten hoe de wereld eruit ziet en alleen nog maar mijn telefoon op mijn duimpje kennen.

Het heten dan wel social media, maar op het moment dat iedereen in de tram in gedachten verzonken naar de smartphone staart en zijn medepassagiers negeert, is daar weinig sociaals meer aan. Maar het vervelendste is: terwijl ik dit zo heel overtuigd opschrijf, verlies ik mijn telefoon geen seconde uit het oog. Want vermist in smartphoneland wil ik blijkbaar toch óók nooit meer zijn.

Goeie blogs zijn er om gedeeld te worden, vinden wij. Elke week plaatsen we daarom onze beste column door in 7Days, dé weekkrant voor jongeren die iets willen bereiken. Deze week was bovenstaand verhaal van Evalinde aan de beurt. En we werken wel vaker met 7Days samen: klik. 


8 reacties | lees origineel...

› Meer...